என்னிடம் தள்ளிவைத்து மீண்டும் என்னையே தேடினர்

“அந்த கோப்பை இங்கே யார் போட்டது?” என்று முன் மேசை மீது தவறான ஆய்வறிக்கை கோப்பை அடித்தபடி சுரேஷ் கத்திக்கொண்டிருக்க, கீர்த்தனா அவன் கை கீழே இருந்து கோப்பை இழுத்து எடுத்தாள். பெயர் ஒட்டையை ஒரு பார்வையிலே பார்த்ததும் அவள் முகம் கடினமானது. சர்க்கரை நோய்க்கு வந்த வயதான ராமமூர்த்தியின் ரத்தப் பரிசோதனை அறிக்கை, கர்ப்பத்தேர்வு கோப்புக்குள் போயிருந்தது. வெளியே நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த மாலதி அம்மா ஏற்கனவே மூன்றாவது முறை “என்னம்மா இவ்வளவு நேரம்?” என்று குரல் உயர்த்தி கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். கீர்த்தனா எந்த பதிலும் சொல்லாமல், கையுறை அணிந்த கையாலே ஒட்டையை மாற்றி, சரியான கோப்பில் நுழைத்து, ராமமூர்த்தியின் டோக்கன் மீது நீல பேனாவால் குறி வைத்து நேராக வெளியே நடந்தாள். “அம்மா, இதுதான் உங்களோடது,” என்று அவள் கொடுத்தபோது, அந்த முதியவர் நிம்மதியாகச் சுவாசம் விட்டார்.

“ஆஹா, கொஞ்சம் ஓட்டிவிட்டு வேலை பார்த்தா எல்லாம் சரியாகிடும்,” என்று சுரேஷ் அவளின் பக்கம் கூட பார்க்காமல் நெளிந்தான். அந்தச் சொல்லில் நன்றி இல்லை; தூய உதவிப்பெண் வேலை என்ற அலட்சியம் மட்டும் இருந்தது. மேசை ஓரத்தில் அவளுடைய குளிர்ந்த உணவுப்பெட்டி திறக்காமலே கிடந்தது. திரையின் ஒளி அவள் கரத்தடியில் மங்கிக் கிடந்த தொலைபேசியில் ஒரு பதில் வராத செய்தியை காட்டியது—வீட்டிலிருந்து, “இன்னிக்கு லேட்டா?” அதையும் தலைகுனிந்து அணைத்துவிட்டாள்.

சென்னை புறநகர் ரயில் பாதைக்கு அருகே இருந்த அந்தச் சிறிய டயக்னோஸ்டிக் மையம் மாலை ஐந்துக்குப் பிறகு வேறு மாதிரி உயிர் எடுத்துக்கொள்வது வழக்கம். மேல்தளத்தில் வருண் அண்ணனின் வீடு; கீழே மையம். வீட்டில் சாப்பிடும் மேசை பேச்சும், கீழே முன்பதிவு மேசை பேச்சும் வெவ்வேறு குரல் இல்லை. யார் எத்தனை சம்பளம், யாருக்கு எவ்வளவு மாப்பிள்ளை வாய்ப்பு, யார் “நல்ல குணம்” என்று எல்லாம் இந்த கண்ணாடி கதவு வழியே இறங்கிவிடும். கீர்த்தனா இங்கே மூன்றாவது வருடம். பதிவேடு, மாதிரி சேகரிப்பு, இரவு பூட்டு—எது கடைசியில் தடுமாறுகிறதோ அது அவள் மேல் வந்து விழும். ஆனால் விருந்தினர் முன் இருக்கை மட்டும் யாழினிக்கே. அவள் பி.எஸ்.சி. முடித்தவள், வருணின் அத்தைமகள், வீட்டாருக்குப் பிடித்த முகம்.

அந்த மாலையும் அதே நாடகம். “யாழினி, நீ மேல போய் டிரஸ் மாறிக்கோ. ஆறு மணிக்கு மாப்பிள்ளை பக்கம் வீடியோ கால் வரும்னு சொன்னாங்க,” என்று மாலதி அம்மா படிக்கட்டு வாயிலிலிருந்து சொன்னவுடன், யாழினி நிமிர்ந்து நின்றாள். “இங்க கவுண்டரை யார் பார்க்கப் போறது?” என்று சுரேஷ் கேட்டான்; கேள்வி கேட்ட குரலிலேயே பதில் இருந்தது. வருண் அண்ணன் ஜேபிலிருந்து இரவு அறை சாவியை எடுத்துத் திருப்பித்திருப்பி பார்த்தான்; பிறகு அதை யாழினிக்குக் கொடுக்காமல் கீர்த்தனாவின் உணவுப்பெட்டி அருகே போட்டான்.

“இரவு மூட்றதெல்லாம் நீ பார்த்துக்கோ. பின் அறை, மாதிரி ஃப்ரிட்ஜ், பில் புத்தகம்—ஒன்றும் தவறாதே,” என்றான். “முன்னாடி நோயாளிகளோட பேசுறதுக்கு யாழினி இருக்கட்டும். நீ உள்ளே இருந்தா போதும்.”

அவள் சாவியை எடுக்காமல் இருந்தாள். ஒரு விநாடி மேசை மீது சாவி கிடந்தது. பின்னர் ராமமூர்த்தியின் கோப்பில் அவள் இட்டிருந்த நீலக் குறியை பார்த்த மாலதி அம்மா, “அது மட்டும் அவளால சரியா நடந்துச்சு. சாவியையும் எடுத்துக்கோ, லேட்டா ஆகாதே,” என்றார். அதுவே முதல் சிறிய இடமாற்றம். கீர்த்தனா சாவியை எடுத்தாள்; சாவியின் உலோக குளிர் அவள் உள்ளங்கையில் தங்கி நின்றது.

அவள் கையில் சாவி வந்தபிறகும் அவமானம் குறையவில்லை. யாழினி முன் இருக்கையில் அமர்ந்து முகத்தில் பவுடர் தடவிக்கொண்டே அழைப்புகளை எடுத்தாள்; “ரிப்போர்ட் ரெடி, ஆமா, மாலை ஏழுக்குள்ள வாங்க” என்று இனிமையாகச் சொன்னாள். உள்ளே கீர்த்தனா மூன்று மாதிரி குழாய்களை ஒழுங்குபடுத்தி, ரசீது எண்ணை பதிவேட்டில் சேர்த்து, பழைய துடைப்பால் ஆய்வு அறை மேசையைத் தேய்த்தாள். லிஃப்ட் கதவின் பளபளக்கும் இரும்பில் பழைய விரல் தடங்கள் நீள்ந்து கிடந்தன; அதில் தன்னையே ஒரு மங்கலாகப் பார்த்தபோது, முகத்தில் வியர்வை கோடு, மூக்கின் மேல் மாஸ்க் தடம், முடியில் தவறிவிழுந்த கிளிப்—அதுவே அவள். யாரும் விருந்தினர் முன் நிறுத்தாத வடிவம்.

ஏழரை மணிக்கு இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் உடைந்தது. வெளியே ஒரு கல்லூரி மாணவி மயங்கி விழுந்தாள்; அவளுடன் வந்த தோழி அலறிக்கொண்டு “சிஸ்டர், அவங்க மூச்சு...” என்று ஓடிவந்தாள். அதே சமயம் நிலுவையில் இருந்த காப்பீட்டு ஆய்வுப் பரிசோதனைக்கான அழைப்பு பதிவு மேசைத் தொலைபேசியில் விழுந்தது. “இப்போவே மின்னணு நகல், மாதிரி நேரம், கையொப்பம் எல்லாம் சொல்லுங்க,” என்று மறுபக்கம் ஒரே அழுத்தம். யாழினி கையைத் தொலைபேசியும், கண்களை மயங்கிய மாணவியுமே பார்த்து நின்றாள். சுரேஷ் இரத்த அழுத்த கருவியின் கஃப் எங்கே வைத்தான் என்று நினைவில்லாமல் அலமாரி எல்லாம் திறந்தான்.

கீர்த்தனா எந்தக் குரலும் உயர்த்தவில்லை. அவள் பின்னறையிலிருந்து நாற்காலியை காலால் தள்ளி வெளியே கொண்டு வந்து மாணவியை படுக்க வைத்தாள், கழுத்துப் பட்டனை தளர்த்தி, கால்களை உயர்த்தச் சொன்னாள். “சுரேஷ், தண்ணீர் வேண்டாம். அழுத்தம் பார்க்கும் கருவி மேல்தட்டு. இடப்பக்கம்,” என்று சொன்னவள், மறுகையால் தொலைபேசியை யாழினியிடமிருந்து எடுத்துக் காதோடு வைத்தாள். “கோப்பு எண் 1438. மாதிரி நேரம் மாலை ஆறு பன்னிரண்டு. கையொப்பம் வருண்,” என்று பதிவேடு திறக்காமலே சொன்னாள். அடுத்த நொடி, “யாழி, வெளியிலிருந்த அம்மாவை உள்ளே வரவிடாதே,” என்று கட்டளை போட்டாள். யாழினி அதற்குள் எழுந்து அவள் இருக்கையை விட்டு விலகியிருந்தாள்.

அந்த இருக்கை மாற்றம் யாருக்கும் அறிவிப்பாக வேண்டியதில்லை. கீர்த்தனா முன் மேசைக்குப் பின்னால் உட்கார்ந்ததும், இடம் தன் உரிமையாளரைத் தேடி சென்ற மாதிரி அமைந்தது. தொலைபேசி அவள் தோளுக்கும் காதுக்கும் நடுவே சிக்கி இருந்தது; ஒரு கையில் மாணவியின் நாடியைப் பார்த்தாள்; இன்னொரு கையில் செயலில் இருந்த கோப்பைத் திறந்து ஆய்வு எண் ஒத்துப்பார்த்தாள். சுரேஷ் கண்டுபிடித்த கருவியை அவள் சொல்லிய இடத்தில் இருந்து எடுத்துவந்து கொடுத்தான். “இத செட் பண்ணு,” என்ற ஒரே சொல்லில் அவன் வேலை பார்த்தான். யாழினி வாயில் இருந்த லிப்ஸ்டிக் தொப்பியை மூடாமலே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

மாணவி கண் திறந்த பின் கூட்டம் ஓரளவு அமைந்தது. ஆனால் அவமானம் அங்கேயே முடிந்துவிடவில்லை. மேலே வீட்டு வாசலில் செருப்பு குவிந்திருந்தது; மாப்பிள்ளை பக்கம் அழைப்பு முடிந்து, இரண்டு பெரியவர்கள் வந்து அமர்ந்திருந்தார்கள். படிக்கட்டு அருகே கீர்த்தனா கழுவும் தட்டில் கையுறைகளை போடிக்கொண்டிருக்கும்போது, மாலதி அம்மா கீழே வந்து மெதுவாகச் சொன்னார், “நீயும் மேல வா. அப்படியே நின்றா நல்லா தெரியாது. நம்ம வீட்டு ஆள் மாதிரி...”

கீர்த்தனா கைநீரை உலர்த்தாமல் கதவுத்தளத்தில் நின்றாள். உள்ளே இருந்து சிரிப்பு, ஸ்டீல் டம்மிலின் சத்தம், “யாழினி ரொம்ப அமைதியா இருக்கா” என்ற பாராட்டு தெளிவாகக் கேட்கிறது. அதே வீட்டில் பல முறை சாப்பாட்டுப் பந்தலில் அவளுக்கான நாற்காலி கடைசியில் தள்ளிவைக்கப்பட்ட நினைவுகள் கண் முன் வந்தன. “இப்போ கீழே ரிப்போர்ட் ரெடி ஆகுது,” என்றாள் அவள். “மேல வர நேரம் இல்லை.”

“அதுக்கப்புறம் வா,” மாலதி அம்மா முகம் சுருக்கினார். “வாசலிலயே அப்படி நிற்காதே.”

“வாசலில நிக்கறது எனக்குப் பழக்கம் தான்,” என்று அவள் அமைதியாகச் சொன்னாள். “ஆனா வேலை நடுவில மேல வர முடியாது.” அதைச் சொல்லிவிட்டு அவள் உள்ளே செல்லாமல் திரும்பி கீழே இறங்கினாள். அந்தக் கதவுத்தளம் சின்னதாக இருந்தாலும், அங்கேயே யார் யாரின் அளவை முடிவுசெய்ய முயன்றார்கள் என்பதை எல்லோரும் புரிந்தார்கள்.

கீழே மீண்டும் வேலை அடர்ந்தது. மின்சாரம் ஒரு முறை தள்ளி வந்து மங்கியது; மீள் இயக்கத்தில் கணினி மெதுவானது. வெளியே மழைத்தூறல். இதே நேரத்தில் நகர்ந்து போகாமல் இருந்தவர்கள் இரண்டு பேர்—ஒரு நடுத்தர வயது ஆண், அவரது தந்தைக்கான அவசர ஈசிஜி அறிக்கைக்காகக் காத்திருந்தார்; மற்றவர் ஓட்டுநர், “ரயில் நேரம் ஆகுது அம்மா,” என்று ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடத்துக்கும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வருண் அண்ணன் கீழே இறங்கியபோது சூழல் அவனைக் காத்திருக்கவில்லை. யாழினி அவன் பக்கமே போய், “எனக்குப் புல்லா ஆகுது,” என்றாள். சுரேஷ் பில் இயந்திரம் பதில் தரவில்லை என்று கைகளை உயர்த்தினான்.

கீர்த்தனா ஏற்கனவே இயந்திரத்தின் பின்புற மூடியைத் திறந்து ரசீது காகிதத்தை நேராக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் தலையெழுப்பாமல், “ஈசிஜி கோப்பு எங்கே?” என்று கேட்டாள்.

“யாழினி கிட்ட,” என்றான் சுரேஷ்.

யாழினி உடனே இல்லை என்று சொல்கூட முடியவில்லை; அவள் வைத்திருந்த கோப்புக் கட்டில் இருந்து தவறான நீல நிற கோப்பை எடுத்துக்காட்டினாள். அதில் மாணவியின் மயக்கம் பதிவு. சரியான ஈசிஜி அறிக்கை இல்லை. ஒரே நொடி காத்திருந்த அனைவரின் முகத்திலும் நம்பிக்கை சளைக்கத் தொடங்கியது. வருண் அண்ணன் குரல் கடினமாயிற்று. “கீர்த்தனா, சீக்கிரம் பாரு.”

அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை. “என்கிட்ட நைட் ஷிப்ட் கோப்பு, பின் அறை சாவி, பதிவேடு எல்லாம் இருக்கு,” என்றாள். “எது எங்கிருந்து எடுத்தாங்கன்னு கேட்டால தான் கிடைக்கும்.” அந்த ஒரே வரியில் அவள் ஒரு கோடு இழுத்தாள். வேண்டிய மரியாதை இல்லாமல் தன் மேல் வேலை மட்டும் தூக்கிவிடும் பழைய முறைக்குள் திரும்ப மாட்டேன் என்ற கோடு.

வெளியில் காத்திருந்த ஆண் தந்தையின் பெயரை மீண்டும் சொன்னார்; குரலில் பதட்டம் உடைந்து விழுந்தது. மாலதி அம்மா மேலிருந்து படி இறங்கி வந்தார்; வீட்டு வாசல் பாதியாகத் திறந்தே இருந்தது. அங்கேயே, குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவில் இருக்கும் உறவுகளின் கண் முன்னே, வருண் அண்ணனின் முகத்தில் ஒரு கணக்குப் பிழை வெளிப்பட்டது. அவன் பாக்கெட்டிலிருந்து தனது அறை திறவுகோல் கொத்தை எடுத்தான்; பின்னர் மேசை மேல் இருந்த செயலில் இருக்கும் அறிக்கை கோப்பைப் பிடித்து ஒரு கணம் தயங்கினான். அந்தக் கோப்பு இதுவரை யாழினி முன் மேசையின் கீழ் வைத்திருக்கும் உரிமைபோல சுற்றியது. இப்போது யாரும் அந்தப் பாசாங்கை தாங்க முடியவில்லை.

“கீர்த்தனா,” என்றான் அவன். முதல் முறையாக அழைப்பில் கட்டளை சுருங்கி இருந்தது. “இத நீ வாங்கிக்கோ.”

அவள் கை நீட்டவில்லை. “எடுத்து வைக்க சொல்லாதீங்க,” என்றாள். “வேலை பார்க்கணும்னா கோப்பும் சாவியும் என் பக்கம் தான் இருக்கணும்.”

சுரேஷ் மேசை மேல் இருந்த இரவு அறை சாவியை அவள் முன் நழுவவிட்டான். அது இந்த முறை போட்டெறிதல் இல்லை. வருண் அண்ணன் தன் கையில் இருந்த கோப்பையும் திறந்த பதிவேட்டின் மேல் திருப்பி அவள் பக்கம் தள்ளிவைத்தான். யாழினி தன்னுடைய நாற்காலியிலிருந்து முழுதாக எழுந்து ஓரமாக நின்றாள். காத்திருந்த நோயாளி உறவினர், யாரிடம் சொல்லவேண்டும் என்று தேடாமல் நேராக கீர்த்தனாவையே பார்த்தார். “அம்மா, அப்பாவோடது முதல்ல...” என்றார்.

அதற்குப் பிறகு அறை திசைமாற்றம் எடுத்தது. கீர்த்தனா கோப்பைத் திறந்து ஈசிஜி பிரதி எண் எங்கே தொங்கியிருக்கும் என்று நினைத்தாள்; கணினி மறுதொடக்கம் ஆகும் வரை கையெழுத்துப் பிரதியிலிருந்து விவரம் ஒப்பிட்டு வைத்தாள். “சுரேஷ், வண்டி டிரைவரை உள்ளே வரவிடு. இந்தப் பக்கம் காத்திரு,” என்றாள். “யாழி, பழைய கோப்புக் கட்டிலிருந்து மஞ்சள் கிளிப்புள்ளதை மட்டும் எடு. வேற ஒன்றும் தொடாதே.” அந்த “யாழி”யில் இழிவில்லை; இடம்தான் இருந்தது. யாழினி உடனே கீழ்ப்படிந்தாள்.

மாலதி அம்மா பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தார். மேல் வீட்டு வாசலில் இருந்த இரண்டு பெரியவர்களும் படிக்கட்டு நிழலில் கீழே பார்த்தார்கள். யாரும் விளக்கம் கேட்கவில்லை. விளக்கம் விடும் நேரம் கடந்துவிட்டது. கீர்த்தனா அறிக்கையை சரிபார்த்து, கையொப்பம் வேண்டிய இடத்தில் வருண் அண்ணன் பேனாவை நீட்ட, அவள் கோப்பைச் சாய்த்து பிடித்தாள்; அவன் கையொப்பமிட்டான்; மீண்டும் அவள் கையிலிருந்தே கோப்பு நகரவில்லை. இறுதி நோயாளி உறவினரிடம் அறிக்கையைத் தரும் முன், பெயர், வயது, தேதி மூன்றையும் மெல்ல வாயால் வாசித்து ஒத்துப்பார்த்தாள். இந்தச் சலிப்பான, வியர்வை பிடித்த, யாரும் பாராட்டாத வேலைதான் மையத்தை உயிரோடு வைத்திருப்பதை அப்போது எல்லோரும் அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

அந்த ஆண் அறிக்கையை வாங்கிக்கொண்டு, “நன்றி அம்மா,” என்றார். அவள் தலை அசைத்தாள்; முகம் இன்னும் வேலைக்கே இருந்தது. வருண் அண்ணன், “இன்னைக்கு நீ...” என்று தொடங்கினான். அவள் பார்வை மட்டும் உயர்ந்தது. அவன் வாக்கியம் தானாகவே மடங்கியது. “மீதியையும் முடிச்சுடு,” என்றான் இறுதியில், வேண்டுகோள் தொனியில்.

“முடிப்பேன்,” என்றாள் கீர்த்தனா. அதற்குள் உறவு மாறியிருந்தது—அவளை தங்கச் சொல்லும் வசதி அல்ல, வேலை அவள் கையில் இருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளும் தள்ளுபடி.

கடைசி நோயாளி வெளியேறியபோது கடிகாரம் ஒன்பதரை கடந்திருந்தது. மழை நின்றது. வெளியே ரயில் ஓசை தொலைவில் உருண்டது. கீர்த்தனா பதிவேட்டை மூடி, இரவு ஷிப்ட் கோப்பை மார்புக்கு அண்மையில் வைத்தாள். குளிர்ந்துபோன உணவுப்பெட்டி இன்னும் திறக்கப்படாமல் ஓரத்தில் இருந்தது. அவள் அதை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. கையுறை ஜோடியை கழற்றிக்கொண்டு, பின் அறைச் சுவரில் நிழல் படரும் கருவிப்பிடியில் தொங்கவிட்டாள். கோப்பு அவள் இடது கையில் இருந்தபடியே, ரப்பர் ஓரம் மெதுவாகச் சிணுங்கியது.