நடத்தியவன் போலிருந்தவன் உடைந்தான்

“கவியா, அங்க இல்ல. டோக்கன் மூன்றாம் கவுண்டர்ல நில்.”

பிரவீன் அவள் கழுத்திலிருந்த அடையாள அட்டையை இரண்டு விரலால் பிடித்து இழுத்தான். அவள் வழக்கமாக உட்காரும் முன்கவுண்டர் நாற்காலியில் அவன் தம்பி மாதிரி வேலைக்கு வந்த புதியவன் சுரேஷை அமர வைத்திருந்தான். முன் வரிசை ஏற்கனவே கதவுக்குப் புறம் வரை பிசைந்து நின்றது. கண்ணாடி மேசையின் ஓரத்தில் குளிர்ந்து வளையம் போட்ட தேநீர் கோப்பை. அருகில் கவியாவின் அரை மடக்கப்பட்ட ரசீது சீட்டு—மணமகள் நகைக்காசுக்காக அம்மா எழுதிய கணக்கு—மீண்டும் மீண்டும் திறந்ததால் விளிம்பு நரம்பாகி இருந்தது.

“அது என் வழி கவுண்டர்,” என்று கவியா சொன்னாள்.

“இன்று ரோஸ்டர் நான் போட்டேன்,” என்றான் பிரவீன், கூட்டம் கேட்கும் அளவுக்கு. “நீ பின் அறையிலிருந்து மாதிரி பெட்டிகள் எடுத்து வா. முன் வேலை சுரேஷ் பார்த்துக்கொள்வான். எல்லாரும் நிக்கறாங்க; டிராமா வேண்டாம்.”

அந்த கடைசி வார்த்தைக்குப் பிறகு தான் கவியா நகர்ந்தாள். எதிர்த்துக் கத்தவில்லை. சுரேஷின் பக்கத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஸ்கேனர் கைப்பிடி, டோக்கன் முத்திரை, பதிவு புத்தகம்—மூன்றையும் ஒரே பார்வையில் பார்த்தாள். பிறகு தன் பேனை எடுத்துக் கொண்டாள். பழைய மை கறை பதிந்த அந்த பேனா அவள் விரல்களில் சற்றே மடங்கி நின்றது. “மாதிரி பெட்டிகள் எடுக்கிறேன்,” என்றாள். சொன்னது கீழ்ப்படிதல் போல இருந்தாலும், அவள் குரலில் பிரவீன் எதிர்பார்த்த மென்மை இல்லை.

சென்னையின் காலை கூட்டம் அதற்குள் முழுதாக உடைந்து உள்ளே விழுந்தது. வயதான ஒருத்தி கையை நடுக்கத்தோடு மேசையில் வைத்தாள். “எனக்குப் பன்னிரண்டு மணிக்குள் ஸ்கேன். டாக்டர் எழுதி அனுப்பிருக்கார்.”

சுரேஷ் திரையில் பெயரைத் தேடி தேடி நின்றான். இரண்டு முறை தவறாக டோக்கன் அழைத்தான். மூன்றாவது முறை மாதிரி சீட்டை ரசீது சீட்டோடு குழப்பி, “அது அங்க போங்க… இல்லை, இங்க…” என்று திணறினான். வரிசை உடனே அசைந்தது. பின்னால் இருந்து, “ஒவ்வொருத்தரையும் இவ்வளவு நேரம் எடுத்தா எப்படி?” என்று சத்தம். கவுண்டரின் பக்கவாசல் கதவுச்சட்டத்தில் நின்று கவியா இதையெல்லாம் பார்த்தாள். கையில் பிடித்த பெட்டிகள் இருந்தும், அவள் பார்வை முன் மேசையிலிருந்து விலகவில்லை.

அதே நேரத்தில் அவள் மொபைல் அதிர்ந்தது. அம்மா.

“வேலை நேரத்துல பேசாதீங்கன்னு சொன்னேனே,” என்றாள் கவியா, குரலை அடக்கி.

அங்கிருந்த சலசலப்பைக் கடந்து அம்மாவின் மூச்சே முதலில் கேட்டது. “மாலைக்குள் பணம் போடணும் மா. மாப்பிள்ளை வீட்டாரு நேத்தே மறைமுகமா கேட்டாங்க. உன் தம்பி கல்லூரி கட்டணமும் நாளைக்கு. நீ இந்த ஷிப்ட் மிஸ் பண்ணாதேன்னு தான் சொல்றேன். சற்று மேலாளரிடமாவது—”

“போடுறேன்,” என்றாள் கவியா. “போன் வைங்க.”

அவள் திரும்பும் முன்னே முன்கவுண்டரில் புதிய சிக்கல். ஆம்புலன்ஸிலிருந்து வீல் செயரில் கொண்டு வந்த முதியவர். மூக்கில் ஆக்சிஜன் குழாய். அவரோடு வந்த இளைஞன் பச்சை கோப்பை மேசையில் அடித்தான். “எமர்ஜென்சி முன்னுரிமைன்னு சொல்லி டாக்டர் அனுப்பிருக்கார். பத்து நிமிஷமாச்சு. பதிவு எங்கே?”

சுரேஷ் கோப்பைத் திறந்து மூடியான். ஏதோ குறியீட்டுப் பக்கம் தேடினான். “முன்னே ரசீது—”

“முதல்ல பதிவு,” என்று இளைஞன் கத்தினான். பின்னாலிருந்தவர்கள் உடனே தலையை நீட்டினர். ஒருத்தி தனது குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு, “எங்களுக்கு கூட இரண்டு மணி நேரமாச்சு,” என்றாள். அந்த ஒரு நொடியிலேயே பிரவீன் கவியாவை அழைத்தான்.

“ஏய், அங்க நிக்காதே. லேப் டிராலி தள்ளிக்கொண்டு போ. இங்க நாங்க பார்ப்போம்.”

அதுதான் அவமானத்தை விட மோசமான பகுதி. அவன் அவளைத் தள்ளவில்லை; அவள் தெரிந்த வேலையை அவள் கண்ண்முன்னே மற்றவன் கெடுப்பதைப் பார்க்க வைத்தான்.

கவியா டிராலியின் கைப்பிடியைப் பிடித்து ஒரு அடியைத்தான் நகர்த்தினாள். பிறகு திரும்பி வந்தாள். முன் கவுண்டருக்குள் நேராக நுழைந்தாள். பிரவீன் “கவியா—” என்று தொடங்கும் முன் அவள் தன் அடையாள அட்டையை அவன் கையிலிருந்து இழுத்து, ஸ்கேனர் முன் தொங்கிய காந்தக் குத்தியில் தானே செருகினாள். அவள் கை முத்திரை கருவியின் மேல் சென்று நின்றது. அறை முழுக்க பார்த்தது அந்தக் கைதான்.

“டோக்கன் 48, எமர்ஜென்சி பதிவு முதல்ல,” என்று அவள் சொன்னாள்.

சுரேஷின் முன் இருந்த கோப்பை அவள் ஒரு இழுப்பில் தன் பக்கம் கொண்டுவந்தாள். முதியவரின் பரிந்துரைச் சீட்டைப் பாதி பார்வையிலேயே பிடித்தாள். “ரத்தம் எடுக்க முன்னாடி க்ரியாட்டினின் வேண்டியிருக்கும். லதா, முன்னுரிமை லேபிள் ஒட்டு. மல்லிகா அக்கா, சக்கர நாற்காலி பக்கவாசல் வழியா ஸ்கேன் பிரிவுக்கு அறிவி.” அவள் முத்திரை போட்ட சத்தம் மூன்று முறை விரைவாக விழுந்தது. அச்சுப்பொறி சீட்டு துப்பியது. “அண்ணே, இதைப் பிடிங்க. நேராக இடது வழி.”

அந்த இளைஞன் யாரைக் கேட்பது என்று ஒரு துளி கூட யோசிக்கவில்லை. சீட்டைப் பிடித்து அவள் காட்டிய பக்கம் திரும்பினான். பின்னால் இருந்த குழந்தையம்மா உடனே, “அக்கா, என் டோக்கன் 52. fasting எழுதிருக்காங்க,” என்று கவியாவை நோக்கிப் பேசினாள்; சுரேஷை நோக்கவில்லை. முதல் சரியான ஓட்டம் அதே நொடியிலே உருவானது.

பிரவீன் சிரிப்பை கட்டிக்கொண்டு, “நான் சொல்லாமே கவுண்டருக்குள் வந்துட்டியா?” என்றான்.

கவியா பதில் சொல்லவில்லை. அடுத்த கோப்பைத் திறந்தாள். “யாரு ஆன்லைன் முன்பதிவு? QR காட்டுங்க. காகிதம் தயார் வைங்க. பெயரை முழுக்க சொல்லுங்க.” வரிசை தானாக சீரானது. கூட்டம் பாதுகாப்பான கையை எவ்வளவு வேகமாக தேர்வு செய்கிறது என்று அங்கு நின்ற ஒவ்வொருவரும் பார்த்தார்கள்.

சுரேஷ் மீண்டும் இடம் பிடிக்க முயன்றான். “அது என் சீட்…”

அவள் கண் மட்டும் தூக்கினாள். “அப்படியென்றால் இந்தப் பெயரை நீ சொல்லு. இந்த குறியீட்டில் நோன்பு குறிப்பு எங்க?” என்று திரையை அவன் பக்கம் சற்றே திருப்பினாள். அவன் உதடு திறந்து மூடியது. விரல்கள் விசைப்பலகை மேல் நின்றன. பின்னால் யாரோ மூக்கில் சிணுங்கினார். அதே வேளையில் மல்லிகா அக்கா கண்ணாடி ஜன்னலுக்கு அப்பால் இருந்து, “கவியா, நா அனுப்பிட்டேன். அடுத்தது என்ன?” என்று கேட்டாள். பிரவீன் அருகிலேயே இருந்தும் அவளைத் தாண்டி கேட்டாள்.

“நீ என்கிட்ட கேளு,” என்று பிரவீன் சுருக்கமாக சொன்னான்.

மல்லிகா அக்கா அவன் பக்கம் பார்க்கவே இல்லை. “கவியா?”

“நீல சீட்டுகள் எல்லாம் இடது தட்டில். சிவப்பு சீட்டுகள் மேலே. லதாவை அனுப்பு,” என்றாள் கவியா.

இரண்டாவது முறை அதிகாரம் வெளுத்து விலகியது அப்போதுதான். லதா ஓடிவந்து, “அக்கா, பத்து மாதிரி குழாய்க்கு லேபிள் வேணும்,” என்றாள். அவள் குரலில் விண்ணப்பம் இல்லை; வழக்கம். கவியா கையசைத்து இடம் காட்டினாள். சுரேஷ் நாற்காலியில் இருந்தும் வேலையின் நடுவில் தொங்கும் மனிதனாகிப் போனான்.

பிரவீன் கடைசியாக பாதுகாப்பு குரலை முயன்றான். “தவறு ஆயிட்டா யார் பொறுப்பு? நீ உன் வரம்புல இரு.”

அந்தச் சொல்லோடு அடுத்த விபத்து வந்து விழுந்தது. சுரேஷ் ஏற்கனவே பெற்றிருந்த இரண்டு கோப்புகளில் லேபிள் மாற்றி வைத்திருந்தான். ஒரே பெயருடன் வந்த தந்தை, மகன் மாதிரி சீட்டுகள் கலந்துபோனது. மகனின் எக்ஸ்ரே தாளில் தந்தையின் வயது. தந்தையின் ரத்தச் சோதனைத் தாளில் மகனின் நோன்பு குறிப்பு. கவியா அதை ஒரு நொடியில் கண்டுபிடித்தாள். ஆனால் பிழை கூட்டம் முன் வெளியில் கிடந்தது. அந்த ஆம்புலன்ஸில் வந்த இளைஞன் திரும்பி வந்து, “இங்க வேற பேர் பெயர் போட்டுருக்கீங்க!” என்று காகிதத்தை உயர்த்தினான்.

அது தான் எல்லை. பின்னால் டோக்கன் இயந்திரம் குரல் விடாமல் நின்றது. கதவுக்கு வெளியே இன்னும் ஐம்பது பேர். கண்ணாடி அறைக்குள் இருந்த கிளினிக் மேலாளர் அருணாசலம் கதவைத் தள்ளி வெளியே வந்தார். வெள்ளை சட்டையின் கைமடிப்பில் நீலப் பேனா. அவர் ஒரு சுற்று பார்த்தார்: குவிந்த கோப்புகள், தவறான சீட்டுடன் கத்தும் உறவினர், நாற்காலியில் உறைந்து போன சுரேஷ், முத்திரையை இடைவிடாமல் இயக்கும் கவியா.

“இது என்ன?” என்றார்.

பிரவீன் உடனே முன்வந்தான். “சிறுச்சிறு குழப்பம் சார். நான் சரி பண்ணிடுறேன்.”

“இல்ல,” என்றாள் கவியா. அது சத்தமாக இல்லை; வெட்டியது. அவள் தவறான இரண்டு சீட்டுகளையும் பிரவீனின் கையிலிருந்து நேராக எடுத்தாள், சரியான கோப்புகளோடு பொருத்தி முத்திரை போட்டு வாடிக்கையாளர்களிடம் தந்தாள். “இப்போ நேரம் போச்சு. இன்னும் ஐந்து நிமிஷம் இப்படி நின்றா வெளியே சண்டை தொடங்கும். முன்கவுண்டர் முழுக்க ஒரே ஓட்டத்துல செல்லணும். ஒருத்தர் கட்டணம், ஒருத்தர் கோப்பு தள்ளல், ஒருத்தர் மாதிரி அனுப்பு. மையம் நான்தான்.”

அருணாசலம் ஒரு நொடி மட்டும் பிரவீனைப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் ஆதரவு இல்லை; கணக்கு மட்டும் இருந்தது. வெளியே இருந்து கண்ணாடியைத் தட்டும் கைகள் அதிகரித்தன. கதவிலே பாதுகாப்பு காவலன் திணறிக்கொண்டிருந்தான்.

“பிரவீன்,” என்றார் அவர். “புத்தகத்தையும் அடையாள அட்டையையும் கவியாவிடம் கொடு. நீ பணம் வாங்குற வரிசை மட்டும் பார். சுரேஷ், எழுந்திரு.”

அந்தச் சொல் கவுண்டர் மேல் விழுந்தவுடன் பிரவீன் முதலில் சிரிக்க நினைத்தான்; முடியவில்லை. பதிவு புத்தகத்தை அவன் பிடித்த விரல்கள் ஒரு முறை இறுகின. கூட்டம் பார்க்கிறது என்பதறிவு அவன் முகத்திலேயே கொப்பளித்தது. “சார், நான் தான்—”

“கொடு,” என்றார் அருணாசலம், இம்முறை நேராக.

பிரவீன் மெதுவாக புத்தகத்தை நகர்த்தினான். கவியா கையை நீட்டாமல் காத்திருந்தாள். அவன் இறுதியில் அதை அவள் முன் வைத்தான். பிறகு அவள் அடையாள அட்டையை அவன் கைப்பிடியில் இருந்து எடுத்து, தன் கழுத்தில் நேராக அணிந்துக் கொண்டாள். அந்தச் சின்ன சிளுக் என்ற ஒலி கண்ணாடி மேசை முழுக்க கேட்கப்பட்டது.

“லதா, பணப் பதிவை வலப்பக்கம் மாற்று,” என்றாள் கவியா உடனே. “மல்லிகா அக்கா, சிவப்பு சீட்டுகள் நேரா உள்ளே. சுரேஷ், பெயர் அழை. நான் சொல்வதைத் தவிர ஒன்றும் தொடாதே.”

“டோக்கன் 53!” என்று சுரேஷ் உடனே கூப்பிட்டான். அவன் குரலில் முன் இருந்த சொந்தத் தனம் இல்லை.

“காகிதம் முதல்ல,” என்றாள் கவியா.

“காகிதம் முதல்ல,” என்று அவன் மீண்டும் சொன்னான்.

அதற்கு அடுத்த பதினைந்து நிமிடம் யாருக்கும் முழுதாகச் சொந்தமில்லை; எல்லாமும் அவள் கைகளுக்கே சொந்தம். கோப்புகள் அவள் பக்கம் வந்து திறந்தன, முத்திரை விழுந்தது, ரசீது கிழிந்தது, வழிகள் பிரிந்தன. வயதானவர் உள்ளே போனார். fasting குழந்தை முதலில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. தவறான லேபிள் திருத்தப்பட்டது. கவுண்டரின் மேல் இருந்த குளிர்ந்த தேநீர் கோப்பை யாரோ அசைத்ததால் அதன் வட்டம் மேலும் பெரிதாயிற்று; ஆனால் மேசை ஓட்டம் இனி நின்றது இல்லை.

பிரவீன் பணம் வாங்கும் பக்கம் நின்றான். ஒரு நோயாளி அவனிடம், “அடுத்தது எங்கு?” என்று கேட்டதும், அவன் தன்னிச்சையாக, “கவியா அக்காவிடம் அந்த சீட்டு காட்டுங்க,” என்றான். சொன்னதும் தானே தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டான். அமைதியான கீழ்ப்படிதல் அதைவிட வெளிப்படையாக இருக்க முடியாது.

வரிசை கதவுக்குள் சுருங்கி வந்தபோது மட்டுமே கவியா நாற்காலியில் இருந்து எழுந்தாள். “முன்கவுண்டர் ஓட்டம் தொடர்ந்து போகட்டும்,” என்றாள். “பின் வழியில உள்ள டிராலி நின்று போயிருக்கு. மாதிரி நேரம் தள்ளக்கூடாது.”

அவள் பதிவு புத்தகத்தை மூடி வைக்கவில்லை; திறந்தபடியே மல்லிகா அக்காவின் கைக்கு தள்ளினாள். அடையாள அட்டை அவள் மார்பில் படிந்து கிடந்தது. பின்புற சீரமைப்பு வழிக்குள்—சுவற்றோரம் ரப்பர் சக்கர ரேகைகள் பதிந்த நெருக்கமான அந்த வழியில்—முன்னே தள்ளாமல் காத்திருந்த கருவி உருட்டுப் பெட்டியை அவள் ஒரு கையால் பிடித்தாள். இன்னொரு கையால் அட்டையை மார்பில் ஒட்டியபடி சற்றே விலக்கி, சக்கரத்தை காலைத் தட்டால் நேர் செய்தாள். “நேரா விடு,” என்றாள். உருட்டுப் பெட்டியின் சக்கரங்கள் இம்முறை சாயாமல் உண்மையாகச் சுழன்றன.