தவறானவளே மேலே நிறுத்தப்பட்டாள்

“அவளை உள்ளே அனுப்பாதீங்க, அந்த பக்க நாற்காலிலே உட்கார வையுங்கள்,” என்று நிலா அத்தை கை நீட்டி கயிறு வழியை வெட்டினாள். வரவேற்பு முற்றத்தில் மல்லிகை வாசனை, நாதஸ்வரம், மஞ்சள் விளக்கு எல்லாம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது; ஆனால் அந்த ஒரு கைசைகே எல்லோருக்கும் புரிந்தது—கீர்த்தனா வாசலில் நிற்கக்கூடாத பெண். அவள் கையில் இருந்த மெல்லிய காகித உறை சற்று மடங்கி கரகரத்தது. காலை முதல் ஓடி வந்ததால் சேலையின் முனை மடிப்புகள் தளர்ந்திருந்தன; மெட்ரோவில் நின்று வந்த சோர்வு தோளில் இன்னும் காய்ந்திருந்தது. இந்த திருமணச் செலவுக்காக தன் தாயின் தங்க வளையலை அடகு வைத்த வீட்டிலிருந்த பெண்ணை, இங்கே வேலைக்காரி மாதிரி ஓரமாக நிறுத்தினார்கள்.

“அத்தை, நான் மணமகள் பக்கம் கொடுத்த சீர் பட்டியலோட வந்திருக்கேன்,” கீர்த்தனா சொன்னாள். குரல் தாழ்ந்ததே, ஆனால் பின்னே நின்றிருந்த சொந்தக்காரப் பெண்கள் கேட்கும் அளவுக்கு தெளிவு.

“அதனால என்ன? சீர் கொடுத்தவங்க எல்லாரும் மாப்பிள்ளை வரிசையில நின்னா மண்டபம் போதுமா?” நிலா அத்தை சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பே சத்தமாய் விழுந்தது. “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி சுற்றிப் பேசறதால உறவு ஆகிடாது. உள்ளே VIP வரிசை. நீ பின்னாடி.”

அவள் சொன்ன “VIP” என்ற ஒற்றைச் சொல் போதும்; உடனே உஷர் கயிறை ஓரமாக இழுத்து, முன்னே வந்திருந்த இரண்டு பேரைக் கடத்திவிட்டு, கீர்த்தனாவுக்குக் குடியிருப்பு வீட்டுப் படிக்கட்டில் வைக்கிற பிளாஸ்டிக் நாற்காலியை வரவேற்பு மேசை பக்கத்துக்கு இழுத்தான். கண்ணாடி கதவின் எதிரே இருந்த ஏந்திக் கண்ணாடியில் பழைய துடைப்புக் கறைகள் தெரிந்தன; அதில் கீர்த்தனாவின் முகம் சிதறிப் பட்டது. அவள் அங்கே உட்கார்ந்தால், யார் வந்தாலும் முதலில் பார்க்கப் போவது அவள் கீழ்நிலைதான்.

கீர்த்தனா உட்காரவில்லை. நாற்காலியை விரலால் தள்ளி, அதை மீண்டும் சுவர் பக்கம் நெருக்கியாள். “நான் நிற்கிறேன்,” என்றாள் மட்டும். எதிர்பாராத அந்தச் சிறு மறுப்பால் நிலா அத்தையின் புருவம் அசைந்தது. உட்கார வைக்க நினைத்த இடத்தை அவள் வெறுமையாக்கிவிட்டாள்; அது முதல் சின்னப் பிளவு.

அந்த நேரத்தில்தான் மண்டப மேலாளர் ரமேஷ் கணக்குப் புத்தகத்தோடு ஓடிவந்தான். “அம்மா, மாப்பிள்ளை வீட்டார் வரிசை தயார்,” என்று நிலா அத்தையைக் கேட்டான். அவள் உடனே கீர்த்தனாவின் பக்கத்தில் இருந்த சீர் தட்டுப் பட்டியலை எடுத்துக் கொண்டு, “இது பின்பக்கம் போகட்டும். முன்னாடி பேராசிரியர் சுப்பிரமணியன் குடும்பம், அப்புறம் எம்.எல்.ஏ.வின் மனைவி. இந்தப் பெண் தட்டுகளோட சேர்ந்து வரட்டும்,” என்றாள். கீர்த்தனாவை மனிதராக அல்ல, பொருளோடு நகர்த்தும் உத்தரவு.

“அத்தை, அந்தத் தட்டுகள் எல்லாம் என் கணக்கில் வாங்கியவை,” கீர்த்தனா சொன்னபோது இரண்டு மூத்த மாமியார் தலை திருப்பிப் பார்த்தார்கள்.

“அதனால உன் பெயர் மேடையில படிக்கப்போறாங்களா?” நிலா அத்தை சுருக்கமாக வெட்டினாள். “எல்லாரும் எல்லை தெரிஞ்சுக்கணும்.”

அந்த “எல்லை” என்பதுதான் கீர்த்தனாவை வாசலை விட வெளியே தள்ளியது. ஆதவனுடனான உறவு வீட்டுக்கு புதிதல்ல; இரண்டு வருடமாய் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும். ஆனால் ஒப்புதல் தர வேண்டிய தருணம்தோறும் நிலா அத்தை உறவை நிழலாக்கி, வேலை கொடுத்தவள்-வேலை செய்தவள் போல் வாசலை ஒழுங்குபடுத்துவாள். கீர்த்தனா சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்து சம்பாதித்த பணத்தில், மணமகளுக்கான புகைப்படச் சுவர் முதல் விருந்தினர் தங்கும் அறை வரை ஓடி செய்த சுமையை யாரும் இப்போது சொல்லவில்லை. சொல்லப்படுவது இடம்தான்.

“செல்வம்,” நிலா அத்தை உஷரை அழைத்தாள், “இந்தப் பெண்ணைக் கல்யாண சாப்பாட்டு அறை வழியிலே அனுப்பு. முன் வாசல் கூட்டம் அதிகம்.”

செல்வம் ஓடிவந்தான். அவன் கண்களில் தயக்கம் இருந்தது; ஆனாலும் உத்தரவு கேட்கும் பழக்கமுள்ள உடல். அவன் கையை முன்னே நீட்டி, “அக்கா, இங்கிருந்து சைடு வழியா…” என்று தொடங்கினான்.

“நான் சைடு வழி வர மாட்டேன்,” கீர்த்தனா சொன்னாள். இந்த முறை சற்று உயரமாக. அவள் சொல்லியவுடனே நாதஸ்வரம் ஓரளவு தள்ளிச் சென்றது போல, அருகிலிருந்தவர்கள் உடலால் இடம் மாறினார்கள். யாரும் அவளை ஆதரிக்கவில்லை; ஆனாலும் யார் தள்ளப்படுகிறார்கள் என்பதைப் பார்க்க திறந்த வளையம் உருவானது.

நிலா அத்தை புன்னகையை இறுக்கினாள். “இது மண்டபம். யாருக்காவது மரியாதை காட்டணும். உனக்கு புரியலையென்றால் யாராவது கற்றுக்கொடுப்பாங்க.”

அந்தக் கணத்தில் வரவேற்பு வாசலுக்கு வெளியே கருநிற கார் நின்றது. சலசலப்பு ஒரு திசைக்கு மாறியது. மாப்பிள்ளை பக்கம் முக்கியமான விருந்தினர் வந்ததாக எல்லோரும் எண்ணி முன்னே நகர்ந்தார்கள். ரமேஷ் புத்தகத்தைக் கட்டிப்பிடித்தபடி ஓடி கதவைத் திறக்கச் சென்றான். நிலா அத்தையும் முகம் மாற்றிக் கொண்டு கயிறு வழியருகே நின்றாள்.

காரிலிருந்து முதலில் இறங்கியது ஆதவன். வெள்ளை வேட்டி, கிரீம் சட்டை, முகத்தில் வழக்கமான குளிர்ச்சி. அவன் பின்னால் இறங்கியவர் அவன் தந்தை. இன்னும் இரண்டு அடிகள் நடந்தவுடனே ஆதவன் நின்றுவிட்டான். நேராக கீர்த்தனாவையே பார்த்தான். சுவரோடு தள்ளப்பட்ட நாற்காலி, கையில் மடங்கிய காகித உறை, செல்வம் காட்டிய சைடு வழி—மூன்று விஷயங்களையும் ஒரே பார்வையில் எடுத்துவிட்டான்.

“ரமேஷ்,” அவன் அமைதியாக அழைத்தான்.

“சார்?”

“என்னை எங்கே வரவேற்கணும்னு பின்பு பாருங்கள். முதலில் அவளை அழைத்துக் கொண்டு வாருங்கள்.”

முற்றத்தின் திறந்த வளையத்தில் அந்த வாக்கியம் மோதியது. ரமேஷ் ஒரு கணம் நிலா அத்தையையும், ஒரு கணம் ஆதவனையும் பார்த்தான். கடைசியில் அவன் கால்கள் தான் முடிவு செய்தன. கையில் இருந்த புத்தகம் கீழே இறங்கியது. அவன் நேராக கீர்த்தனாவின் பக்கம் திரும்பினான். செல்வமும் தானாக அவள் முன் நின்று கயிறை உயர்த்தினான். இப்போதுதான் உடல் வழி மாறியது—யாரை முதலில் அழைக்கிறார்கள், யாரை மறைத்து நடத்துகிறார்கள் என்பதில் நேரடி வெட்டு.

நிலா அத்தை உடனே இடையில் நுழைந்தாள். “ஆதவா, இப்போ இது வேண்டாம்பா. முதலில் பெரியவர்களை—”

ஆதவன் தலை திருப்பாமல், “பெரியவர்கள் காத்திருக்க மாட்டாங்களா? காத்திருக்கட்டும்,” என்றான். அவன் தந்தை எதுவும் பேசவில்லை; ஆனால் நிலா அத்தை முன் வைத்திருந்த மலர் தட்டையை எடுக்காமல் பின்வாங்கினார். அந்தச் சிறு பின்வாங்குதலே சுற்றியிருந்தவர்களுக்கு புதிய வாசிப்பு.

கீர்த்தனா அங்கேயே நின்றாள். உடனே நகரவில்லை. ரமேஷ் கயிறை தூக்கிக் காத்திருக்க, செல்வம் மற்றவர்களைப் பின்செல்லக் கையைப் பரப்பினான். முன்னே போகத் தயாராக நின்றிருந்த பேராசிரியர் குடும்பம் திடீரென்று வழி விட்டு ஒதுங்கியது. ஓரமாக வைக்கப்பட்டிருந்த நாற்காலி இன்னும் வெறுமையாக இருந்தது; அதை யாரும் மீண்டும் இழுக்கத் துணியவில்லை.

“வா,” ஆதவன் சொன்னான்.

கீர்த்தனா அவனைப் பார்த்தாள். “எனக்காக வழி திறக்க சொன்னால் மட்டும் போதாது. யாருடைய இடத்தில் நான் நிற்கணும்னு தெளிவா சொல்லு.”

நிலா அத்தையின் முகத்தில் அப்போதுதான் உண்மையான கோபம் விழுந்தது. “எவ்வளவு தைரியம்! இவ்வளவு பேரு முன்னாடி—”

“அத்தை,” கீர்த்தனா அவளை வெட்டினாள். குரல் இப்போது மெல்ல இல்லை. “என்னைத் தட்டுகளோட சேர்த்து பின்பக்கம் அனுப்ப சொன்னது நீங்க. சைடு வழி போகச் சொன்னதும் நீங்க. நான் எந்த வரிசைன்னு இப்போ இங்கத்தான் சொல்லணும்.”

அது வேண்டாமென்றால் நிலா அத்தை கைகூடச் செய்திருப்பாள்; ஆனால் திறந்த முற்றம், விளக்கு, படம் எடுக்கும் ஒளி, எல்லாம் அவளைச் சுற்றி கட்டியிருந்தது. அவள் உடனே கடைசி முயற்சியை எடுத்தாள். “சரி, அவள் உள்ளே வரட்டும். ஆனா பெண்கள் பக்கம் மூன்றாவது வரிசை இருக்கை. அதுதான் முறைக்கு சரி.”

அந்த “மூன்றாவது வரிசை” தான் இறுதி பொது திருத்தம்; கீர்த்தனாவை உள்ளே விடுவது போல காட்டி, இடத்தை மீண்டும் கீழே தள்ளும் முயற்சி. இதுவரை சற்றே ஒதுங்கி பார்த்திருந்த ஆதவன் திடீரென்று முழு திருப்பமாய் அவளருகே வந்தான். வரவேற்பு மேசையில் மணமக்கள் குடும்பத்துக்கு வைக்கப்பட்ட பெயர் அட்டைகள் இருந்தன. அவன் தன் தாயின் பெயருக்குப் பக்கத்தில் காலியாக வைக்கப்பட்டிருந்த ஆசன அட்டையை எடுத்தான். மேசை மரம் மீது அது ஒலி எழுப்பியது. எல்லாரும் பார்த்தார்கள்.

“இது மூன்றாவது வரிசை கிடையாது,” என்றான். “என் அம்மாவுக்கு அடுத்த இருக்கை.”

ரமேஷ் நெஞ்சை நேராக்கிக் கொண்டான். “அதை மேடைக்கு முன் வைக்கணுமா, சார்?”

ஆதவன் பதில் சொல்லும் முன் கீர்த்தனா கை நீட்டி அந்த அட்டையை அவனிடமிருந்து எடுத்துக் கொண்டாள். அதுதான் அவளுடைய முடிவு. “ரமேஷ் அண்ணா,” என்றாள், “அந்த இருக்கையை அங்கே வையுங்கள். நான் எங்கே உட்கார்கிறேன்னு யாரும் பிறகு மாற்றக் கூடாது.”

“சரி, அம்மா,” என்று ரமேஷ் உடனே சொன்னான். “செல்வம், வழி காலி பண்ணு.”

அந்த ஒரு “அம்மா” நிலா அத்தைக்கு நேரடி அடியாகப் பட்டது. இதுவரை “இந்தப் பெண்” என்று தள்ளிய இடத்தில், மண்டபத்தின் வேலை ஓட்டம் கீர்த்தனாவை முகவரியோடு எடுத்தது. செல்வம் வேகமாக முன்னே சென்று, புகைப்படக்காரனை ஒதுக்கி, விளக்கு கம்பியருகே நின்றிருந்த இரு சிறுவர்களைக் கழற்றி வழி செய்தான். கீர்த்தனா நகர, மக்கள் தோள்களைப் பின்னே இழுத்தார்கள். உடல்களே வரிசையை வாசித்து திருந்தின.

நிலா அத்தை இன்னும் விடவில்லை. “ஆதவா, நீ என்ன செய்கிறேன்னு தெரியுமா? இப்போ மேடையிலே யாரெல்லாம் இருக்காங்க தெரியுமா? மாப்பிள்ளை வீட்டார் கேட்பாங்க.”

ஆதவன் அவள்மேல் பார்த்தது குளிர்ந்த ஒரே பார்வை. “கேட்டா சொல்லுங்க. முதலில் வரவேற்பு வரிசையில நிக்க வேண்டியவர் யாருன்னு நான் வைத்துட்டேன்.”

அவன் தந்தை அந்த நேரத்தில் முன்னே வந்து, கீர்த்தனாவுக்காக வைத்திருந்த மலரை அவளிடம் நீட்டினார். “வாங்க,” என்றார் மட்டும். சொல்லாடல் குறைவு; ஆனால் நிலா அத்தையின் கையில் இருந்த வரவேற்பு அதிகாரம் அங்கேயே கிழிந்தது. மலர் தட்டு அவள் கை விட்டுப் போகவில்லை; ஆனாலும் அவளிடம் இருந்து ஏற்றுக்கொள்ள யாரும் முன்னே வரவில்லை.

கீர்த்தனா நடந்து போனாள். ஒவ்வொரு அடியும் கேட்கும் மாதிரி அல்ல; ஆனால் திறந்த முற்றத்தில் எல்லோருக்கும் தெரியும் மாதிரி. அவள் தன் கையில் இருந்த மடங்கிய காகித உறையை வரவேற்பு மேசைமேல் அமைதியாக வைத்து, அதன் பக்கத்தில் பெயர் அட்டையை நேராக நிமிர்த்தினாள். “இது சாய்ந்தா மீண்டும் நிமிர்த்துங்க,” என்றாள் ரமேஷிடம். “நான் நகர்ந்த பிறகும்.”

“நகராது,” என்றான் அவன் உடனே.

அவர்கள் உள்ளே செல்லும் படிக்கட்டு முன் நிலா அத்தை கடைசியாக முன்னே வந்து, “கீர்த்தனா, இவ்வளவு அவசரமா முன்னாடி போனா நல்லா தெரியாது. கொஞ்சம் பின்னாடி—”

கீர்த்தனா திரும்பிப் பார்த்தாள். “நான் பின்னாடி நிற்க வேண்டியதை இப்போதான் எல்லோரும் பார்த்தாச்சு, அத்தை. இப்போ நான் எங்கே போகறேன்னு நீங்க பாத்துக்கொள்ளுங்கள்.” என்று சொன்னவள், ஆதவனை நோக்காமல், “நான் முதலில் போகிறேன்,” என்றாள்.

படிக்கட்டு லாண்டிங்கை அடையும் முன் உஷர் செல்வம் ஓடிவந்து கூட்டத்தைத் தடுப்பதற்காக கையை நீட்டினான்; அவன் சட்டைச் சவ்வு முதலில் பின்வாங்கி வழியைத் திறந்தது. குறுகிய பாதையில் மற்ற உடல்கள் தாமாக நின்றுகொண்டன. கீர்த்தனா அந்தத் திறந்த முன்னுரிமைக்குள் நேராக நடந்தாள்.