ஒரே கட்டளைக்கு அங்கேயே விலை வந்தது

ராகவன் கருப்பு கோப்புப் பலகையை யாழினியின் மார்புக்கு முன் நெரித்து, “நிற்க,” என்று படிக்கட்டு லாண்டிங்கில் பாதையை முழுக்க மூடி நின்றான். மெல்லிய இரும்புக் கைப்பிடிக்கு இடையில் அவள் சிக்கியிருந்தாள்; கீழே முதல் மாடி வரவேற்பறையிலிருந்து பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஒலியும், மேலே கூட்டறை வாசலருகே காத்திருக்கும் உறவினர்களின் மெலிந்த பேச்சும் இடித்துக் கொண்டிருந்தது. லாண்டிங்கின் பக்க மேசையில் அரைத் திறந்த உணவுப் பெட்டி குளிர்ந்து கிடந்தது; அதன் அருகே அவள் தினமும் பிடிக்கும் நீல பேனாவின் பழைய மைத் தடம். அந்த மேசைமேல் ராகவன் வைத்திருந்த பட்டியலில் சில பெயர்களுக்கு ஏற்கனவே குறிகள் போட்டிருந்தான்; யாழினியின் பெயருக்கு முன்னால் வெறுமை. “வரிசை இதுதான். நான் சொன்ன பிறகுதான் மேலே போகணும்.”

யாழினி படியை ஏறி வந்த வேகத்தில் நின்றதால் தோளில் இருந்த பை சாய்ந்தது. அவளுக்குப் பின்னால் இரு அலுவலகப் பெண்கள் கோப்புகளைத் தழுவியபடி தயக்கத்துடன் நின்றார்கள். கீழே வாசலில் இருந்து அர்ஜுன் மேலே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; அவன் அருகே சேது அத்தை, தருணி, இன்னும் இரண்டு நண்பர்கள். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு என்பதால் இன்று இந்த அலுவலகக் கட்டிடமே குடும்ப முகம் பார்க்கும் இடமாக மாறியிருந்தது. சேவைத் துறை நிறுவனத்தின் பயிற்சி மேற்பார்வையாளரான ராகவன், அந்த வேலை அதிகாரத்தையும் மாப்பிள்ளை வீட்டுப் பக்கம் பேசும் உரிமையையும் ஒன்றாகக் கையில் கட்டிப் பிடித்திருந்தான்.

“நான் நேரத்துக்கு வந்திருக்கேன்,” என்றாள் யாழினி. “காலை கணக்கு மூடிச்சு, வாடிக்கையாளர் பதிவும் அனுப்பிட்டேன். மேலே செல்லணும்.”

“வேலை செய்ததாலே எல்லா கதவும் திறக்காது,” என்று ராகவன் சிரிப்பைச் சுருக்கினான். “முதல்ல ஒழுங்கு. இந்த மாதம் நீங்க எந்த நாளில் எவ்வளவு தாமதம், யாருடனெல்லாம் வெளியே போனீங்க, வீட்டார் கேட்டபோது என்ன பதில் சொன்னீங்க—எல்லாம் இங்க இருக்கு. இதைப் பின்பற்றினா உங்க உறவு விஷயத்துக்கும் நான் நல்ல வார்த்தை பேசுவேன். இல்லேனா மேல இருக்கிற தருணியின் அப்பாவிடம் இன்றே சொல்லி விடுவேன். வேலைக்கும் நல்லது ஆகாது.”

பின்புறம் நின்ற அலுவலகப் பெண் லதா தன்னியல்பாக ஒரு படி கீழிறங்கினாள்; கையில் இருந்த அடையாள அட்டையின் கயிறு அவளது விரல்களுக்கு இடையில் மாட்டிக் குலுங்கியது. சேது அத்தை கீழே இருந்து, “எதுக்கு இவ்வளவு நடுவில் நிறுத்துறீங்க?” என்று கேட்டாலும், ராகவன் தலை கூட திருப்பவில்லை. அவன் விரல் பட்டியலில் ஓடியது. “முதலில் மூத்தோர். அடுத்து நிச்சயதார்த்தம் பேசுற பக்கம். அதன் பிறகு தான் அலுவலகத்துல பணியாளர்கள். உன் பெயர் இங்க கீழே. நீ மேலே போகணும்னா நான் போட்ட வரிசையில்தான் போகணும்.”

யாழினியின் முகத்தில் வெட்கம் வரவில்லை; குளிர் மட்டும் இறங்கியது. கடந்த இரண்டு வருடமாக அவன் செய்ததை அவள் எதுவும் உரைத்ததில்லை—தருணிக்கு வேலை மாற்றம் வாங்கித் தருவதாகக் கூறி தன்னுடைய இரவு வேலையை அவள்மேல் தள்ளியது, அலுவலக விருந்துக்கு பணம் குறைந்தால் யாழினி தான் முதலில் கட்டுவாள் என்று எண்ணியது, வீட்டில் பேசும்போது “அவள் நல்ல குழந்தை, சொல்லினா கேக்கும்” என்று சிரித்துக் கடத்தியது. அவள் உதவிய அளவுக்கு அவன் உரிமை பெரிதாகிக் கொண்டே வந்தது. இன்று அவன் அதை பட்டியலாக அச்சிட்டு லாண்டிங்கில் ஆணி அடித்தது போல முன் வைத்திருந்தான்.

“அந்தப் பட்டியல் உங்கள் வேலைப் பதிவுக்கா, இல்ல வீட்டுப் பேச்சுக்கா?” அவள் கேட்டாள்.

“இரண்டுக்கும்,” என்றான் அவன் உடனே. “அதுதான் புரியணும் உனக்கு. வேலைப் பொறுப்பு இல்லாத பெண்ணை யாரு வீட்டுக்குள் வாங்குறாங்க? மேலே போயிட்டு சிரிச்சுட்டு நிக்கணும்னா கீழே இருந்து ஒப்புதல் வாங்கி போ. நீ தனியா முடிவு பண்ணுற வயசு கடந்து போயிருச்சு.”

கீழே நின்ற அர்ஜுனின் கன்னம் வறண்டு இறுகிப் போனது. அவன் ஏறத் தொடங்க, ராகவன் கீழே கையை நீட்டி நிறுத்தினான். “நீயும் காத்திரு. உன் வரிசை நான் சொல்லுவேன். இங்க எல்லாரும் சாட்சி. பிறகு யாரும் நான் தெரிஞ்சுக்காம நடந்துச்சு சொல்ல முடியாது.”

அந்தச் சமயத்தில் மேல்மாடி கூட்டறை வாசல் திறந்தது. நிறுவனப் பகுதி மேலாளர் மாலதி அம்மாள் கையில் கோப்புகள், பின்னால் இரண்டு வாடிக்கையாளர் பிரதிநிதிகள், மேலும் தருணியின் அப்பா முரளி வெளியே வந்தார்கள். லாண்டிங் சுருங்கி விட்டது. ராகவன் ஏற்கனவே வலது பக்கத்தை உடலால் மறித்திருந்ததால் இறங்க வேண்டியவர்களுக்கும் ஏற வேண்டியவர்களுக்கும் ஒரே வழி பட்டியல் மேசை முன் தள்ளாடும் ஒற்றை இடம் மட்டும். அவன் உடனே குரலை உயர்த்தினான். “ஒரு நிமிஷம். யாரும் நகராதீங்க. என் வரிசையில்தான் போகணும். முதல்ல பட்டியலில் குறி போட்டவங்க மட்டும்.”

மாலதி அம்மாள் ஒரு கணம் அவனை பார்த்தார். அவளுக்கு கீழே வாடிக்கையாளர் கார் காத்திருந்தது; மேலிருந்து இறங்க வேண்டிய அவசரம் முகத்திலேயே இருந்தது. “ராகவன், வழி விடுங்கள்,” என்றார்.

“இல்ல மேடம், இரண்டு நிமிஷம். ஒழுங்கில்லாம போயிட்டா அடுத்தடுத்த பிரச்சினை,” என்று சொல்லி அவர் இறங்கும் படியின் வாயிலையே தன் தோளால் அடைத்தான். பட்டியலை எடுத்துக் காட்டி, “முதல்ல தருணி பக்கம் உறவினர்கள் கீழே இறங்கட்டும். அப்புறம் அர்ஜுன். யாழினி கடைசியில். நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.”

அவன் அதைப் பேசும் போது அவன் தானே சிக்கிக் கொண்டான். மேலிருந்து இறங்க வேண்டிய மாலதி அம்மாளும் வாடிக்கையாளர்களும் அவன் பின்புறம். கீழே இருந்து ஏற வந்தவர்கள் முன்புறம். அவன் கட்டிய வரிசையை அவன் காப்பாற்ற வேண்டுமென்றால் நடுவிலிருந்து அசைய முடியாது. யாழினி பக்கமாக ஒதுங்கவில்லை; கைப்பிடிக்கருகே உடலைச் சுருக்கி நின்றாள். அர்ஜுன் கீழே நின்ற இடத்திலேயே நின்று விட்டான். ஒரே மூச்சில் எல்லோரும் அவன் சொன்ன வரிசையைப் பின்பற்றியதால், செல்ல வேண்டிய ஒரே மனிதன் ராகவனாக மாறினான்—ஆனால் அவன் நகர்ந்தால் தான் வரிசை உடையும்.

மாலதி அம்மாளின் குரல் இப்போது குளிர்ந்தது. “நீங்க தான் நிறுத்தி வச்சிருக்கீங்க.”

ராகவன் பட்டியலைத் தட்டினான். “இல்ல மேடம், நடைமுறை. இவங்க ஒத்துழைக்கல.”

“நான் நகரச் சொன்னேன்,” என்றார் மாலதி அம்மாள். “நீங்க தானே ‘யாரும் நகராதீங்க’ன்னு சொன்னீங்க?”

கீழே இருந்து சேது அத்தை தலையை உயர்த்திப் பார்த்தார். “கோப்புல எழுதினதுக்கு வெளியே வாயாலே வேற சொல்றீங்களே, மாப்பிள்ளை பக்கம் இதைத்தான் பார்க்கணுமா?” என்றாள். தருணி பசைந்து கொண்டாள். ராகவனின் கழுத்தில் நரம்பு கூர்ந்தது. உடனே காயம் அடைந்ததை மறைக்க முயல்வது போல வேகமாகப் பேசினான். “சரி, யாழினி, நீ முதல்ல மேலே போ. ஆனா போறதுக்கு முன் இந்தப் பட்டியலில் கையெழுத்து போடு—இனிமேல் நான் சொல்லும் நேரம், நான் சொல்லும் ஒழுங்கு. இல்லேனா உன் வேலை மாற்றல் கேஸ் முடிஞ்சது.”

அது அவன் கூடுதல் தள்ளல். யாழினி அவனை நேராகப் பார்த்தாள். “நீங்கள் இப்போ சொல்வது, நான் கடைசியில் நிற்கணும்னு. இப்போ மீண்டும் முதல்ல போன்னு சொல்றீங்க. இதில் எது உங்கள் நடைமுறை?”

“நான் சொல்வதுதான் நடைமுறை,” என்று அவன் சத்தம் போட்டான். “கையெழுத்து போடு.”

மாலதி அம்மாள் பக்க மேசையை நோக்கி கையை நீட்டினார். “அந்த சாவி யாரிடம்?” என்று கேட்டார். மேசையின் குழப்பமான விளிம்பில் பார்வையாளர் அறை கதவுச் சாவி, அடையாள அட்டை வைத்த பெட்டி, பழைய மணி, குளிர்ந்த உணவுப் பெட்டி எல்லாம் குழம்பிக் கிடந்தன. வழக்கமாக அந்த அறை வழியாகச் சென்றால் லாண்டிங் நெரிசலைத் தவிர்த்து கூட்டறைக்குச் செல்லலாம். இன்று ராகவன் சாவியைப் பெட்டிக்குள் வைத்து மேசை மீது பட்டியலை மூடி வைத்திருந்தான். யாழினிக்குத் தெரியும்; காலை அவர் அதை எடுத்துத் தன் பையில் வைத்த பிறகு அவனிடம் கொடுத்தவள் அவள்தான். தாமதமாகத் திருப்பித் தரப்பட்ட சாவியின் கசப்பே இன்னும் விரலில் இருந்தது.

ராகவன் அவள்மீது பட்டியலை நெருக்கினான். “முதல்ல கை. அப்புறம் சாவி. இல்லேனா யாரும் போகமாட்டாங்க.”

யாழினி பேனாவை எடுக்கவில்லை. அவள் அமைதியாக மேசை நோக்கி கையை நீட்டினாள். ராகவன் உடனே பட்டியலை அவளது கைமீது அழுத்தினான்; அவன் கையிலிருந்த பழைய சிவப்பு பேனா வழுக்கி பட்டியலில் கோணலான ஒரு குறி விழுந்தது—அது யாழினியின் பெயருக்கு நேராக அல்ல, ‘பாதைத் திறப்பு – பொறுப்பு மேற்பார்வையாளர்’ என்று மேலே அவன் எழுதிய வரிக்கு அடுத்தே. அந்த மைத் தடம் அவன் விரலிலிருந்தும், அவள் உள்ளங்கையிலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் பரவியது.

அவள் அந்தத் தாளை அவன் பிடியிலிருந்து இழுத்து பக்கமாகத் திருப்பினாள். பின்னால் இருந்த குறிகள் எல்லாம் தெளிவாகத் தெரிய வந்தன: மாலதி அம்மாள், வாடிக்கையாளர்கள், மூத்தோர்—அவர்களுக்கு முன் ஏற்கெனவே அவன் போட்ட சரிபார்ப்பு குறி. கடைசியில் தனியாக ‘யாழினி – கையெழுத்து பின் அனுமதி’ என்று எழுதப்பட்ட வரி. அவள் ஒரு சொல்லும் பேசாமல் சாவிப் பெட்டியைத் திறந்து, பார்வையாளர் அறை கதவுச் சாவியை எடுத்துக் கொண்டாள். பிறகு பட்டியலை மீண்டும் மேசைமேல் பரப்பி, அவன் போட்ட தவறான மைக்குறிக்குக் கீழே தன் மை படிந்த உள்ளங்கையைத் தட்டி வைத்தாள்.

“பட்டியல்படி முதலில் குறி போட்டவர்கள்தான்,” என்றாள் அவள். குரல் உயரவில்லை. “மேலாளர் அம்மாள், வாடிக்கையாளர்கள், அப்புறம் மூத்தோர். ‘பாதைத் திறப்பு’ பொறுப்பாளர் பாதை மூடினால் தகுதி இல்லை. சாவி என்னிடம். வழி இந்த அறை வழியாகத் திறக்கும்.”

அவள் விலகியதும் லாண்டிங்கின் முட்டுக்கட்டை வேறு திசையில் உடைந்தது. பார்வையாளர் அறை கதவைத் திறந்தவுடன் உள்ளிருந்து குளிர்ந்த காற்று பட்டு, கூட்டறைக்குச் செல்லும் குறுக்கு வழி வெளிப்பட்டது. மாலதி அம்மாள் உடனே அந்த வழிக்குள் நுழைந்தார். வாடிக்கையாளர்கள் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள். முரளி சற்றே பின்தங்கி பட்டியலை நோக்கிப் பார்த்தான்; ராகவன் இன்னும் படிக்கட்டு வாயிலிலேயே நிற்க வேண்டிய நிலை. கீழே ஏறிவந்த அர்ஜுனுக்குப் போகும் வழியும், மேலிருந்து இறங்கும் வழியும் இப்போது அவனுக்குப் பக்கமாய் இல்லை; அவன் மறித்த இடமே அவனை முடக்கியது.

“யாழினி, நான் சொல்வதைக் கேள்,” என்று அவன் குரல் திடீரென்று மாறியது. கட்டளை இல்லை; சீறல் மட்டும். “அது அலுவலக சாவி.”

அவள் அவனை நோக்கிப் பார்க்காமல், கதவு பிடியில் சாவியைச் சுற்றினாள். “ஆமாம். அதனால்தான் அலுவலக பாதை திறக்குது.” அவள் கைப்பத்தியில் இருந்த மைத் தடம் கதவு பிடியிலும் பட்டது. பிறகு பட்டியலை மேசையின் நடுவில் நேராகச் சீர்செய்து வைத்தாள்; அவன் கோணலாக விழுந்த சிவப்பு குறி இப்போது ‘பாதைத் திறப்பு’ வரியைத் தள்ளிப்போட்டு அவன் பெயருக்கு எதிரே சாய்ந்து நின்றது. அதன் கீழே அவள் கைமுத்திரை மங்கலாக ஒட்டியிருந்தது. யாழினி சாவியை மேசைமேல் வைத்துவிட்டு, திறந்த கதவு வழியாக மேலே நடந்தாள்.

லாண்டிங்கின் பக்க மேசையில் rigged checklist அவள் திருப்பி வைத்த திசையில் பரந்து கிடந்தது; ‘பாதைத் திறப்பு’ என்ற வரிக்குக் குறுக்கே திரும்பிய சிவப்பு குறி, கீழே ராகவனின் பெயர்பக்கம் தள்ளிச் சென்ற மற்ற குறிகளோடு சேர்ந்து, அதன் உரிமையாளரையே ஒதுக்கியபடி நின்றது.