ஒரு வேலையை இரண்டு கைகள்

“கீழே வச்சுடா, கீழே வச்சுடா—சுட்டுக்காதே!” என்று மாலினி இரு கைகளாலும் அவசர விளக்கை உயர்த்தி, இருட்டில் தள்ளாடிய முதல் ஆண்டு மாணவியை படிக்கட்டு திருப்பில் சுவரோடு ஒட்டச் செய்துக் கொண்டிருந்தபோதே, வரதன் அலுவலக கதவிலிருந்து கத்தினான். “எல்லாம் உன் வேலைதான். யாரு சொன்னது மேல் தள லைனைத் தொட்டுப் பார்க்க?”

மாணவி அழுகையால் மூச்சு திணறினாள். மாலினி அவளது கைப்பேசியை எடுத்துப் பளிச்சென ஒளி போட்டுக் காலடியில் உடைந்த கண்ணாடி துண்டுகளை கால் முனையால் ஒரு மூலையாக்கி தள்ளினாள். “அக்கா, செருப்பு போடாமல் வராதீங்க. ரெண்டாம் அறை காலி இருக்கு, அங்கே உட்காருங்க,” என்று சொல்லிவிட்டு பின்னே திரும்பினாள். பதிவு மேசையின் ஓரத்தில் குளிர்ந்து தோல் பிடித்த தேநீர் கப் ஒரு வளையம் விட்டிருந்தது; அதன் அருகே சாவி கொத்துகள், அரை திறந்த ரசீது புத்தகம், காகிதக் கவர்களின் உலர்ந்த சறுக்குச் சத்தம். அந்த மேசையிலிருந்தே வரதன் அவளைத் தண்டனை வாசிக்கிற மனிதன் மாதிரி பார்த்தான்.

“நான் லைனைத் தொட்டதே இல்ல,” என்றாள் மாலினி, சுவாசம் சரியாத குரலில். “புகை வந்ததுக்கப்புறம் குழந்தைகளை கீழே இறக்கினேன்.”

“குழந்தைகள் ஆ? கல்லூரி மாணவிகள். பேசுற மொழி பாரு.” வரதன் மீசை நசுக்கிக் கொண்டு முன் வந்தான். “இரவு பணி என்றதாலே முழு கட்டடத்தையும் நீயே நடத்தலாம்னு நினைச்சியா? மேற்பார்வை இருக்கே.”

மாலினியின் பதில் வரும் முன் கதவின் பாதி சாயலில் அருண் நின்றிருந்தான். கல்லூரி விடுதி நிர்வாக அலுவலகத்தில் பகல் நேரத்தில் மட்டும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் நிர்வாக இயக்குநரின் மகன் என்ற முகம்; சுத்தமான சட்டை, தாமதமாக களைத்த கண்கள். அவன் வாயைத் திறக்கவில்லை. ஆனால் தரையில் கிடந்த கண்ணாடி துண்டுகள் அருகே ஒருத்தி மீண்டும் நடக்க வர, அவன் உடனே சென்று பாதையைக் காலால் மறித்தான். “ஒரு நிமிஷம். இங்க வராதீங்க,” என்றான் மட்டும். குற்றத்தைத் திருப்பவில்லை. ஆனாலும் மாலினி ஒருத்தியாக விடப்படாத முதல் அடையாளம் அதுதான்.

வரதன் அதை கூட அவள்மேல் சுமந்தான். “நீங்க எல்லாரும் அவள பேசுறதுக்கே கேட்காதீங்க. மெயின் பலகை நம்ம மின்சாரக் காரன் வரும்வரை யாரும் கை வைக்கக் கூடாது.” அந்த “நம்ம” என்பதில் உரிமை அதிகம்; பணி குறைவு. மேல்தளத்தில் இருந்து கூச்சல், இருளில் தட்டுப்பட்டு விழுந்த பக்கெட் சத்தம், ஜன்னல் கம்பிகளில் கை அடிக்கும் தட்டல்கள் கீழே உருண்டு வந்துகொண்டிருந்தன.

“மெயின் பலகை இல்லை பிரச்சனை,” மாலினி நேராக சொன்னாள். “பின்புற மாடிப்படிக்கட்டு அருகே அவசர இணைப்பு பெட்டி சூடாகி இருக்கிறது. கம்பி எரிஞ்ச வாசனை அங்கிருந்துதான். இந்த கட்டடத்தில் இரண்டு வழி. முன்னே ஒளி இல்லேன்னா, பின்புறம் விளக்கு வைக்கணும். இல்லனா காலை வரைக்கும் யாரும் பாதுகாப்பாக இறங்க முடியாது.”

வரதன் சிரித்தான்; அதில் கேலியும், தன் அறியாமை தெரியாமல் இருக்க வேண்டிய பயமும் கலந்திருந்தது. “எப்போ எலக்ட்ரீசியன் ஆயிட்டே?”

அருண் இம்முறை மேசைக்கருகே வந்து நின்றான். “நேத்து மாதம் பின்புற பெட்டி அடிக்கடி வெப்பமா இருக்கு என்று யார் பதிவு போட்டாங்க?” என்றான்.

மாலினி சுவரில் தொங்கிய பழைய பதிவு புத்தகத்தை விரலால் காட்டினாள். “நான். மூணு முறை.”

வரதன் உடனே புத்தகத்தை இழுத்து தன் பக்கம் போட்டுக் கொண்டான். “அது வேற விஷயம். இப்போ எல்லாரும் பதற்றத்துல இருக்காங்க. நீ அமைதியா கீழே இருக்க.”

மேலே திடீரென்று ஓர் அலறல். அவசர விளக்கில்லாமல் இரண்டாம் மாடி நீண்ட நெடுவாசலில் புகை கட்டியிருப்பதை கீழே இருந்தே காண முடிந்தது. சுமதி ஓடிவந்து, “சார், முன்னாலே அமர வைத்தவங்க மீண்டும் அறைக்கு போறாங்க. மொபைல் லைட் முடிஞ்சிடுது,” என்றாள்.

மாலினி காத்திருக்கவில்லை. பின்பக்க அலமாரியில் இருந்த இரண்டு கை விளக்குகள், பழைய ரப்பர் கையுறை, கருவிப் பை—அனைத்தையும் ஒரே அசைவில் எடுத்தாள். “முதல்ல பின்புற படிக்கட்டுக்கு ஒளி. அப்புறம் கசிந்த இணைப்பை துண்டிக்கலாம்,” என்றாள்.

“வச்சுடு!” என்று வரதன் கையை நீட்டியபோது அருண் மேசையிலிருந்த சாவிக்கொத்தை எடுத்து மாலினி முன் வைத்தான். உலோகச் சத்தம் நெருக்கமான அறையில் செவியைக் கீறியது. “பின்புற சேமிப்பு அறை சாவி இது தானே?” அவன் கண் வரதனைத் தாண்டி மாலினியில்தான் இருந்தது.

அந்த ஒரு விநாடிக்குள் எல்லாருக்கும் யார் யாரை நம்புகிறார்கள் என்று தெரிந்துவிட்டது. வரதன் முகம் இறுகியது. “சார், இது நடைமுறை இல்ல.”

“நடையா இல்லையா பிறகு பேசலாம்,” அருண் சுருக்கமாகச் சொன்னான். பிறகு பதிவு புத்தகத்தையும் தன் கையால் தள்ளி மாலினி பக்கம் கொண்டு வந்தான். “என்ன செய்யணும்னு சொல்லுங்க.”

மாலினி ஆச்சரியத்தை விழுங்கி வேலைக்குள் நுழைந்தாள். “சுமதி அக்கா, கீழே உள்ளவர்களை முன் மண்டபத்திலேயே வைத்துக்கோங்க. யாரும் செருப்பு இல்லாமல் நகரக்கூடாது. அருண் சார், இந்தச் சாவியால் பின்சேமிப்பு அறை திறங்க. அங்க இரண்டு நீளமான கம்பி ரோல், முக்கோண எச்சரிக்கை பலகை இருக்கும். நானும் வரேன்.”

“சார்” என்று அவள் சொன்ன விதத்தில் தூரம் இருந்தது. ஆனாலும் அதே தூரத்துக்குள் அவள் அவனைப் பணியில் இழுத்துவிட்டாள். அவன் மறுக்கவில்லை.

பின்புற நெடுவாசலின் கதவு திறக்க, உள்ளே அடைத்த வெப்பம் முகத்தில் மோதியது. சுவர் அருகே சாய்ந்திருந்த பழைய மின்விசிறிகள், உடைந்த படுக்கை சட்டங்கள், காகிதக் கட்டுகளின் வாசனை. மாலினி குறுகிய மேசை விளிம்பிலிருந்த எண்ணெய் கறைபட்ட துணியை எடுத்துக் கம்பி பெட்டியின் மூடியைத் திறக்க முயன்றாள். அருண் விளக்கை ஒளி போட்டான். அவள் சொன்னது உண்மை—ஒரு இணைப்பு கருகி கருப்புத் தழும்பு விட்டிருந்தது; முக்கிய லைன் அல்ல, அவசர விளக்கு பாதையை எரித்திருந்தது.

“முழுசா ஆப் பண்ணினா தண்ணீர் மோட்டாரும் நின்னுடும்,” என்றாள் அவள். “அதனால வரதன் சார் மெயினைத் தொட மாட்டார். ஆனா இந்தப் பாதையைப் பிரிச்சா குறைந்தது படிக்கட்டுல விளக்கு வைக்கலாம்.”

“செய்யுங்க,” என்றான் அருண் உடனே.

அந்தச் சொல்லோடு வெளியிலிருந்து வரதனின் குரல் மீண்டும் வந்தது. “அருண், வெளியே வா. உன் அப்பா போன்.”

அருண் அசையவில்லை. “இப்போ முடியாது.”

வரதன் கதவோர இடைவெளியில் நின்று பல்லைக் கடித்தான். “இரவு ஒரு பெண் பணியாளருடன் அங்க முட்டிக்கிடக்கிறதுக்கு நாளைக்கு நான் பதில் சொல்லணும். உங்களுக்குத் தெரியாத விஷயம் இது.”

மாலினியின் கை ஒரு கணம் நின்றது. அந்த ஒரு வரியில் அவளைப் பற்றிய தீர்ப்பும், அவனைப் பற்றிய பயமுறுத்தலும் இரண்டும் இருந்தது. அவள் கண் மட்டும் உயர்த்தினாள். “சார், நீங்க வெளியே நின்னு விளக்கு பிடிங்க. உள்ளே வராதீங்க. இந்த மூடியை நான் திறப்பேன்.” அது கட்டளை அல்ல; எல்லை.

அருண் கதவுக்கு திரும்பி, “வரதன் சார், போன் ஸ்பீக்கரில் வையுங்கள்,” என்றான். சில நொடிகளில் மற்றொரு குரல்—அருணின் அம்மா—சரியாகத் தடவாத கோபத்துடன் ஒலித்தது. “எங்கே நீ? வீட்டில் மாப்பிள்ளை பக்கம் வீடியோ கால் காத்திருக்காங்க. உனக்கு நேரம் தெரியாதா?”

மாலினியின் விரல்கள் கருகிய திருகைத் திறந்துகொண்டிருந்தன. சுமதி வெளியே நின்று கேட்டுக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. இப்படி ஒரு வேளையில் பெயர் கூட சேர்ந்து பேசப்படுவது பெண்ணுக்கு எவ்வளவு விலை என்பது இந்த நகரத்தில் யாருக்கும் புதுசில்லை.

அருண் குரலைத் தாழ்த்த முயலவில்லை. “அம்மா, விடுதியில் மின்தடை. மாணவிகள் உள்ளே இருக்காங்க. இது முடிஞ்சதுக்கப்புறம்தான் வர முடியும்.”

“அந்த வேலையைச் செய்வதற்கு ஆட்கள் இருக்காங்க. நீ ஏன்?”

வரதன் அப்படியே காத்திருந்தவன் போலச் சேர்த்தான். “ஆமாம் அம்மா, இங்க ஒரு இரவு பணியாளர் தன்னால—”

அருண் அவனை நிறுத்திப் பார்த்தான். வெறும் பார்வை. பிறகு, “மாலினி சொல்ற வழிதான் பாதுகாப்பு. நான் இங்க தான் இருக்கேன்,” என்றான். அந்தப் பெயரை அவன் முதல் முறையாக வெளியில் சொன்னான்; யாரும் தவறாகக் கேட்க முடியாத அளவுக்கு தெளிவாக.

தொலைபேசியின் அப்புறம் சில விநாடி அமைதி. பிறகு அம்மாவின் குரல் குளிர்ந்தது. “குறைந்தது கதவு திறந்த இடத்திலேயே இரு. நாளைக்கு இதை விளக்கணும்.”

“சரி,” என்றான் அவன். போன் முடிந்தது. கதவோர சிறு இடத்தில் அவன் நின்ற இடம் மாறவில்லை. ஆனால் பின்வாங்கும் வாய்ப்பு போய்விட்டது.

மாலினி கருவியை இறுக்கிப் பிடித்து இணைப்பைத் துண்டித்தாள். சிறு தீச் சிட்டுகள் பறந்தன; அருண் விளக்கை நிலைப்படுத்திக் கையை முன் நீட்டி அவளது தோளுக்கு மேல் சுவற்றில் தாங்கினான், அவளைத் தொடாமல் இடம் கொடுக்க. பின்னே இருந்த இருட்டு கொஞ்சம் அடங்கியது. “இப்போ அவசர விளக்கை கைமுறையா மேலே வைக்கலாம்,” என்றாள் அவள். “ஆனா கடைசி ஒன்று மட்டும் இருக்கு. அது போகும் பாதை முழுக்க இருள். கருவிப் பை, பதிவு புத்தகம்—இரண்டுமே மேலே போகணும். நாளைக்குக் கணக்கு கேட்பாங்க.”

வரதன் உடனே சொன்னான். “புத்தகம் கீழே இருக்கட்டும். நான் பார்த்துக்கறேன்.”

மாலினி அவனை நேராகப் பார்த்தாள். “நேத்து மாத பதிவு நான் போட்டது மூணு முறை காணாமல் போயிருக்கு. இது கீழே இருக்காது.” வார்த்தைகள் அமைதியாக இருந்தாலும், அவள் கையைப் பின் வாங்கவில்லை. அவமதிப்பு இத்தனை நேரம் அவள் மீது விழுந்தது; இப்போது அவள் குறைந்தது தன் சான்றை விட்டுக் கொடுக்கவில்லை.

காலை ஒளி வர இன்னும் ஒன்றரை மணி. மேல்தள மாணவிகளை பாதுகாப்பாக முன்னேற்ற கடைசி படிக்கட்டு தொகுதியில் விளக்கு வைக்காமல் முடியாது. கருவிப் பை கனமாக இருந்தது; அவசர விளக்கின் கைப்பிடி உலோகமாகக் கடித்தது; பதிவு புத்தகம் நனைந்த காகிதம் போல கனத்திருந்தது. மாலினி அனைத்தையும் ஒரே மனிதரால் சுமக்க முடியாது என்று அளந்துவிட்டு விரைவாக முடிவு செய்தாள். “விளக்கு நான் பிடிக்கிறேன். பை ஸ்ட்ராப்பை இருவரும் பிடிக்கணும். புத்தகம் மேலே மடிச்சு வைக்கிறேன்.” என்று சொல்லி கணக்கு புத்தகத்தை மஞ்சள் காகிதக் கவரில் சுற்றினாள்; காகிதத்தின் உலர்ந்த சறுக்குச் சத்தம் இருட்டில் தெளிவாகக் கேட்டது.

அருண் உடனே முன்வந்தான். வரதன் அதற்கும் இடைஞ்சல் செய்தான். “நீங்க வேண்டாம் சார். நான் ஒருத்தனை அனுப்புறேன்.”

“யாரை?” மாலினி கேட்டாள். “இப்போ கீழே எல்லாரும் மாணவிகளைப் பிடிச்சு நிற்கிறாங்க. தெரிஞ்ச பாதை யாருக்குமே இல்லை.” அவள் கருவிப் பையைத் தரையில் வைத்து ஸ்ட்ராப்பைத் தன் தோளில் ஏற்றிக் கொண்டாள்; அடுத்த முனையை வெறுமனே நீட்டவில்லை. “வந்தா இதே பாதையில் நடக்கணும். நடுவில விட முடியாது.”

அது அழைப்பு இல்ல; நிபந்தனை. அருண் ஒரு கணம் அவளைக் கவனித்தான். பிறகு தன் மணிக்கடிகாரத்தை கழற்றி மேசைமேல் போட்டான், சட்டை கைச்சுருட்டினான், பையின் மறுமுனை ஸ்ட்ராப்பை எடுத்துக் கொண்டான். “நடுவில விட மாட்டேன்,” என்றான்.

அவர்கள் முன்னும் பின்னுமில்லாமல் பக்கப்பக்கமாகப் பின்புற படிக்கட்டில் ஏறத் தொடங்கினர். மாலினி வலது கையில் அவசர விளக்கு, இடது கைப்பிடியில் பதிவு புத்தகக் கவர். அருண் கருவிப் பையின் எடையை உடலோடு சேர்த்துக் கொண்டான்; ஆனால் பை உண்மையில் இருவரின் நடையின் அளவில்தான் நகர்ந்தது. ஒரு படி அவள், ஒரு படி அவன். ஒவ்வொரு திருப்பிலும் மாலினி முதலில் ஒளியைத் தூக்கி, “இங்க தண்ணீர் சிந்தியிருக்கு,” “இந்த மூலையில் கல் உடைஞ்சிருக்கு,” என்று வழி சொன்னாள். அவன் அவளது வார்த்தைக்கே கால் வைத்தான்.

இரண்டாம் தள திருப்பில் மூன்று மாணவிகள் சுவரோடு ஒட்டி நின்றிருந்தனர். அவர்கள் பார்வை முதலில் விளக்கில், அடுத்தது பை ஸ்ட்ராப்பில் சேர்ந்து இருந்த இரண்டு கைகளில். மாலினி யாருடைய முகத்தையும் வாசிக்க நேரம் செலவிடவில்லை. “அறை கதவுகளுக்குள் போங்க. விளக்கு நிக்கிறதுக்கப்புறம் மட்டும் வெளியே வாங்க,” என்றாள். அருண் பேசாமல் பையைச் சமநிலைப்படுத்தினான். அவர்களுடைய அமைதியே அறிவிப்பாக இருந்தது.

மேலே இன்னொரு தடங்கல்—பழைய இரும்புக் கதவு பாதியாக சிக்கி நின்றது. மாலினி விளக்கை தரையில் வைக்க முடியாத இருள். அவள் மூச்சைச் சீராக்கி, “பை கீழே போடாதீங்க,” என்றாள். பிறகு பதிவு புத்தகக் கவரை தன் மார்புக்கும் சுவருக்கும் நடுவே நெருக்கி வைத்துக் கொண்டு, விளக்கை முழங்காலில் பிடித்து, காலால் கதவை உதைத்தாள். திறக்கவில்லை. அருண் ஸ்ட்ராப்பை ஒரு கையால் வைத்துக் கொண்டு மற்ற கையால் கதவின் மேல் பக்கத்தைக் குத்தித் தள்ளினான். இரும்பு உரசிய சத்தம், தூசி வாசனை, பின்னர் பாதை திறந்தது. எடை சாய்ந்தது. ஒரு கணம் மாலினி தடுமாறினாள். பையை விடாமல் அருண் தோளால் அவளுக்கு இடமளித்தான். யாரும் “பரவாயில்லையா” என்று கேட்கவில்லை. அவர்கள் மீண்டும் நடந்தார்கள்.

கடைசி திருப்பில் தான் வேலை முடிவின் உண்மை தெரிந்தது. பின்புற நீண்ட படிக்கட்டு முழுக்க கருங்குழி போல இருந்த இடத்தில் மாலினி அவசர விளக்கை மேலே உள்ள கம்பியில் கட்ட வேண்டும். ஒரு கையில் புத்தகம், இன்னொரு கையில் விளக்கு என்றால் முடியாது. அவள் நின்று மூச்சை இழுத்தாள். கீழே வரதனின் காலடி சத்தம் வந்தது; ஆனால் மேலே வர அவன் தயங்கினான். சாட்சியாக இருக்க விரும்பினான், சுமக்க அல்ல.

“பையை உயரம் கொடுங்க,” என்றாள் மாலினி.

அருண் உடனே ஸ்ட்ராப்பை மேலே தூக்கினான். மாலினி புத்தகக் கவரை கருவிப் பைக்குள் சொருகி, விளக்கின் கைப்பிடியை இரும்புக் கம்பியில் சுற்றினாள். முடிச்சு இறுகவே இல்லை. அவள் பற்களை கடித்தாள். “இடம் பிடிங்க,” என்றாள்.

அருண் பையின் ஸ்ட்ராப்பை விடாமல் ஒரு கையால் விளக்கின் அடிப்பகுதியைத் தாங்கினான். அவன் கை அருகே வந்ததால் ஒளி இருவரின் முகத்துக்கும் சமமாகப் பட்டது. மாலினி முடிச்சை மீண்டும் போட்டாள்; இம்முறை அவள் விரல்கள் நடுக்கமில்லாமல் வேலை செய்தன. விளக்கு நிலைநிறுத்தியதும் இருண்ட படிக்கட்டு திடீரென்று வடிவம் பெற்றது—சுவர், கைப்பிடி, நீர் சொட்டிய தடம், கீழே காத்திருந்த படிகள். கீழே இருந்த மாணவிகள் நிம்மதியாக நகரும் சலசலப்பு வந்தது.

ஆனால் இன்னும் முடிவில்லை. கருவிப் பையும் பதிவு புத்தகமும் மூன்றாம் தள நெடுவாசல் அலுவலகத்துக்கு போக வேண்டும்; அங்கேயே அந்தத் தள மாணவிகளின் பெயர் குறியீடு பதிவு செய்ய வேண்டியது. மாலினி விளக்கை நன்றாகச் சோதித்து, பைக்குத் திரும்பினாள். “இப்போ நேரா போகலாம்,” என்றாள். அவள் மீண்டும் ஸ்ட்ராப்பின் தன் பக்கத்தை எடுத்துக் கொண்டபோது, எடையிலிருந்து உரிமையை விடவில்லை; வேலை இன்னும் அவளுடையதுதான். அருண் மறுபக்கத்தை அமைதியாக ஏற்றான்.

அவர்கள் நெடுவாசல் அலுவலகத்துக்குச் சென்றபோது மேசையின் ஓரத்தில் தூசியும் பழைய அட்டைகளும் குவிந்திருந்தன. மாலினி பதிவு புத்தகத்தை வெளியே எடுத்து வைத்தாள். அவள் எழுதத் தொடங்கினாள்—நேரம், தளம், மின்தடை, தற்காலிக மாற்றுப்பாதை. அவள் எழுதும் போது அருண் கருவிகளை அருகே ஒழுங்குபடுத்தி, கதவின் பாதி திறந்த இடத்தில் நின்றான்; உள்ளே இருக்கவும், வெளியில் தெரியவும் ஏற்ற இடம். கீழே வரதன் வந்தடைந்தான்; மூச்சு ஏறிய முகம், ஆனால் கைகளில் வெறும் தொலைபேசி.

“புத்தகத்தை நான் எடுத்துக்கிறேன்,” என்றான் அவன்.

மாலினி தலைக்கூட உயர்த்தவில்லை. “பதிவு முடியல.”

“அதுக்கப்புறம்.”

அவள் எழுதித் தீர்த்த வரியை ஒருமுறை வாசித்து, புத்தகத்தை மூடி கவரில் நுழைத்தாள். பிறகு நேராக அவன் கைக்கு அல்ல, மேசையின் மறுபுறம் அருண் நின்ற இடத்துக்கு தள்ளினாள். “மேல்தள அலமாரியில் பூட்டு போடணும்,” என்றாள். அந்தச் சிறிய நகர்வில் மேசை யார்பக்கம் உள்ளது என்பது மாறிவிட்டது.

வரதன் ஏதோ சொல்ல வந்தான்; கீழே இருந்து மாணவிகள் இறங்கும் ஒழுங்கான சத்தம் அவனை மறைத்தது. வேலை சரியாகி விட்ட பின் குற்றம் சுமத்தும் குரல் எவ்வளவு பலவீனமோ, அப்படிப் போனது.

அதற்குள் விடியற்கால பசும்சாம்பல் வெளிச்சம் ஜன்னல் கம்பியில் முளைத்தது. மாலினி கடைசி அவசர விளக்கை கழற்றி கீழே கொண்டுபோகத் தயார் ஆனாள். “இது கீழே திரும்ப வைக்கணும்,” என்றாள். யாரிடமும் அனுமதி கேட்காமல், விளக்கின் கைப்பிடியைத் தூக்கி, கருவிப் பையின் ஸ்ட்ராப்பை மீண்டும் தன் தோளில் ஏற்றினாள். எடை உடனே சாய்ந்தது. ஒரு நொடி கழித்து அதே ஸ்ட்ராப்பின் மறுபக்கம் அருணின் கையில் இறுகியது.

இருவரும் படிக்கட்டு நடுப்பகுதியில் சிறிது நேரம் நின்றனர். மேலிருந்து வரும் மந்த ஒளி, விளக்கின் மஞ்சள் வளையத்தோடு கலந்தது. மாலினி முதலில் ஸ்ட்ராப்பை தன் உள்ளங்கையால் கொஞ்சம் மேலே இழுத்து சரி செய்தாள்; அவசர விளக்கை இருவருக்கும் நடுவே தாங்கி நின்றாள். அடுத்த நொடியில் அருண் எடையைச் சமன் செய்தான். விளக்கு மெதுவாக ஆடியது. அதன் ஒளி சுவரிலிருந்து அவர்களின் முகத்துக்கு, அவர்களிடமிருந்து கீழே இறங்கும் படிகளுக்கு ஊசலாடி சென்றது.