அவளைத் தடுத்த கேட் அவர்களுக்கே மூடப்பட்டது

“அக்கா, இந்த காரை பக்க லேன்ல நிறுத்துங்க,” என்று வாலேட் பையன் கையை நீட்டியவுடன் நிலா ஜன்னலை பாதி இறக்கியாள்; அதே நேரம் ரேணுகா மாமி கையில் இருந்த தங்க நிற நுழைவுச்சீட்டை கிஷோரிடமிருந்து பறித்துக்கொண்டு, “இது முக்கிய வரவேற்பு வாகனங்களுக்கு. இவரோட வண்டி பின்பக்கம் போகட்டும்,” என்றாள்.

சென்னையின் மாலைவெப்பம் இன்னும் டார் சாலையில் ஒட்டியிருந்தது. மண்டபத்தின் முன் வளைந்து வந்த drop-off லேனில் ஒரு கார் கதவு திறந்ததும், மல்லிகைப்பூ வாசனையும் ஏர்-கண்டிஷன் குளிரும் மாறி மாறி அடித்தன. நிலா ஸ்டீரிங் மீது ஒரு விரலை மட்டும் தட்டினாள். பக்க இருக்கையில் அவள் அம்மா பிடித்துக் கொண்டிருந்த பாதி மடக்கப்பட்ட ரசீது வியர்வையால் நெகிழ்ந்திருந்தது; மதியம் முதல் திறந்து மூடி பார்த்த தடம். “மாப்பிள்ளை வீட்டார் பார்க்கும் முன்னாடியே இப்படியா…” என்று அம்மா அடக்கமாகச் சொன்ன குரல், ஹார்ன் சத்தத்துக்குக் கீழே கூட வெட்கம் போல கேட்கப்பட்டது.

“மாமி, இந்த லேன்தான் நமக்கு ஒதுக்கப்பட்டதுன்னு நேற்று செந்தில் சொன்னாரே,” என்று நிலா காரிலிருந்து இறங்காமல் கேட்டாள்.

“சொல்வது எல்லாருக்கும் சுலபம்,” ரேணுகா மாமி சிரித்தாள். “பணம் யார் கொடுத்தார், பதிவு யார் பெயர்ல இருக்கு, தீர்மானம் யாரு எடுக்கறது—அதுக்குத்தான் மதிப்பு. நீ வந்து சிரிச்சு நின்னா VIP ஆகிட மாட்டே.”

அந்த ஒரு வரி வெறுமனே அவள்மேல் விழவில்லை; மண்டப வாசலில் நின்றிருந்த இரு பெரியம்மாக்கள், புகைப்படக்காரன், பிளாஸ்டிக் தட்டில் ஜூஸ் கிண்ணங்கள் எடுத்து வந்த பையன்—அனைவருக்கும் கேட்கும்படி விழுந்தது. அடுத்த வண்டி வந்து நின்றது. அதிலிருந்து ரேணுகா மாமி பக்கத்தார் இறங்க, நாலு பேரும் ஓடி கதவு திறந்தார்கள்; தாம்பூலப் பைகள் கையில் தள்ளிவந்த இரண்டு பெண்களை நேரே முன்வாசல் படிக்கட்டில் ஏற்றினர். நிலாவிடம் மட்டும் கிஷோர் மீண்டும் நெருங்கி, “அக்கா, பின்னாடி சர்வீஸ் நுழைவாயில் இருக்கு…” என்றான்.

நிலா மெதுவாக கதவைத் திறந்து இறங்கினாள். அவள் கைப்பையில் இருந்து பழைய நீல பேனா ஒன்று தெரிந்தது; மூடியருகே மை கறை. அதைச் சொருகிக்கொண்டபடி, “சர்வீஸ் நுழைவாயில் யாருக்குன்னு உனக்கு யார் சொன்னது?” என்று கிஷோரிடம் கேட்டாள்.

கிஷோர் உடனே ரேணுகா மாமியைப் பார்த்தான். அதுவே பதில். ரேணுகா மாமி உடனே இன்னொரு அடியை வைத்தாள். “அருண் இன்னும் வரலை. அவன் வந்ததுக்கப்புறம்தான் மேடை முன் இருக்கை, வரவேற்பு வரிசை எல்லாம் முடிவு. நீங்களும் உங்க அம்மாவும் உள்ளே போயிருங்கன்னா போதும். அதிகம் தெரியற மாதிரி இங்க நிக்காதீங்க.”

அருண் பெயர் வந்தவுடன் அருகே நின்றிருந்த சித்தப்பா முகம் உடனே திரும்பியது. அவர்கள் இருவரின் உறவு குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்; ஆனாலும் திருமணம் இன்னும் உறுதியாகாததால், யாருக்கு எவ்வளவு மரியாதை என்பதைக் கணக்கிட்டு நடத்திக்கொள்வோர் பலர். இன்று நிச்சயதார்த்த வரவேற்பின் ஏற்பாடுகளை நிலாதான் மூன்று வாரமாய் சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்த பழக்கத்தோடு தாங்கி வந்தாள்—உணவு, போக்குவரத்து, விருந்தினர் தங்குமிடம், பரிசுப்பட்டியல். ஆனால் வாசலிலே அவளுக்கான இடம் ஒரு நொடியிலே பின்வாசலாக மாறியது.

மண்டப கதவு வளைவின் அருகே ஒரு சின்ன இடைவெளி இருந்தது; பாதி திறந்த கதவின் சட்டத்தில் நின்று உள்ளே பார்த்தவள் மாதிரி நிலா ஒரு கணம் அங்கே நின்றாள். உள்ளே, வரவேற்பு மேசையின் பக்கத்தில் அவள் காலை எடுத்துச் சென்றிருந்த உணவுப் பெட்டி குளிர்ந்து கிடந்தது. மதியத்தில் சாப்பிட நேரமில்லை என்று திறக்காமல் விட்டது. அந்த காட்சி அவளுக்கு ஒரு விஷயம் மட்டும் நினைவூட்டியது—இங்கிருந்த ஒவ்வொரு ஏற்பாடிலும் அவள் கை ரேகை இருக்கிறது; காகிதத்தில் யாருடைய பெயர் இருக்கிறது என்பதுதான் இப்போது ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ரேணுகா மாமி கிஷோரிடம், “அந்த வெள்ளை இன்னோவாவை முன்பக்கம் வைத்திரு. அருண் காருக்கு இடம் காலியா இருக்கணும். இவரோட காரை அப்புறப்படுத்து,” என்றாள். உடனே மற்ற வண்டிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்று வந்தன. கதவுகள் திறந்தன, மலர் தட்டுகள் நகர்ந்தன, “வாங்க வாங்க” என்று வரவேற்பு குரல்கள் மாறின. நிலா, அம்மாவுடன் லேனின் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருக்க, தூரத்து உறவுகள் வரும்போது அவர்கள் பார்வை முதலில் யாரைத் தேடினதோ அது தெளிவாக இருந்தது—மரியாதை யார்பக்கம் செல்கிறது என்பதைக்.

அம்மா மெதுவாக, “விடு. இப்ப இதுக்கு மேல் சண்டை வேண்டாம். நம்ம முகம் கெடக்கூடாது,” என்றாள்.

“முகம் ஏற்கனவே கெட்டாச்சு,” என்றாள் நிலா. குரல் உயரவில்லை. “இப்ப யாரோட கையில இருக்கு என்று காட்டுறாங்க. அது மட்டும் சரி பண்ணணும்.”

அவள் நேரே வரவேற்பு மேசையைத் தாண்டி பக்க அலுவலக அறைக்குச் சென்றாள். செந்தில் அங்கே கணக்குப்புத்தகத்தின் மேல் குனிந்து நின்றுக்கொண்டிருந்தான். அவளைப் பார்த்தவுடன் நிமிர்ந்தான்; ஆனால் ரேணுகா மாமி பின்னால் வந்த கால் சத்தம் கேட்டதும் தயக்கம் முகத்தில் ஏறியது.

“செந்தில்,” நிலா சொன்னாள், “மூல பதிவு ரசீது மற்றும் ஒப்பந்தக் கோப்பை இங்கே எடு.”

“அது…” என்று அவன் திணறினான்.

“நான் சொன்னேன்ல?” என்று ரேணுகா மாமி கதவிலேயே நின்று கடித்தாள். “அந்த பதிவு என் கணவரின் எண்ணில்தான். அவளுக்குக் காட்டவேண்டிய அவசியமே இல்ல.”

நிலா ஏற்கனவே கைப்பேசியை திறந்திருந்தாள். வங்கிப் பரிமாற்றத் தகவல், மண்டப முன்பணம், ஒலி அமைப்பு, வாகன நிறுத்த வசதி—ஒன்றன்பின் ஒன்று குறுந்தகவல், செலுத்திய தொகை, தேதி. அவள் ஒரு திரையைத் திறந்து செந்திலிடம் காட்டினாள். “இந்த இறுதி முன்பணத்தை யார் செலுத்தினார்னு பாரு. உங்க அலுவலக எண்ணுக்கு நான் அனுப்பிய உறுதிப்படுத்தல். இதுக்குப் பிறகு உங்கள் உரிமையாளர் என்னை நேரடியாக சேர்த்திருக்கிறார். அழைப்பு பதிவு வேணுமா?”

செந்தில் ஒரு நொடி திரையைப் பார்த்ததும் முகம் மாறியது. அவன் கையை நீட்டி கோப்பகத்திலிருந்த மரூன் நிற ஒப்பந்தக் கோப்பை எடுத்தான். ரேணுகா மாமி உடனே முன்னேறி, “அதை அவளிடம் குடுக்காதே,” என்று சொன்னாள். செந்தில் அந்த வார்த்தையைப் புறக்கணித்து கோப்பை மேசையின் மேல் வைத்தான். உள்ளே காகிதங்கள் உலர்ந்த ஒலியுடன் திறந்தன. முதல் பக்கத்தின் கீழே கருப்பு மையில் இருந்த கையொப்பமும், பணம் செலுத்திய பெயரின் அருகே இருந்த நிலாவின் தந்தையின் ஆரம்ப எழுத்தும் தெளிவாக இருந்தது; கீழே அவசர தொடர்பு பெயராக நிலா.

அதைக் காண்பிக்க அவள் ஒரு நொடி போதுமே வைத்தாள். பின்பு கோப்பை மூடாமல் செந்திலிடமே திருப்பிவிட்டு, “வெளியில நிற்கும் கார்களுக்கு லேன் அனுமதி இப்போதே மாற்று. வெள்ளை இன்னோவா பின்பக்கம். என் காரை முன் வரவேற்பு வளையத்துக்குள் கொண்டு வா. என் அம்மாவுக்கு மேடை முன்னால இடது பக்க முதல் வரிசை இரு இருக்கை. இதே நேரத்தில் செய்,” என்றாள்.

செந்தில் கதவைத் தாண்டி வேகமாக வெளியேறினான். ரேணுகா மாமி அவனை அழைத்தாள். “செந்தில்! நீ யார சொல்றதைக் கேக்கறே?”

அந்தக் கேள்விக்கு செந்தில் பதில் சொல்லவில்லை; பதிலாக அவன் கிஷோரிடம் கையை அசைத்து, “அந்த சாம்பல் கார் திருப்பி முன்னாடி எடு. சீக்கிரம். இந்த பாஸ் இதுக்குத்தான்,” என்று சொன்னான். கிஷோரின் கையிலிருந்து பறிக்கப்பட்டிருந்த தங்க நிற நுழைவுச்சீட்டு மீண்டும் நிலா பக்கம் வந்தது. அது முதல் சிறு பிளவு. வெளியே நின்றிருந்த பெரியம்மா ஒருத்தி பேசிக் கொண்டே வந்தபடி திடீரென நிலாவுக்குத் தலையசைத்தாள்; எந்தப் பக்கம் பாதுகாப்பானது என்று உலகம் ஒரு கணத்தில் கணக்கை மாற்றியபோல்.

ஆனால் ரேணுகா மாமி அங்கேயே நின்றுவிடும் பெண் இல்லை. “அருண் வந்துட்டா பார்த்துக்கலாம். அவன் இல்லாம இவங்க முடிவு எடுக்க முடியாது,” என்று செம்மையாகச் சொன்னாள். அதே நேரம், கருநிற கார் ஒன்றின் கதவு திறந்தது; அருண் இறங்கினான். அவன் மண்டப வாசலை நோக்கி இரண்டு அடிகள் வந்ததும் காட்சி முழுவதையும் பார்த்து நின்றான்—அம்மா லேனின் ஓரத்தில், கிஷோர் நிலா காரை முன்னே எடுக்க ஓடி, செந்தில் கையில் பட்டியல், ரேணுகா மாமி முகத்தில் இழந்த கட்டுப்பாட்டின் கடுப்பு.

“அருண், நல்ல நேரமா வந்துட்டே,” ரேணுகா மாமி சொன்னாள். “நான் இதை சீராக்கிக்கிட்டிருந்தேன். உன்—”

“கார் உள்ளே,” என்றாள் நிலா, அவனைக் காண்பதற்காக கூட திரும்பாமல். அது செந்திலுக்கான கட்டளை. சாம்பல் கார் வளைந்து முன் வரவேற்பு வளையத்திற்குள் வந்தது. இரண்டு வரவேற்புப் பெண்கள் குழப்பத்துடன் நின்றன.

நிலா அவர்களைப் பார்த்து, “மாப்பிள்ளை வீட்டார் வரிசைக்கு முன்னாடி, முதலில் கோயம்புத்தூர்லிருந்து வர்ற பெரியவர்கள். லிஸ்ட்லே பெயர் போட்டிருக்கேன். அவர்களை நேரே ஏசி லவுஞ்சுக்கு அழைச்சு விடுங்க. பின்னாடி நிற்கும் என் அம்மாவை உடனே உள்ளே கூட்டிக்கொண்டு போங்க,” என்றாள். பெண்கள் செந்திலைப் பார்த்தார்கள்; அவன் “அப்படித்தான்” என்று கையை இறக்கினான். உடனே அவர்கள் திரும்பி அம்மாவிடம் போனார்கள்.

அதுதான் உண்மையான மாறுதல். இதுவரை ரேணுகா மாமி சொல்லிய ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் காத்திருந்த ஊழியர்கள், இப்போது நிலாவின் சிறிய கையசைப்பையே பார்த்து நகர்ந்தனர். வெள்ளை இன்னோவா பின்பக்கம் ஒதுக்கப்பட்டது. அருணுக்காக வைத்திருந்த முன் நிறுத்தம் காலியாக இல்லை; நிலா காரே அங்கே நின்றது. மேடைக்கு செல்லும் முன் லவுஞ்ச் கதவு திறக்கப்பட்டு, “இந்த வழி, அம்மா,” என்று மரியாதை குரல் மாறியது.

ரேணுகா மாமி உடனே அடுத்த ஆயுதத்தை எடுத்தாள். “அப்படினா என் பக்கம் வர்ற உறவுகள்? அவர்களை வெளியில நிக்கவைக்க போறியா?”

நிலா பட்டியலை செந்திலிடம் இருந்து எடுத்துக் கொண்டாள். “உங்கள் பக்கம் வர்றவர்கள் பின்புற விருந்தினர் நுழைவாயில் வழியா வரலாம். மூன்று வண்டிக்கு மேல இங்கே நிறுத்தம் இல்லை. இந்த லேன் இப்போ முதலீட்டு பட்டியலில் உள்ள முதியவர்களுக்கும் மணமகன் நேரடி வரவேற்புக்கும் மட்டும். யார் உள்ளே வரணும்னு பட்டியலோட பெயர்படி அனுப்புங்க.”

“என்னை நீ பின்வாசலுக்கு அனுப்பறியா?” அந்தக் கேள்வியில் நடுங்கியது கோபமல்ல; நம்ப முடியாத அவமானம்.

நிலா அவளை நேராகப் பார்த்தாள். “நீங்கள் என்னை அங்கேதான் அனுப்பினீங்க.”

அருண் ஒரு அடியெடுத்து வந்தான். “நிலா, ஒரு நிமிஷம்—”

“இல்ல,” என்றாள் அவள். “இப்போ பேச நேரம் இல்ல. லேன், இருக்கை, வரவேற்பு வரிசை. இதுதான் முதல்ல.”

அவள் கையை நீட்டி கிஷோரிடமிருந்து விசைகளை வாங்கினாள். உடனே அவனை மீண்டும் அனுப்பினாள். “பின் நுழைவாயிலில் நிற்கும் வண்டிகளுக்கு நீலக் குறியீட்டு சீட்டு மட்டும். தங்கச்சீட்டு இங்கே. தவறா வேற யாருக்கும் போகக்கூடாது.”

கிஷோர் “சரி, அக்கா,” என்று இந்த முறை தயக்கமின்றி ஓடினான். வாசலருகே காத்திருந்த உறவுகள் முகத்தில் அந்த மாற்றம் அச்சாக பதிந்தது. இன்னும் சற்று முன் நிலாவிடம் எதற்கும் இடமில்லை என்று நடந்தவர்கள், இப்போது அவளைத் தாண்டி உள்ளே செல்ல முடியுமா என்று கணக்கிடத் தொடங்கினர்.

ரேணுகா மாமி இறுதியாகத் தன் குரலை மென்மையாக்க முயன்றாள். “சின்ன தவறை இவ்வளவு பெருசா எடுத்துக்காதே. வெளியில நிக்கிறாங்க. உள்ளே அனுப்பு. பிறகு நாம பேசிக்கலாம்.”

நிலா அவளிடம் பதில் சொல்லவில்லை. செந்திலிடம் மட்டும், “முன் வரவேற்பு மேஜை பெயர்ப்பட்டியல் மாற்று. முதல் வரிசை சீட்டில் என் அம்மா, சுபத்ரா அத்தை. அடுத்து கோயம்புத்தூர் பெரியவர்கள். மாமி பக்கம் விருந்தினருக்கு வலது பக்க மூன்றாம் வரிசை முதல். யாராவது எதிர்த்தா, ‘பதிவு உத்தரவு’ன்னு சொல்லு,” என்றாள்.

செந்தில் உடனே மேசையிலிருந்த இருக்கை ஒதுக்கீட்டு அட்டைகளை மாற்ற ஆரம்பித்தான். பழைய அட்டைகள் எடுக்கப்பட்டு கீழே விழுந்த சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது. அதில் ஒன்றில் ரேணுகா மாமி கையால் போட்டிருந்த சின்ன குறி இருந்தது; செந்தில் அதைத் தூக்கி ஓரமிட்டான். மேடை முன் இருந்த இரண்டு புஷ் நாற்காலிகளை ஊழியர்கள் தூக்கிச் சென்று இடமாற்றம் செய்தார்கள். அந்த நாற்காலிகள்தான் ரேணுகா மாமி அருண் பக்க உறவுகளுக்காக வைத்திருந்த முக்கிய இடங்கள். இப்போது அவை நிலா சொன்னவர்களுக்கு முன்பகுதியில் வைக்கப்பட்டன.

அருண் இன்னும் ஏதோ சொல்ல வேண்டுமென்று முகத்தில் வைத்துக்கொண்டு நின்றான். ஆனால் பேசுவதற்கு முன்பே அவனுடைய அத்தை—ரேணுகா மாமி—முன் லேனில் நின்று கொண்டிருந்தார், பின்னால் அவள் பக்கம் வந்த கார்களுக்கு காவலர் கையை நீட்டி, “சார், இந்த வழி இல்லை. பின்பக்க நுழைவாயில்,” என்று திருப்பிக் கொண்டிருந்தார். அதுவே போதும். borrowed அதிகாரத்தின் எலும்பே அங்கே முறிந்தது.

“நிலா,” செந்தில் ஓடி வந்து சொன்னான், “உரிமையாளர் உள்ளே வந்திருக்கார். ஒப்பந்தக் கோப்பை பார்ப்பதற்குக் கூப்பிடறார்.”

அவள் தலைஅசைத்தாள். “கேட் பாதையை மூடாதீங்க. முதியவர்களின் வண்டி வந்ததும் நேரே உள்ளே எடுக்கணும்,” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே நடந்தாள்.

மண்டபத்தின் பக்க அலுவலக அறையில் குளிர்சாதன இயந்திரம் முழங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு குறுகிய மேசை, அதன் மேல் திறந்து வைக்கப்பட்ட ஒப்பந்தக் கோப்பு, சிவப்பு முத்திரை, கணக்கு ரசீதுகள். உரிமையாளர் கண்ணாடியை மூக்கில் சற்று உயர்த்திக்கொண்டு கோப்பைத் திருப்பிப் பார்த்தார். நிலா உள்ளே சென்றவுடன், அவர் ஏற்கனவே நிலைமை புரிந்தவனின் சுருக்கமான மரியாதையுடன் நாற்காலியை இழுத்தார்.

“உங்க உறுதிப்படுத்தலைப் பார்த்தேன்,” என்றார். “வெளி ஒதுக்கீட்டு உத்தரவு இப்போ உங்க பெயர்ல போகும்.”

“முன் லேன், மேடை முன்னிருப்பு, விருந்தினர் லவுஞ்ச் அணுகல்—முழு மாற்றமும் இங்க எழுதுங்க,” என்றாள் நிலா.

அவர் காகிதத்தை அவள் பக்கம் திருப்பினார். நிலா நீல பேனாவின் மூடியைத் திறந்தாள்; பழைய மை கறை விரலருகே பட்டது. கோப்பின் கடைசி அணுகல் பக்கத்தைப் படித்து, கீழே ஒரு வரியைச் சேர்த்தாள்: “நுழைவு ஒதுக்கீடு மற்றும் வரவேற்பு பாதை இறுதி அதிகாரம்: நிலா.” பிறகு அந்தப் பக்கத்தை ஒப்பந்தக் கோப்பின் மேலே நேராகச் சீர்செய்து, உரிமையாளரின் கையொப்பம் வைத்த இடத்துக்கு அடுத்ததாக தள்ளினாள். காகிதம் மேசை மேல் மெதுவாகச் சரிந்து அவள் பக்கத்திலிருந்து மறுபக்கத்துக்கு சென்றது.