எனக்காகவே வரிசை உடைந்தது

கார் கதவு திறந்த உடனே மலர் தட்டையுடன் நின்ற வரவேற்புப் பெண்கள் வருணையும் நித்யாவையும் சுற்றிக் கொண்டார்கள்; யாழினியின் கையில் இருந்த குளிர்ந்து போன சிறிய சாப்பாட்டு பெட்டி மட்டும் அவளோடு நின்றது. “மாப்பிள்ளை பக்கம் இதோ, சீக்கிரம்,” என்று ஒருவர் கை காட்ட, யாழினி இறங்கிய தரை ஓரம் வெறுமையாக விட்டுவிடப்பட்டது. அவளது அம்மா கையில் அரை மடக்கப்பட்ட ரசீது சலசலத்தது. அந்த ரசீதில்தான் இந்த மண்டப முன்பணமும், நகைக்கடன் வட்டியும், யாழினி இரண்டு ஆண்டுகள் சேவைத் துறையில் செய்த கூடுதல் வேளைகளின் பணமும் இருந்தது. ஆனாலும் கதவு திறந்தது வேறு ஜோடிக்காக.

“யாழி, நீ அங்கே நின்றுக்கோ,” என்று மாலதி அத்தை குரலை மென்மையாக்கிப் பேசினாள்; அந்த மென்மை எல்லோருக்கும் கேட்கும் அளவுக்கு திட்டமிட்டது. “இப்போ குழப்பமா இருக்குது. பெண் பக்கம் போல வந்து சேராதே. சாப்பாட்டு பெட்டியையும், அந்த கவரையும் பிடிச்சுக்கோ. உள்ளே போன பிறகு பார்க்கலாம்.”

யாழினி அத்தையிடம் கவரை நீட்டினாள். “இது உங்கக் காசுக் கணக்கு. நான் பிடிக்க வேண்டிய சுமை இல்ல.” காகிதத்தின் உலர்ந்த சத்தம் காற்றில் வெட்டியது. ஆனால் மாலதி அதை வாங்காமல் நித்யாவின் புடவைக் கொக்கியைச் செம்மைப்படுத்திக் கொண்டாள். வருண் ஒருமுறை மட்டும் பார்த்தான்; பழைய நிச்சயதார்த்த மோதிரம் எங்கே போனதோ அப்படித்தான் அவன் பார்வையும், ஒரு கணம் தோன்றி மறைந்தது.

வரவேற்புக் கதவு அருகே நின்ற உறவினர்கள் எல்லோரும் அந்த ஒரு அடி தள்ளிப்போடப்பட்ட இடத்தைப் பார்த்தார்கள். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு என்று வருடங்கள் முழுக்க நின்றவள், இன்று கூட வரவேற்பு வரிசையில் பெயரில்லாத இணைப்பாக மாற்றப்பட்டிருந்தாள். நித்யா சிரித்து மலர் எடுத்துக்கொண்டபோது, யாழினியின் அம்மா தன்னுடைய பட்டுப் பாவாடை ஓரத்தை கைமுட்டியால் நசுக்கிக் கொண்டாள்.

“முதல்ல இவர்கள் உள்ளே,” என்று கதவு காவலன் கயிறு தடுப்பை தூக்கினான். யாழினி முன்னே நடக்க, மற்றொரு பணியாளர் அவள் முன் கைநீட்டி நிறுத்தினான். “ஒரு நிமிஷம், அம்மா. இந்த வழி VIP வரவு.”

“அவளுக்கு வழி தெரியாதா?” மாலதி அத்தை சிரித்தாள். “நம்ம வீட்டுக் குழந்தைதான். ஆனா இப்போ வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கட்டும். யாழி, இங்கே நில். இந்த தாம்பூலப் பைகள் கீழே வைக்காதே.”

அவளது கையில் சாப்பாட்டு பெட்டி, தோளில் தாம்பூலப் பைகள், விரல்களில் திரும்பத் திரும்ப மடக்கப்பட்ட ரசீது. வருண் meanwhile நித்யாவை அரை அடி முன்னே வைத்து நடந்தான்; அந்த அரை அடி தான் எல்லாருக்கும் அறிவிப்பு. இரண்டு சித்திகள் ஒன்றுக்கொன்று அருகே நெருங்கி, “சரி தான் பண்ணிட்டாங்க. பழைய விஷயத்தை இழுத்தா இன்றைய முகம் போயிடும்,” என்று கீழ்சத்தத்தில் சொன்னார்கள். யாழினி கேட்டாள். கேட்கும் படியே சொல்லப்பட்டதே.

அவள் காத்திருந்த இடம் வரவேற்பு கதவு பக்கத் தாழ்வாரத்தின் குறுகிய நிழல். அங்கே ஒரு நொடிப் தடை; கதவுச்சட்டம் பாதியாக திறந்து, உள்ளே ஒளி முழுதாக வராமல் நின்றது. அதே நேரத்தில் வெளியே இன்னொரு கார் வந்து நின்றது. கருப்பு கண்ணாடி கதவு திறந்ததும், வெள்ளை சட்டை, சாம்பல் முடி, வேகமான நடந்தாட்டம் — கேட் மேற்பார்வையாளர் ராஜசேகர் திடீரென நேராக கதவு பக்கம் வந்தார். அவன் பார்வை முதலில் வருணைத் தாண்டி, நித்யாவைத் தாண்டி, தாம்பூலப் பைகளைப் பிடித்து நின்ற யாழினியிடம் நின்றது.

“யாழினி மேடம்?” என்று கேட்ட விதம் வேறாக இருந்தது. வரவேற்புப் பெண்ணின் தட்டில் இருந்த மஞ்சள் ரோஜா அசைந்து நின்றது. “நீங்கள் தான் ஆதவன் சார் சொல்லியவர்?”

அவள் கையைச் சற்றுத் தளர்த்தினாள். “ஆம். நான் யாழினி.”

ராஜசேகர் உடனே உடலை அரை அடி பின்சார்த்தார்; மரியாதை இடம் உருவானது. “மன்னிக்கணும் மேடம். உங்களுக்கான நுழைவு குறியீடு மேலிருந்து தனியாக வந்திருக்கு. தயவு செய்து இங்கே வாருங்க. இந்த வரிசை திறக்கணும்.” அவர் கயிறு தடுப்பை நேராக அவள் பக்கம் திருப்பினார். வரவேற்பு பெண்கள் மலர் தட்டைத் திருப்பி அவள் முன் நின்றன. அந்த ஒரு திருப்புதான் முதல் பிளவு. இரண்டு நிமிஷம் முன் அவளைத் தடுத்த கை, இப்போது வழி விட்டு இறங்கியது.

“என்ன மேடம் மேடம்?” மாலதி அத்தை குரல் கூர்ந்தது. “ஏதாவது தவறா புரிஞ்சிருக்கும். இவள் நம்ம வீட்டுப் பெண். உள்ளே வந்துடுவாள். முதல்ல மாப்பிள்ளை-மணமகள் போகணும்.”

ராஜசேகர் மரியாதையோடு அவளைக் காணாமல் பேசினார்; அத்தைக்கு அல்ல, யாழினிக்கே. “உங்களோட அனுமதி இல்லாமல் வரிசை நகரக்கூடாது என்று சொன்னாங்க. வாகன வரவு பட்டியல் மாற்றம் இப்போதான் வந்தது.”

வருண் அங்கே தான் உடைந்தான். “யாரு மாற்றினாங்க? இது எங்கள் நிகழ்ச்சி. சார், confusion பண்ணாதீங்க. அவள்...” ஒரு வினாடி இடைவெளி. பழைய சொல், புதிய அவமானமாக மாறுமோ என்று அவன் தேர்ந்தெடுத்தான். “அவள் வீட்டார் பக்கம். உதவிக்குத்தான் வந்திருக்கா.”

“உதவிக்கா?” யாழினி முதலில் கையில் இருந்த தாம்பூலப் பைகளை கீழே வைத்தாள். பிறகு சாப்பாட்டு பெட்டியை அதன் மேல் சமமாக வைத்தாள். அவசரத்தில் ஒட்டிப் போன காகிதம் சற்று கிழிந்தது. அவள் அரை மடக்கப்பட்ட ரசீதையும் கவரையும் நேராகச் சீர்படுத்திக் கொண்டாள். “என் பணம் போகும் போது நான் வீட்டார் பக்கம். என் முகம் மாசாக வேண்டிய போது நான் உதவிக்காரி. இப்போ நுழைவு வரிசை திறக்கும்போது மட்டும் நான் யாரும் இல்லையா?”

அந்த நேரத்தில் இன்னொரு கார் நின்றது. அதிலிருந்து ஆதவன் இறங்கினார். கோட்டுச் சட்டை இல்லை; வெறும் இலகு நிற குர்தா. ஆனாலும் வெளியே காத்திருந்த மேலாளர், புகைப்படக்காரன், இரண்டு பணியாளர்கள் ஒரே நேரத்தில் நேராக நின்றார்கள். அவர் நேராக யாழினி பக்கம் வந்தார். “நான் தாமதமா வந்துட்டேனா?” என்றார். அவளிடம் மட்டுமே.

மாலதி அத்தை முகம் சுருங்கியது. “ஆதவா, இது என்ன? உனக்கு தெரிஞ்சவள் என்றாலே—”

“எனக்கு தெரிஞ்சவளா?” ஆதவன் தலை திருப்பாமல் கேட்டான். “அத்தை, பத்திரிகை யாருடைய பெயரில் போனது என்று நீங்க வாசிச்சீங்களா?” அவன் கோப்புறையிலிருந்து தடிமனான அழைப்புக் கட்டை எடுத்தான். முன் அட்டையில் பொற்கலரில் மண்டபப் பெயர், உள்ளே நிகழ்வு நிர்வாக உரிமையாளர் பெயர் — யாழினி. அவள் கடந்த மாதம் ஆதவனின் நிறுவனத்துடன் சேர்ந்து இந்த புதிய வரவேற்பு வளையத்தை வடிவமைத்திருந்தாள்; சென்னை நகரில் உயர்நிலை திருமணங்களுக்கு நுழைவு ஒழுங்கு அமைக்கும் திட்டத்தில் அவள் கையொப்பம் இருந்தது. நிகழ்ச்சி வரவு மேற்பார்வை ஒப்பந்தம் அவள் பெயரில். வருணின் குடும்பம் அதைச் சுலப வசதியாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, இன்று அவளை கதவு ஓரத்திலே நிறுத்த நினைத்திருந்தது.

ஒரு மூத்த மாமா அழைப்புக் கட்டையை முன் வாங்கிப் பார்த்தார். பொற்கலர் எழுத்தில் இருந்த பெயரை இரண்டாவது முறையாக வாசித்தபோது, அவர் தொண்டையில் சளி தட்டிக்கொண்டு பின்வாங்கினார். நித்யா முதல் முறையாக யாழினியை நேராகப் பார்த்தாள்; பொறாமையோ இரக்கமோ இல்லை, கணக்குப் பிழை தெரிந்தவரின் பதட்டம் மட்டும்.

“இது வேலை விஷயம்,” வருண் சீக்கிரமாகச் சொன்னான். “Personal-ஆ எடுத்துக்காதே. யாழி, அங்கே வா. நம்மளையே எல்லோரும் பார்க்கறாங்க.”

“அப்படித்தான்,” யாழினி சொன்னாள். “எல்லோரும் பார்க்கிறாங்க.”

வருண் அவளது மணிக்கட்டைத் தொட முயன்றான். அதுதான் அவன் கடைசி தவறு. அவள் கையை இழுத்துக் கொள்ளவில்லை; அங்கேயே நிலைநிறுத்தினாள். “கையை எடுத்துக்கோ,” என்றாள். அவன் தாமதித்ததும் ராஜசேகர் இடையில் வந்தார். “சார், தயவு செய்து வரிசைத் தடுப்பு உள்ளே கையை விடாதீங்க.” அதிகாரத்தின் மொழி மென்மையானது; தள்ளும் வலிமை தெளிவானது. வருணின் கை காற்றில் தொங்கியது.

மாலதி அத்தை உடனே குரலை உயர்த்தினாள். “அவளுக்கு இவ்வளவு உரிமை எப்போ வந்தது? பழைய நிச்சயம் நின்னப்பிறகு இந்த வீட்டோட பெயரைப் பயன்படுத்தி—”

“நீங்க பேசியதை கவனமா பேசுங்க,” யாழினி அவளை நிறுத்தினாள். “நிச்சயம் நின்ன நாள் நான் கண்ணீர் வடிக்கவே இல்ல. வங்கிக் கணக்கு முடிச்சேன். நகைக்கடன் சீட்டு கட்டினேன். நீங்கள் கேட்ட முன்பணம் தரணும் என்று என் ஊதியத்திலிருந்து எடுத்துப் போட்டேன். ரசீது என்கிட்ட இருக்கு. ஒப்பந்தம் என் பெயரில் இருக்கு. இப்போ நுழைவு கட்டுப்பாடு யாரிடம் இருக்கிறது என்று கேட்கணும்னா, குரல் போதாது; காகிதம் வேண்டும்.”

அவள் கவரைத் திறந்து ரசீதைக் காட்டவில்லை; நேராக ராஜசேகரிடம் கொடுத்தாள். “இந்த கணக்கு இந்த நிகழ்ச்சிக்கான முன்பணம். அதுக்கான உரிமை பதிவு இதோ. என் அனுமதி இல்லாமல் இந்த வரிசை முன்னே போகாது.”

அதற்குள் ஆதவன் தனது கைபேசியில் ஏதோ காட்டினார். ராஜசேகர் பார்வை ஓரமாகத் திரும்பி உடனே செம்மையாக நின்றார். “உறுதி,” என்றார். பின்பு தெளிவாக, எல்லோருக்கும் கேட்கும் குரலில், “முதன்மை நுழைவு உரிமையாளர் யாழினி மேடம். அவர்களுடைய அறிவுறுத்தல்படி தான் வாகன வரிசை நகரும்,” என்றார்.

அந்த ஒரு வரி வெளியில் நின்ற ஒவ்வொருவரின் உடலிலும் வேறுவேறு இடத்தில் அடித்தது. புகைப்படக்காரன் கேமராவை எங்கேத் திருப்புவது என்று தயங்கி கை குறைத்தான். மலர் தட்டையுடன் நின்ற பெண் தவறுதலாக நித்யாவை அல்ல, யாழினியையே நோக்கி திரும்பினாள். வருண் “சார், இது ஓவர் ஆகுது” என்று சொல்ல முயன்றான்; குரல் பறிபோனவன் போல ஒலித்தது. மாலதி அத்தை முன்னே வர, கயிறு தடுப்பு அவள் மார்புக்கு முன்னே நேராக வந்தது. கயிறு தான் அவளுக்கு முதல் மறுப்பு.

ஆதவன் யாழினியிடம் மட்டும் சொன்னான். “நீ முடிவு சொல்லு.”

அதுவரை அவள் தாங்கிக் கொண்டிருந்த அவமானம் குளிர்ந்த உலோகமாக மார்பில் இருந்தது. இப்போது அதைத் திருப்பி பிடிக்க பொருள் கிடைத்தது. ராஜசேகர் கையிலிருந்த நுழைவு குறியீட்டு தகடு — தடித்த வெள்ளை அட்டை, மேலே பொன் ஓரம், கீழே மின்னணு வாசிப்பு கோடு — அவள் பக்கம் நீட்டப்பட்டது. யாழினி அதை எடுத்தபோது வருண் ஒரு அடி முன்னே வந்தான்.

“யாழி, பைத்தியமா நடக்காதே. இது ரிசப்ஷன். டிராமா வேண்டாம். முதல்ல நாங்களே போகணும். பிறகு உனக்கு எது வேணும்னாலும்—”

“பிறகு?” அவள் அவன் சொல்லை வெட்டினாள். “என்னை கதவு ஓரத்தில் நிறுத்தி விட்டு, பிறகு ஆறுதல் கொடுக்க? இல்லை, வருண். இன்று வரிசை எப்படி போகிறதோ, அப்படித்தான் உண்மை எழுதப்படும்.”

அவள் கயிறு தடுப்பின் முன் நின்று, தகட்டை உயரமாகத் திருப்பிப் பிடித்தாள். அருகில் நின்ற பணியாளர்கள் எல்லோரும் பார்க்கும் உயரம். “கேளுங்க,” என்றாள். “முதலில் நான். என் பக்கம் வரும் வாகனத்துக்கு வழி திறக்கணும். அதற்குப் பிறகு ஆதவன். அதன் பிறகுதான் மாப்பிள்ளை வரிசை. இந்த நிகழ்ச்சிக்கான நுழைவு ஒழுங்கு என் பெயரில் பதிவு. அதையே பின்பற்றுங்க.”

அது வேண்டுகோள் இல்லை. வாசிக்கக்கூடிய உத்தரவு.

ராஜசேகர் உடனே திரும்பி, “முதன்மை பாதை திறக்கவும். இரண்டாம் கயிறை மாற்றுங்க. இந்த அட்டை படிக்கப்படும் வரை மற்ற வரவு நிறுத்துங்க,” என்றார். இரண்டு பணியாளர்கள் கயிற்றை நகர்த்தினர். வருணும் நித்யாவும் நின்ற பாதை குறுகியது; யாழினி முன் புதிய இடைவெளி திறந்தது. புகைப்படக்காரன் அவசரமாக நிலையை மாற்றி, கேமரா முகப்பை புதிய வரிசை நோக்கி திருப்பினான். மலர் தட்டையுடன் இருந்த பெண் பீதியோடு அவளருகே வந்தாள்.

மாலதி அத்தை சத்தமாக, “இது நம்ம வீட்டுக்கு அவமானம்!” என்று சொன்னதும், யாழினி அவளை ஒருமுறை பார்த்தாள். “அவமானம் நான் உள்ளே வரும் போது ஆரம்பிக்கல, அத்தை. என்னை வெளியே நிறுத்திய கணத்திலேயே ஆரம்பிச்சது. இப்போ ஒழுங்கு மட்டும் சரியாகுது.”

வருண் இன்னும் ஒரு முறை பழைய உரிமையின் மீதிபிடியுடன் அவள் முன் நின்றான். “நீ இப்படி செய்தா எல்லாம் முடிஞ்சிடும்.”

“அதான் வேண்டும்,” அவள் சொன்னாள். அந்த மூன்று சொற்கள் அவன் முகத்தில் நேராகத் தட்டின. அவன் பின்வாங்கியது உடலால் அல்ல; குரலால். அடுத்த வார்த்தை வரவில்லை.

ஆதவன் அவளருகே வந்து நின்றான்; தொடாமல், இடம் கொடுத்து. “யாழினி,” என்றான் மட்டுமே.

அவள் தகட்டை ராஜசேகரிடம் கொடுக்காமல் தன்னிடமே வைத்துக் கொண்டாள். “நான் வாசிப்பேன்,” என்றாள். கயிறு திறந்த வழியில் முதல் அடியை வைத்தாள். கேட் நுழைவு வாசிப்பான் கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் மெல்லிய பச்சை விளக்கு உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. வெளியே பெட்ரோல் வாசமும் மல்லிகைப்பூ வாசமும் கலந்திருந்தன; உள்ளே ஏசி காற்றின் குளிர் கதவுச்சட்டத்தில் நின்றது.

ராஜசேகர் அவள் பக்கம் திரும்பி இயந்திரத்தை ஓரமாகச் சாய்த்தார். யாழினி தகட்டை வாசிப்பானருகே கொண்டு சென்றாள். அவள் கையில் இன்னும் காலை முதலே திறக்காமல் இருந்த சாப்பாட்டு பெட்டியின் குளிர். அட்டை ஓரம் மெல்ல ஒளிர்ந்தது. அவள் சொன்னாள், “திறக்குங்க.”

தகடு அவள் பக்கத்தில் படிக்கப்பட்டது. வாசிப்பான் பச்சையாக மின்னியது.