இயக்க இடம் மீண்டும் அவளுக்கே

கார்டுகள் கத்திக் குலுங்கின. பல்லெட்டின் முன் சக்கரம் ஏற்கெனவே வளைந்து நின்றிருந்தது. பே கதவின் பூட்டைத் திறக்க வேண்டிய பெரிய கீச்சங்கிலியை லோகநாதன் தன் இடுப்பில் தொங்கவிட்டு, “எல்லாரும் பின்செல்லுங்க, இப்போ இந்த வரிசை என் கட்டுப்பாடு,” என்று கத்திக்கொண்டிருந்தான். கதவுக்குள் ஏற்கெனவே வெப்பம் பிடித்த பாத்திர பெட்டிகள் குவிந்திருந்தன; வெளியே மினிவேன் எந்திரம் ஆவேசமாக ஓலமிட்டுக் காத்தது. காயத்ரி கதவுக்கருகே வந்தவுடன் அவன் கை நீட்டி தடுத்தான். “நீ ஸ்டாக்கு மட்டும் பார். விடுவிப்பு நான் பண்ணுறேன்.”

அவள் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல் அவன் கையைப் பார்த்தாள். அந்தச் சங்கிலி நேற்று இரவு திரும்ப வேண்டும். அவளுடைய மேசை çek்ட்டில்தான் அது வழக்கமாக இருக்க வேண்டும். இன்று அதிகாலையே மீனா அத்தை வீடியோ அழைப்பில், “மாப்பிள்ளை தரப்புக்கு நீங்க செய்யற வேலையே முகம். இப்போ இவங்க சொல்றாங்க லோகநாதனுக்கு மேலே இடம் கிடைச்சிருச்சு. நீ கூடே வேலைப் பார்க்கறவளா?” என்று கேட்ட சின்ன அவமானச் சிரிப்பு இன்னும் காதில் இருந்தது. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்ற நெருக்கம் இருந்தும், மதிப்பை எண்ணும் தருணத்தில் அவளை ஒதுக்கிப் போடுவது இவ்வளவு எளிதா என்று அந்தக் காலை அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

“சாவியை இப்போ தர மாட்டீங்களா?” என்று அவள் மட்டும் கேட்டாள்.

“நேரம் போகுது. நிக்காதே,” என்றான் அவன். அருகில் பதிவு மேசையில் இருந்த சரவணன் தயங்கி எழுந்தான்; உடனே லோகநாதன் அவனது நாற்காலியையும் இழுத்து தன் கீழே போட்டுக்கொண்டான். “இங்க உட்கார்றவன் ஒருத்தரே. பதிவும் விடுவிப்பும் என் கை.”

அது போதும். காயத்ரி நேராக மேசைக்குச் சென்று விடுவிப்பு பதிவேட்டைத் தன் பக்கம் இழுத்தாள். காகிதத் தொட்டியில் இருந்த மெல்லிய போர்வைச் சத்தம் உலர்ந்து ஒலித்தது. “சரி,” என்றாள் அவள். “அப்படின்னா இப்போ நான் எழுதி வைக்கிறேன். மூன்றாவது கார்டு கதவு நுனியில் சிக்கப் போகுது. பின் வண்டி காத்திருக்கும். வெப்பப் பதிவு தாண்டும். நீங்க கதவை அரை திறப்பில் தடுத்து வைப்பீங்க. அப்புறம் யாரை குறை சொல்லறதுன்னு பார்க்கலாம்.”

லோகநாதன் புன்னகைத்தான். “கணிப்பு வேணாம். வேலை பார்.”

அவன் சொன்னபடியே இரண்டாவது கார்டை உள்ளே இழுக்கச் சொன்னான். முதல் சிக்கல் உடனே வந்தது. அரைத் திறந்த கதவின் கீழ் இரும்புக் கர்ணம் பல்லெட்டின் மூலையை கடித்தது. கார்டை தள்ளிய பையன் தோளால் அழுத்தினான்; சக்கரம் ஓங்கி சத்தம் போட்டது. காயத்ரி திரும்பாமல், “இப்போ மூன்றாவது சக்கரம் பூட்டிடும்,” என்றாள். அடுத்த நொடியே மூன்றாவது கார்டு பாதியில் திரும்பி, பின்புறம் காத்திருந்த பாத்திரக் கட்டுகள் குலுங்கின. ஒரு எஃகு டப்பா தரையில் விழுந்து உடைந்த சத்தம் பே முழுக்க பறந்தது.

ரவி டிரைவர் மினிவேனில் இருந்து தாவியவாறு ஓடிவந்தான். “அக்கா, புறப்படுற நேரம் தள்ளுது. எக்ஸ்பிரஸ் பாதை அடைஞ்சா கோயம்புத்தூர் வேன் உள்ளே செஞ்சு விட மாட்டாங்க.” அவனது குரலில் கெஞ்சல் இல்லை; பயம் இருந்தது. அந்த வேனில் திருமண மண்டபத்துக்கு செல்ல வேண்டிய காலை உணவு இருந்தது. அது தாமதமானால் பணம் மட்டும் இல்லை, பெயரும் போகும்.

லோகநாதன் கையை அசைத்தான். “வண்டிக்காரன் வெளியே நில்.”

“வண்டிக்காரன் இல்லை,” என்று ரவி பறித்தபடி சொன்னான். “மூன்று இடம் டிராப். தாமதம் ஆனா கஸ்டமர் நேரா மேலாளர்க்கு போன் பண்ணுவாங்க.”

அந்த நேரம் பக்க வழிச் சுவரின் விளக்குகள் ஒரே தும்மல் போல முணுமுணுத்தன. காயத்ரி தன் கைப்பேசியின் ஒளியைத் தாழ்த்திப் பார்த்தாள். திரையில் மீனா அத்தையின் இன்னொரு செய்தி: “பேசி முடிஞ்சுதா? இங்க எல்லாரும் கேக்கறாங்க.” அவள் திரையை அணைத்துவிட்டு தன் கையிலே மடக்கிக்கொண்டாள். லோகநாதன் அதை பார்த்தான்; ஏதோ சொல்ல நினைத்து தவிர்த்தான். அவர் தரப்பில் இருந்து இன்றைக்கு மதியத்துக்குள் வரலாம் என்று இருந்த பேச்சு அவளுக்குத் தெரியும். இங்குள்ள அவமானம் அங்கே சென்றுவிட்டால், அவன் முகமே கிழியும். அதனால்தான் அவன் இன்னும் குரலை உயர்த்திக்கொண்டிருந்தான்.

“கதவை முழுக்கத் திற,” என்றாள் காயத்ரி.

“எனக்கு தெரியும்,” என்றான் அவன்.

“இல்ல. உனக்கு தெரியாது. முழுக்கத் திறக்க முன்னாடி உள் பாதையை காலி பண்ணணும். நான்காம் தட்டையை வலப்பக்கம் மாற்றணும். வெப்பப் பதிவு சீட்டில் நேரத்தை மாற்றாம விட்டா வெளியே வேன் ஏற்காது.”

“நீ உத்தரவு போடாதே.”

அவள் சற்றும் சத்தம் இன்றி சரவணனைப் பார்த்தாள். “நேரம் எழுதிக்கோ. இன்னும் ஏழு நிமிஷம். அதுக்குள்ள வெளியே போகலேன்னா இந்தத் தொகுப்பு ரத்து.”

அந்தச் சொல்லே பேயிலிருந்த எல்லோரையும் நேராக நிமிர வைத்தது. ரத்து என்றால் முழு காலை உழைப்பு குப்பை. சரவணன் தன்னிச்சையாகப் பதிவில் நேரம் எழுதத் தொடங்கினான். அது முதல் தெளிவான சாய்வு. லோகநாதன் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலி இருந்தும், பதிவு அவன் கையிலிருந்து வழுந்தது.

“எழுத சொன்னது யார்?” என்று அவன் குரைத்தான்.

“நேரம்தான் சொல்றது,” என்று காயத்ரி சொன்னாள். “இன்னும் ஆறு நிமிஷம்.”

அவன் கோபத்தில் கதவை முழுக்கத் திறக்கச் சென்றான். தவறான கம்பியை இழுத்தான். மேலே எழவேண்டிய ஷட்டர் பாதியில் குலுங்கி நின்றது. கீழே இடைவெளி பெருகினாலும் வண்டி நுழையத் தேவையான உயரம் வரவில்லை. உடனே உள்ளே காத்திருந்த பையன்கள் கை நிறுத்தினார்கள். லோகநாதன் இரண்டாம் கம்பியைப் பிடிக்கும்போது, காயத்ரி ஏற்கெனவே ஓடிவிட்டாள்.

அவள் பல்லெட்டின் முன் மண்டியிட்டு சிக்கிய சக்கரத்தின் காப்பைப் பிடித்து ஒரு தட்டு கொடுத்தாள்; வளைந்த கோணம் தளர்ந்தது. “இடப்பக்கம் எடு. ஒரே மூச்சுல தள்ளு,” என்றாள். பையன் தள்ளியவுடன் கார்டு நேராக நுழைந்தது. அவள் எழுந்தவுடன் அரைத் தடைபட்ட ஷட்டரின் பக்கத் தட்டைப் பிடித்து மேலே தூக்கினாள்; உடனே சரவணனை நோக்கி, “பின் பிடி!” என்று கத்தியாள். அவன் பிடித்தான். காயத்ரி கம்பியை சரியான கண்ணியில் மாற்றி இழுத்தவுடன் ஷட்டர் முழுக்க எழுந்தது. உள்ளே மூச்சுத்திணறிக் காத்திருந்த வெப்பம் நேராக வெளியே அடித்தது.

அது நடந்த வேகம் லோகநாதனுக்கு இன்னும் விழவில்லை. காயத்ரி ஏற்கெனவே பாதையைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். “நான்காம் தட்டு வலப்பக்கம். சிவப்பு லேபிள் முன். ரவி, வண்டி பின்னோக்கி அரை அடி மட்டும். இப்போ.”

வேன் அசைந்தது. பல்லெட்டுகள் சீராக வழுக்கின. இதுவரை தடுக்கித் தடுக்கிச் சென்ற வரிசை திடீரென்று ரயில் பாதை கிடைத்த மாதிரி நகர்ந்தது. மூன்று கார்டுகள் இருபது வினாடியில் பே வெளியே. லோகநாதன் கதவின் பக்கத்தில் நின்றபடி, கையில் இருந்த தவறான கம்பியை விடத் தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது சட்டை முதுகில் வியர்வை இருண்ட வட்டமாக பரவியது.

“வெப்பப் பதிவு!” என்று காயத்ரி கை நீட்டினாள். சரவணன் உடனே சீட்டைத் தந்தான்.

“என்கிட்ட கொடு,” என்று லோகநாதன் மத்தியில் வந்தான்.

“உன் கையில போனால் நேரம் தவறி போகும்,” என்றாள் அவள். அவள் சீட்டில் குறித்தாள், முத்திரை வைத்தாள், ரவியிடம் தந்தாள். “முதல் இடம் போ. சிக்னல் முன் எனக்கு அழைக்காதே. நேரா செல்.”

ரவி ஓடிச்சென்றான். வேன் சத்தத்துடன் வெளியேறியதும் பேயில் ஒரு கணம் வெறுமை தோன்றியது. ஆனால் அந்த வெறுமை அமைதியல்ல; யாரிடம் பார்க்க வேண்டும் என்று எல்லோரும் புதிதாகக் கற்றுக் கொண்ட வெறுமை.

லோகநாதன் மீண்டு குரல் தேடினான். “இது எல்லாம் நான் சொல்லினதுதான். அவள்...”

அந்த நேரம் பக்க நுழைவாயிலில் மீனா அத்தை வந்தாள். வெள்ளை பையை மார்பில் அணைத்தபடி, வியர்வைத் துடைத்துக் கொண்டு, “இங்கதான் இருக்கீங்களா? உங்க அம்மா அனுப்பினாங்க. மதியத்துக்கு அங்கிருந்து வர்றவங்க முன்னாடி ஒரு பார்வை பாக்கணும்னு...” என்று சொல்லிக்கொண்டே நின்றுவிட்டாள். தரையில் உடைந்த எஃகு டப்பா, பாதி எழுதப்பட்ட பதிவு, காயத்ரி கையில் முத்திரை, லோகநாதன் வெறுமனே நிற்பது—எல்லாம் ஒரே பார்வையில் அவளுக்குப் போயிற்று.

லோகநாதன் உடனே குரலை மென்மையாக்கினான். “அத்தை, சின்ன குழப்பம் தான். நான் இப்போ—”

“இப்போ இன்னும் இரண்டு வெளியே போகணும்,” என்று காயத்ரி அவனைத் தாண்டிப் பேசினாள். “பேசுறதுக்கு நேரம் இல்லை.”

மீனா அத்தை யாரைப் பார்த்து சிரிக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுக்காமல் பையை மெல்ல நசுக்கியாள். காகித மூடியின் உலர்ந்த சத்தம் மட்டுமே வந்தது. அவள் அப்படியே சுவரோரம் ஒதுங்கினாள். அதுவே போதுமான சாட்சி.

அடுத்த வரிசையில் பெரிய சிக்கல் வந்தது. கடைசி வெளியேறும் வேனுக்கான பெட்டிகள் எல்லாம் ஏற்றப்பட்டுவிட்டன. ஆனால் பே கதவுக்கு அப்பால் பாதுகாப்புக் கட்டைப் பூட்டிய துணைச் சாளரத்தைத் திறக்காமல் அந்த வேன் திரும்பி வெளியே வர முடியாது. அந்தச் சாளரத்துக்கான முதன்மைச் சாவி லோகநாதனின் சங்கிலியில்தான் இருந்தது. அவர் அதை கையில் பிடித்துக் கொண்டிருந்தும் அசையவில்லை. அவன் இப்போது ஒதுங்கினால் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டே அவன் அதிகாரம் கரையும்; அசையாமல் இருந்தால் கடைசி வேன் சிக்கி முழு விடுவிப்பும் நிற்கும்.

“சாவி,” என்றாள் காயத்ரி.

“நான் தானே திறக்கிறேன்,” என்றான் அவன். ஆனால் சங்கிலி குலுங்கிக் கொண்டே இருந்தது; சரியான சாவியை அவன் விரைவாகக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. மூன்று தவறான சாவிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பூட்டில் மோதின. ஒவ்வொரு மோதலும் அவன் முகத்தில் இன்னொரு அடி போல இருந்தது. வெளியே வேன் டிரைவர் ஹார்ன் அடித்தான். உள்ளே ஏற்றப்பட்ட பாத்திர வெப்பம் மீண்டும் அளவைத் தாண்டத் தொடங்கும் முன் இரண்டு நிமிஷம்தான்.

“உன் கையில இருக்கு நேரம் இல்ல,” என்றாள் காயத்ரி. அவள் அவனருகே வந்து நின்றாள். அருகிலிருந்தோர் சற்று விலகினர். “இப்போ சாவி குடு. நான் திறக்கிறேன். அப்புறம் இந்தப் பே விடுவிப்பை இன்றைக்கு மட்டும் இல்ல, இனிமேலும் என் கையில பதிவு போகணும். தாமதம் உன் பெயர்ல போகும். முடிவு உனக்கு.”

அவன் அவளை நேராகப் பார்க்கவில்லை. மீனா அத்தை சுவரோரம் நின்றபடி எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. சரவணன் பதிவு புத்தகத்தை ஏற்கெனவே காயத்ரியின் பக்கம் திருப்பி வைத்திருந்தான். இன்னும் ஒரு முறை அவன் எதிர்த்தால், இங்கு நிற்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் எது அவன், எது வேலை என்று வேறுபாடு தெளிவாகிவிடும்.

“காயத்ரி…” அவன் குரல் முதன்முறையாகத் தாழ்ந்தது. “இந்த ஒரு வேன் வெளியே போகட்டும். அப்புறம் பேசலாம். சாவி எடு.”

“இல்ல.” அவள் கையை நீட்டினாள். “சங்கிலி முழுக்க.”

அவன் அசையாமல் இருந்தான். வெளியே ஹார்ன் மீண்டும் அடித்தது. உள்ளே இருந்த டைமர் ஒலி கூர்மையாகத் தட்டியது. வெப்பக் கண்காணிப்புப் பெட்டியில் சிவப்பு விளக்கு மின்னத் தொடங்கியது. சரவணன் தன்னிச்சையாக, “இன்னும் ஒரு நிமிஷம்,” என்று சொன்னான். அந்த ஒரு வரி லோகநாதனின் முதுகைச் சுருக்கி விட்டது.

அவன் சங்கிலியை அவள் கையிலிட்டான். சின்ன இரும்பு வளையம் அவள் கைத் தொடும்போது திடுக்கிட்டு ஒலித்தது. இடுப்பிலிருந்த எடை அவனை விட்டு பிரிந்த அந்தச் சிறிய அசைவே பேயில் யாரும் பேசாத தீர்ப்பாக நின்றது. காயத்ரி உடனே சரியான நீளமான சாவியைத் தேர்ந்தெடுத்து துணைச் சாளரப் பூட்டில் நுழைத்தாள்; ஒரு முறை திருப்பியவுடன் தடுப்பு தளர்ந்தது. “ரவி! பின்சுழற்று. இப்போ நேரா வெளியே!” என்று கத்தியாள்.

வேன் மெதுவாக நகர்ந்து, சாளரத்தைத் தொட்டு நிற்குமோ என்ற அளவுக்கு வந்ததும் அவள் கையை உயர்த்தி, “இடம் இருக்கு. போ,” என்றாள். டிரைவர் அவளது சைகையைத்தான் பார்த்தான். வண்டி வெளியே வழுக்கியது. பின்புறச் சக்கரம் தடுப்பைத் தாண்டியவுடன் அவள் சரவணனை நோக்கி, “கடைசி பதிவு. தாமதக் குறிப்பு லோகநாதன் பெயர்ல. விடுவிப்பு என் கையொப்பம்,” என்றாள்.

அவள் பேசும்போது யாரும் எதிர்க்கவில்லை. லோகநாதன் பேச முயன்றான்; குரல் வெளிவரவில்லை. அவன் நின்ற இடத்திலேயே கைகளை கால்சட்டைப் பைகளில் நுழைக்க முயன்று தோல்வியடைந்தான்; சங்கிலி இனி அங்கே இல்லை. மீனா அத்தை முகத்தை நேராக வைத்துக்கொள்ளப் போராடினாள். அந்தப் போராட்டமே போதுமானது.

காயத்ரி பதிவில் கையெழுத்திட்டாள். முத்திரையை அடித்தாள். பின் கதவுப் பக்கச் சுவரில் பொருத்தியிருந்த கீ அலமாரியைத் திறந்து, முழு முதன்மைச் சாவிச்சங்கிலியையும் உள்ளே உயர்த்திப் போட்டாள். “இனிமேல் இந்தப் பே விடுவிப்புக்கு முன் என்கிட்ட பதிவு,” என்ற ஒரு வரியை மட்டும் விட்டாள். பிறகு வளையத்தை கொக்கியில் மாட்டினாள். இரும்பு வளையம் ஒருமுறை ஆடிச் சிணுங்கி நின்றது.