நான் பிடிச்சதுக்குப் பிறகுதான் நகர்ந்தது

சக்கர வண்டிகள் ஒன்றின் பின் ஒன்று receiving lane ஓரத்தில் மோதிக்கொண்டபடி நின்றன; மூன்றாவது வண்டியின் சூடான பாத்திரம் சாய்ந்து, சாம்பார் துளிகள் தரையில் வழிந்தன. “முதல்ல மண்டபம் ‘பி’க்கு அனுப்பு!” என்று ரமேஷ் கத்தியான். அவன் கையில் இருந்த பச்சை நிற பாஸ் பலகை தவறான குவியல்மேல் அடித்தபடி ஒலித்தது. காவியா ஏற்கனவே எந்த தட்டு எங்கே போகணும் என்று தெரிந்தவள். ஆனால் அவளைக் கடந்து அவன் release மேசையில் உட்கார்ந்திருந்தான்.

“அது ‘பி’க்கு இல்ல. ‘அருள் மாமா’ வீட்டு முகூர்த்தம் ‘சி’ லைன். இத புடிச்சு விட்டீங்கனா ஜிலேபி பாக்ஸ் மறுபக்கம் சிக்கிடும்,” என்று அவள் சொன்னவுடன், ரமேஷ் தலைக்கூடத் திருப்பவில்லை.

“நீ பின்வாசல பாத்துட்டு இரு. மேசை பக்கம் வராதே,” என்றான். அதைக் கேட்கும் அளவுக்கு அருகே ஓட்டுநர்கள், பாத்திரம் தூக்கும் பையன்கள், சீட்டு வைத்துக் கொண்டிருந்த கணக்குப் பெண் எல்லோரும் இருந்தார்கள். மேசையின் விளிம்பில் குளிர்ந்து வளையம் போட்ட தேநீர் கண்ணாடி. அதற்குப் பக்கத்தில் காவியாவின் அரை மடித்த ரசீது—அம்மாவின் மருந்துப் பட்டியல் பின்புறம் எழுதப்பட்ட கடன் கணக்கு—அவள் விட்டு சென்றதுபோல இல்ல; யாரோ அவளுடைய இடத்திலிருந்து தள்ளியதுபோல கிடந்தது.

காவியா அந்த ரசீதையை எடுத்து சுருட்டி அப்புறப்படுத்தினாள். ஒரு வாரமாய் அவள்தான் இந்த பின்வழி ஓட்டத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தாள். இன்று மட்டும், மேலிருந்து வந்த சான்றிதழ், ஆங்கிலம், தொண்டை சத்தம் எல்லாம் கட்டிக்கொண்டு ரமேஷ் release மேசையைப் பிடித்திருந்தான். “முருகா, அந்த வெள்ளை பாலெட் வலப்பக்கம் எடுத்துடா. அது இப்போ திறக்கக் கூடாது,” என்று அவள் சொன்னதும் முருகன் அவளைப் பார்த்தான். ரமேஷைப் பார்க்கவில்லை. இதுவே முதல் சிறிய முறிவு.

“யாரு சொன்னா கேக்கற?” ரமேஷ் திடுக்கிட்டு எழுந்தான். “என் கையில பாஸ் இருக்கு.”

“உன் கையில இருக்கு. வரிசை உன் தலையில இல்ல,” என்று காவியா குளிர்ந்த குரலில் சொன்னாள். அந்த ஒரு வரிக்கு அருகில் இருந்த செல்வி அக்கா சிறிது தலை உயர்த்திப் பார்த்தாள். சமையலறை கதவுக் கட்டத்தில் நின்று இருந்த அவள், உள்ளே போகலாமா வெளியே வரலாமா என்ற இடைவெளியில் உறைந்தாள். கதவுக் கட்டம் அந்த நொடியில் சாட்சி போல நின்றது.

அப்போதே அருள் மாமா வந்தார். வெள்ளை சட்டை, கையில் மஞ்சள் கயிறு கட்டிய அழைப்பிதழ் பொதி, முகத்தில் நெருப்பு. இந்த கேட்டரிங் மையம் அவர்களுடைய வீட்டுப் பந்தத்தால் பிடித்த ஒப்பந்தம். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு. காவியாவின் அண்ணனுக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பக்கம் கூட இவர்களே. இங்கே தாமதம் என்றால் சாப்பாடு தாமதம் மட்டும் இல்லை; வீட்டில் பேசப்படும் அவமானம்.

“முகூர்த்தம் நெருங்குது. இன்னும் ஏன் ஏற்றல?” என்று மாமா நேரே மேசைமேல் கையைப் போட்டார்.

ரமேஷ் உடனே சிரிப்பை ஒட்டிக்கொண்டான். “அய்யா, கொஞ்சம் கூட்டம் ஜாஸ்தி. நான் பார்கிறேன்.”

மாமாவின் பார்வை அவனைத் தாண்டி காவியாவைத் தேடியது. “காவியா, என்ன ஆனது?”

அவள் ஒரு மூச்சில் சொல்லலாம். ஆனால் சொல்ல நேரம் இல்லை. அவள் தரையைப் பார்த்தாள்—சாம்பார் கசிவு வலப்பக்கம் நழுவிக் கொண்டு போகிறது—பின் வண்டிகளைப் பார்த்தாள். “தவறான வரிசை. முதல்ல ‘சி’ திறக்கணும். இல்லனா பின்புற bay jam ஆகும்,” என்றாள்.

“ஏய்,” என்று ரமேஷ் கடித்து, “யாரும் அவ கிட்ட பார்க்காதீங்க. நான் சொல்லுறது போங்க.”

ஆனா முருகனின் கை ஏற்கனவே வெள்ளை பாலெட்டின் கட்டையை தளர்த்தாமல் பிடித்து நின்றது. கணக்குப் பெண் தனது பதிவேட்டைக் காவியாவைப் பார்த்தே பாதி திறந்து வைத்திருந்தாள். ஓட்டுநர் ஒருவன் “அக்கா, மண்டபம் சி first ஆ?” என்று சத்தம் குறைத்து கேட்டான். ரமேஷ் கேட்டான். அந்த சத்தம் அவனுக்கு நேரடி அவமரியாதை.

அவன் திடீரென்று பச்சை பாஸை உயர்த்தி, “யாராவது இங்க discipline கெடுத்தா shift கிழிச்சுடுவேன்,” என்று அடித்தான். அடித்த மேசை சுழன்று, cooling tea வளையம் பரவியது. கணக்குப் புத்தகத்தின் ஓரம் நனைந்தது. செல்வி அக்கா உள்ளே இருந்த பெரிய ஸ்டீல் டப்பாவை வெளியே கொண்டு வரும்போது கதவு பாதி சிக்கிக் கொண்டது. பின்னால் இன்னொரு வண்டி வந்து நின்றது. வழி இறுக்கமாய் முட்டிக்கொண்டது.

“ரமேஷ், பின் கதவு திறக்காதே!” என்று காவியா சத்தமாகச் சொன்னாள்.

அவன் அதையே செய்தான்.

பின் கதவு திறந்த உடன் இரண்டாவது bay-ல் இருந்த ஐஸ் பெட்டி முன்னேறி, ஜிலேபி பாக்ஸ் ஏற்றும் பாதையை ஒட்டி சாய்ந்தது. ஓட்டுநர் பிரேக் போட, வண்டியின் பக்க சக்கரம் ரேம்ப் விளிம்பில் மாட்டிக் கொண்டது. ஒரு நொடியில் மூன்று வரிசை நின்றது. உள்ளே இருந்து “சீக்கிரம் அனுப்பு!” என்ற குரல்கள், வெளியே இருந்து ஹார்ன், தரையில் வழுக்கும் கசிவு—எல்லாம் ஒன்றாகக் குத்தின.

ரமேஷ் கண்ணைத் துடித்தான். பாஸை எங்கே காட்டுவது, யாரை முதலில் அசைப்பது என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. “முருகன், அந்த ஐஸ் பெட்டி—இல்ல, முதல்ல டெசர்ட்—ஏய், யாராவது…” அவன் சொற்கள் ஒன்றை ஒன்று தள்ளிக்கொண்டன.

அதே நேரத்தில் பின்புறம் இருந்து ஒரு பெரிய அலுமினிய கண்டெய்னர் குனிந்து விழ ஆரம்பித்தது. செல்வி அக்கா பிடிக்க முடியாமல் “காவியா!” என்று கத்தினாள்.

ரமேஷ் திரும்பினான்; பிடிக்கவில்லை. காவியா ஓடி கை போட்டாள். கண்டெய்னர் நின்றது. அவள் தோளில் சூடு பட்டது. அவளை உதவ செல்வி அக்கா சேர்ந்தாள். “பாஸ் கொடு,” என்று காவியா ரமேஷை நோக்கி சொல்லவில்லை. கட்டளையிட்டாள்.

“என்ன?” அவன் இன்னும் மேசையைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

“கொடு. இல்லனா இப்போ ‘சி’ போகாது.” அவள் நேராக அவன் கைக்கு வந்தாள்.

அருள் மாமா அந்தச் சமயத்தில் ஓட்டுநர்மேல் கத்தப் போன வாயை நிறுத்தி, இருவரையும் பார்த்தார். ரமேஷ் ஒரு நொடி பிடிவாதம் பிடித்தான். பின்னால் ஐஸ் பெட்டியின் மூடி முழுக்க திறந்து, நீர் ரேம்பில் வழிந்தது. ஜிலேபி பாக்ஸை தூக்கிய பையன் காலால் நழுவினான். “அய்யோ!” என்ற சத்தம் வெட்டிப் போனது.

ரமேஷ் பச்சை பாஸை காவியாவிடம் திணித்தான். தந்ததல்ல; கையை எரித்த மாதிரி தள்ளிவிட்டான். அவள் அதையே நடுவில் பிடித்துக் கொண்டாள். மறுகையில் பதிவேட்டை இழுத்து தன் பக்கம் கொண்டுவந்தாள். மேசையில் அவள் பேனா பழைய மைத் தடம் இன்னும் இருந்த இடத்திலேயே விரல்கள் அமர்ந்தன.

“முருகன், ஐஸ் பெட்டி அசைக்காதே. ரேம்ப் கீழ கல் வைய். சீக்கிரம்.” “செல்வி அக்கா, ஜிலேபி பாக்ஸ் எல்லாம் ‘சி’ வண்டி பக்கம் மட்டும்தான். வேற யாரும் தொடாதீங்க.” “சுரேஷ், நீ ரிவர்ஸ் எடுக்காதே. நேரா அரை அடி மட்டும். நான் சொல்லுறப்போ.” “கணக்கு புத்தகம் இங்க. ‘அருள் மாமா’ முகூர்த்தம்—மூன்று இனிப்பு, இரண்டு காரம், பால் பாயசம் மேலே.”

அவள் சொன்னவுடன் அசைவுகள் திசை கண்டன. ரேம்ப் விளிம்பில் கல் நுழைந்தது. ஜிலேபி பாக்ஸ் மீண்டும் நேராயிற்று. கணக்குப் பெண் நனைந்த பக்கத்தைத் துடைத்து சரியான எண்மீது விரல் வைத்தாள். காவியா பாஸை ‘சி’ குவியல்மேல் அடித்த ஒலி, இப்போது தவறாக இல்லை. கதவு திறந்தது. முதல் வண்டி நகர்ந்தது.

“வெளியில யாராவது ‘பி’ கேட்டா காத்திரு சொல்லு. ‘சி’ வெளியேறுது,” என்று அவள் சொன்னாள். ஓட்டுநர் தலை ஆட்டிக்கொண்டே கிளட்ச் விட்டான். அந்த நொடியில் எல்லோரும் யாருடைய குரல் வழி என்று தெரிந்துகொண்டார்கள்.

ஆனா ஓட்டம் இன்னும் முழுக்க சீராகவில்லை. பின் bay-ல் சிக்கியிருந்த வாழையிலை கட்டுகள் தவறான தட்டையோடு நின்றிருந்தன. காவியா மேசையிலிருந்து எழாமல், பதிவேட்டைத் திருப்பி, “அந்த மஞ்சள் கட்டு யாரு அங்கே வைத்தது? அது ‘ஏ’.” என்று கேட்டாள். யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் விரலை காட்டினாள். “வலப்பக்கம். உடனே.” பொருள் நகர்ந்தது.

ரமேஷ் அவளுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் கையில் இப்போது எதுவும் இல்லை. மேசையின் அருகே நின்று, “நான் சொல்றேன், நீ எழுதிக்கோ,” என்று அவன் மீண்டும் குரல் பிடிக்க முயன்றான்.

காவியா கண் கூட உயர்த்தவில்லை. “எழுதுற கை என் கை. நகர்றது என் வரிசை. நீ பின்கதவுல நில். யாரும் அனுமதியில்லாம திறக்கக்கூடாது.” அது உதவி கேட்ட மாதிரி இல்லை. நிலை மாற்றம் நேராக அறிவித்த மாதிரி இருந்தது.

அருள் மாமா அங்கிருந்தபடியே ரமேஷை பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் குடும்பத்துக்குள் போய் சேரக்கூடிய அளவு அவமானம் இருந்தது. ரமேஷ் ஒரு வார்த்தை பேசாமல் பின்கதவுக்குப் போனான். ஆனால் செல்லும் போதே அவன் காலால் கீழே இருந்த காலி தட்டைப் போட்டான்; தட்டு சுழன்று சத்தமிட்டது. அந்தச் சத்தமே அவன் மீதமிருந்த குரல்.

இரண்டாவது வண்டி ஏறும்போது சிக்கல் மீண்டும் வந்தது. ‘பி’ மண்டபத்திலிருந்து தொலைபேசி. “எங்க பொருள்?” என்று கூச்சல். கணக்குப் பெண் பதறி கருவியை காவியாவிடம் நீட்டினாள். காவியா அதைத் தலையசைத்து தள்ளிவிட்டாள். “இப்போ பேச நேரமில்லை. அவர்களுக்குப் பத்து நிமிஷம். நம்மள இங்க நிக்க வைக்க முடியாது.” பின்பு பாஸை தூக்கி, “முருகன், ‘பி’க்கு ரெடி, ஆனா gate hold. நான் சொல்லுறப்போ மட்டும் விடு,” என்றாள். தொலைபேசியை அருள் மாமாவிடம் நீட்டாமல், “மாமா, அங்க நீங்கள் சொல்றீங்க. இங்க நான் விடுறேன்,” என்றாள்.

அவர் உடனே கருவியை எடுத்தார். “நான் பாத்துக்கறேன்,” என்றார். மேசை மீது யார் உரிமையோ அது இப்போது சொல்லாமலே வகுத்துவிட்டது.

காவியா மூன்றாவது பட்டியலைத் திறந்தாள். அரை மடித்த ரசீது கீழே நுழைந்து இருந்தது. அவள் அதை நேராக்கி, அதன் வெற்று பின்புறத்தில் புதிய குறிப்பு போட்டாள்: ‘சி வெளியேறியது 6:42’. அந்தச் சிறிய எழுத்து பார்த்தவுடன் கணக்குப் பெண் தன் பக்கம் இருந்த பழைய ledger-ஐ முழுக்க அவள்பக்கம் நகர்த்தினாள். எந்த அறிவிப்பும் இல்லை; மேசைத் திசை மாறிவிட்டது.

அப்போதுதான் நிலை திரும்பத் தொடங்கியது. வண்டிகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நகர்ந்தன. பாத்திரங்கள் சரியான கைபிடியில் ஏறின. பின்கதவு திறக்கும் ஒலி கூட ஒழுங்கான இடைவெளியில் மட்டும் வந்தது. ரமேஷ் கதவின் பக்கத்தில் நின்று கைநீட்டினால்தான் திறக்க முடியும் நிலை. ஆனால் திறக்க வேண்டிய நேரம், மூட வேண்டிய நேரம் எல்லாம் காவியாவின் குரலில்தான் வந்தது.

அந்தச் சீரான ஓட்டம் அவனைப் பொறுக்கவில்லை. நான்காவது வெளியேற்றம் தயார் ஆனபோது, அவன் மீண்டும் மேசைக்குத் திரும்பினான். “சரி, இப்போ வந்துடுச்சு. பாஸ் என்கிட்ட குடு. நான் தொடர்றேன்,” என்று கைநீட்டினான். அவன் குரலில் கட்டாய சிரிப்பு இருந்தது; பக்கத்தில் அருள் மாமாவும், ஓட்டுநர்களும், செல்வி அக்காவும் இருந்தார்கள். நிலை திரும்பிவிட்ட பிறகாவது தன் முகத்தை மீட்டுக்கொள்ள அவனுக்கு இந்த ஒரு முயற்சி தேவை.

காவியா பாஸை அவன்கைக்கு கொடுக்கவில்லை. கையைச் சற்றும் உயர்க்கவில்லை. பதிவேட்டின் மேல் அதைத் தட்டையாக வைத்தபடி, “முருகன், அடுத்தது எந்த லைன்?” என்று கேட்டாள்.

“‘பி’, அக்கா. ஆனா சாம்பார் பானை இன்னும் ஏறல,” என்றான்.

“சுரேஷ், வண்டி கதவு முழுசா திற. செல்வி அக்கா, அந்த சிவப்பு முத்திரை போடுற டப்பா முன்னாடி. பின் இரண்டு பானை.” அவள் சொல்லிக்கொண்டே பாஸை எடுத்துக் கொண்டு நேரே ரேம்ப் முனைக்கு நடந்தாள். ரமேஷ் கைநீட்டியபடி வெற்றுக் காற்றைத் தட்டினான்.

“காவியா, நான் தான் in-charge,” என்று அவன் சற்று உயர்ந்த குரலில் சொன்னான்.

அவள் திரும்பி பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் கோபம் இல்லை; நேரம் இல்லாத தெளிவு மட்டுமே. “லைன் யாரைக் கேக்குதோ அவங்கதான் in-charge.”

அவன் முன்வந்து பாஸை பிடிக்க முயன்றான். அவள் உடலை ஓரமாய் மாற்றி, பாஸை இடது கையில் மாற்றிக்கொண்டவுடன் வலக்கையால் வண்டி கதவின் பூட்டைப் பிடித்தாள். “விடு!” என்று ரமேஷ் சொன்னான்.

“சுரேஷ், கிளம்பு,” என்று காவியா சொன்னாள்.

ஓட்டுநர் அவளைப் பார்த்தான்; ஒரு நொடி கூட இல்லை. உடனே இயந்திரம் கத்தி, வண்டி முன்னேறியது. ரமேஷ் இன்னும் பிடிக்கச் சென்ற கை இரும்புக் கதவின் விளிம்பில் உரசி பின்வாங்கியது. அவன் வெள்ளை சட்டை தோளோரம் சாம்பார் கறை படிந்தது. பின் நின்ற காலி தட்டைகள் அவன் இடுப்பில் மோதிச் சிணுங்கின. அவன் யாரை நிறுத்தப் போகிறானோ அவர்கள் யாரும் நிற்கவில்லை.

“Gate hold பண்ணு!” என்று அவன் பின்கதவுக்குச் சத்தமிட்டான்.

பின்கதவு பக்கம் நின்றவன் ரமேஷை இல்லை, காவியாவைத்தான் பார்த்தான்.

“திறந்தே வை,” என்றாள் காவியா, அடுத்த பட்டியலை உயர்த்தி. “பி வெளியேறுது. அடுத்து ‘ஏ’ ரெடி.”

கதவு திறந்தே இருந்தது.

அருள் மாமா பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தாலும், இப்போது அவர் பேசவேண்டிய அவசியம் இல்லை. கணக்குப் பெண் அடுத்த பதிவை கேட்காமல் எழுதினாள். செல்வி அக்கா எந்த டப்பாவை முன் வைக்க வேண்டும் என்று காத்திருக்காமல் காவியாவின் கையசைவையே பார்த்தாள். ரமேஷ் மட்டும் இடையில் நின்ற மரக்கட்டை மாதிரி இருந்தான்; எல்லாம் அவனைச் சுற்றி நடந்தது, அவன் வழியாக அல்ல.

அவன் கடைசியாக ஒரு முயற்சி செய்தான். “பாஸ் மேசைமீது வை. நடைமுறை அப்படி தான்.”

காவியா அவன் முன் வந்து நின்றாள். பாஸ் அவள் விரல்களுக்குள் மடங்கி இருந்தது. “நடைமுறைன்னு சொல்றது தாமதமில்லாம வெளியேறணும்னு. அதுதான் இப்போ நடக்குது.” பின், அவனைத் தாண்டி, “அடுத்த வண்டி, ரேம்ப் ஏறு,” என்று கத்தியாள்.

அந்த குரல் போன இடம் முழுக்க வேலை தொடங்கியது. ரேம்ப் மேலே சக்கரம் ஏறிய சத்தம். பாத்திரம் கதவுக்குள் நுழைந்த தட்டு சிணுங்கல். பச்சை பாஸ் குவியலில் விழும் குத்து. ஒவ்வொரு சத்தமும் ஒரு கட்டளை கேட்டு நடந்தது. ரமேஷின் குரல் இடையில் விழுந்தாலும் ஒட்டவில்லை.

கடைசி முக்கிய வெளியேற்றம்—அருள் மாமா வீட்டுக்கு போகும் இனிப்பு கூடுதல் வண்டி—தயார் ஆனபோது, ரமேஷ் இன்னொரு முறை கைநீட்டினான். இப்போது அவன் குரல் தளர்ந்திருந்தது. “அது நானே விடுறேன்.”

காவியா பதில் சொல்லவில்லை. அவள் பதிவேட்டின் ஓரம் மூடி, பாஸை தன் கையில் வைத்தபடி வயர்லெஸ் கருவியை எடுத்தாள். கருவியின் பக்கத்தில் அவள் பழைய பேனா தட்டிய மைச் சுரண்டல் இன்னும் இருந்தது. “பின்வழி குறுக்கு பாதை clear. இனிப்பு வண்டி இப்போ வெளியேறு. கதவு மூடாதீங்க,” என்றாள்.

வண்டி நகர்ந்தது. பின்வாசல் கடந்து, loading bay handoff-ஐ வெட்டி, குறுக்கு பாதையிலே நுழைந்தது. காவியா அந்தக் குறுக்கு பாதை ஓரத்தில் நின்றபடியே பாஸை மீண்டும் தன் விரல்களுக்குள் சுருக்கிக் கொண்டாள். கருவியில் அவள் விரல் அழுத்திய ஒலி சிறிய கிளிக் என்று வந்து, அதற்கு பின் இருந்த சளசளப்பு மெல்லத் தெளிந்து அமைதியானது.