பாஸ் கைமாறியதும் வரிசை மாறியது #2

“அக்கா, நீங்கள் அந்த மூல இருக்கையில் உட்காருங்க. இந்த வழி பெரியவர்களுக்கு மட்டும்,” என்று வாலே பையன் பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் உடைந்த மூலையை விரலால் தட்டி காட்டியபோது, நிலா கையில் இருந்த கோப்பைப்பையை இறுக்கிப் பிடித்தாள். சென்னை ஓ.எம்.ஆர். பக்கம் இருந்த பெரிய திருமண மண்டபத்தின் முன் வருகை வழி மின்னிக் கொண்டிருந்தது; மலர் வளையம் கட்டிய கார்களின் கதவுகள் மட்டும் நடுப்பாதையில் திறந்தன. அவள் மட்டும் பக்கவாட்டுச் சுவரோடு ஒட்டிய குறுகிய காத்திருப்பு மூலையில் தள்ளப்பட்டாள். காலை முதலே சுத்தியிருந்த சேவைத் துறை வேலைப் பரபரப்பின் சுருக்கம் அவள் குர்த்தாவின் தோள்களில் இன்னும் ஆழமாக இருந்தது.

“நிலா, இன்னும் இங்கயே நிக்கிறியா?” என்று சரண் மாமா வந்தபடியே அவள்மேல் நிழலிட்டார். வெள்ளை சட்டை, தங்கக் கடிகாரம், முகத்தில் திருமண வீட்டு அதிகாரம். “நான் சொன்னேன்ல? வரவேற்பு வி.ஐ.பி. லேன் மணமகள் பக்கத்தார்க்கு. நீ வெண்டர் சைடு. உன் டிரைவரும் பின்பக்க சர்வீஸ் கதவு.”

அவர் பேசும்போது அது அவளுக்காக மட்டும் இல்லாமல் சுற்றி நின்ற பெரியம்மாக்கள், மாப்பிள்ளை நண்பர்கள், மலர் தொங்கல் சரி செய்யும் பையன்கள் எல்லாருக்கும் கேட்டது. இன்னும் காய்ச்சியது ஒரு விஷயம்—இந்த வருகை வழி முன்பதிவை ஏற்பாடு செய்து, விருந்தினர் கார்களின் வரிசை கணக்கை தயார் பண்ணி, இரு வாரம் ஓடி கையெழுத்து வாங்கியது நிலாதான். மணமகளான யாழினி அவளது அக்கா மகள்; வீட்டாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு அவள் இந்த வீட்டுக்குள் நடமாடிய வருடங்கள் இருந்தும், சரண் மாமா அவளை ஒரு நாள்கூலி பெண் மாதிரி ஓரம் தள்ளி விட்டார்.

நிலா அமைதியாக, “முக்கிய விருந்தினர் மூன்று கார்கள் நேரத்திற்கு வந்து சேரும். இந்த முன்பாதை ஏன் மூடப்பட்டிருக்கிறது?” என்றாள்.

“ஏன்னா நான் அப்படி சொன்னேன்.” சரண் மாமா வாலே பையனிடம் கை அசைத்தார். “சாவி எடு. சங்கிலி தூக்காத. அந்த இடம் மந்திரிக்காக வைத்தது. அவரு வரலன்னா காலியா இருக்கட்டும். இவரோட காரை உள்ளே விடாத.”

அது ஒரு சாதாரண அவமதிப்பு இல்லாமல், செலவு உடைய மறுப்பு போலத் தெரிந்தது. சங்கிலி போட்டிருந்த pickup lane gap-க்கு அப்பால் வெற்றிடம் இருந்தும், அவளது பக்கம் மறுக்கப்பட்டது. வாலே பையன் தயக்கத்தோடு சாவியைப் பாக்கெட்டில் திணித்தான். அருகே நின்ற கார்த்திக்—மண்டப மேலாண்மை தரப்பில் அவளுடன் வேலை பார்த்தவன்—ஒரு நிமிடம் அவளைப் பார்த்து, பிறகு உடனே முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான். பாதுகாப்பு இருந்த இடத்தில் பிச்சை கேட்பது இன்னும் கீழே போகும் என்பதை எல்லாரும் புரிந்து கொண்ட முகம்.

நிலா பேசவில்லை. கையில் இருந்த கைப்பேசியின் ஒளி அவள் உள்ளங்கையில் மட்டும் மங்கலாகப் பளிச்சிட்டது. திரையை யாரிடமும் காட்டாமல், அவள் ஓரமாகச் சென்று, மலர் குடம்களின் பின்னால் நின்றாள். சரண் மாமா இன்னும் தன்னை வென்றவனாக நினைத்து, “யாழினி பக்கம் யாரு யார்னு ஒரு அளவு இருக்கணும். எல்லாரும் மெயின் லேன்ல வந்தா மரியாதை தரம் தெரியுமா?” என்று பெருச்சத்தமாகச் சொன்னார். பெரியம்மா ஒருத்தி உடனே தலையசைத்தாள். சமூகமாக தள்ளுவது அவ்வளவு இலகுவாக இருந்தது.

நிலா ஒரு எண்ணை அழைத்தாள். “முருகன் அண்ணா, நீங்க இப்போ எங்க?” அவள் குரல் மட்டமானது.

“அக்கா, கிண்டி பாலம் தாண்டிட்டேன். ஐந்து நிமிஷம்.”

“சரி. பழைய உத்தரவு வேண்டாம். நம்ம முன்பதிவு பெயர் ‘யாழினி வரவேற்பு – வடக்கு வருகை வளையம்’. அதுக்கு உரிமையாளர் எண்ணை இப்போ மாற்றுறேன். நான் அனுப்புற குறுஞ்செய்தி வந்த உடனே நேரா முன்னிலை லேன்ல நிற்கணும். யாராவது தடுத்தா, ‘நிலா மேடம் சொன்னாங்க’ன்னு மட்டும் சொல்லுங்க.”

அடுத்த அழைப்பு குறுகியது. “கார்த்திக், பேசாத. கேள். இரண்டு வாரம் முன் advance யாருடைய கணக்கில் போனது?”

அவன் மௌனம்.

“நான் தான் மண்டபத்திற்கு செலுத்தினேன். உன் மேலாளருக்கு இப்போ பேசுறேன். வடக்கு வருகை வளையப் பதிவு யாருடைய பெயரில் இருக்குனு அவரே சொல்லட்டும்.”

அவள் கையை இறக்கவில்லை. மூன்றாவது அழைப்பு நேரடியாக மேலாளருக்கு. “அண்ணா, நிலா பேசுறேன். ‘ஸ்ரீ வரலக்ஷ்மி திருமண மண்டபம்’ வடக்கு வருகை வளையம். முன்னெச்சரிக்கைத் தொகை என் நிறுவன கணக்கிலிருந்து. பாக்கி தொகையும் மதியம் கிளியர். என் அனுமதி இல்லாம route lock பண்ணிருக்காங்க. இப்போயே பதிவு உரிமையாளர் மாற்றச் சொல்லவில்லை—மூல உரிமை என்னோடதுதான். அதைச் செயலில் கொண்டு வாருங்க. நான் gate edge-ல நிற்கிறேன்.”

அங்கேதான் முதல் சிறிய பிளவு தென்பட்டது. இரண்டு நிமிடத்தில் கார்த்திக்கின் கைப்பேசி ஒலித்தது. அவன் “சரி சார்… ஆமா சார்…” என்று நிமிர்ந்து நின்றான். பிறகு எல்லோருக்கும் கேட்கும் அளவுக்கு இல்லாமல், ஆனால் சரண் மாமாவுக்கு கேட்கும் அளவுக்கு, “மாமா… வடக்கு வருகை வளையம் மேடம் பெயரில்தான் இருக்கிறது. பதிவு lock அவர்களால்தான் திறக்கும்,” என்றான்.

சரண் மாமாவின் முகத்தில் இருந்த வெள்ளை நம்பிக்கை சிறிது சாம்பல் பட்டது. “என்ன மேடம்? அவளா?” என்று மிகச் சிறிய சிரிப்புடன் கேட்டார்; அந்த சிரிப்பில் நடுக்கம் இருந்தது. உடனே நிலாவை நோக்கி, “அட, அப்படின்னா நீ முதல்லே சொல்லலாமே,” என்றார். மரியாதை போல ஒலித்தது; ஆனால் அது கீழே விழும் முன் பிடித்துக் கொள்ளும் கையசைவு.

நிலா பதில் சொல்லாமல், வாலே பையனிடம் நடந்துசென்றாள். “சாவி.” ஒரு சொல் மட்டும்.

பையன் சரண் மாமாவை நோக்கிப் பார்த்தான். சரண் மாமா ஒன்றும் சொல்லாத அந்த இரு விநாடிதான் எல்லாம் மாறிய நேரம். பையன் மெதுவாக சாவியை எடுத்துக் கொடுத்தான். நிலா அதை உடனே தன்னிடம் வைத்துக்கொள்ளவில்லை; கார்த்திக்கிடம் நீட்டினாள். “இப்போ இருந்து வடக்கு வருகை வழி என் பட்டியல்படி. முதலில் முருகன் காரு. அப்புறம் மதுரை அத்தை காரு. மாப்பிள்ளை நண்பர்கள் சுற்றிவந்து தெற்கு வாயில்.”

சரண் மாமா சிரிப்பை திருப்பிக் கொண்டு வந்தார். “அது சரி, மந்திரி வர வாய்ப்பு இருக்கு. காலியா வைத்திரு. பெரியவர்களைக் காத்திருக்கணும்.”

“காத்திருப்பது யாருக்காக என்று நான் முடிவு பண்ணியாச்சு,” என்றாள் நிலா. குரல் உயரவில்லை. அதனால்தான் வெட்டியது.

அதே நேரத்தில் முதல்கார் வந்தது. கருப்பு இந்நோவாவின் கதவு வடக்கு வருகை வளையத்துக்கு முன் நிற்கத் தயாரானதும், இரண்டு பாதுகாப்பு பையன்கள் பழைய வழக்கப்படி சரண் மாமா பக்கம் ஓடினர். கார்த்திக் குரல் உயர்த்தினான். “வடக்கு லேன் திறக்குங்க! முருகன் அண்ணா காரு உள்ளே!” வாலே பையன் சங்கிலியை பாதியாகத் தூக்கி, பிறகு சரண் மாமா பக்கம் பார்த்து நின்றான். நிலா ஒரு பார்வை போட்டாள். “முழுசா.”

சங்கிலி முழுவதும் உயர்ந்தது. கார் உள்ளே நுழைந்தது. கதவு திறந்ததும் கோயம்புத்தூரிலிருந்து வந்த பெரிய அத்தை இறங்கினாள்; அவளைப் பெற மலர் தட்டு, தீபம், புகைப்படக்காரர் எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் அங்குச் சாய்ந்தார்கள். ஒரு நொடி முன் காலியாக வைத்த இடம், இப்போது நிலா சொன்ன பெயருக்கு கீழ்படிந்தது. சுவரோடு நின்றிருந்த இரண்டு சித்தப்பா மனைவிகள் தங்கள் உரையாடலை நடுவில் நிறுத்தி அவளைப் பார்த்தார்கள்.

சரண் மாமா உடனே மீண்டும் களம் பிடிக்க முயன்றார். “அவங்க நம்ம வீட்டு பேர் தான். சரி. அடுத்த கார் என்னோட பட்டியல். மலர் தட்டு அங்க நிக்கட்டும்,” என்று அவர் கை அசைத்தார். ஆனால் புகைப்படக்காரன் ஏற்கனவே கார்த்திக் சொன்ன இடத்திற்கு மாறி இருந்தான். தீபத்தட்டு எடுத்துப் போன பெண், “எந்த கார் அடுத்தது, அக்கா?” என்று நிலாவிடமே கேட்டாள். சரண் மாமாவின் கையில் இருந்த காகிதப் பட்டியல் காற்றில் அசைந்தது; அதை யாரும் பார்க்கவில்லை.

இரண்டாவது கார் வருவதற்குள் பழைய ஒழுங்கு முறியத் தொடங்கியது. டிரைவர்கள் நிலாவை நோக்கி அழைத்தார்கள். “அக்கா, நாங்க பின்பக்கம் சுற்றவா?” “இல்லை, நீங்க வரிசை இரண்டு. காத்திருங்க.” கதவுகள் எந்த பக்கம் திறக்கவேண்டும், யாரை முதலில் மேடைக்கு அழைத்துச் செல்வது, சின்னமச்சான் எங்கே நிற்க வேண்டும்—ஒன்றாக இருந்த கட்டுப்பாடு அவள் கையில் சேர்ந்தது. சரண் மாமா இரண்டு தடவை யாரையோ அழைத்து “நான் சொல்றதைக் கேளுங்க” என்றார்; ஆனால் இடம் அவர் சொல்வதைப் பின்பற்றவில்லை. அவர் குரல் வளையத்தின் நடுவே சென்று எங்கோ விழுந்து உடைந்தது.

அந்தத் தருணத்தில் யாழினியின் மாமியார் தரப்பிலிருந்து வந்த நீளமான வெள்ளிக் கார் வெளிப்பாதையில் நின்றது. அவர்களைப் பெற சரண் மாமாதான் ஆசையுடன் பாதையை வைத்திருந்தார். காரின் முன் கயிறு தடுப்பு இன்னும் மேலே இருந்தாலும், உள்ளே ஏற்கெனவே நிலா வைத்த இரண்டு வாகனங்கள் நகராமல் இடம் பிடித்திருந்தன. அவர் பதற்றமாக கார்த்திக்கிடம் சென்றார். “அந்த லேன் ஓப்பன் பண்ணு. இவர்கள் முக்கியம். நம்ம பேர் கெட்டுப்போகும்.”

கார்த்திக் அசையவில்லை. “நிலா மேடம் சொல்லணும்.”

அவர் திரும்பி அவளை நோக்கி வந்தார். இப்போதுதான் அவர் குரல் மாறியது. முன்னாடி இருந்த திருமண வீட்டு ஆணவம் இப்போ ஒரு பிசகிய அவசரம். “நிலா, இந்த ஒரு காரை உள்ளே விடு. பாக்கி நீ பார்த்துக்கோ. சின்ன தவறு நடந்து போச்சு. பெரியவங்க காத்திருக்காங்க.”

நிலா அவரது முகத்தைப் பார்த்தாள். அவர் நிமிர்ந்து நிற்க முயன்றார்; ஆனாலும் தோள்கள் தளர்ந்திருந்தன. அவளை பிளாஸ்டிக் நாற்காலி மூலையில் தள்ளிய அதே இடத்தில் இப்போது அவர் அனுமதி கேட்டு நின்றார்.

“வடக்கு வருகை வளையம் அடுத்தது மதுரை அத்தை,” என்றாள் அவள். “இந்தக் கார் தெற்கு வாயில் இறக்கலாம். அங்கிருந்து வரவேற்பு குழு அழைத்துக் கொண்டு வரும்.”

“அது முடியாது,” என்றார் அவர் உடனே. “அங்க மழை துளி விழுது. இவர்களை நடந்தே வரச் சொல்ல முடியாது.”

“எனக்கும்தான் முடியாதது இருந்தது,” என்றாள் நிலா. அதற்கும் மேலாக ஒன்றும் இல்லை. அவள் குரலில் கோபம் கூட இல்லை; அதனால் அது மறுப்பாக அல்ல, நடைமுறையாகத் தோன்றியது.

மூன்றாவது வாகனம் நுழைந்தது. மதுரையிலிருந்து வந்த முதிய தம்பதி காரிலிருந்து இறங்க, கதவு அருகே காத்திருந்த குழந்தைகள் ‘வாங்க’ என்று ஓடின. மண்டபத்தின் முன் கேமரா ஒளி அங்கே திரும்பியது. வெளிப்பாதையில் நின்ற வெள்ளிக் காரின் கண்ணாடி திறந்து, உள்ளிருந்தவர் ஏதோ கேட்டார். சரண் மாமா கையசைத்து, “ஒரு நிமிஷம்” என்றார்; ஆனால் அவரிடம் இப்போது ஒரு நிமிஷத்திற்கும் உரிமை இல்லாதது போல இருந்தது.

அவர் கடைசி முயற்சியாக வாலே பையனிடம் கைநீட்டினார். “சாவி குடு. நான் பாதையைத் திறக்கிறேன்.”

பையன் தயங்கியபடி, “சாவி கார்த்திக் அண்ணா கிட்ட…” என்றான்.

சரண் மாமா நேராக நிலாவிடம் வந்தார். “சரி. சாவி உன்னிடம் இல்லையென்றாலும் உன் சொல்லு போதும். இந்தக் காரை மட்டும் வடக்கு லேன்ல அனுப்பு. அப்புறம் என்ன வேண்டுமானாலும் பண்ணு.”

நிலா தன் கைப்பேசியை எடுத்தாள். திரை ஒளி மீண்டும் உள்ளங்கையில் மட்டும் ஜொலித்தது. அவள் முருகனுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பி, உடனே தலை தூக்கினாள். “முருகன் காரு வெளியே போனதும் மணமகள் பாட்டி வர்ற வண்டியை நேரா gap-க்கு கொண்டு வா. அவர்களுக்கு கதவு அருகே இடம் வெறிச்சோட இருக்கணும்.”

பிறகு கார்த்திக்கை நோக்கி, “வடக்கு லேன் யாருக்காக திறக்கணும்னு இப்போ எழுதிக்கோ. மணமகள் பாட்டி வண்டி வந்த உடன் சங்கிலி தூக்கு. சரண் மாமா சொல்ற காரை தெற்கு வாயிலுக்கு திருப்புங்க. இங்க மீண்டும் அவர்களுக்காகத் திறக்காதீங்க.”

பாட்டி வருவதாக அறிந்ததும் உள்ளே இருந்த இரண்டு பெண்கள் மலர்தட்டை மாற்றிக் கொண்டு ஓடினார்கள். டிரைவர் முருகன் கார் மெதுவாக வெளிப்பட்டு, வழியைப் பரவசமில்லாமல் சுத்தம் செய்து விட்டான். வெள்ளிக் கார் இன்னும் வெளியே நின்றபடியே இருந்தது; அதன் முன் டயர் மட்டும் கோபமாகச் சற்று திரும்பியிருந்தது.

நிலா சங்கிலிக்குப் பக்கத்தில் நின்று, கைநீட்டி, “இப்போ,” என்றாள்.

வடக்கு pickup lane gap முன் இருந்த இரும்புச் சங்கிலி மேலே தூக்கப்பட்டது. மணமகள் பாட்டியை ஏற்றிக் கொண்டுவந்த பழைய வெள்ளை அம்பாசடர் நேராக உள்ளே நுழைந்தது; மற்ற கார் திறந்த இடத்துக்கு வெளியேதான் நின்றது.