முன் வரிசை என் பெயருக்கு தான்

“அவளை அங்கேயே நிறுத்துங்க,” என்று வருண் கைநீட்டி சொன்னவுடன், லிஃப்ட் லாபியில் நின்றிருந்த மூன்று பேரும் ஒரே நேரத்தில் கீர்த்தனாவைப் பார்த்தார்கள். கிளையன்ட் விருந்தினர்களுக்கான கழுத்துக் கார்டுகளை பாதுகாப்பு காவலர் பிரித்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான்; கீர்த்தனாவின் கார்டை மட்டும் வருண் அவன் கையிலிருந்து எடுத்துப் பின்புறம் தள்ளி, “இது கீழ்தள ஒத்துழைப்பு குழு. மேல் மண்டபத்துக்கு இல்லை. சேவைத் துறையிலிருந்து வந்த ஸப்போர்ட் மட்டும்,” என்றான்.

கீர்த்தனா ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை. அவள் கைப்பையில் இருந்து பாதியாக மடிந்த ரசீது ஒன்று வெளுத்துப் பார்த்தது; அம்மாவுக்கு மருந்து வாங்கிய பில். காலை முதலே சாப்பிட முடியாமல் குளிர்ந்திருந்த சிறிய உணவுப் பெட்டி பக்கத்திலுள்ள உலோக மேசையில் கிடந்தது. அந்த பெட்டியைக் கண்டவுடனே அவளுக்கு இன்னும் அதிகமாக கோபம் வந்தது; இரண்டு மாதம் தூக்கம் கெடுத்து செய்த வேலைக்கு முன்னால் இப்படி கதவுக்கடியில் நிறுத்தப்படுவது சம்பள இழப்பை விட கேவலம்.

“வருண், நான் மேலே போகணும்,” என்று அவள் சொன்னதும், அவன் சிரிப்பு மாறவே இல்லாமல், “உனக்கு என்ன வேலை மேல? ஸ்லைட்ஸ் அனுப்பினது நீங்க. கணக்கு நடத்தினது நான். இன்று முன் வரிசை யாருக்குன்னு பட்டியலில் இருக்கும். எல்லாரும் பார்த்துக்கிட்டே இருக்காங்க, சீன் பண்ணாதே,” என்றான்.

அவன் அருகே நின்றிருந்த ரிசப்ஷன் செல்வி, கையில் பெயர் பட்டியல் வைத்தபடி தயக்கத்துடன் கீர்த்தனாவை நோக்கினாள். லிஃப்ட் கதவின் கண்ணாடி உலோகத்தில் பழைய துடைப்புக் கறைகள், விரல் தடங்கள். அதில் கீர்த்தனாவின் முகம் உடைந்து உடைந்து தெரிந்தது. அந்த கண்ணாடிக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருந்த அர்ஜுன் போன் ஒளியைத் தன் உள்ளங்கையில் மறைத்தபடி யாரோடோ மெதுவாகச் செய்தி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தான். அவன் பார்வை மட்டும் வருண்மேல் மாட்டிக் கிடந்தது.

“அக்கா, கீழே காத்திருக்க சொல்லிருக்காங்க,” என்ற பாதுகாப்பு காவலரின் குரலில் ஆணை இல்லை; பயம் மட்டும் இருந்தது.

கீர்த்தனா அசையாமல் நின்றாள். “என் பெயர் எந்த பட்டியலில்?” என்றாள்.

வருண் பட்டியலை செல்வியின் கையிலிருந்து இழுத்து மடித்தான். “உன் பெயர் எங்கும் இருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. நீ பின்பக்க ஏற்பாடுகள் பாரு. கிளையன்ட் முகம் காட்டுற இடம் மேல. அது நான் பார்த்துக்கறேன்.”

அந்த ஒரு வரியில் அவன் இரண்டு திருட்டு செய்தான். வேலைக்கான உரிமையும் எடுத்தான்; காட்சிக்கான இடத்தையும் எடுத்தான். லிஃப்ட் காத்திருந்தவர்கள் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தார்கள்; ஆனால் கீர்த்தனாவைச் சுற்றிய வளையம் மட்டும் இறுகியது. மேலே செல்லும் விருந்தினர் லிஃப்ட்டுக்காக இடம் விட, அவளை சேவை லிஃப்ட் பக்கம் கை காட்டினான் வருண். “அங்க போ. பார்சல், பேனர், நீ.”

முதல் பிளவு அங்கேயே தோன்றியது. “பேனர் டிசைன் யார் மாற்றினாங்க?” என்று பின்னால் நின்றிருந்த ஒருத்தி மெதுவாகத் தனது தோழியிடம் கேட்டாள். “நேத்து இரவு வரைக்கும் வருண் இல்லைன்னே...” அந்த கிசுகிசு நேராக வருணின் காதில் விழவில்லை; ஆனால் கீர்த்தனா கேட்டாள். அவள் போகவில்லை.

“சரி,” என்றாள் அவள் அமைதியாக. “நான் கீழேதான் நிற்கிறேன். ஆனா ஒரு கேள்விக்கு நீ இப்போ பதில் சொல்லு.” அவள் குரல் உயரவில்லை. அதனால்தான் அது லாபி முழுக்க தெளிவாகச் சென்றது. “இந்த கணக்கின் கடைசி மூன்று திருத்தங்களை நேற்றிரவு யாருடன் பேசிப் பூர்த்தி செய்தாய்? கிளையன்ட் தலைவர் பெயரைச் சொல்லு. அழைப்பை யார் எடுத்தது சொல்லு.”

வருணின் முகத்தில் இருந்த பழகிய திமிர் ஒரு நொடி வழுந்தது. “இப்ப இது கேள்விக்கேள்வியா?” என்று அவன் சற்று சீறினான்.

“பெயரைச் சொல்லு,” என்றாள் கீர்த்தனா. “நீ தான் கணக்கை நடத்தினேன்னு சொல்றியே. அப்படியென்றால் நேற்றிரவு எட்டு நாற்பத்தைந்து மணிக்கு யார் ‘மண்டபத்தில் திரும்பப் போடப் போகும் காணொளி மிக நீளமா இருக்கு’ன்னு சொன்னார்? அதுக்கு நீ என்ன பதில் சொன்னாய்?”

செல்வி தானாகவே பட்டியலை மீண்டும் திறந்தாள். அர்ஜுன் போனை பாக்கெட்டில் போட்டுவிட்டான். லாபியில் இருந்த இரண்டு விருந்தினர்கள் நகர்ந்து செல்ல வேண்டிய வழியில் நின்றுகொண்டார்கள். வருண் உதடுகளை நக்கினான். “அதெல்லாம் டீம் வேலை,” என்றான் முதலில்.

“பெயர்,” என்றாள் அவள் மீண்டும். இம்முறை மெதுவாகத்தான். ஆனால் அந்த மெதுவில் அவனைத் தள்ளும் பலம் இருந்தது.

“மிஸ்டர் ராகவன்...” என்று அவன் தொடங்கி நின்றான்.

“தவறு,” என்ற குரல் பின்புறம் இருந்து வந்தது.

மாலதி மாம் லாபிக்குள் நுழைந்தாள். வெள்ளை சேலையின் மெல்லிய கருப்பு ஓரம் நடக்கும்போது மட்டும் ஆடியது. அவள் கையில் கோப்பு இல்லை; ஆனால் தீர்ப்பு இருந்தது. “மிஸ்டர் ராகவன் அல்ல. நேத்து இரவு அழைத்தது சிவகாமி மேடம். அதையும் எடுத்தது கீர்த்தனா. நான் அந்த அழைப்பில் இருந்தேன்.” அவள் யாரையும் பார்த்து சத்தம் போடவில்லை. வருணைத் தாண்டி நேராக பாதுகாப்பு காவலரிடம், “இவளுக்கு உடனே விருந்தினர் அணுகல் அட்டையைத் தருங்கள். மேடை பக்கம்,” என்றாள்.

வருண் உடனே சிரித்தான்; காப்பாற்றிக்கொள்ளும் சிரிப்பு. “மாம், நான் ஏற்கனவே எல்லாம் செட் பண்ணிட்டேன். இவள் கொஞ்சம் ஒத்துழைப்பு—”

“ஒத்துழைப்பு?” மாலதி மாம் திரும்பிப் பார்த்தாள். “நேற்று இரவு முதல் இன்று காலை வரை ஒரே ஒருத்தி தான் கிளையன்ட் காப்பாற்றினாள். நீ நேற்று நான்கு மணிக்கே போய் விட்டாய். நான் சொல்ல வேண்டியதை மண்டபத்திலேயே சொல்வேன். இப்போ வழி விடு.”

அந்த “வழி விடு” என்பதற்குப் பிறகு நடந்தது சிறியது. ஆனால் அதுதான் எல்லாவற்றையும் மாற்றியது. பாதுகாப்பு காவலர் முதலில் யாரைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தெரியாமல் வருணையும் மாலதியையும் மாறிமாறிப் பார்த்தான்; பிறகு புதிதாக அச்சிடப்பட்ட தங்க நிற அட்டையை கீர்த்தனாவிடம் நீட்டினான். செல்வி முன் வரிசை இருக்கைப் பட்டியலைக் கீழே கொண்டு வந்து, சிவப்பு கோடிட்ட பெயரின் அருகே விரலை நிறுத்தினாள். “கீர்த்தனா—கணக்கு முன்னணி,” என்று அவள் தன்னுக்குத்தானே வாசித்துவிட்டாள்.

வருண் அந்தத் தாளை அவள் கையிலிருந்து மீண்டும் பிடிக்க முயன்றான். ஆனால் அர்ஜுன் நடுவே வந்து, “சார், மேலே எல்லாரும் காத்திருக்காங்க. வாசல் திறக்கணும்,” என்று சொன்னான். அது மரியாதை குரல். ஆனாலும் வழி மறிக்கும் குரல். லிஃப்ட் வந்ததும் முதலில் யாரை உள்ளே அழைத்தார்கள் என்ற கேள்விக்கு இனி பதில் இருந்தது. மாலதி மாம் ஒரு பக்கம் நின்று, “கீர்த்தனா, உள்ளே,” என்றாள்.

லிஃப்ட் உள்ளே நெருக்கம் அதிகம். உலோகக் கண்ணாடியில் விரல் தடங்கள் இடிந்த மேகமாய் இருந்தன. கீர்த்தனா தனது பிரதிபலிப்பைப் பார்க்கவில்லை; வருணின் பிரதிபலிப்பை மட்டும் பார்த்தாள். அவன் அவளுக்குப் பின்னால் வர முயன்றான். மாலதி மாம் அவனைத் தடுத்து, “அடுத்த லிஃப்டில் வாருங்கள்,” என்றபோது, அவன் முதுகு ஒரு நொடி கதவின் விளிம்பில் சிக்க almost ஆனது. கதவு மூடிக்கொண்டது. வெளியே அவன் முகம் மட்டுமே இருந்தது; அதிலிருந்த நம்பிக்கை இல்லை.

மேல்தள மண்டப வாசலில் ஏற்கனவே இசை ஓடியது. சென்னை நகரின் பெரிய நிறுவன நிகழ்ச்சிகளுக்கே உரிய போலிப் பொலிவு—மெல்லிய விளக்குகள், நீலத் திரை, பெயர் பலகைகள், முதன்மை விருந்தினர்களுக்கான முன் வரிசை. ஆனால் வாசல் கடப்பது கூட யாருடைய முகம், யாருடைய மதிப்பு என்று தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு கட்டுப்பட்ட இடம். செல்வி முன்னால் ஓடி சென்று பெயர் பலகைகளைச் சரி செய்தாள். “மேடம், இந்த இருக்கை...” என்று முன் வரிசையின் நடுவில் உள்ள ஓர் இருக்கையைத் தொடினாள்.

அந்த இருக்கையின் மேல் சிறிய அட்டையில் முதலில் “வருண் பிரசாத்” என்று இருந்த பெயரைக் கீழே கிழித்து, புதிதாக மடித்து வைக்கப்பட்ட அட்டையை வைத்தாள். கீர்த்தனா அதை நேராகப் பார்க்கவில்லை; அவள் நேராக மேடைச் சாளரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனாலும் அந்தச் சின்ன அசைவு மண்டப வாசலில் நின்றிருந்த எல்லோருக்கும் தெரிந்தது. முகங்கள் திரும்பின. குரல்கள் குறைந்தன. யார் எங்கே உட்கார்வது என்பது வேலை விஷயம் மட்டும் இல்லை; யார் எதைச் செய்தார் என்பதற்கான பொது வாசிப்பு.

நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் மைக்கைப் பிடித்து, “இந்த ஆண்டின் மிக முக்கிய மாற்றுக் கணக்கை இன்று காப்பாற்றிய குழுவை மேடைக்கு வரவேற்கிறோம்,” என்றபோது, வருண் ஏற்கனவே பக்கவழியாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தான். பழக்கத்தால். இன்னும் முடிந்ததாக நம்பாதவன் நடக்கும் விதம் அது. மாலதி மாம் அவரைத் தடுக்கவில்லை. அவள் நேராக தொகுப்பாளரிடம் சென்று இரண்டு சொற்கள் சொன்னாள். தொகுப்பாளர் முகம் மாறியது; அடுத்த நொடியில் மைக் முழு மண்டபத்துக்கும், “இந்த கணக்கின் உண்மையான முன்னணி கீர்த்தனா,” என்று ஒலித்தது.

சிறு இடைவெளி. அதுதான் அறை திரும்பும் நொடி.

வருண் ஏற்கனவே மேடைக்குச் செல்ல வைத்திருந்த காலையை நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. முன் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த கிளையன்ட் நிர்வாகிகள் தாள்களை கீழே வைத்தார்கள். பின்புறம் நின்ற ஊழியர்களில் சிலர் வழிவிட்டார்கள். கீர்த்தனாவிடம் மைக் நீட்டப்பட்டது.

அவள் மைக்கைப் பெற்றவுடன் நன்றி சொல்லவில்லை. யாரையும் காப்பாற்றும் மென்மையும் காட்டவில்லை. “ஒரு திருத்தம்,” என்றாள். மண்டபம் முழுக்க அவள் குரல் தெளிவாகப் பாய்ந்தது. “இந்த கணக்குக்கு ‘ஆதரவு’ கொடுத்தவள் நான் இல்லை. இதை கட்டியதும், நேற்றிரவு காப்பாற்றியதும், இன்று முதல் தொடர்ந்து நடத்தப் போவது நான்தான். பதிவு, தொடர்பு, முடிவு—இந்த கணக்கு இனிமேல் என் பெயரில் போகும்.”

முன் வரிசையின் முன்புறத்தில் நின்றிருந்த நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர் உடனே குறிப்பேட்டில் ஏதோ எழுதியான். கிளையன்ட் தரப்பிலிருந்து சிவகாமி மேடம் எழுந்து நின்று, “ஆம், இனிமேல் நான் நேராக கீர்த்தனாவோடு பேசுவேன்,” என்றார். அந்த ஒரு வரி வருணின் கழுத்திலிருந்த அட்டையை விட கனமாக அவன் மேல் விழுந்தது.

அவன் திடீரென்று முன் வந்து, “கீர்த்தனா, இது டீம் முடிவு—” என்று தொடங்கினான்.

அவள் அவனை நோக்கிப் பார்த்தாள். முதன்முறையாக நேராக. “டீமா?” என்றாள். “நேத்து இரவு நீ சென்ற பிறகு பூட்டப் போன விளக்கை மீண்டும் ஏற்றியது யார்? காலை ஆறு மணிக்கு புதிய கணக்கு பட்டியலை அனுப்பியது யார்? இப்போ என் பெயரைச் சொல்லத் துணியாமல் ‘டீம்’ன்னு நிற்கிறவன் யார்?” அவள் அவனை மீண்டும் பார்க்கவே இல்லை. தொகுப்பாளரிடம் திரும்பி, “மைக் கொடுங்க,” என்றாள்.

தொகுப்பாளர் மைக்கை விட்டுவிட்டார். வருணின் கை காற்றிலேயே நின்றது. அது தான் தெரியக் கூடிய சேதம்—சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன் பேச இடமில்லாமல் நிற்பது. அதிகாரம் இருந்த இடத்திலிருந்து அவன் ஒதுங்கி நின்ற விதம் தான் புரண்ட மாற்றம். யாரோ பின்னால் இருந்து அவருக்காக வைத்திருந்த மலர்க்கொத்தைக் கூட முன் கொண்டு வரவில்லை.

கீர்த்தனா மேடையிலிருந்து இறங்கவில்லை. முன் வரிசையின் மத்தியில் அவளுக்காக மாற்றப்பட்ட இருக்கை முன் வந்து நின்றாள். அர்ஜுன் தொலைவிலிருந்து அவளைப் பார்த்தான்; அந்தப் பார்வையில் பழைய தயக்கமில்லை. அவர்களின் தொடர்பு அலுவலகத்துக்குள் மட்டும் இல்லையென்று குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு நகர்ந்து கொண்டிருப்பதை பலர் ஏற்கனவே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அந்த நொடியிலோ அது எதற்கும் உதவி செய்யவில்லை; அவளுக்குத் தேவைப்பட்டதே இல்லை. அவள் தன் இடத்தை தானே எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வருணுக்காக வைத்திருந்த இருக்கை இன்னும் முன் வரிசையின் இடதுபுற முனையில் இருந்தது. பெயர் அட்டை அகற்றப்பட்டிருந்தாலும், வெறுமை மட்டும் அங்கே தெளிவாக இருந்தது. அவர் உட்கார வர வேண்டும் என்று நினைத்த இடம். அவன் மெதுவாக அந்தப் பக்கம் நகர்ந்தான். கீர்த்தனா அவனை அழைக்கவில்லை; மாலதி மாமும் இல்லை. அவள் தன் இருக்கையில் உட்காரும் முன், அந்த வெற்றிடத்தை ஒருமுறை பார்த்தாள். பிறகு செல்வியிடம் கையை நீட்டி, வருணுக்காக இருந்த அந்த ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட இருக்கை அட்டையை வாங்கி மடித்தாள்; அருகிலிருந்த காலியான இருக்கையின் மேல் வைக்காமல், நேராக தன் கோப்புக்குள் சொருகினாள். முன் வரிசையில் ஒரு இருக்கை மட்டும் காலியாகத் தங்கியது.