பாஸ் கைமாறியதும் வரிசை மாறியது

“மஞ்சள் பாதை டோக்கன் யாரும் அவள்கிட்ட கொடுக்காதீங்க,” என்று சரவணன் கத்திக்கொண்டே மீனாவின் நீட்டிய கையை காற்றில் வெட்டினான்; அவன் விரல்களில் தொங்கியிருந்த பிளாஸ்டிக் வழிச்சீட்டு அவளது முகத்துக்கு முன்பே திரும்பிப் போனது. சென்னை வடக்குப் பகுதியில் இருக்கும் தனியார் மருத்துவ விநியோக சேவைத் துறை வளாகத்தின் dispatch bay-யில் ஏற்கனவே மூன்று இருசக்கர வண்டிகள் மூச்சுத்திணறி நின்றிருந்தன. மீனாவின் மெட்ரோ அட்டையின் விளிம்பு அவள் பையில் இருந்து வெளியில் தெரிய, காலைப் பரபரப்பில் உரசியதில் மங்கியிருந்தது. குளிர்ந்துபோன சிறிய உணவுப்பெட்டி அவள் மேசை அருகே திறக்கப்படாமலே கிடந்தது. “நேத்து இரவு உங்க மாமா என் அப்பாவை கூப்பிட்டு என்ன சொன்னார்னு உனக்குத் தெரியும். கல்யாணப் பேச்சு நடக்கும்போது வேலை இடத்துல அடக்கம் தெரியணும். வரிசை என்னோடது.”

மீனா கையைப் பின்னே இழுத்தாள். சுற்றிலும் டிரைவர்கள், கணக்குப் பெண் காவ்யா, பில் கட்ட வரிசையில் நின்ற மருத்துவமனை உதவியாளர்கள்—அவளுக்கு பழக்கமான முகங்கள்—அனைவரும் அவன் கையிலிருந்த அந்த ஒரு வழிச்சீட்டையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த bay turn-ஐ மூன்று ஆண்டுகள் அவள்தான் ஓட்டினாள்; இரவில் late return ஆன சாவிகளை எவன் எங்கே போட்டான், எந்த மருத்துவமனைக்கு முதலில் குளிர்பெட்டி போக வேண்டும், எந்த டிரைவர் எவ்வளவு நிலுவை வைத்திருக்கிறான்—அனைத்தும் அவளது தலையில். ஆனா கடந்த மாதம் மேலாளர் உடல்நலக் குறைவால் விலகியபோது, சரவணன் “தற்காலிகம்” என்று நாற்காலியை இழுத்து வந்து அமர்ந்தவன். இன்று மட்டும் அது வேலை விஷயம் இல்லை. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் பேச்சை கையில் வைத்து அவன் கதவை மூடிக்கொண்டிருந்தான்.

“அந்த ராஜீவ் நகர் செட் அவசரம்,” மீனா சொன்னாள். “இன்சுலின் பெட்டி காத்திருக்குது.”

“காத்திருக்கட்டும்.” சரவணன் வழிச்சீட்டைப் பின் பாக்கெட்டில் நழுவவிட்டான். “முதல்ல பொன்மலை private ward. அங்கே cash release ready. பணம் வர்ற பாதை முதல்ல திறக்கும்.”

அவன் சொல்லியவுடன் ஒரு ஓட்டுனன் உடனே வண்டியை திருப்பினான். இன்னொரு இருவரும் தங்கள் சீட்டுக்காக அவன் மேசையை நோக்கி நெருங்கினர். bay-யின் நிழலில் நின்றிருந்த நோயாளர் உறவினர்கள் தங்கள் குளிர்சாதன பெட்டிகளை தரையில் இறக்கி சினந்த முகத்துடன் காத்திருந்தனர். காவ்யா cash window-க்குள் இருந்து “யாரோ ஒன்று சொல்லுங்க, யாருக்குத் தாள் போடணும்?” என்று கேட்டாள். பதில் அவனிடமிருந்து மட்டுமே வந்தது. “என் கையில வர்றதுக்குத்தான் போடு.”

மீனா அங்கிருந்து நகரவில்லை. அவள் கண்ணில் பட்டது lift அருகே இருக்கும் எஃகு தகட்டின் கண்ணாடி மேல் விரல்மார்களின் வட்டங்கள். அந்த பிரதிபலிப்பில் சரவணன் அவளைப் பார்க்காமல் அவளைத் தள்ளி வைத்திருக்கும் போக்கு இன்னும் அருவருப்பாகத் தெரிந்தது. “வேலை தடை ஆனா அசிங்கம் எனக்குத்தான்,” என்று அவன் மெதுவாக, அருகில் இருந்தோருக்கே கேட்கும் அளவில் சொன்னான். “உங்க வீட்டுல ஏற்கனவே நகை பணம் குறைச்சு பேசறாங்க. இங்கயும் பிரச்சனை வேண்டாம்.”

அது தான் அவன் விரும்பிய குத்து. மீனாவின் மாமா இரண்டு நாளுக்கு முன் சாப்பாட்டு மேசையில் உட்கார்ந்து, “வேலை நிலைமையும் கையில் இல்லைன்னா எங்க முகம்?” என்று கேட்ட குரல் நினைவுக்கு வந்தது. அவள் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் தொலைபேசியை எடுத்துத் தட்டினாள். ஒரே வரி. “ரவி அண்ணா, archive room திறக்கணும். பழைய route ledger வேண்டும்.”

சரவணன் சிரித்தான். “இப்ப நேரமா? கும்பிடுற மாதிரி பழைய புத்தகம் எடுத்து என்ன பயன்?”

பதில் அவனுக்கில்லை. ஆனால் ஐந்து நிமிடம் ஆகும் முன் பழைய கட்டிடத்தின் பின்புறக் கதவிலிருந்து ரவி அண்ணா வந்தார். அவர் மருத்துவமனை வளாகத்திலேயே பழைய பதிவறையை பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர். கையில் சாம்பல் நிற கோப்பும், சிறிய உலோகப் பெட்டியும். “மீனா, நீ கேள்விப்பட்டதுதான். போன மேலாளரின் அதிகார ஒப்படைப்பு நகல் இங்கே இருக்கு. தற்காலிக bay release seal உன் பெயர்ல. அவர்கள் scan copy மட்டும் பயன்படுத்தினாங்க. அசல் இதுதான்.”

சரவணன் நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து நின்றான். “அண்ணா, அது பழையது. இப்ப நான் பார்த்துக்கிட்டிருக்கேன்.”

ரவி அண்ணா கோப்பை மீனாவிடமே கொடுத்தார். “பழையதில்லை. நீ மருத்துவ இயக்குனரிடம் கையெழுத்து வாங்கினது இரண்டே வாரம் முன்னாடி. archive room-ல இருந்ததுனால யாருக்கும் கண்ணில் படல.”

மீனா கோப்பைத் திறந்தாள். பேச்சு இல்லை. உள்ளே ஒப்படைப்பு தாள், அவள் பெயரில் வழிச்சீட்டு கட்டு, மற்றும் சிவப்பு கருக்கட்டையுடன் இருக்கும் release seal. அவள் அந்த சீட்டு கட்டிலிருந்து நீலப் பாதைக்கான ஒற்றைச் சீட்டை எடுத்து உயர்த்தினாள். “எல்லாரும் கேளுங்க,” என்று கத்த வேண்டிய அவசியமே இல்லை; அவளது குரல் நேராக bay-யின் நடுவே சென்றது. “ராஜீவ் நகர், தண்டையார்பேட்டை, சைதாப்பேட்டை குளிர்சாதன சுமைகள்—நீல பாதை திறக்குது. மஞ்சள் பாதை நிறுத்து. அந்த வண்டி பின்செல்லட்டும். முருகன், நீ இங்கிருந்து நீல வழியா போ. செல்வம், மஞ்சள் பாதை பெட்டி தரையில் வைக்க.”

உடல்கள் அப்படியே திரும்பின. செல்வம் ஏற்கனவே சரவணன் சொன்னபடி வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்திருந்தான்; மீனாவின் குரல் கேட்டு சாவியைத் திருப்பி அணைத்தான். முருகன் காத்திருந்த குளிர்பெட்டியை தூக்கி, “அக்கா, நீலத்துக்கு ஆமா?” என்று உறுதிப்படுத்தி ஓடினான். காவ்யா cash window-க்குள் இருந்து பழைய படிவக் கட்டுகளை ஒதுக்கி நீலப் பாதை ரசீது தட்டை இழுத்தாள். சரவணன் “யாரும் அசையாதீங்க” என்று கத்தியது bay-யின் இரும்புச் சுவரில்தான் மோதியது; மனிதர்கள் மீனாவை நோக்கிப் போய்விட்டார்கள்.

அவன் உடனே மேசையை நோக்கி வந்து, “அந்த நாற்காலி இங்கதான்,” என்று கை வைத்தான். மீனா அவனைப் பார்க்காமல் அவன் முன் கிடந்த விசைப்பொட்டலத்தை எடுத்தாள். மேலாளர் அறை, குளிர்சாதன அறை, பின்கதவு—அனைத்துச் சாவிகளும். அவள் அதிலிருந்து bay drawer சாவியை தனியாகப் பிரித்து காவ்யாவிடம் கொடுத்தாள். “இது இப்ப window side. வரவு செலவு அங்க இருந்து.”

“மீனா,” சரவணன் சற்று தாழ்ந்த குரலில் சொன்னான், “அந்த file-யை வைத்து scene பணாதே. நம்ம வீட்டுல தெரிஞ்சவங்க.”

“அதனால்தான்,” என்றாள் அவள். “இங்கயும் எல்லாருக்கும் தெரிஞ்ச மாதிரி நடக்கணும்.”

காவ்யா வெளியே வந்து சரவணன் அமர்ந்த நாற்காலியை ஒரு அடி பின்செலுத்தினாள். “காசு சீட்டு இங்கதான் இப்ப. நீங்க பக்கம் விடுங்க.” அது பெரிய அவமதிப்பு அல்ல; ஆனா bay-யில் பழகியவர்களுக்கு அதுவே தீர்ப்பு. சரவணன் உட்கார இடம் தேடி கண் அசைத்தான். யாரும் அவனுக்காக வழி செய்யவில்லை.

அந்த நேரத்தில்தான் பின்கதவு வழியாக வெள்ளை வேன் ஒலித்தபடி நுழைந்தது. முன்பக்கத்தில் பெரிய மருத்துவ நிறுவன முத்திரை. பின்புறக் கதவைத் திறந்தவுடன் சிறப்பு அறுவை சிகிச்சைக்கான உயர்மதிப்புள்ள implants பெட்டிகள் ஒளிர்ந்த வெள்ளி காகிதத்துக்குள் தெரிந்தன. ஓட்டுனன் கத்தினான்: “அண்ணே, இதுக்கு உடனே release வேணும். Apollo side இருந்து phone வந்துடுச்சு. எந்த lane?”

bay-யில் ஒரு கணம் யாரும் மூச்செடுக்காத மாதிரி நின்றனர். இதுதான் cash window chain-ஐ நிர்ணயிக்கும் சுமை. எந்த பாதை திறக்கிறதோ அங்கேயே நாள் முழுக்க வரவு சாயும். சரவணன் உடனே முன்னேறி, “மஞ்சள் பாதை. இந்த மாதிரி load எப்பவும்—”

“நிறுத்து,” மீனா சொன்னாள்.

அவள் வேனின் கதவைத் தொட்டுப் பெட்டிப் பட்டியலை ஒரு பார்வை பார்த்தாள். பின்னர் release seal-ஐத் திறந்து புதிய route pass மீது தட்டினாள். சிவப்பு வட்டம் தெளிவாகப் பதிந்தது. “இந்த load நீல பாதை. முருகன் இல்லை—சுந்தர். உன் வண்டி குளிர்சாதன line clear. நேரா எழும்பூர், அங்கிருந்து இரண்டாம் split. cash release காவ்யா window-ல. மஞ்சள் பாதை மூடப்பட்டதே.”

“மீனா, இது over,” சரவணன் சீக்கிரமாக அவளருகே வந்து கையை நீட்டினான். “அந்த pass எனக்கு குடு. நான்தான் senior. client கேள்வி கேட்டா?”

அவள் pass-ஐ அவனிடம் தரவில்லை. வேன் ஓட்டுனனிடமிருந்து பெற வேண்டிய பழைய மஞ்சள் வழிச்சீட்டை அவன் கையிலேயே இருக்கக் கண்டாள். “அதை இங்கே வை.” அவள் குரல் மெலிது. அதனால் தான் bay முழுக்க கேட்டது.

“இது open பண்ணிட்டா flow—”

“வை.”

அவன் வைத்திருக்கவில்லை. அடுத்த நொடியில் ரவி அண்ணா, “சரவணா, அந்த சீட்டு உன் பெயர்ல இல்லை,” என்று சொன்னார். காவ்யா window-க்குள் இருந்து, “காசு release தடுக்கணும்னா written instruction வேணும்,” என்றாள். டிரைவர்கள் இருவர் வேனைச் சுற்றி நின்று மீனாவின் பக்கம் பார்த்தனர். அந்தச் சிறிய தாமதம் போதும்; சரவணனின் குரல் மெலிந்தது. “மீனா, ஒரு load-க்கு இதெல்லாம் வேண்டாம்பா. நான் சொல்றேன் இல்ல—”

அவள் அவன் கை அருகிலிருந்த மஞ்சள் சீட்டைக் களைந்து எடுத்தாள். அவன் எதிர்க்க முயன்றபோது கூட அவள் அவனைத் தள்ளவில்லை; சீட்டை மட்டும் இழுத்தாள். பின்னர் நீலப் pass-ஐ சுந்தரின் கையில் வைத்தாள், மஞ்சள் சீட்டைக் கிழிக்காமல் மடித்து தன் கோப்புக்குள் நுழைத்தாள். “மஞ்சள் பாதை மீண்டும் திறக்காது,” என்றாள். “சரவணன், நீ இப்ப active lane-க்கு வெளியே. வேண்டுமானால் நிலுவை கணக்கு பார்த்துக்கோ. release chain-க்குள் வராதே.”

அது தான் குத்து. அவன் வாயில் வந்த முதல் வார்த்தை கட்டாய மரியாதை இல்லாமல் வெளிவரவில்லை. “நான்… குறைந்தபட்சம் cash counter வர்றேன். settlement—”

“உன் side settlement இல்லை.” மீனா காவ்யாவை நோக்கி திரும்பினாள். “சுந்தர் load receipt, advance collection, cold box deposit—மூன்றும் ஒரே window-ல முடிச்சு அனுப்பு. இந்த load-க்கு token என் seal கீழ்தான். வெளியே நிக்கிறவர் யாராக இருந்தாலும், active lane பெயர் மட்டும் வாசிச்சு விடு.”

சுந்தர் ஏற்கனவே பெட்டிகளை இறக்கிக் கொண்டிருந்தான். இரும்பு தாழ்ப்பாளம் ஒலித்தது. வேனின் நிழல் நகர, bay தரையில் மஞ்சள் கோடு கடந்து நிற்கும் சரவணனின் செருப்பு மட்டும் தனியாகத் தெரிந்தது. அவன் இன்னும் ஏதோ சொல்ல முயன்றான்; ஆனால் அவனைக் கடந்து காசு செலுத்த வந்தோர் நீலப் பாதை வரிசைக்குள் நகர்ந்துவிட்டனர். ஒரு முதியவர் தன் ரசீதைச் சுருட்டிக்கொண்டு, “எந்த window?” என்று கேட்டபோது யாரும் சரவணனை நோக்கிப் பார்க்கவில்லை.

மீனா cash window-க்கு நேராக வந்தாள். காவ்யா எண்ணிய நாணயங்களையும் சிறு காசோலைத் துண்டையும் உலோகத் தட்டில் வைத்தாள். மீனா நீலப் pass எண்னைச் சரிபார்த்து, seal வைத்த ரசீதை உள்ளே தள்ளினாள். “இது owner side release,” என்றாள். “அடுத்தது.”

cash window-வின் உதட்டில் இருந்த நாணயத் தட்டு உள்ளே இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, ஒரு சிறிய உலோகச் சத்தத்துடன் நின்றது.