மேலிருக்க வேண்டும் என்றவள் கீழே நின்றாள்

“அந்த படிக்கட்டுல நில்,” என்று வருணி அத்தை கை நீட்டி காவியாவின் மார்புக்கு முன் வழியை மறைத்தாள். மேல் மாடி மண்டப நுழைவாயிலில் நீல கயிறு இழுக்கப்பட்டிருந்தது; அதற்கு அப்பால் பொன் விளக்குகள், புகைப்படச் சுவர், நிறுவனத்தின் மதிப்பெண் பலகை. கயிறு இந்தப் பக்கம், விருந்தினர் அட்டையில்லாதவர்களுக்கு. அந்தப் பக்கம், குடும்பத்தோடும் மேலதிகாரிகளோடும் பெயர் சொல்லி அழைக்கப்படுகிறவர்களுக்கு. கீழே மெட்ரோவில் நின்று வந்த சோர்வு இன்னும் காவியாவின் தோள்களில் ஒட்டியிருந்தது; சால்வையின் மடிப்புகள் நாள் முழுக்க சேவைத் துறையின் அலுவலக நாற்காலியில் அமர்ந்து எழுந்த களைப்பை வெளிச்சத்திலே காட்டின.

“நான் அழைப்புப் பட்டியலில் இருக்கேன்,” என்று காவியா அமைதியாக சொன்னாள்.

“உன்னைப் பற்றி நான் கேட்டேன்,” என்று வருணி அத்தை சிரிப்பைத் தட்டி வைத்துக் கொண்டே சொன்னாள். “அலுவலகத்துல வேலை செய்றதுனாலே எல்லாரும் மேல போக முடியாது. ஆதரவுப் பணியாளர்கள் கீழே வலது பக்கத்துல. மேல் மாடி முதல்ல குடும்பமும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களும்.”

அவள் ‘தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்’ என்று சொன்னபோது, ஏற்கெனவே இரண்டு பெண்கள் காவியாவைத் தலை முதல் பாதம் வரை பார்த்துவிட்டு மெதுவாகச் சிரித்தனர். ஒருவர் கையில் காகிதக் கவர் சறுக்கிச் சத்தம் செய்தது. பதிவு மேசையின் ஓரம் நீர்ப் பாட்டில், முள் ஊசி, மஞ்சள் பூத்துண்டு, கிழிந்த செலோடேப் துண்டு என்று நெரிசலாக இருந்தது. அந்த சின்ன சிதறல்கூட காவியாவுக்கு அவமதிப்பை இன்னும் குறுகிய இடத்தில் திணித்தது.

காவியா கயிறைத் தள்ளவில்லை. அவள் தன் பையில் இருந்து மடித்த அட்டையை எடுத்தாள். “அர்ஜுன் விஜயன் கூட்டாளி. இரு பெயர் அனுமதி. உங்கள் மகன் கையெழுத்து.” என்று அட்டையை நேராகப் பிடித்தாள். அதை பார்க்க வருணி அத்தை ஒரு நொடி தாமதித்தாள். அந்தத் தாமதத்தையே சாட்சிகள் வாசித்தார்கள்.

“அது அலுவலகம் பக்கம் அனுப்பிய ஏதோ கூடுதல் அட்டைதான்,” என்று அத்தை சொல்லிவிட்டுப் பின்பக்கம் நின்ற ஊழியரிடம், “சரி, அவளை மேலே அனுப்பாதீங்க. கீழே உணவு பகுதி இருக்கே. அங்க உட்காரச் சொல்லுங்க,” என்றாள்.

அதே நேரம் படிக்கட்டின் மேல் இருந்து இறங்கி வந்த முரளி மாமா, “வருணி, ஏன் தடைக்கிற?” என்று கேட்டார். அத்தை உடனே குரலை மாறித்தான் பேசினாள். “எதுவும் இல்லை அண்ணே, கூட்டம் அதிகம். ஒழுங்கு.” ஆனால் காவியாவின் அட்டை இன்னும் அவளது விரல்களுக்குள் இருந்தது. முரளி மாமாவின் பார்வை அட்டையில் விழ, அத்தின் கை மெதுவாகச் சரிந்தது. “சரி, நீ பக்கம் நில்,” என்று அவள் காவியாவிடம் சொன்னாலும், கயிறை முழுதாகத் திறக்கவில்லை. அதுவே முதல் சிறு பிளவு. காவியா வழி மறுக்கப்பட்டவள் அல்ல; காத்திருக்க வைக்கப்பட்டவள். பார்த்தவர்கள் தங்கள் கணக்கை மாற்றிக் கொண்டார்கள்.

மேல் மாடியில் பெயர்ப் பலகைகள் வட்ட மேசைகளில் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. நடுவே நிறுவனத்தின் ‘வருட முன்னணி பத்து’ என்ற பெரிய பலகை, இன்னும் இறுதி ஒட்டுகள் ஒட்டப்படாத நிலையில் சுவரில் சாய்ந்தது. காவியா மூன்று மாதம் செய்த வேலை அந்தப் பலகையில்தான் இன்று எண்ணாக தொங்கப் போகிறது; ஆனால் அந்த வேலை செய்தவள் அங்கிருந்த இருக்கைகளில் இல்லை. வருணி அத்தை, “காவியா, நீ அங்க இல்ல. ஊழியர் மேசை அங்கே. நிவேதா, நீ இங்கே அர்ஜுன் பக்கத்துல உட்கார்,” என்று கண்ணுக்கு தெரியும்படி இருக்கை அட்டையை மாற்றினாள்.

நிவேதா தயக்கச் சிரிப்புடன் நகர்ந்தாள். அவள் அத்தைப் பக்கம் தான் பார்க்கிறாள், காவியா பக்கம் இல்லை. நாற்காலி உரசிய சத்தம் பலரின் கழுத்தைக் கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் திருப்பியது. அர்ஜுனின் பெயர் அட்டைக்கு அடுத்தது காலியாக இருந்தது; அந்த காலியிடமே இப்போது எல்லாருக்கும் பேச்சு.

காவியா குளிர்ந்த உணவுப் பெட்டியை தன் கையில் நசுக்காமல் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அலுவலகத்திலிருந்து நேராக வந்தபோது சாப்பிடாமல் பேக்கில் போட்டது. “என் இருக்கை எங்கே?” என்று மட்டும் கேட்டாள்.

“உன் வேலைக்கு மரியாதை தனியா,” என்று வருணி அத்தை மென்மையான நஞ்சுடன் சொன்னாள். “ஆனா இடம் எல்லாருக்கும் அவரவர் அளவுக்கு.” அவள் மீண்டும் அட்டையைத் தள்ளி விட்டு, “தயவு செய்து விஷயத்தை பெரிதாக்காதே,” என்றாள்.

அந்தச் சொல்லுக்கு முன் தான் அர்ஜுன் வந்தான். கோட் கழுத்தை சற்றுத் தளர்த்தியவாறு, இரண்டு மேலாளர்களோடு ஏதோ பேசிக்கொண்டு வந்து, கடைசி வரியை கேட்டான். அவன் கண் முதலில் காவியாவின் கையில் இருந்த உணவுப் பெட்டியிலும், அடுத்தது மாற்றப்பட்ட பெயர் அட்டையிலும் நின்றது. “என் பக்கத்து இருக்கை யாரு மாற்றினது?” என்று அவன் நேராகக் கேட்டான்.

“நான்,” என்றார் வருணி அத்தை. “இது வேலைக்காரர்கள் கூட்டம் இல்லை, அர்ஜுன். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் விஷயத்தை முடிவு பண்ணணும். சீராகத் தெரிஞ்சா தான் முகம் காக்கும்.”

அவன் அம்மாவை பார்க்காமல், காவியாவை பார்த்தான். அவள் எதுவும் வேண்டாம் என்றபடி நிமிர்ந்து நின்றாள். அந்த அமைதிதான் அவனை இன்னும் கடினமாக்கியது. “அந்த அட்டை எங்கே இருந்ததோ அங்கேவே போகும்,” என்றான். அவன் கையை நீட்டியபோது வருணி அத்தை அட்டையை உடனே தரவில்லை. நிவேதா நடுவே நின்றுபோனாள். மேசைச் சுற்றிய காற்றே ஒழுங்கு இழந்தது.

அந்தக் கணத்தில் மேல்மாடி நுழைவுக்கான மறுபக்கம் திறக்கப்பட்டது. நிர்வாக இயக்குநர் வரப்போகிறார், புகைப்பட நுழைவு வரிசை தயாராகட்டும் என்று ஒருவன் சொல்லியவுடன், எல்லோரும் படிக்கட்டுக் குவியலுக்கு நகர்ந்தார்கள். ஒரு குறுகிய திருப்புப் படிக்கட்டு; கீழே இருந்து மேலே ஏறும் பாதையும், மேலிருந்து இறங்கிச் சேரும் பாதையும் ஒரே தளத்தில் மோதும் இடம். வருணி அத்தை உடனே வாய்ப்பைப் பிடித்தாள். “நிவேதா, நீ அர்ஜுன் கூட வா. காவியா, நீ பின்னாடி. கூட்டம் கலைஞ்ச பிறகு வா,” என்று கூறி காவியாவை அச்சுற்று சுவரின் ஓரத்துக்கு நெருக்கினாள்.

காவியா ஒரு படி பின்னோக்கி செல்லவில்லை. ஆனால் அவள் வழி செய்யவும் இல்லை. அப்போது அர்ஜுன் எல்லாரையும் விட ஒரு படி கீழே இறங்கி நின்றான். கயிறு பிடித்த ஊழியரிடம், “கயிறை முழுசா திற” என்றான். பிறகு காவியாவைப் பார்த்து, “முதல்ல நீ வா,” என்றான்.

வருணி அத்தை கூர்மையாக, “அர்ஜுன்!” என்று அழைத்தாள். “எல்லாரும் பார்க்கிறாங்க.”

“அதனால்தான்,” என்றான் அவன்.

முதல் படியில் நின்றிருந்த நிவேதா உடலை சுருக்கிக் கொண்டாள். மேல் இருந்து இறங்கியிருந்த இரு மேலாளர்கள் பக்கவழிக்குத் தள்ளிக் கொண்டார்கள். காவியா நகர்ந்தாள். அர்ஜுன் அவளுக்காக கீழே இருந்து இடம் வைத்தான். குறுகிய திருப்பில் முதலில் அவள் கால்சட்டை முடிச்சு படியில் மிதிக்காமல் தூக்கிப் பிடித்து ஏறினாள்; அவன் அவளுக்குப் பின்னால் அல்ல, பக்கவாட்டில் ஒரு படி கீழே. வருணி அத்தை மேலே ஏறிக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு வழி சொல்லிக் கொண்டிருந்த கை அங்கேயே நின்றது. காவியா அந்த திருப்புத் தளத்தை முதலில் கடந்து மேல்மாடி விளக்குக்குள் நுழைந்தபோது, யாரை யாருக்குப் பிறகு அனுமதிக்கிறார்கள் என்பதெல்லாம் கணக்காகிவிட்டது.

அது முழு வெற்றி இல்லை. அதற்கான விலை உடனே வந்தது.

புகைப்படச் சுவரின் முன் நிற்கும்போது வருணி அத்தை சிரிப்பை மீண்டும் அணிந்துகொண்டாள். “சரி,” என்றாள், “நுழைவு வரிசை வேற விஷயம். மேசை அமர்வு வேற. அர்ஜுன், பெரியவர்கள் உட்கார்ற பக்கம் நீ. நிவேதா அருகில் இருக்கட்டும். காவியா, மதிப்பெண் பலகை வேலை பார்க்கணும்னு HR சொன்னாங்க. நீ அங்க நில்.” அவள் ஒரு உறவுப்பெண்ணிடம் சைகை செய்து நாற்காலியை இழுக்கச் சொன்னாள். அடுத்த நொடி, அர்ஜுன் பக்கத்து இருக்கை மறுபடியும் கையில் இருந்து களவாடப்பட்டது.

காவியாவுக்கு சற்று பின்னால் நிறுவனம் வேலை பார்க்கும் இரண்டு பெண்கள் நின்றிருந்தனர். அவர்களில் ஒருத்தி மெல்ல, “அக்கா, பலகை ஒட்டு இன்னும் முடிக்கல,” என்று சொன்னாள். சுவரில் சாய்ந்து கிடந்த முன்னணி பத்து பட்டியலில் எண்கள் மட்டும் அச்சாகி, பெயர்கள் ஒட்டப்பட வேண்டிய நீளச் சீட்டுகள் பக்கத்தில் இருந்தன. காகிதம் உலர்ந்த சத்தம் எழுப்பியது. வருணி அத்தை அதை கேட்டதும் உடனே திரும்பினாள். “அதை முரளி மாமா பார்த்துக்குவாரு. காவியாவை இங்கிருந்து நகர்த்துங்க,” என்றாள்.

“இல்ல,” என்று காவியா சொன்னாள். முதல் முறையாக அவள் குரல் கூட்டத்தில் தெளிவாகப் போனது. “இந்த பலகை நான் தயார் செய்தது. எண்களும் தரவுகளும் என் கணக்கில் இருந்து. யாரு எங்கே நிக்கணும்னு சொல்லுறீங்களா? சரி. ஆனா யாரு எங்கே இருக்க தகுதி என்ற பலகையை மட்டும் நான் தான் ஒட்டப் போறேன்.”

அந்தச் சொல் நேரடியாக வருணி அத்தை முகத்திலே பட்டது. “என்ன அர்த்தம்?”

“அர்த்தம் எல்லாருக்கும் தெரியும்,” என்றான் அர்ஜுன், இப்போது அவளை விட்டுப் பிரியாமல் அருகே வந்து. “கடைசி மூன்று மாதம் நிறுவனத்தை மேலே தூக்கிய பிரிவு காவியா பார்த்தது. இன்று விருது அறிவிப்பில் முன்னணி பத்து பெயர்களை அறிவிக்கிறவர் நான்தான். பலகையில் ஒட்டப்படும் வரிசையை உறுதிப்படுத்தப் போவது அவள்.”

வருணி அத்தை சிரிப்பை இழந்தாள். இது அலுவலக பெருமை மட்டுமாக இருந்திருந்தால் இன்னும் சமாளித்திருப்பாள். ஆனால் அவர் பேசும் முன் முரளி மாமா ஏற்கெனவே அருகே வந்து நின்றிருந்தார்; பின்னால் இரு பெரியவர்கள், மேலும் அர்ஜுனின் நண்பர்கள். குடும்ப முகமும் அலுவலக வதந்தியும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்துவிட்டது.

“அதெல்லாம் சரி,” என்று வருணி அத்தை வேகமாகக் கூறினாள். “பலகை வேலையைப் பார்ப்பவள் என்று சொல்றதாலே அவளை மேசைத் தலைப்பகுதியில் அமர வைக்க முடியாது. அப்படி செய்தா அர்த்தம் வேறாகிப் போயிடும்.”

“அதுதான் நீங்க பயப்படுற அர்த்தமா?” காவியா கேட்டாள். “எனக்கு கீழே இடம் காட்டினது வேலைக்காரி என்பதாலல்ல. மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்ற நினைப்பால்தான்.”

இரண்டு மூச்சு நேர அமைதி. அத்தையின் முகத்தில் சிவப்பு ஏறியது. “நீ எல்லை மீறாதே.”

“எல்லை யாரு வரைந்தாங்க என்று தான் எல்லாரும் இப்போ பார்க்கிறாங்க,” என்று காவியா சொன்னாள். அவள் கையில் இருந்த பெயர் சீட்டுகளை எடுத்துக் கொண்டாள். அதில் ‘2’ என்ற எண்ணுக்கான பெயர் காலியாக இருந்தது; ‘3’க்கு நிவேதா பெயர் தவறாக வைத்திருந்ததைப் பார்த்தாள். அத்தையின் முகம் அங்கேயே சுருண்டது. இது சிறு அமர்வு மாற்றம் இல்லை; படிநிலையை வாசிக்கக் கூடிய பலகை.

வருணி அத்தை கடைசி முயற்சியாக அர்ஜுனின் தோளைப் பிடித்தாள். “என்ன பேசுறேனோ கேள். இப்ப நீ நிவேதாவை உன் பக்கத்துல நிறுத்து. இந்தப் பெண்ணை வேலையிலேயே வைத்துக் கொள். முகம் காப்போம். அடுத்தது வீட்டில் பார்க்கலாம்.”

அவன் அவளது கையை மெதுவாகத் தள்ளினான். “வீட்டிலும் இதேதான். வெளியிலும் இதேதான்.” பிறகு அனைவரும் பார்க்கும் முன் காவியாவின் கையிலிருந்த ‘2’ என்ற பெயர் சீட்டை எடுத்துக் கொண்டு, நிவேதா முன் வைத்திருந்த ‘3’ மேல் இருந்து அவள் பெயரை அகற்றினான். அந்தச் சீட்டை வருணி அத்தை நீட்டிய கையில் தரவில்லை; பதிவு மேசை ஓரத்தில் இருந்த விசைத்தொகுப்பின் மேல் வைத்தான். சத்தம் தெளிவாக எழுந்தது. borrowed authority அங்கேயே ஒலியுடன் இறங்கியது.

“முதல்ல,” என்றான் அவன், “நுழைவில் யார் முன்னால் நடந்தாங்கன்னு எல்லாரும் பார்த்தாங்க.” அடுத்ததாக அவன் அர்ஜுன் என்ற தன் பெயருக்குப் பக்கத்தில் இருந்த இருக்கை அட்டையைத் தூக்கி காவியாவுக்கு நீட்டினான். “இப்போ யார் என் பக்கத்தில் நிற்குறாங்கன்னும் எல்லாரும் பார்ப்பாங்க.” அவன் குரல் தாழ்ந்ததுதான்; ஆனால் அந்த தாழ்வு இன்னும் வெட்டியது. “நான் தேர்ந்தெடுக்கிறவள் காவியா. மறைக்கணும்னு இல்ல. கீழே நிற்கவைக்கணும்னு இல்ல.”

நிவேதா உடனே ஒரு படி பின்வாங்கினாள்; அவள் சேலையின் விளிம்பு நாற்காலியில் சிக்கி சிறிது கிழியும் சத்தம் எழுந்தது. வருணி அத்தை அதை பிடிக்க முனைந்தபோது, மேல் இருந்து விருது அறிவிப்புக்கான ஒருங்கிணைப்பாளர், “சார், வரிசை உறுதி பண்ணுங்க,” என்று கேட்டான். அவன் நேராக காவியாவைப் பார்த்தான். தீர்மானம் இப்போது அவளிடம்.

காவியா அந்த அட்டையை வாங்கிக்கொண்டாள்; உடனே அர்ஜுன் பக்கத்து நாற்காலியில் வைக்கவில்லை. அவள் நடந்துச் சென்று சுவரிலிருந்த மதிப்பெண் பலகையின் முன் நின்றாள். ‘2’ என்ற எண்ணுக்குக் கீழ் தன் பெயரை ஒட்டினாள். ‘3’ என்ற இடத்தில் நிவேதா பெயரைச் செருகினாள். காகிதம் ஒட்டும் சத்தம் உலர்ந்த குத்துபோல மண்டபத்தில் கேட்டது. பிறகு திரும்பி, அர்ஜுன் பக்கத்து இருக்கை அட்டையை எடுத்துக் கொண்டு அந்த நாற்காலியை ஒரு கை தள்ளில் முன்பக்கம் இழுத்தாள்; பின்னால் வைத்திருந்த கூடுதல் நாற்காலியை அப்படியே ஓரமாகச் செலுத்தினாள். பாதை மாறியது, இடம் மாறியது, எண்ணும் மாறியது.

“இது வேலைக்கான இடம்,” என்று அவள் தெளிவாகச் சொன்னாள். “இதுதான் என் பெயருக்கான இடம். இதே இடத்தில்தான் நான் நிற்பேன்.”

அவள் அட்டையை அர்ஜுன் பெயருக்குப் பக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு, சுவரில் இருக்கும் தரவரிசைப் பலகையை நேராகச் சீர்செய்தாள். விளக்கின் வெள்ளைத் தாக்கத்தில் எண்கள் தெளிவாக நின்றன: 1, 2 — காவியா, 3 — நிவேதா. சுவரிலுள்ள தரவரிசைப் பலகை அந்தப் புதிய ஒழுங்கில் உறைந்து நின்றது.