ஒரே வாசிப்பில் ரூம் திரும்பிட்டது

“அட அந்த அடையாள அட்டையை இங்கே குடு,” என்று யாமினி மாம் காவியாவின் கழுத்திலிருந்த நீலக் கயிற்றை ஒரே இழுப்பில் கழற்றி எடுத்தாள். பில்லிங் ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்த பிளாஸ்டிக் பெஞ்சின் மூலையில் காவியா பாதியாக உட்கார்ந்து, பாதியாக நின்றபடி இருந்தாள்; அவள் முழங்காலில் வைத்திருந்த கோப்புப் பை கீழே சொருகியது. மெட்ரோ கார்டின் விளிம்பு அவள் விரல்களில் உரசியது. சுற்றிலும் டோக்கன் எண்கள் கத்தின. நோயாளிகளின் உறவினர்கள், செவிலியர்கள், அலுவலகப் பையன்கள்—எல்லோரும் பார்த்தார்கள். “நீ முதல்ல காத்திரு. வெளி கூட்டம் அதிகம். உள்ளே நம்ம ஆளு போறாங்க.”

அந்த “நம்ம ஆளு” என்று சொல்லும்போதே யாமினி, காவியாவின் மேசை கோப்பையும் கருப்பு பேனா குத்திய பதிவு பலகையையும் எடுத்து ஜெயனின் கைக்கு திணித்தாள். பலகையின் ஓரத்தில் இருந்த பழைய மைச் சுரண்டல் காவியாவின் கண்களில் நிமிஷம் மின்னியது; அந்தப் பலகையில் நேற்று இரவு பன்னிரண்டு மணிவரை அவள்தான் முகாமின் பெயர்கள், மருத்துவர் வரிசை, உரையாடல் வரிசை எல்லாம் எழுதி முடித்திருந்தாள். இன்றைய மருத்துவமனை சமூக சுகாதார முகாமின் துவக்க நிகழ்ச்சி—சென்னையின் இந்த தனியார் மருத்துவமனைக்கு பெரிய விளம்பர நாள். அந்த வேலை சரியாக நடந்தால், சேவைத் துறையில் அவளுக்கு நிரந்தர ஒப்பந்தம் கிடைக்கும். தவறினால், “வெளியிலிருந்து வந்து உதவிப் பண்ணற பெண்” என்ற முத்திரையே மீறும்.

“மாம், ஒருங்கிணைப்பாளர் பட்டியல்—” என்று அவள் தொடங்கினாள்.

“கேட்டியா இல்லையா? அங்கே நில்.” யாமினி கைநீட்டி பெஞ்சின் முடிவை கூட காட்டவில்லை. “பேஷண்ட் பக்கம் உறவினர்களோட கலந்துட்டு நில். யூனிஃபார்ம் இல்லாதவங்க முன்பக்கம் வரக்கூடாது.”

அது முதல் அடிதான். உடனே பின்னால் இருந்த இரண்டு பெண்கள் கிசுகிசுத்தார்கள். “இவ கம்பெனி வாலியாங்களா?” “இல்ல டீ, டெக்கரேஷன் சைடு இருக்குமோ.” அதே நேரம், ரேவதி அத்தை வரிசை விட்டு முன் நுழைந்து வந்தாள். அருணின் அத்தை. காவியாவுக்கும் அருணுக்கும் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அந்த நெருக்கம் இருந்தது; ஆனால் திருமணத்தைப் பற்றி முடிவு ஆகாமல் இருந்ததால், அவர் முகத்தில் அன்பை விட கணக்கு அதிகம். “காவியா, இங்கயா? வெளியில நின்னா தான் நல்லா இருக்கும். யாருக்காவது என்ன சொல்வது? இன்னும் எதுவும் முடிவாகல.”

காவியா தலை திருப்பி அருணை பார்த்தாள். அவன் ரிசெப்ஷன் கதவின் அருகே நின்றிருந்தான்; கழுத்தில் மருத்துவமனை அனுமதி சாவி கட்டு, கையில் தொலைபேசி. நேற்றிரவு அவள் அனுப்பிய இறுதி நிகழ்ச்சி நிரலை அவன்தான் “சூப்பர்” என்று பார்த்துவிட்டு இருந்தான். இப்போது அவன் பார்த்தது தரை மட்டுமே. “இப்போ சின்ன அட்ஜஸ்ட் பண்ணிடு காவியா,” என்று அவன் மெல்ல சொன்னான். “ப்ரோக்ராம் ஓடட்டும்.”

“நான் ஓட வைக்கத்தான் வந்திருக்கேன்,” என்று காவியா சொன்னாள். குரல் உயரவில்லை. அதுதான் யாமினி எதிர்பார்க்காத சிறு சிதைவு. அவள் திரும்பி, “அப்படியா? அப்போ முதல்ல தண்ணீர் பாட்டில்கள் டெய்ஸ்ல போட்டுட்டு வா,” என்றாள். முன்பக்கம் நடத்த வேண்டிய பெண்ணை வேலைக்காரப் பக்கம் தள்ளும் அளவு மட்டும் குளிர்ந்த அவமானம்.

காவியா பாட்டில் பெட்டியை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. பெஞ்சின் மூலையிலிருந்து நேராக எழுந்து, டோக்கன் அழைப்பு ஒலிக்கும் மேசை அருகே போய் நின்றாள். “சிஸ்டர், ஒன்பது மணிக்கான முகாம் துவக்கப் பதிவு எந்தக் கணினியில் திறந்திருக்கு?” என்று கேட்டாள். அவள் கேட்ட குரல் சண்டை இல்லை; ஆனால் காத்திருக்கும் வரிசை முழுக்க கேட்கும் அளவு தெளிவு இருந்தது. முதல் முறையாக யாமினி முகத்தில் சிறு கடுப்பு தெரிந்தது. அதுவே அறையின் பழைய நிச்சயத்தில் முதல் பிளவு.

“உனக்கு யாரு அனுமதி குடுத்தாங்க?” யாமினி வேகமாக வந்து கணினி திரையை உடம்பால் மறைத்தாள். “நான் சொல்றத கேளு. இப்போ வெளியே போ. டாக்டர்ஸ் வந்துட்டாங்க.”

“மருத்துவர்கள் வந்துட்டாங்கனா தான் உடனே திருத்தணும்,” காவியா சொன்னாள். “நான் நேற்று ஏற்றிய நிகழ்ச்சி வரிசை திறந்திருந்தா போதும்.”

ரேவதி அத்தை இப்போது குரலை மென்மையாக்கிக் கொண்டு கூர்மையாக்கினாள். “காவியா, நம்ம வீட்டு விஷயமும்னு இருக்கே. பெரியவர்கள்முன் வம்பு வேண்டாம். நாளைக்கு பேசிக்கலாம். இப்போ யாராவது தவறா நினைச்சுக்க மாட்டாங்களா?”

யாமினி அதைக் கட்டிப் பிடித்தாள். “அத்தை சொல்றது சரிதான். இவளுக்கு வேலை ஆசை இருக்கலாம். ஆனா ஒழுங்கு தெரியணும். ஜெயன், நீ டெய்ஸ்ல நில். வரவேற்பு, அறிவிப்பு நீ பார்த்துக்கோ. இவள பாத்திரம் பின்னாடி.”

ஜெயன் ஏற்கனவே காவியாவின் அடையாள அட்டையை அணிந்துகொண்டிருந்தான். அது அவன் சட்டையில் அசிங்கமாகத் தெரிந்தது; அவன் பெயருக்குப் பதிலாக காவியாவின் புகைப்படம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. முன்பக்க நாற்காலிகளில் இருந்த நோயாளி உறவினர்கள் கழுத்தை நீட்டி பார்த்தார்கள். ஒருத்தி தன் அப்பாவிடம், “அட, படம் வேற, ஆள் வேற,” என்று சொன்னதும் இரண்டு மூன்று பேர் சிரித்தார்கள். யாமினி உடனே, “அது தற்காலிகம்,” என்றாள்; ஆனால் அந்த ஒரு சிரிப்பே அவள் கட்டுப்பாட்டில் சிறு கீறல் போட்டது.

அந்த நேரத்தில் கதவு வழியாக டீன் வந்தார். பின் வரிசையில் உள்ளூர் உறுப்பினர், இரண்டு மருத்துவர், புகைப்படக்காரன். எல்லோரும் டெய்ஸ் பக்கம் நகர, முன் பகுதி நெருக்கமாயிற்று. ஒலிப்பெருக்கி சத்தம் கிறுகிறுத்தது. கணினி முன் இருந்த செவிலியர் சங்கடப்பட்டு எழுந்தார். “மாம், ஸ்கிரீன் லாக் ஆகுது. துவக்கப் பதிவு ஓப்பன் பண்ணணும். இல்லனா ஸ்லைடு போகாது.”

யாமினி உடனே ஜெயனை அழைத்தாள். “பாஸ்வேர்டு போடு.”

ஜெயன் கைகளை விசைப்பலகையில் வைத்தான். தவறான கடவுச்சொல். மறுபடியும். மீண்டும் தவறு. காத்திருப்பவர்களின் கழுத்துகள் இன்னும் நீண்டது. டீன் ஏற்கனவே மேடைக்கு ஏறி நின்றார்; ஆனால் திரை கருப்பாகவே இருந்தது. ஒலிப்பெருக்கி முன் நின்ற சிறுமையான அறிவிப்பாளர், “ஒரு நிமிஷம்,” என்று சொல்லிச் சொல்லி குரல் உடைந்தாள்.

காவியா அங்கேயே, வரிசைக்கும் கணினிக்கும் நடுவே நின்றுகொண்டிருந்தாள். “பயனர் பெயர் மாற்றியிருக்கிறீங்க,” என்று அவள் சொன்னாள். “நேத்து இரவு நான் ஏற்றிய கோப்பை திறக்க முன்னாடி மையப் பதிவு திறக்கணும். இடது மூலையில் ‘நிகழ்ச்சி தடம்’ இருக்கு.”

“நீ சும்மா இரு,” யாமினி கடித்தாள்.

ஆனா கூட்டம் சும்மா இருக்கவில்லை. டெய்ஸிலிருந்து டீன் நேராக கேட்டார்: “எந்த கோப்பு? யார் தயார் பண்ணினது? வாசிக்கவும். வெளியே கூட்டம் காத்திருக்குது.”

அதுதான் நடுப்பகுதி திருப்பு. காத்திருக்கும் உடல்கள் எல்லாம் சற்றே முன் தள்ளப்பட்டன. செவிலியர் தன் இடத்தை விட்டு விலக, காவியா தன்னாலே கணினியை நோக்கி ஒரு அடியில் சென்றாள். யாமினி தடுப்பதற்குள், திரையின் பக்கச் சாளரத்தைத் திறந்தாள். பதிவு வரிசை பெரிய எழுத்தில் வந்தது: “சமூக சுகாதார முகாம் துவக்க நிகழ்ச்சி – ஒருங்கிணைப்பு பொறுப்பு: காவியா எஸ்.” அதற்கு கீழே: “அனுமதி – நிர்வாகம், இரவு 11:48.” கோப்புப் பெயரின் அருகே அவள் நேற்று போட்ட மைச் சாயம் பட்ட டிஜிட்டல் கையொப்பம் ஸ்கேன் படம்.

“வாசிங்க மாம்,” என்று பின்னாலிருந்து யாரோ சொன்னார்.

டீன் குனிந்து திரையை பார்த்தார். “ஒருங்கிணைப்பு பொறுப்பு... காவியா எஸ்?” அவரது குரல் ஒலிப்பெருக்கி பிடித்ததால் அரங்கமெங்கும் சென்றது. இரண்டு மருத்துவர் ஒரே நேரம் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். ஜெயனின் கையில் இருந்த பதிவு பலகை கிட்டத்தட்ட கீழே விழுந்தது. ரேவதி அத்தையின் புருவம் ஏறிவிட்டது; அவள் முதன்முறையாக காவியாவை ‘அந்தப் பெண்’ போல இல்லாமல் பார்த்தாள்.

யாமினி உடனே உடல் நிமிர்ந்தாள். “சார், அது draft. இறுதி மாற்றம் செய்யணும். நான் சொல்லியிருந்தேன். நம்ம உள் ஒழுங்குக்காக ஜெயன் முன்பக்கம், காவியா பின்னணி—”

“இறுதி மாற்றம்?” காவியா திரையில் கீழே இருந்த ‘மாற்றப் பதிவு’ சாளரத்தைத் திறந்தாள். உயிரோடு நிற்கும் வாசிப்பு அங்கே இருந்தது. “கடைசி திருத்த முயற்சி காலை 8:12. நிராகரிக்கப்பட்டது. காரணம்: ‘அனுமதி அதிகாரம் இல்லை’.” அவள் வாசித்த ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் காத்திருப்போர் கண்கள் திரையிலிருந்து யாமினிக்கு, அங்கிருந்து மீண்டும் திரைக்கு நகர்ந்தன. இது குளிர்ந்த ஆவணமல்ல; சிக்கிய கூட்டத்தின் முன் உடனடி தீர்ப்பு.

யாமினியின் முகத்தில் இருந்த மேற்பார்வைத் தோற்றம் முதலில் காயமடைந்தது. அடுத்து அவள் குரல். “சரி, சரி. பெயர் இருக்கட்டும். ஆனால் இப்போ நேரம் போய்டுச்சு. காவியா, நீ பின்பக்கம் இருந்து ஒருங்கிணைப்பு பாரு. மேடைக்கு ஜெயன் போகட்டும். உன் வேலைக்கு க்ரெடிட் later வரும்.”

அந்த “later” என்ற ஒரு சொல் தான் இரண்டாவது மோதலைத் திறந்தது. கூட்டம் இப்போது யார் சரி என்று மட்டும் பார்க்கவில்லை; யார் மைக்கில் நிற்பார்கள் என்பதைத்தான் பார்த்தது. டெய்ஸ் முன் ஒற்றை நிலைக் கட்டை, அதன் மேல் சிவப்பு துணி, நடுவில் மைக். அங்கே நின்றவன்தான் முகாமின் முகம். யாமினி இன்னும் அந்த முன்பக்கத்தை விட தயாரில்லை.

அருண் அப்போது முன் வந்தான். அவன் முகத்தில் வெட்கமும் பயமும் கலந்திருந்தது. “காவியா, ப்ளீஸ்... நிகழ்ச்சி முடிஞ்சதும் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிச்சுக்கலாம். இப்போ சண்டை வேண்டாம். எல்லாரும் பார்க்கறாங்க.”

காவியா அவனை ஒருமுறை பார்த்தாள். அந்த பார்வையில் வேண்டுகோள் கேட்க இடமே இல்லை. “அதான்,” அவள் சொன்னாள். “எல்லாரும் பார்க்கறாங்க.”

டெய்ஸ் பக்கம் யாமினி ஏற்கனவே சிறுமையான அறிவிப்பாளரிடம் காகிதத்தை திணித்துக்கொண்டு, “ஜெயன் பெயர் சொல்லு, சீக்கிரம்,” என்று முணுமுணுத்தாள். ஜெயன் மைக்கை நோக்கி ஒரு பாதி அடியில் நகர்ந்தான். அவன் காலணி கம்பியில் சிக்கி வழுக்கியது; கை நீட்டி மைக்கம்பத்தைப் பிடித்தான். ஸ்டாண்ட் அதிர்ந்தது. ஒலிப்பெருக்கி கூர்மையாக அலறியது. அந்த கூச்சலில் காத்திருப்பு வரிசை நிற்றியது. டோக்கன் எண் அழைப்பும் நின்ற மாதிரி தோன்றியது.

அந்த நொடிதான் முடிவு செய்யும் நொடி.

காவியா பிளாஸ்டிக் பெஞ்சின் மூலையைத் தாண்டி, டெய்ஸ் முன் நேராக நடந்தாள். யாரையும் தள்ளவில்லை; ஆனால் யாருக்கும் வழி விடவில்லை. யாமினி கையை நீட்டி அவளைத் தடுக்க முயன்றாள். காவியா அவள் கையில் இன்னும் இருந்த சாவிக் கட்டை பார்த்தாள்—காலை அவள் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டிய அனுமதி அறை சாவி. “அதை பிறகுக் கொடுங்க,” என்று அமைதியாகச் சொல்லி, கையிலிருந்த கோப்பை யாமினியின் நெஞ்சில் தள்ளினாள். சாவிகள் ஒன்றோடொன்று மோதி சிணுங்கின. யாமினி தன்னடக்கம் காப்பதற்காக கோப்பைப் பிடிக்க வேண்டிய நிலை. அதற்குள் காவியாவின் கை மைக்கில் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டது.

“மைக் விடு,” யாமினி பறிக்க முனைந்தாள்.

“இல்ல.” காவியா மைக்கம்பத்தை நேராக இழுத்து தன் உயரத்திற்கு அமர்த்தினாள். தன் பெயர் தொங்காத கழுத்தை அவள் மறைக்கவில்லை. மேடையின் முன், அனைவரும் பார்க்கும் இடத்தில், அவள் குரல் ஒலித்தது. “இன்றைய சமூக சுகாதார முகாமின் ஒருங்கிணைப்பாளர் நான்—காவியா எஸ். அதிகாரப்பூர்வப் பதிவிலும் அதுதான். நிகழ்ச்சி இனிமேல் என் அறிவிப்பில் தொடரும்.”

அது வெறும் வரி இல்லை; இடங்கள் மாறிய சத்தம். டீன் உடனே மேடையின் ஓரத்தில் சற்றே விலகி அவளுக்கு இடம் கொடுத்தார். சிறுமையான அறிவிப்பாளர் கையில் இருந்த காகிதத்தை தாழ்த்தினாள். ஜெயன் ஒரு அடியால் பின்னே போனான்; அவன் அணிந்திருந்த தவறான அட்டை எல்லோருக்கும் தெளிவாகத் தொங்கியது. ஒரு செவிலியர் வந்து அதை அவன் கழுத்திலிருந்து கழற்றி எடுத்தாள். யாமினி “ஒரு நிமிஷம்” என்று சொல்ல முயன்றாள்; ஆனால் யாரும் அவளை நோக்கி திரும்பவில்லை.

காவியா திரையின் பக்கம் பார்க்காமல் வரிசையை அறிவிக்கத் தொடங்கினாள். “முதலில் டீன் சார் வரவேற்பு. அடுத்து இலவச சர்க்கரை நோய் பரிசோதனை பிரிவு திறப்பு. பில்லிங் ஜன்னலின் இடது பக்கம் இருந்து டோக்கன் வரிசை நகரும். மூத்த நோயாளிகள் முதலில்.” அவள் கூறிய ஒவ்வொரு அறிவிப்பும் செயலாக மாறியது. பெஞ்சில் இருந்தவர்கள் எழுந்த இடம் மாறியது. செவிலியர்கள் காகிதக்கட்டுகளை சரி செய்தார்கள். புகைப்படக்காரன் கேமராவை யாமினியிடமிருந்து திருப்பி காவியாவை நோக்கி உயர்த்தினான். முகத்திலிருந்த அதிகாரம் யாமினியிடம் இருந்து உருகி கீழே சொரிந்தது; அவள் இப்போது யாரோ ஒருத்தி கையில் கோப்பைப் பிடித்துக்கொண்டே நின்றவள் மட்டும்.

அருண் இன்னும் மேடையின் கீழ். “காவியா...” என்று தொடங்கினான்.

அவள் கீழே பார்க்கவே இல்லை. “தாமதமானவர்கள் பின்னால் காத்திருக்கலாம்,” என்று ஒலிப்பெருக்கியில் சொன்னாள். அந்த வரி நிகழ்ச்சிக்கானதா, யாருக்கானதா என்று அங்கே நின்ற மூவர் மட்டும் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டார்கள்.

யாமினி கடைசி முயற்சியாக டெய்ஸ் பக்கம் நெருங்கி, “சரி, நீயே பேசு. ஆனா என்கிட்ட consult பண்ணி—” என்றாள்.

காவியா மைக்கை இன்னும் அருகே இழுத்தாள். “ஆலோசனை வேண்டிய போது கேட்கிறேன். இந்த மேடை ஒருங்கிணைப்பாளர் இடம். அது இனிமேல் என் இடம்.” என்று சொன்னவுடன், அவள் கை மைக்கில் நிலைத்தது; கீழே குரல்கள் ஒரே அலைபோல் எழுந்து வந்து, அடுத்த கணம் ஒலிப்பெருக்கியின் மீள்சத்தம் நீள்ந்து சுருங்கி அணைந்தது.