ஒதுக்கப்பட்டவள்தான் முன் அழைக்கப்பட்டாள்

“அந்த சாவி உன் கையிலே வரக்கூடாது, காயத்ரி. பாக்கெட்ட்ல இருந்த ரசீது மாதிரி மடிச்சுக்கிட்டு அங்கே நில்.”

நிர்மலா அத்தை அவள் நீட்டிய கையைச் சடுக் என்று தட்டி, மணமகள் காருக்கான கீ பஞ்சை தனது மார்புக்கு ஒட்டி பிடித்தாள். சென்னை அண்ணா சாலையிலிருந்த பெரிய மண்டபத்தின் பார்க்கிங் எடுத்துச்செல்லும் வழி ஏற்கெனவே நிரம்பி இருந்தது. முன்பக்க வரவேற்பு முடிந்து, மலர்த்தூவல் வாசனை, பெட்ரோல் புகை, சமையலறை நெய் மணம் எல்லாம் கலந்து நின்றன. காயத்ரியின் விரல்களில் அரைமடக்கப்பட்ட கார் ரசீது நனைந்து இருந்தது; காலை முதல் ஓடிக்கொண்டிருந்த சோறு பார்சல், பூமாலை, வரவேற்பு தட்டு, அப்புறம் மாப்பிள்ளை அண்ணனின் மருந்துப்பை—எதையும் தவறவிடாமல் காத்த அவள் கையை, இங்கே மட்டும் எல்லோருக்கும் முன் தள்ளிவிட்டார்கள்.

“அத்தை, இந்த Innova தான் முதல்ல போகணும். பாட்டிக்கு மூச்சு—”

“நீ சொல்ல வேண்டாம். வெளியே பையன்கள் இருக்கு. நீ போய் தண்ணீர் பாட்டில் எடுத்துட்டு வா. பண்ற வேலை பண்ணு.”

அதைச் சொல்லும்போது அத்தை அவளைப் பார்க்கவே இல்லை; சாவி, ஓட்டுநர், மணமகள் அம்மா, சாமியார் பையை எவர் எடுத்துச் செல்வது—அந்த ஓட்டத்தின் நடுவே காயத்ரியை மட்டும் கீழே தள்ளி வைத்து பேசினாள். அப்படியே அருகே நின்றிருந்த இரு வேலைக்கார பெண்கள் முகம் சுளித்து அவளைப் பார்த்து விலகினார்கள். ஒருத்தி தோளில் கையை இடம் மாற்றிக்கொண்டாள்; இன்னொருத்தி தன் பாதத்தை சற்றுப் பின்செலுத்தினாள். “உதவி செய்ய வந்தவ” என்று அவர்கள் கண்களில் எழுதியிருந்தது.

காயத்ரி திரும்பிப் போகவில்லை. அவள் கை மெதுவாகவே இறங்கியது; சினம் முகத்தில் ஏறவில்லை. “பாட்டி இந்த வெயிலில நிக்க முடியாது,” என்றாள் மட்டும். அவளது குரல் உயரமாக இல்லை. அதுதான் முதல் பிளவு. அருகே இருந்த சுந்தர் மாமா தலைநீட்டி பார்த்தார். அவருக்கு தெரியும்—காலை ஐந்திலிருந்து யார் என்ன சுமந்தது. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்ற உறவு இருந்தாலும், பெயர் போடப்படாத இடங்களில் அது எவ்வளவு எளிதாக அழிக்கப்படுகிறது என்று அவருக்கும் தெரியும்.

“நான் சொல்றத கேள்,” நிர்மலா அத்தை இப்போது நேராகப் பார்த்தாள். “இது வீட்டுக் காரியம். நீ வெளியில் நின்னு காத்திரு. அரவிந்த் வந்ததும் அவன் பார்ப்பான்.”

அரவிந்த். அந்த பெயர் இந்த மண்டபத்திலே நாளெல்லாம் கிசுகிசுவாய் சுற்றியது. வரன் பக்கம் பெரிய வீடு, சொந்த கார் வரிசை, கோயம்புத்தூரிலிருந்து வந்த உறவினர், சேவைத் துறையில் உயர்ந்த வேலை, வெளிநாடு போவதா இல்லையா—அதிலேயே மக்கள் மாட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அரவிந்த் எங்கு பார்த்தாலும் காயத்ரியையே தேடிக்கொண்டிருந்தான் என்பதை அவள் மட்டும் கவனிக்காமல் இருக்கப் பழகிவிட்டாள். இப்போது அவன் மண்டபத்தின் உள்ளே பெரியவர்களுடன் இருந்தான்; அதற்குள் பார்க்கிங் வழி சிக்கிக் கொண்டது.

“தண்ணீர் பாட்டில் எடுத்து வா,” என்ற நிர்மலா அத்தை மீண்டும், இந்த முறை சாவிப் பஞ்சை லதா அக்காவிடம் காட்டிக்காட்டி. “இதை யாருக்குத் தரணும் நாங்கத் தெரிஞ்சுக்கிறோம்.”

அது வெறும் திட்டல் இல்லை. காயத்ரி பார்க்கும்படி, கேட்கும்படி, சாவி யாரிடம் சுற்ற வேண்டும் என்பதையும் அத்தை மேடையேறி நடிக்கிற மாதிரி காட்டினாள். லதா அக்கா குழப்பத்தோடு சிரித்தாள்; வாங்க முயன்ற கை பாதியிலே நின்றது. காயத்ரி திரும்பிப் போகாமல், தண்ணீர் மேசை இருந்த பக்கம் நடந்தாள். ஆனால் பாதியில் நின்று, சமையலறை வாசலருகே படுத்திருந்த இரண்டு நீலப்பைகள், ஆக்சிஜன் இன்ஹேலர் வைத்திருந்த சிறு கைப்பை, பெரியம்மா அமர வேண்டிய மடிக்குச்சி—அனைத்தையும் ஒரே பார்வையில் எண்ணிக்கொண்டாள். அடுத்த கணம் அவள் தண்ணீர் அல்ல, வாகனப் பட்டியல் வைத்திருந்த சிறு பலகைக்கே சென்றாள்.

பலகையின் பக்கத்தில் நின்றிருந்த ஓட்டுநர் முருகன் அவளைப் பார்த்ததும், “அக்கா, எந்த கார் முதல்ல?” என்று இயல்பாகக் கேட்டுவிட்டான். அதுவே இரண்டாவது பிளவு. கேட்டதும் தன்னையே திருத்திக்கொள்ள அவன் கண் நிர்மலா அத்தையைத் தேடியது. காயத்ரி அவனிடமிருந்து பலகையை வாங்கவில்லை; குனிந்து அதில் இருந்த பெயர்களை மட்டும் பார்த்தாள். “பாட்டி, மருந்துப்பை, மாலையோடு வந்த சாமியார்—மூணு பேர் முதல் கார். மணமகள் புடவை பெட்டி இரண்டாவது. அதுக்கப்புறம் குழந்தைகள்.”

“முருகா!” நிர்மலா அத்தை கத்தியாள். “யார் கேட்க சொல்லியிருக்கே?”

ஆனால் அடுத்த விநாடியில் பிரச்சனை வெடித்தது. வாசலுக்குள் இருந்து ஒருவரை ஒருவர் கடந்து மூவர் வெளிவந்தார்கள்—பெரியம்மா, மூச்சு இழுத்துக்கொண்டு; அவரின் மருமகள் கையில் மருந்துப்பை; பின்னால் சாமியார் மலர்க்கொத்து தவிர்க்க முடியாமல் நிற்க. அதே நேரத்தில் மணமகள் புகைப்படக்காரன் லைட்டுடன் வழியை அடைத்தான். காரின் பின்பக்கம் திறந்திருந்தது; அதற்குள் ஏற்கெனவே பரிசுப் பெட்டிகள் ஏற்றப்பட்டிருந்தன. யார் எங்கு போக வேண்டும் என்றால் ஒரு விநாடியில் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

காயத்ரி ஓடவில்லை. அவள் நின்ற இடத்திலிருந்தே, “அந்த சிவப்பு பெட்டியை முதல்ல கீழே இறக்கு. அது உடையும். பாட்டி சீட் பின்சாய்த்து வை. இன்ஹேலர் பையை கையில் வைத்துக்கோங்க. குழந்தைகளை இப்போ கொண்டு வராதீங்க,” என்றாள். குரல் வெட்டாக விழுந்தது. முருகன் தன்னிச்சையாக சிவப்பு பெட்டியை இறக்க குனிந்தான். சாமியாரை பிடித்திருந்த இளைஞன் பாதியை விட்டு அவள் சொன்ன பக்கம் திரும்பினான். லதா அக்கா தன் தோளை மணமகள் புடவை பெட்டி பக்கமிருந்து இழுத்து, பாட்டிக்கான வழி திறந்தாள்.

அந்த மாற்றம் மெதுவாக இல்லாமல் உடம்புகளில் தெரிந்தது. இன்னும் இரண்டு நிமிஷம் முன் நிர்மலா அத்தை சுற்றி நின்றிருந்தவர்கள், இப்போது கால்களை சாய்த்து காயத்ரி காட்டிய திசையிலே இடம் மாற்றினர். ஒருத்தர் தோளில் இருந்த மாலைத்தட்டைப் பின்புறமாய் எடுத்தார்; இன்னொருத்தி தன் செருப்பை சறுக்கிக் கொண்டு வெயில் பட்ட கோட்டிலிருந்து நிழல் வழிக்குத் திரும்பினாள். புகைப்படக்காரன் தான் பெரியவன் என்ற போக்கில் நின்று கொண்டிருந்தான்; “லைட் ஆப் பண்ணு, கண்ணைத் திக்குமுக்காட வைக்காதே,” என்ற காயத்ரியின் குரலுக்கு முகம் சுளித்து வயரைத் தூக்கி விலகினான். பாதை கோடுகள் மாறின. யாரும் அறிவிக்கவில்லை; ஆனாலும் கூட்டம் யாரைச் சுற்றி அமைந்துள்ளது தெளிவாகிப் போனது.

நிர்மலா அத்தை முகம் இறுகியது. “ஒரு நிமிஷம்,” என்றாள், நகங்கள் பளிச்சென்று. அவள் லதா அக்கா கையிலிருந்த கீ பஞ்சை இழுத்து வாங்கி, நேராக காயத்ரி அருகே வந்தாள். “நீ ரொம்ப ஓவரா போறே. ஒரு நாள் ஓடி சுத்தினதுக்காக வீட்டுக்குள் யார் முடிவு பண்ணணும்னு மாறிடாது. வேலை பார்த்துட்டு போற பக்கத்துல நில். பெரியவர்கள் இருக்காங்க.”

அந்த “வேலை பார்த்துட்டு போற” என்ற வார்த்தை பார்க்கிங் முழுக்க ஒலித்தது. சமையலறை கதவு அருகே இருந்த இரண்டு பெண்கள் உடனே தலை திருப்பினார்கள். சுந்தர் மாமா புருவம் சுருக்கினார். பெரியம்மாவின் மூச்சு சிரமமாக ஒலித்தது. அரை திறந்த லிப்ட் கதவில் இருந்த மாசுபட்ட கண்ணாடிப் பலகையில் காயத்ரியின் தோள் மட்டும் தெரிந்தது—நீண்ட நாள் ஓட்டத்தின் சுருக்கம், புடவை வயிற்றருகே மடிந்து, கைமணியில் வியர்வை தடம்.

“நிர்மலா,” சுந்தர் மாமா மெதுவாகச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

“மாமா, நீங்க உள்ளே போங்க,” அத்தை உடனே அவரை நிறுத்தினாள். “இங்கே என்ன செய்யணும்னு நாங்களே பார்க்கிறோம்.”

அது கடைசி தள்ளல். அவள் பேசும்போதே, பாட்டியை உட்கார வைக்க திறந்திருந்த காரின் கதவை அத்தை மீண்டும் அடைக்கச் சொன்னாள். “மணமகள் அம்மா முதல்ல போவாங்க. பிறகு பெரியவர்கள்.” சொல்லிக்கொண்டே கீ பஞ்சை ஓட்டுநரிடம் நீட்டினாள். அந்த ஒரே அசைவிலே பாட்டி மீண்டும் வெயிலில் நிற்க வேண்டிய நிலை. மருந்துப்பை எடுத்திருந்த மருமகள் பதறி கண்ணை உயர்த்தினாள்.

காயத்ரி அப்போது தான் அத்தை கையைப் பிடித்தாள். பிடித்தது சண்டையாய் அல்ல; கீ பஞ்சை நடுவே நின்று தடுத்து வைத்த மாதிரி. காகித உறை உராய்ந்த உலர்ந்த சத்தம் கேட்டது—அவள் கைப்பிடியில் இருந்த ரசீதும் சாவிப் பஞ்சின் பட்டாவும் ஒன்றாகச் சிணுங்கின. சுற்றியிருந்தவர்கள் வட்டமாக இறுகினர்.

“கை விடு,” நிர்மலா அத்தை பற்களை கடித்தாள்.

“விட மாட்டேன்,” என்றாள் காயத்ரி.

அவள் கீ பஞ்சை முழுவதும் தன் கைக்கு இழுத்து கொண்டாள். இழுக்கும் போது அத்தியின் வளையல் ஒன்று பட்டாவில் சிக்கி சடாக் என்று தகர்ந்து இரண்டு வெள்ளை மணிகள் தரையில் விழுந்தன. அருகே இருந்த குழந்தை பயந்து பின் நின்றது. அத்தியின் முகத்தில் அந்தச் சிறிய உடைப்பு பெரிய அவமானமாகத் தெரிந்தது. இதுவரை காற்றை வெட்டியிருந்த கட்டளைக் குரல் ஒரு கணம் தடுமாறியது.

அந்த தடுமாற்றத்தில்தான் அரவிந்த் வந்தான். உள்ளிருந்து விரைவாக நடந்து வந்தவன், நடந்துகொண்டிருக்கும் விஷயம் புரிய ஒரு கணமே எடுத்துக்கொண்டான். “என்ன ஆச்சு?” என்றான். யாரோ பலர் ஒன்றாகப் பேசத் தொடங்கினர். காயத்ரி அவர்களைப் பார்த்தே இல்லை.

அவள் கீ பஞ்சை உயரமாகப் பிடித்தாள். சாவிகள் வெயிலில் மினுங்கின. “முருகன்,” அவள் சொன்னாள், முழு வட்டமும் கேட்கும் அளவுக்கு. “இந்தக் கார் முதல்ல பாட்டிக்காக. சீட் பின்சாய்த்து, மருந்துப்பை கையிலே. இரண்டாவது கார் லதா அக்காவோட புடவை பெட்டி, குழந்தைகள். மாப்பிள்ளை பக்கம் யாருக்காவது பிரச்சனை இருந்தா, அரவிந்த் நேரா என்னிடம் சொல்லுவார்.”

வட்டம் அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை. முருகன் உடனே கார் கதவைத் திறந்தான். லதா அக்கா பெட்டியைத் தூக்கி வேறொரு காருக்கு நகர்ந்தாள். சாமியாரை பிடித்திருந்த இளைஞன் இடம் தந்தான். பெரியம்மாவை இருவரும் சேர்த்து உட்கார வைத்தார்கள். காயத்ரி இன்னும் கையை இறக்கவில்லை.

நிர்மலா அத்தை சிரிப்பை கட்டாயப்படுத்த முயன்றாள். “ஏன் இப்படி டிராமா? அவ்ளோதான்—”

“அத்தை,” காயத்ரி அவளை நேராக நிறுத்தினாள். “நான் இங்கே ஓடிச்சுத்துற உதவிக்காரி இல்ல. இந்தக் கல்யாணத்துக்கான advance என் கணக்கிலிருந்து போனது. மண்டபம், வண்டி, பாட்டிக்கான மருத்துவ ஏற்பாடு—இவைகளுக்கான இறுதி முடிவு யாரிடம் இருக்குன்னு இப்போ யாருக்கும் சந்தேகம் இருக்கக் கூடாது.”

அதைச் சொல்லி அவள் அரைமடக்கப்பட்ட ரசீதைக் கையைத் திறந்து நேராக சுந்தர் மாமாவிடம் காட்டவில்லை; காட்டத் தேவையில்லை. அங்கே இருந்தவர்களில் பலருக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்திருந்த எண்ணிக்கை இப்போது பெயருடன் சேர்ந்தது. சுந்தர் மாமாவின் முகம் மட்டும் கல்லாய் நின்றது. அரவிந்த் ஒரு படி முன் வந்தான்.

“அவள் சொல்வது தான் இறுதி,” என்றான் அவன், மெதுவாக ஆனால் வெட்டி. “மாமா, நான் கையெழுத்து போட்டது பின்னாடி. முதல்ல ஏற்பாடு செய்தது காயத்ரிதான்.”

அதை கேட்டதும் நிர்மலா அத்தை முகத்தில் இரத்தம் ஏறி இறங்கியது. “நீங்களும் இப்போ அவள் பக்கம்—”

“பக்கம் அல்ல,” காயத்ரி சொன்னாள். கீ பஞ்சை இன்னும் கீழிறக்காமல். “வரிசை. யார் முதலில் போகணும், யார் நிக்கணும், யாரிடம் சாவி இருக்கணும்—அதுதான். நீங்க என்னை வெளியே நிற்கச் சொன்ன இடம் இப்போ திறந்திருக்கணும்.”

அவள் தலை சற்று திருப்பி, “முருகன், நகர்த்து,” என்றாள்.

முதல்கார் மெதுவாக முன்சென்றது. அதன் பின் வழி அடைத்திருந்த பெட்டிகள் விலகின. பின்புறத்தில் நின்றவர்கள் தாமாகப் பிரிந்தனர். நிர்மலா அத்தை நடுவே நின்றபடியே, கையை நீட்டி ஏதோ சொல்ல முயன்றாள்; ஆனால் யாரும் கீ கேட்கவில்லை, யாரும் அவள் முகத்தை நோக்கிப் பணிக்காக காத்திருக்கவில்லை. அவள் அருகே இருந்த இரண்டு பெண்களும் தெரியாமல் ஒரு படி விலகி நின்றுவிட்டார்கள். அது எந்த வார்த்தையைவிட மோசமான தோல்வி.

அரவிந்த் அவள் அருகே வந்து நின்றான். காயத்ரி அவனைக் காணாமல், இரண்டாவது காரை நோக்கிக் கை காட்டினாள். “அந்தப் பெட்டி கவனமா. ஜாக்கிரதை. லதா அக்கா, குழந்தைகளை இப்போ கொண்டு வாங்க.”

அவன் குரல் கீழே இறங்கியது. “காயத்ரி—”

“பின்னாடி,” என்றாள் அவள். “இப்போ புறப்படுற வரிசை முக்கியம்.”

அவள் கீ பஞ்சிலிருந்து இரண்டாவது காரின் சாவியைத் தேர்ந்தெடுத்து முருகனின் உதவியாளரிடம் கொடுத்தாள். பிறகு, மீதியை தன் கையில் வைத்துக்கொண்டே பார்க்கிங் நுழைவாயில் நடுவே நின்றிருந்த மஞ்சள் கோனைத் தூக்கி ஓரமாக வைத்தாள். அடைந்திருந்த வட்டம் உடைந்து, வாகனங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நகரத் தொடங்கின. முன் நீண்டிருந்த வழி திறந்தது.

மண்டபத்தின் அகன்ற வராண்டா மேல் நீட்டியிருந்த அவுனிங் விளிம்புக்குக் கீழே, முற்றத்து நிழல் மெதுவாகத் திரும்பி வந்து காலியாகிய எடுத்துச்செல்லும் இடம் முழுக்கப் பரவ, காயத்ரி கடைசிச் சாவியைத் தன் புடவைக்குள் சொருகி, “இனி இந்த வரிசையில்தான் போகும்,” என்றாள்.