எனக்காகவே வரிசை உடைந்தது #2

“அவரை உள்ளே விடாதீங்க, பக்க வரிசைல நிற்கச் சொல்லுங்க,” என்று நிரஞ்சனா மாமி கை கட்டியபடி சொன்ன உடனே, வாசலில் நின்ற சேகர் கவினின் மார்புக்கு முன் கயிறை இழுத்தான்.

முன் கதவிலிருந்த பூமாலை வாசனையிலும், ஏசி குளிரிலும், அவமானம் மட்டும் வெப்பமாக இருந்தது. பட்டு சட்டை போட்ட இரண்டு தூரத்து உறவுக்கார பையன்கள் அழைப்பிதழ் கூட சரியாக காட்டாமல் உள்ளே போனார்கள். கவின் மட்டும் நின்றுவிட்டான். சேவைத் துறையில் பன்னிரண்டு மணி நேரம் நின்ற உடலின் சோர்வு அவன் தோள்களில் மடிபட்ட சட்டை சுருக்கமாக இருந்தது; கைப்பையில் அரை மடித்த ரசீது ஒன்று மீண்டும் மீண்டும் திறந்ததால் மென்மையாய் கிழியப் போகிற அளவுக்கு இருந்தது. இந்த நிச்சயதார்த்த மண்டபத்துக்கு வந்த காப் கட்டணமும், யாழினிக்காக அவன் கடந்த இரண்டு வருடம் சாப்பாடு குறைத்து சேமித்த சிறு சிறு பணமும் அவனுக்கே தெரியும். ஆனால் வாசலில் தெரிந்தது ஒன்றே—அவன் பக்க வரிசைக்குத் தள்ளப்பட்டவன்.

“மாமி, நான் யாழினி சொன்னதுக்குத்தான் வந்திருக்கேன்,” என்றான் கவின். குரல் உயரவில்லை. அவன் கைபேசி திரை ஒளி உள்ளங்கையில் அடக்கி எரிந்தது; யாழினியின் படிக்காத செய்தி அங்கே இருந்தது.

“அது எல்லாம் தெரியும்,” என்று நிரஞ்சனா மாமி புன்னகையில்லாமல் சொன்னாள். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி சுற்றி வர்றது வேற, முன்னாடி குடும்ப வரிசைல நிற்றது வேற. இங்க எல்லாருக்கும் ஒழுங்கு இருக்கு. பெயர் பட்டியலில் நீங்க பொதுவிருந்தினர்.”

அவள் “நீங்க” என்று மரியாதையோடு சொன்னது கூட குத்து போல இருந்தது; மரியாதை இல்லாத தள்ளல் அதற்குள் மறைந்திருந்தது. சேகர் கையை காட்டி, மேடை பக்கம் செல்லும் மைய நடைபாதையை அல்ல, சுவரோரம் சென்று திரும்பிப் போகும் குறுகிய வழியைச் சொன்னான். கவின் ஒரு நொடி அசையாமல் நின்றான். பின்னால் நின்றவர்கள் கழுத்தை நீட்டி பார்த்தார்கள். அவன் திரும்பிப் போகவில்லை; பக்க வரிசையில் நின்றான். அது மாமிக்கு எதிர்பாராத முதல் சிறு கீறல்.

உள்ளே, மஞ்சள் விளக்குகளின் கீழ், முன்னிருப்பு இருக்கைகளுக்கு வெள்ளை சீட்டுகள் கட்டப்பட்டிருந்தன. “மணமகள் உறவினர்”, “மணமகன் நெருங்கியோர்”, “குடும்ப மூத்தோர்” என்று அச்சிட்ட அட்டைகள். யாழினி பக்கக் கதவிலிருந்து வந்தாள்; நகை ஒளிந்த கழுத்து, கண்களில் மட்டும் பயம். “மாமி, கவினை ஏன் அங்க நிற்க வைக்கறீங்க?” என்று கேட்டவளின் குரல் மெதுவாக இருந்தாலும், அருகிலிருந்த மூன்று பெரியம்மாக்கள் உடனே திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

“இப்ப இதை வாசலிலேயே பேசணுமா?” நிரஞ்சனா மாமி தலை சாய்த்தாள். “உனக்கு மேடைக்கு முன்னாடி உட்கார்ற இடம் வைத்திருக்கோம். அவர் பின்னாடி வந்தா யாரும் எதுவும் சொல்ல மாட்டாங்க. ஆனால் முன்னாடி ஜோடியாக வர முடியாது. இன்னும் எந்த முடிவும் வீட்டிலிருந்து சொல்லப்படல.”

அந்த “இன்னும்” என்ற ஒரு சொல் தான் எல்லாருக்கும் நெருப்பு ஊற்றியது. தொடர்பு இருக்கிறது, ஆனால் உரிமை இல்லை. யாழினி உதட்டை கடித்தாள். “அவர்தான் அப்பா ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தப்போ—”

“அதனால்தான்,” மாமி உடனே வெட்டினாள், “நன்றி வேணும், நாடகம் வேண்டாம்.”

கவினின் விரல்கள் குளிர்ந்தன. அவன் பேச்சால் இதை சீர்செய்ய முடியாது என்று புரிந்தது. அவன் பக்கச் சுவரோடு இருந்த குறுகிய வரிசையில் நின்றபடி, மேடைக்கு செல்லும் மைய நடைபாதை முன் கயிறு, சீட் அட்டைகள், மக்கள் கண்கள்—எதை எதைக் கொண்டு அவனை வெளியே வைத்திருக்கிறார்கள் என்று அமைதியாக கணக்கிட்டான்.

அந்த நேரமே தொகுப்பாளரின் குரல் மைக்கில் ஒலித்தது. “மணமகள் பக்கம் சிறப்பு விருந்தினர்கள் தயவு செய்து இடப்புற வரிசை வழியாக முன்னே வாருங்கள்.” இரண்டு மாமாக்கள் குழம்பினார்கள்; யார் எங்கே என்ற குழப்பம் அலைபோல பரவியது. வாசல் அருகே ஒரு ஹால்வேயின் மின்விசிறி ஓசை மட்டும் பின்புறத்திலிருந்து ஓயாமல் வந்தது.

சேகர் திடீரென கைபேசியை காதில் வைத்து, “ஆமா ஐயா… வாசலில்தான்… சரி ஐயா, உடனே,” என்று நிமிர்ந்தான். அவன் கண் ஒருமுறை கவின்மேல் விழுந்ததும், முகத்தின் உறுதி கழன்று போனது. “சார்…” என்றான் முதலில், தவறுதலாக வந்த மரியாதை மாதிரி. உடனே தன் நாவை திருத்த முயன்றான்; ஆனால் மறுபக்கம் இருந்து வரும் குரல் அவனை நேராக தள்ளியது.

அவன் கயிறை விடுவித்து கவினிடம் வந்தான். “கவின் சார், ஒரு நிமிஷம். தயவு செய்து இங்க நிக்காதீங்க. மைய வரிசை வழியா வாங்க.” அவன் கை காட்டிய பாதை இப்போதுதான் திறக்கப்பட்ட ராஜவழி போல இருந்தது.

நிரஞ்சனா மாமி திரும்பிப் பார்த்தாள். “சேகர், நான் என்ன சொன்னேன்?”

“அம்மா…” சேகர் விழுங்கினான். “மண்டப உரிமையாளர் சொல்றார். மேடை முன்னிருப்பு வரிசைல கவின் சார் இருக்கணும். அவரை காத்திருக்க சொன்னிருக்காங்க.”

இது விளக்கம் இல்லாத குத்து. சுற்றியிருந்தவர்கள் வாய் மூடியபடி ஒன்றை ஒன்று பார்த்தார்கள். சில நொடிகளுக்கு முன் “பொதுவிருந்தினர்” என்று தள்ளப்பட்டவன், இப்போது உரிமையாளர் பெயரால் அழைக்கப்பட்டான். சேகர் அவன் அருகே நின்ற விதமே மாறிவிட்டது; தடுக்கும் மனிதன் அல்ல, வழி செய்யும் மனிதன்.

நிரஞ்சனா மாமி அந்த உடைதலை உடனே அடைக்க முனைந்தாள். “அப்படியா? சரி, அப்படின்னா மேடைப் பக்கத்து பின்இருப்பில் உட்காரட்டும். முன்னாடி குடும்ப வரிசை கலக்க வேண்டாம். அதுதான் நல்லது.” அவளது குரல் சிரிப்பை இழுத்துக் கொண்டிருந்தாலும், பற்கள் இறுகின.

கவின் முதல் முறையாக அவளை நேராக பார்த்தான். “பின்இருப்பு வேண்டாம், மாமி.”

அவள் புருவம் சுருக்கினாள். “இப்ப எதுக்காக இவ்வளவு பிடிவாதம்?”

“எனக்கு இடம் வேண்டும் என்பதற்காக இல்ல,” என்றான் அவன். “நீங்க இப்போதே எல்லாருக்கும் நான் எங்கே நிற்கணும்னு சொல்லிட்டீங்க. அதே எல்லாரு முன்னாடி, நான் எங்கே நிற்கணும்னு இப்ப நான் சொல்றேன்.”

யாழினி மூச்சை பிடித்தாள். அவள் முகம் மஞ்சள் விளக்குக்குள் வெண்மையாக தெரிந்தது. மைய நடைபாதை ஓரம் காத்திருந்தவர்கள் சற்று பின்னோக்கி நகர்ந்தனர்; ஒரே பாதையில் இரண்டு கட்டளைகள் மோதப் போகிறதென்று எல்லாருக்கும் தெரிந்தது.

அந்த நேரம் மண்டபத்தின் உள்ளே இருந்த வெள்ளை சட்டை, வெள்ளி முடி கலந்த ஒரு முதியவர் வேகமாக வந்தார். மண்டப உரிமையாளர் ராமமூர்த்தி. சென்னை முழுக்க பெரிய நிகழ்ச்சிகள் நடத்தும் மனிதன்; அவன் பெயர் போதும் பல வாசல்கள் திறக்க. அவர் நேராக கவினிடம் வந்து, “ஏன் தம்பி வெளியே நிற்கிறீங்க? உங்களை நான் வரச் சொல்லி இருந்தேனே,” என்றார். “கடைசி நேரத்தில் லைட் அமைப்பு, விருந்தினர் ஓட்டம் எல்லாம் சரி பண்ணினது நீங்க சொன்ன திட்டம் இல்லனா இன்றைக்கே குழப்பமா போயிருக்கும். என் மகனோட ரிசப்ஷன்ல நீங்க மேடைக்கு அருகே இல்லேன்னா அது என் அவமதிப்பு.”

வாசல் அருகே நின்ற உறவினர்களில் ஒருவர் உடனே சீட் அட்டையை புரட்டி பார்த்தார்; இன்னொருவர் தன் கைப்பையில் இருந்த அழைப்பிதழை சுருட்டினார். நிரஞ்சனா மாமியின் தோளிலிருந்த அதிகாரம் கண்ணுக்கு தெரியும் அளவுக்கு சுருங்கியது. அவள் இதுவரை பயன்படுத்திய குரல், இப்போது அவளுக்கு திரும்பிப் பலிக்கவில்லை.

ஆனா அவள் விடவில்லை. “ராமமூர்த்தி ஐயா, உதவி செய்திருந்தாலே குடும்ப முன்னுரிமை கிடைக்காது. நமக்கு எவ்வளவு மதிப்பு இருந்தாலும், முறைக்கு ஒரு வரம்பு இருக்கு.”

“முறை?” ராமமூர்த்தி மெதுவாகத் திரும்பினார். “இந்த மண்டபத்தில இன்றைக்கு எந்த வரிசை எங்கே தொடங்கணும்னு சொல்லுற உரிமை யாருக்குன்னு முதல்ல தெளிவா இருங்க.” அந்த ஒரு வாக்கியத்திலேயே மைய நடைபாதை மேலும் அகல்ந்தது. சேகர் உடனே கயிறை முழுதாக தூக்கி பிடித்தான்.

மாமி உடனே முகத்தை மிருதுவாக்கிக் கொண்டாள். “அப்படின்னா அவரை உங்களோட விருந்தினர் வரிசைல கூட்டிக்கொண்டு போங்க. குடும்ப முன்னாடி, மணமகள் பக்கம் தலைவரிசை—அது மட்டும்—”

“அது மட்டும் என்ன?” கவின் கேட்டான். அவன் குரல் இப்போது தெளிவாக இருந்தது; கூச்சம் இல்லாமல், சத்தமும் இல்லாமல். “நான் வர தகுதியில்லாதவன் போல பக்கவழியில் நிற்கச் சொன்னது நீங்க. யாழினிக்கு என்னுடனே நிற்க உரிமை இல்லாதது போல சொன்னது நீங்க. இப்போ பின்இடம், விருந்தினர் இடம், ஏதோ வேறொரு சிறு சமரசம்… அது உங்களுக்கு முகம் காப்பதுக்குத்தான்.”

நிரஞ்சனா மாமி சுற்றிலும் பார்த்தாள். அவளுக்கு துணை நிற்க யாரும் முன் வரவில்லை. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் முகத்தை மட்டும் காக்க நின்றனர்.

கவின் திரும்பி யாழினியைக் கண்டான். “நீ முன்னாடி வரணும்னு நினைச்சா வா. இல்லேன்னா நான் மட்டும் போவேன். ஆனா பக்கவழியா இல்ல.”

அந்தச் சொல்லில் வேண்டுகோள் இல்லை; இடம் குறித்த தீர்மானம் மட்டுமே இருந்தது. யாழினி இரண்டு அடிகள் முன்னே வந்தாள். அவள் மாமியை நோக்கிப் பார்க்கவில்லை.

மேடை முன் செல்லும் நடைபாதை ஓரத்தில் உறவினர்களுக்கான நிற்கும் வரிசை கயிறால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. முன் பகுதி நிரம்பி, பிறகு உள்ளே செல்ல ஒவ்வொருவரும் காத்திருந்தனர். கயிற்றின் தலைப்பகுதியில் சிறிய பலகை ஒன்று தொங்கியது—“முன்னுரிமை நுழைவு”. அதற்குப் பின்னால் மணமகள் பக்கம் நெருங்கியோர், குடும்ப மூத்தோர், வரிசை.

நிரஞ்சனா மாமி கடைசி முயற்சியாக கையை நீட்டினாள். “கவின், இங்க இருந்து உள்ளே போனால் பேசிக்கலாம். இப்படி எல்லார்முன்னாடி—”

“இல்ல,” என்றான் அவன்.

அவன் நேராக அந்த பலகை அருகே சென்றான். சேகர் அவனைத் தடுக்கவில்லை; மாறாக கயிற்றின் முடிச்சை பிடித்தபடி காத்திருந்தான். கவின் அந்த பலகையை கை கொண்டு திருப்பினான். “முன்னுரிமை நுழைவு” என்று இருந்த எழுத்து மக்கள் பக்கம் தெளிவாக படும்படி நேர்செய்தான். பிறகு, யாழினியைத் தன் அருகே நிற்கச் செய்து, கயிற்றின் அப்பால் நின்றவர்களை நோக்கி, ஒரே ஒரு வரி சொன்னான்.

“குடும்பம் பார்க்க வேண்டிய ஜோடி யாருன்னு சந்தேகம் இருந்தா, இங்கிருந்து தொடங்கட்டும்.”

அது காதல் அறிவிப்பு இல்லை; வரிசை மீதான உரிமைக் கூற்று. மேடைக்கு முன் காத்திருந்த மூத்த மாமாக்கள் தாங்களே பாதி அடி பின்சென்றனர். ஒருத்தி கையில் வைத்திருந்த தாம்பூலத் தட்டு சற்று சாய்ந்தது. நிரஞ்சனா மாமி முன்னே வர முயன்றாள்; ஆனால் ராமமூர்த்தி அவளைத் தாண்டி சேகரிடம், “முதல்ல இவர்களை உள்ளே விடு,” என்றார்.

அந்த ஒரு கட்டளையிலேயே சேகர் கயிற்றை நிரஞ்சனா மாமி முன் வைத்தபடி அல்ல, கவின் முன் திறந்தான். கயிறு இழுக்கப்பட்ட திசையே மாறியது. காத்திருந்தவர்களின் வரிசை பின்புறம் நின்றது; தலைப்பகுதி மட்டும் முன்னே உடைந்தது. கவின் நகரவில்லை. இன்னும் ஒரு முடிச்சு இருந்தது—அவள் தள்ளிய பாதையை அவன் தானே நிராகரிக்க வேண்டும்.

“யாழினி,” என்றான் அவன் மெதுவாக, ஆனால் எல்லோருக்கும் கேட்கும் அளவுக்கு, “பக்கவாசல் நினைவில் வைக்க வேண்டிய அவசியம் இனிமேல் இல்ல.”

அவன் அவளுடன் நேராக கயிற்றின் தலைப்பகுதிக்குள் நுழைந்தான். சேகர் இரண்டு கைகளாலும் கயிற்றை மேலும் உயர்த்தி, முன் வரிசை முழுதையும் அவர்களுக்கு விட்டு விலக்கினான். கயிறு அவர்களின் பின்னால் விரிந்தவாறே ஆடி கொண்டிருந்தது.