கட்டளை இருக்கை மீண்டும் எனக்கே

லோடிங் பே வாசலில் மூன்றாவது லாரி வளைந்து நின்றபோதே, யுவராஜ் காவேரியின் கையிலிருந்த வானொலியைப் பிடித்து எடுத்தான். “நீ பக்கத்துல நில். ரிலீஸ் நான் சொல்றேன்.” என்று சொன்னபடி, கட்டுப்பாட்டு மேசையின் முன் இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலியையே காலால் இழுத்து தன் பக்கத்துக்கு கொண்டுவந்தான். பேலட்டுகள் பாதியில் தொங்கின, இரும்பு கதவு திறந்தபடி உறைந்தது, உள்ளே தள்ளப்பட்ட ட்ராலிகள் ஒன்றின் சக்கரம் இன்னொன்றில் சிக்கி முழு லேன் மூச்சுத்திணறியது.

காவேரி ஏற்கனவே இரண்டு மணி நேரமாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். காலையில் குடிக்க வைத்த தேநீர் தட்டின் ஓரத்தில் குளிர்ந்து வட்டமிட்டு ஒட்டியிருந்தது. மேசை விளிம்பில் காகித ரசீதுகள், கயிறு துண்டு, மார்க்கர், குத்திவைத்த பில் புக்கு—அத்தனையிடத்திலும் அவள் கைதடம் இருந்தும், இருக்கை மட்டும் இல்லாமல் போயிருந்தது. திருமண சீசன். சென்னை நகரம் முழுக்க மண்டபங்களும் ஹோட்டல்களும் ஒரு நேரம் தாமதமென்றால் வேறு ஒருவரைத் தேடும். அந்த வேலையில்தான் வீட்டுக் கடன் தவணையும், தங்கைக்கு பார்த்து வைத்திருந்த நிச்சயதார்த்தச் செலவும் தொங்கிக் கிடந்தன.

“ப்ளூ டாக் முதல்ல உள்ளே போகட்டும்!” என்று யுவராஜ் கத்தினான். அந்தப் பேலட் குளிர்சாதன பொருள்; அது ஐந்தாம் கதவுக்குதான் போக வேண்டும் என்பதை காவேரி வாயைத் திறக்குமுன்னே அறிந்தாள். “அது நான்காம் கதவு கடக்காது,” என்றாள் குறுகிய குரலில். யுவராஜ் திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை. “நீ வேலை செய். கட்டளை வேண்டாம்.”

அவள் பேசாமல் நடந்தாள். நாற்காலியில் உட்கார முடியவில்லை; ஆனாலும் கதவு ஓட்டியின் பூட்டை தள்ளிச் சரி செய்தாள், சிக்கிய சக்கரத்திற்கு கீழே மரத்துண்டை அடித்தாள், ட்ராலி ஓட்டுனனிடம் “அது பின்செல். வெறும் அரை அடி,” என்றாள். அவன் அவளைக் கேட்டான். லேன் ஒரு நொடி சுவாசம் விட்டது. அது அவளுக்கான முதல் சிறு திறப்பு—இருக்கை இழந்திருந்தாலும், ஓட்டம் இன்னும் அவள் கைசைகே பதிலளித்தது.

அப்போதே ரமேஷ் மாமா வந்தார். சரக்கு கணக்குப் பிரிவில் பழக்கம் இருந்ததால் யாரும் அவரைத் தடுக்க மாட்டார்கள்; அதோடு, யுவராஜின் மாமனார் பக்கம் தொலைதொடர்பு உறவாகவும் பேசிக்கொள்ளப்படும் மனிதர். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்ற அளவுக்கு யுவராஜ்-காவேரி சம்மந்தம் பேசப்பட்டிருந்தது; நாள் பார்த்தது மட்டும் இல்லை. அந்தத் தூரத்தை யுவராஜ் எப்போதும் வசதிக்கே பயன்படுத்துவான். பொதுவில் அவளை கீழே தள்ளிவிட்டு, வீட்டார் முன் “வேலை ஸ்ட்ரெஸ்” என்று சொல்லிவிட முடியும்.

ரமேஷ் மாமா வாய் சுருக்கி, “காவேரி, பெண்ணு நீ. சத்தம் குறை. எல்லாரும் பாக்கறாங்க. அவன் இப்போ மேற்பார்வை,” என்றார். அதே நேரத்தில் யுவராஜ் அவளுடைய மடிந்த லேனியார்டை மேசை மூலையில் இருந்து எடுத்துப் போட்டான். “இந்தப் பாஸ் இப்போ தேவையில்லை. உள்ளே போய் லேபிள் ஒட்டு.” அது ஒரு சிறிய அசைவு தான்; ஆனால் எல்லோருக்கும் தெரிந்தது—வாயிலில் நுழைய உரிமை இருந்தவளை, கண்முன்னே பின்கதவுக்கு தள்ளிய அசைவு.

அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் அவன் மூன்று தவறுகளைச் செய்தான். வெற்று கூளங்களை வழியிலேயே நிறுத்திவிட்டான். ஐந்தாம் கதவுக்கான வண்டியை மூன்றாம் கதவுக்கு அழைத்தான். உள்ளே போக வேண்டிய ட்ராலிக்கு “காத்திரு” என்று சொன்னபடி வெளியில் இருந்த லாரியை ஓவர்டேக்காக விட முயன்றான். கதவு அடைப்பு அலாரம் அடித்தது. ஓட்டுனர்கள் ஹாரன் போட்டார்கள். உள்ளே இருந்த முருகன் கரகரப்பாக, “யாரு வரிசை சொல்றது? நாங்களே சிக்கிப் போய்ட்டோம்!” என்று கத்தினான்.

“கத்தாதே,” என்று யுவராஜ் திரும்பிக் கத்தியபோது, அவன் கையில் இருந்த வானொலியில் ஒரு சொல் கூட சரியாகப் போகவில்லை. “மூன்று... இல்லை ஐந்து... அந்த சிவப்பு...” என்று தடுமாறினான். லாரி ஓட்டுனர்கள் அவன் முகத்தைக் காணவில்லை; லேனின் நடுவில் நின்ற காவேரியின் கையைத்தான் பார்த்தனர். சாந்தி, பட்டியல் பதிவு செய்யும் பெண், கைப்பேசியை கைப்பத்துக்குள் மறைத்து திரை ஒளியை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ஹோட்டலிலிருந்து வந்த அழைப்புகள் ஒவ்வொன்றும் மேலேறிக் கொண்டிருந்தன. “இன்னும் பத்து நிமிஷம் தாமதம்னா மண்டபம் சண்டை போடும்,” என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

முருகன் ஒரே சாடையில் ஒரு பேலட்டைத் தள்ளி இடம் செய்ய முயன்றபோது, சுமை சாய்ந்து மூன்று கிரேட்டுகள் தரையில் உடைந்தன. பிளாஸ்டிக் சீல்கள் சிதறின. கீரை பெட்டிகளில் இருந்து தண்ணீர் சொட்டியது. யுவராஜ் உடனே காவேரியைச் சுட்டிக்காட்டினான். “இதுதான். நான் சொன்னதை கேக்க மாட்டாளே!” அவள் அவனைப் பார்த்தாள். ஒரே கணம். பின் குனிந்து உடைந்த கிரேட்டுகளை நிலைநிறுத்தினாள். “முருகா, அந்த பச்சை ஸ்டிக்கர் எல்லாம் பின் லேனுக்கு. இதைச் சாய்த்து வைக்காதே. இரண்டு மனிதன் இங்க.” குரல் உயரவில்லை. ஆனால் நகர்ந்தது சரக்கு.

யுவராஜ் அவள்மேல் மீண்டும் கட்டளை வீசினான். “நான் சொல்லாம யாரும் கதவு திறக்காதீங்க!” என்று. அதே சமயம் நான்காம் கதவின் மின்பிடி ஜாம் ஆனது. உள்ளே குளிர்சாதன லாரி சூடு பிடிக்கத் தொடங்கியது. ஓட்டுனன் நேராக காவேரியிடம், “அக்கா, இப்போ திறக்கலேன்னா பொருள் போய்டும்,” என்றான். யுவராஜ் வானொலியை உயர்த்திப் பிடித்தான். “யாரும் அவளை கேக்காதீங்க.”

காவேரி அவன் பக்கம் நடந்தாள். தள்ளும் கூட்டம் நின்றது. “நீ வரிசை தெரியாம கதவை மூடிக்கிட்டு இருக்க,” என்றாள். “அந்த லாரி இன்னும் மூணு நிமிஷம் நின்றா முழு சரக்கும் நாசம். வானொலி கொடு.” “உனக்கு அதிகாரம் இல்லை.” “இப்போ இந்த லேனுக்கு உனக்கு ஓட்டமில்லை.”

அவள் அவன் கையிலிருந்த வானொலியைப் பறிக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக கட்டுப்பாட்டு மேசை பின்னால் இருந்த அவசர சாவி பலகையைத் திறந்தாள். அந்த சாவியைத் தொடக்கூட மேற்பார்வைத் தேர்வு முடிந்தவர்களுக்குத்தான் உரிமை. எல்லோரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். யுவராஜ் “ஏய்!” என்று முன்னேறினான். ஆனால் அவள் ஏற்கெனவே நான்காம் கதவுக்குப் போய் பூட்டை கைமுறையில் திறந்துவிட்டாள்.

“முருகன், குளிர்சாதனம்தான் முதல்ல. சிவப்பு டேக் நில். நீல டேக் வலது. சாந்தி, நான்காம் கதவு பதிவு மட்டும் எழுதிக்கோ. யாராவது கேக்கறாங்கனா என் பெயர் சொல்.” ஒரு அசைவு, அதன் பின் இன்னொரு அசைவு. ட்ராலி திரும்பியது. சிக்கிய சக்கரம் விடுபட்டது. கதவு உருண்டுச் சென்று முழுதாகத் திறந்தது. பேலட் உள்ளே நுழைந்ததும், பின்னால் காத்திருந்த லாரி தானாகவே நேராக நின்றது. லேன் துடித்து உயிர்ப்பெடுத்தது.

அந்த ஒரு நிமிடத்தில் யுவராஜின் குரல் மரத்துப் போனது. அவன் “நான் சொல்றேன்ல...” என்று ஆரம்பித்த ஒவ்வொரு முறைமையும், மற்றொருவர் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்துவிட்டார். சாந்தி பட்டியலை அவன் மேசையில் வைக்காமல் காவேரியின் முன் கொண்டுவந்தாள். முருகன் “அக்கா, அடுத்தது எந்த கதவு?” என்றான். ஓட்டுனர் ஒருவன் வானொலி இல்லாமலேயே, “காவேரி, இந்த லோடு எங்க?” என்று கேட்டான். மேசையின் முன் இருந்த நாற்காலி காலியாக இருந்தாலும், இருக்கை யாருடையது என்பது மாறத் தொடங்கியது.

ரமேஷ் மாமாவின் முகத்தில் சிறிய ஈரம் தோன்றியது. இப்போது அவர் யுவராஜிடம் பேசவில்லை; காவேரியைத்தான் பார்த்தார். “அம்மா, வீட்டிலேயும் பேசிக்கலாம். இங்க இப்படியெல்லாம்...” என்றார். அவள் கண்களை அவன் மீது நிறுத்தவில்லை. “மாமா, இங்க தாமதம் ஆச்சுன்னா வீட்டில பேசற குரலும் மாறும். பக்கம் நிக்குங்க.” அந்தச் சொல் கத்தல் இல்லை. ஆனாலும் அவர் தன்னாகவே ஒரு அடிநடந்தார். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று வைத்திருந்த எல்லை, இப்போது வேலை வாயிலில்தான் வெளிப்படையாக கிழிந்தது.

மாலைக்குள் செய்தி மேல்தளத்துக்கு சென்றது. மேலாளர் தொலைபேசியில் இரண்டு முறை யுவராஜைத் தேடியும் தெளிவான நிலை சொல்ல முடியவில்லை. கடைசி அழைப்பை காவேரிதான் சாந்தியிடம் இருந்து எடுத்துக் கேட்டாள்; அவர் கேள்வி ஒன்று மட்டும்: “இப்போ லேன் யார் நடத்துறாங்க?” சாந்தி தலையை மட்டும் அவள் பக்கம் திருப்பினாள். பதில் சொல்லவில்லை. சொல்லத் தேவையுமில்லை. யாரும் அடுத்த வண்டியை அவள் சொல்வதின்றி நகர்க்கவில்லை.

அந்தச் சிக்கலைத் தான் யுவராஜ் தாங்காமல், மீண்டும் முகம் காப்பாற்ற ஒரு முயற்சி செய்தான். “சரி, இவள் தற்காலிகமா பார்த்துக்கட்டட்டும். ரெஜிஸ்டர் என் பக்கம் தான் இருக்கும்,” என்று சொன்னபடி, கட்டுப்பாட்டு மேசையில் இருந்த பிரதான அனுப்பல் பதிவுப் புத்தகத்தையும், கழுத்தில் தொங்கிய முதன்மை அணுகல் அட்டையையும் கைப்பிடியில் சுருக்கிக் கொண்டான். அது தான் உண்மையான கட்டுப்பாடு. யாரை எந்த வரிசையில் உள்ளே விடுவது, எந்த லாரியை காத்திருக்கச் சொல்லுவது, எந்த கதவுக்கு முதன்மை கொடுப்பது—அந்தப் புத்தகமும் அட்டையும் இல்லாமல் அவள் மீண்டும் நிழலில்தான் தள்ளப்பட வேண்டியிருந்தது.

இரவு ஏழரை மணிக்குள் கடைசி பெரிய சரக்கு வந்தது. உயர்தர திருமண மண்டபத்துக்கான வெள்ளி பாத்திரங்கள், இறக்குமதி கண்ணாடி அலங்காரங்கள், குளிர் வைத்த இனிப்புகள்—ஒரே லாரியில் கலந்து வந்திருந்தது. தாமதம் என்றால் பண இழப்பு மட்டும் அல்ல; பெயர் கெடு. லாரி வாயிலில் நின்றதும் முழு லேன் இன்னொரு முறை இறுகிப் போனது. இந்த லோட்டை எந்த கதவிலிருந்து உடைக்க வேண்டும், எந்த வரிசையில் இறக்க வேண்டும், எதை முதலில் நகர்த்த வேண்டும்—தவறு செய்தால் உடைவு உறுதி.

யுவராஜ் புத்தகத்தைத் திறந்து வெறுமனே தாள்களை மாற்றினான். எந்தக் குறியும் அவன் புரிந்துகொள்ளவில்லை. நிறக் குறியீடு முன்பே காவேரிதான் அமைத்தது. கண்ணாடி அலங்காரத்துக்கு தனி பாதை; வெள்ளிப் பாத்திரங்களுக்கு காப்பு வலை; இனிப்புகளுக்கு நேரடி குளிர்சாதனப் போக்கு. அவன் வானொலியை உதடருகே கொண்டு போனான்; குரல் வரவில்லை. பின்புறம் ஓட்டுனன் “அண்ணே, எந்த கதவு?” என்று கேட்டான். பதில் இல்லை.

காவேரி அந்த நேரம் வரை அவனை மீட்டு கொண்டே வந்திருந்தாள். ஆனால் இப்போது அவள் நகரவில்லை. உடைந்த கிரேட்டுகளின் வாசனை, டீசல் புகை, குளிர் பெட்டியின் மெல்லிய ஊம்—அனைத்தையும் கடந்து அமைதியாக நின்றாள். “காவேரி, சொல்லு,” என்று சாந்தி மிகவும் மெதுவாகச் சொன்னாள். யுவராஜ் அவளை நோக்கிப் பார்த்தான். முதல் தடவையாகக் கட்டளையுடன் இல்லை; பயத்துடன்.

“சொல்,” என்றான் அவசரமாக. “முதல்ல என்ன இறக்கணும்?”

காவேரி நேராக அவன் கையில் இருந்த அட்டையைப் பார்த்தாள். “நான் இனிமேல் லேனை காப்பாத்த மாட்டேன். காப்பாற்றுற பெயர் வேற, அதிகாரம் வேறன்னு நீ நெனச்சுக்கிட்டு இருக்க. அட்டையும் பதிவுப் புத்தகமும் இங்க வைக்க. இல்லனா இந்த லாரி அப்படியே நிற்கும்.” அவள் ஒரு அடியும் முன்னேறவில்லை. யுவராஜ் கோபப்பட முயன்றான். “நீ மிரட்டறியா?” “இல்ல. வரிசை இல்லாம எதுவும் உள்ளே போகாது.”

அந்தப் பின்னடைவு அவனை எல்லோருக்கும் முன் நிர்வாணமாக்கியது. முருகன் வண்டி கைப்பிடியில் சாய்ந்து காத்திருந்தான். சாந்தி பேனா முனையை காகிதத்தில் வைத்தபடி உறைந்தாள். ஓட்டுனன் தன் கதவைத் திறந்தபடி கீழே இறங்கலாமா என்று கூட தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ரமேஷ் மாமா வாயிலைத் தாண்டாமல் நின்றுகொண்டிருந்தார்; இப்போது அவர் சொல்லக்கூடிய ஒரு வார்த்தையும் லேனை நகர்க்காது என்பது முகத்தில் தெளிவாயிருந்தது.

யுவராஜ் இன்னும் ஒரு கடைசி முயற்சி செய்தான். “நான் மேற்பார்வை. முடிவு நான்—” அவனுடைய வாக்கியம் நடுவே முறிந்தது. மேசைமேல் இருந்த அனுப்பல் பதிவு அவன் வியர்வை கையில் நழுவி கீழே விழுந்தது. காகிதங்கள் பறந்தன. ஒரு பக்கம் எண்ணெய் கறை படிந்த தரையில் விழுந்து ஈரமாய் ஒட்டியது. அந்தச் சத்தம் லேனில் பெரியதாக அடித்தது. அவர் குனிய முயன்றபோது, பின்புற லாரி சிறிது முன்னேறி ஹாரன் அடித்தது. அவன் தானாகவே ஒரு அடிபின் சென்றான்.

காவேரி அங்கேதான் நகர்ந்தாள். கீழே விழுந்த புத்தகத்தை அவள் எடுக்கவில்லை; முதலில் அவன் கழுத்திலிருந்த அட்டையை நோக்கி கை நீட்டினாள். “அதை.” ஒரே சொல். யுவராஜ் ஒரு நொடிக்கு பிடித்துக்கொண்டான். பின் விட்டான். மடிந்த லேனியார்டு அவள் கையில் வந்தது—நாளெங்கும் அவளிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட உரிமை, வியர்வை நனைந்த கயிறுடன் திரும்பி வந்தது. அவள் அதை கழுத்தில் போட்டுக்கொள்ளவில்லை; கட்டுப்பாட்டு மேசை கம்பியில் தொங்கவிட்டாள். பிறகு அனுப்பல் பதிவை எடுத்து மேசையின் தன் பக்கத்துக்கு இழுத்தாள். நாற்காலியைச் சுழற்றிச் சாய்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து நேராக முன் கொண்டுவந்து உட்கார்ந்தாள்.

“கண்ணாடி லோடு ஆறாம் கதவு. வெள்ளி பொருள் இரண்டாக உடை. இனிப்பு நேராக நான்காம் கதவு. முருகன், முதல்ல காப்பு வலை. சாந்தி, மூன்று தனி பதிவு. யாரும் அவசரமா தள்ளாதீங்க. நான் சொல்வதுக்கு முன்னாடி சீல் வெட்டாதீங்க.” வானொலி அவள் கையில் கிளிக் என்றது. இந்த முறை எந்தச் சொலும் தடுமாறவில்லை. முதல் ட்ராலி நகர்ந்தது. பிறகு இரண்டாவது. ஆறாம் கதவு திறந்தது. கண்ணாடிப் பெட்டிகள் அசையாமல் உள்ளே சென்றன. வெள்ளிப்பொருள் பெட்டிகள் சத்தமின்றி வலையில் சாய்ந்தன. நான்காம் கதவு குளிர் புகையோடு இனிப்பை உள்ளே எடுத்தது. முழு லேன் அவள் சொற்களின் இடைவெளியைப் பின்பற்றி நகர்ந்தது.

யுவராஜ் இன்னும் மேசை ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தான்; ஆனால் யாரும் அவனை நோக்கவில்லை. ஒரு ஓட்டுனன் தவறுதலாக அவனைப் பார்த்து “அக்கா, அடுத்தது?” என்று கேட்டுவிட்டு உடனே காவேரியைச் சீர்த்தான். அந்தச் சிறிய தவறே முகத்தில் அறைந்தது போல அவனுக்குத் தெரிந்தது. ரமேஷ் மாமா வாயிலின் அப்பால் போய் நின்றார். உள்ளே வராமல். குடும்ப மரியாதையால் காப்பாற்ற முடியாத இடம் இது என்று தாமதமாகப் புரிந்தது.

கடைசி பெட்டி உள்ளே சென்றபோது, காவேரி பதிவில் குறி இட்டாள். வானொலியை உதடருகே கொண்டு வந்து, “லேன் தெளிவு. அடுத்த வண்டி இரண்டு நிமிஷம் கழிச்சு விடு,” என்றாள். பின்னாலிருக்கும் குறுக்குவழி வழியாகச் சென்று, லோடிங் பேக்கு அடுத்துள்ள நெருங்கிய பின்வழிச்சாலையில் நின்று இன்னொரு முறை பொத்தானை அழுத்தினாள். “இப்போ விடு.” வானொலி கிளிக் செய்தது. சற்று கிறுகிறுத்த நிலைமறைச்சல் ஒலி மெதுவாகச் சரிந்து தெளிந்தது.