கட்டுப்பாடு மீண்டும் என் கையில்

மருந்துப் பெட்டிகள் ஏற்றிய தள்ளுவண்டி சரிவில் நின்று கதவை அடைத்துக் கொண்டிருந்தது. “அதை அங்க போடாதே, மூன்றாம் வார்டு வெளியேறும் வரிசை முதல்ல,” என்று காவிநிலா வாய்விட்டு சொன்னதும், கன்சோல் நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்த பிரபு திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் கழுத்தில் தொங்கிய அனுமதி அட்டை கிளிப் ஒளிர்ந்தது; அவள் கையில் இருந்த அட்டை மட்டும் காலைவேளையிலேயே எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது. “நீங்க ஓரமா நில்,” என்றான் அவன், எல்லாரும் கேட்கும் அளவுக்கு. “இப்ப இந்த பகுதியை நான் பார்க்கறேன். நீங்க பட்டியல் மட்டும் செக் பண்ணு.”

கன்சோல் பக்கத்து மேசையில் பாதியாக மடக்கப்பட்ட ரசீது ஒன்று இருந்தது; அதை காலை மூன்றாவது தடவையாகத் திறந்து பார்த்தபோது அப்பாவின் மருந்துக்கடன் தொகை சிவப்புப் பேனாவில் வட்டமிட்டிருந்தது. அந்தப் பேனாவின் பழைய மைச்சுருக்கு இன்னும் அவள் விரலில் இருந்தது. சேவைத் துறையிலே இரண்டு வருடம் இந்த பின்பாதை ஓட்டத்தை கையில் வைத்தவள்; எந்த லிப்ட் எப்போது காலியாகும், எந்த வார்டு சத்தமாகக் கேட்டு பிறகு ஐந்து நிமிடம் கதவைத் திறக்காது நிற்கும், எந்த பாதுகாப்புக்கதவு தள்ளுவண்டி வரிசையைக் குடித்துவிடும்—அவள் உடம்புக்கே தெரியும். ஆனா இன்று பிரபு தன் மாமனாரின் பரிந்துரையைக் கையில் பிடித்ததுபோல அவள் இருக்கையைப் பிடித்திருந்தான்.

“ரஃபிக், அந்த குளிர்சாதனப் பெட்டியை வலப் பக்கம் திருப்பு. இல்லேன்னா உள்ள லேபிலிருந்து வரும் பெட்டி வெளியே வராது,” என்று அவள் மீண்டும் சொன்னாள். ரஃபிக் கண்களைப் பிரபுவை நோக்கி ஏற்றினான். பிரபு உதட்டைக் குலுக்கியான். “யாராவது சொன்னதுக்கெல்லாம் அசையாதீங்க. நான் சொல்ற வரிசைதான்.” அதே நேரம் கதவுக்குள் சிக்கிய சக்கரம் இரும்பை அரைத்து கூவியது. காவிநிலா முன்னேறி, “சக்கர பூட்டு திறக்காம தள்ளாதே, உடையும்,” என்று சொன்னவுடனே ரஃபிக் அவள் சொன்னபடி காலால் பிடியைத் தட்டினான். வண்டி உடனே தளர்ந்தது. முதல் முறையாக ஓரத்தில் நின்றவர்களின் கண்களில் சிறு முறிவு தோன்றியது. பிரபுவின் புருவம் இறுகியது.

பின்பாதை முழுக்க வெயிலின் வாசனையும் மருத்துவ குளிரின் வாசனையும் கலந்திருந்தது. மேலே ஏர்-கண்டிஷன் வெளியேற்ற குழாய்கள் உமிழும் சூடு, கீழே டீக் கோப்பையின் வட்டமாய் காய்ந்த தடம், நடுவே சுழன்றடிக்கும் தள்ளுவண்டிகள். செக்கர் அண்ணா பாதுகாப்புக் கதவு பக்கம் இருந்து, “மூன்று வண்டி ஹோல்ட்ல இருக்கு. வரிசை எதுன்னு சொல்லுங்க,” என்று கத்தினார். பிரபு திரையில் ஏதோ பட்டியலைத் திறந்து மூடியான். “ஒரு நிமிஷம்,” என்றான். அந்த ஒரு நிமிஷம்தான் இங்கே எப்போதும் நஞ்சு.

காவிநிலாவின் கைப்பேசி சட்டென அதிர்ந்தது. அம்மா. அவள் எடுக்காமல் இருக்க நினைத்தாள்; மீண்டும் அதிர்ந்தது. “என்னம்மா?” என்று மெல்ல சொன்னாள். அங்கே உணவுமேசை சத்தம். ஸ்டீல் தட்டு மோதும் ஓசை. “இன்று மாப்பிள்ளை வீட்டார் பேச வர்றாங்கன்னு சொன்னேன்ல? நீ இன்னும் டியூட்டிலயா? இவ்வளவு நேரம் வெளியே சுற்றற வேலைன்னா அங்க வீட்டிலே கேள்வி கேட்கறாங்க. நிலையான பணி இருக்கா இல்லையா என்பதுதான் முதல்ல.” அம்மாவின் குரலில் கோபத்தைவிட அவமான பயம் அதிகம். “பேசுறேன் பிறகு,” என்று அவள் துண்டித்துவிட்டாள். அச்சமயம் இரண்டாம் லாரி பின்வாசலைத் தொட்டு நின்றது; புதிய சரக்கு வந்துவிட்டது.

“இப்போ இந்த லோடு எங்க இறக்கணும்?” என்று ஓட்டுநர் கேட்க, பிரபு கைநீட்டி தவறான வளைவைச் சுட்டினான். அது இறக்குமிடமல்ல; அங்கே ஏற்கனவே கழிவுப்பொருள் பக்கெட் வரிசை இருந்தது. காவிநிலா பற்களை இறுக்கிக் கொண்டாள். “அங்கே போடாதீங்க,” என்றாள். “இப்ப தள்ளினா பாதுகாப்பு வழி முடிஞ்சிடும்.” பிரபு சிரிப்பை நச்சு போல விட்டான். “உனக்கு எல்லாம் தெரியும், இல்லையா? ஆனா இங்க அட்டை என்ன கிட்ட இருக்கு.” அவன் கையைத் தூக்கிக் காட்டினான். அருகில் நின்ற மாலினி அக்கா தன் காகிதப் பட்டியலை மார்போடு நெரித்துக்கொண்டார்; யார்பக்கம் திரும்புவது என்று கூட முடிவெடுக்க முடியாமல் நின்றார்.

பத்து நிமிஷத்திலேயே அவன் தவறு பரவியது. பாதுகாப்பு வழியில் மூன்று தள்ளுவண்டிகள் சிக்கின. மேலிருந்து வார்டு உதவியாளர் ஓடி வந்து, “ஆறாம் மாடி சிகிச்சை அறை வெளியே பம்ப் காத்திருக்கு. இன்னும் ஏன் வரலை?” என்று கேட்டார். பிரபு இன்னும் திரையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; வரிசையை மாற்றினால் எது முதலில் திறக்கும் என்று கணக்கே வரவில்லை. செக்கர் அண்ணா இப்போ அவளைத் தான் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் கேள்வி இல்லை; “சொல்” என்ற கோபமான அசைவுதான். காவிநிலா வாயைத் திறக்க முன்னரே பிரபு கடித்தான். “யாரும் அவள் சொல்லுறத கேக்காதீங்க. எல்லாமே சிஸ்டம்ல இருக்கு.”

அவள் அங்கேயே கதவுச்சட்டத்தில் ஒரு மூச்சு நின்றாள். தினமும் இதே பாதையில் வந்துபோகும் போது ஒரு கணம் யாராவது வழி விடும் அந்தச் சின்ன இடைவெளியைப் போல. பிறகு நேராகக் கன்சோலுக்குப் போயிற்று. “சிஸ்டம்ல இருக்கு,” என்றாள் அவன் முகத்திலேயே. “ஆனா உன் தலையில வரிசை இல்ல.” திரை மீது அவள் விரலை வைத்துக் காட்டினாள். “இது வெளியேறும் பட்டியல் இல்லை. இது உள்ளே வந்த பதிவு.” பிரபு உடனே அவள் கையைத் தட்டினான். “கை வைக்காதே.” அந்தத் தட்டல் ஓசை அருகில் நின்ற இருவர் காதுக்கும் சென்றது. அவமானத்தை அவள் விழுங்கிக்கொண்டாள்; பதில் சொல்லாமல் தள்ளுவண்டி சக்கரத்தைத் தள்ளி வழியமைத்தாள். அடுத்த கணம், பாதுகாப்பு கதவு அலாரம் ஒலித்தது. தவறான ஸ்கேன்.

“பிரபு சார், உங்கள் அட்டை வாசிக்கல,” என்று செக்கர் அண்ணா குரல் உயர்த்தினார். பிரபு கடுப்பில் அட்டையை மீண்டும் மீண்டும் அடித்தான்; கதவு சிவப்பாகவே எரிந்தது. அதே நேரம் பின்வாசலில் இருந்து இன்னொரு புதிய சரக்கு தள்ளுவண்டி மூலையை வளைத்து வந்தது—இரத்த சேமிப்பு பெட்டிகள், மேலே சிவப்பு முத்திரையுடன். அதை நிறுத்த முடியாது. முன் கதவு திறக்கவில்லை, பின்சரக்கு வந்துவிட்டது, நடுவில் ஏற்கனவே சிக்கிய வரிசை. ஒரு கணம் எல்லோரும் பிரபுவையே பார்த்தார்கள். அவன் வாயைத் திறந்தான்; வார்த்தை வரவில்லை.

“அட்டையை கொடு,” என்றாள் காவிநிலா.

பிரபு அவளைப் பார்த்தான். “இது தற்காலிகம்தான்—”

“அட்டையை கொடு.” அவள் குரல் உயரவில்லை. அதனால்தான் அது இன்னும் வெட்டியது. பின்னால் இரத்தப் பெட்டி தள்ளிவரும் ஆள், “அக்கா, ஐஸ் உருகுது,” என்று almost கத்தினான். செக்கர் அண்ணா கதவின் காந்தப் பூட்டை கையால் பிடித்தபடி, “இப்போ யாராவது ஓட்டணும்,” என்றார். அந்த வினாடிதான் பிரபுவின் borrowed அதிகாரம் உடைந்தது. அவன் கழுத்திலிருந்த அட்டையைப் பிய்த்து, கிளிப்போடு அவள் கைக்குத் திணித்தான். கையை விட்டதும் அவன் முகத்தில் கோபம் அல்ல—சற்று வெறுமை.

அவள் அட்டையை ஸ்கேனில் தொட்டவுடன் கதவு பச்சையாக மாறியது. “ரஃபிக், சிவப்பு முத்திரை வண்டி நேரா உள்ளே. மாலினி அக்கா, மூன்றாம் வார்டு பட்டியல் என்கிட்ட. செக்கர் அண்ணா, வெளியேறும் பாதை இரு நிமிஷம் வெறும். கழிவுப்பொருள் வண்டி பின்சுவர் அருகே நிறுத்துங்க. இப்போ.” அவள் சொற்கள் ஒரே மூச்சில் பாய்ந்தன; யாரும் மீண்டும் பிரபுவைப் பார்க்கவில்லை. ரஃபிக் தள்ளுவண்டியைத் திருப்ப, சக்கரங்கள் தரையைப் பிளக்கும் ஓசையோடு பாய்ந்தன. மாலினி அக்கா தன் பட்டியலை அவள் மேசைபக்கம் நகர்த்தி வைத்தார்—அது சிறியது தான், ஆனால் பக்கம் மாறி விட்டது.

அடுத்த சில நிமிடங்கள் ஓய்வில்லா வெட்டுதலாக ஓடியது. வெளியேறும் கதவைச் சிக்கவைத்திருந்த முதல் வண்டியை அவள் பின்பக்க சாய்வில் கொண்டு சென்று வைக்கச் சொன்னாள்; ஏனெனில் அதிலிருந்தவை உடனடி அல்ல, வெறும் கூடுதல் சேமிப்பு. பிரபு முன்னே வந்து, “அதை அங்க வச்சா அப்புறம் தேட முடியாது,” என்றான். காவிநிலா அவனை நோக்கிப் பார்க்கவே இல்லை. “நீ லேபிள் வாசிச்சா தெரியும். மஞ்சள் ஸ்டிக்கர் நாளைக்கானது.” ரஃபிக் இரண்டாம் தடவையிலே அவள் கட்டளையை ஏற்றுக்கொண்டான். பிரபுவின் குரல் காற்றில் சிக்கி போனது.

பாதுகாப்பு வழியில் இருந்த கதவடைப்பை அவள் தானே சென்று சரி செய்தாள். கீழே சாய்ந்திருந்த இரும்புக் கம்பியை காலால் தூக்கி, தள்ளுவண்டி முன்சக்கரத்தை நேராகப் பிடித்தாள். “இப்ப தள்ளு.” ஒரே தள்ளலில் வண்டி உள்ளே சென்று விட்டது. செக்கர் அண்ணா அவளருகே நின்று, “அடுத்ததையும் விடலாமா?” என்றார். அவர் கேள்வி பிரபுவிடம் போகவில்லை. அவள் தலையசைத்தாள். இதுதான் அமைதியான ஆட்சிமாற்றம்—கூச்சமில்லாமல், நேராக வேலைப்பாதையில்.

ஆனா இன்னும் முடிவடையவில்லை. மேலிருந்து ஓடிவந்த ஓட்டுநர், “புதிய ஆக்சிஜன் சிலிண்டர் லோடு வந்துருக்கு. இப்போவே எடுத்துக்கோங்க இல்லேன்னா வெளியே தெருவிலே நிறுத்தணும்,” என்றான். பின்வாசலில் பெரிய நீலத் தள்ளுவண்டி ஏற்கனவே மூலையைச் சுரண்டிக் கொண்டு வந்தது. பிரபு இதை வாய்ப்பாகப் பிடிக்க முயன்றான். “சரி, இப்போ அட்டை குடு. நான் அடுத்த லோடை ஓட்டறேன். நீ முடிச்சதை நான் take over—” அவன் கடைசி இரண்டு வார்த்தை மட்டும் ஆங்கிலத்தில் வழிந்தது; அவசரத்தில் உண்மையான பழக்கம் வெளிவந்தது.

காவிநிலா அட்டையைத் தன் உள்ளங்கையில் சுருக்கியாள். “இல்ல.” அவள் திரும்பி முழு பாதையையும் பார்த்தாள். “இப்போ செயலிலிருக்கும் வெளியேற்ற வரிசை என் கையில் இருக்கு.” அவன் முகம் கறுத்தது. “நீ ஓவர் ஆகாதே. இது உனக்கு ஒப்படைச்சதில்ல.” அவள் இம்முறை அவனை நேராகப் பார்த்தாள். “நீயே கொடுத்த.” பின்னால் ஆக்சிஜன் சிலிண்டர் வண்டி பக்கச் சுவரில் மோதித் தட்டியது; ஓட்டுநர் பதறிக் கையை விட்டான். அது தரையில் சாயத் தொடங்கியதும் காவிநிலா ஓடிச் சென்று கீழ்சட்டைப் பிடியில் கையைப் போட்டு நிறுத்தினாள். “ரஃபிக், பின்புறம்! செக்கர் அண்ணா, கதவு முழுசா திறந்து பிடிங்க! மாலினி அக்கா, வார்டு வெளியேற்றத்தை இரு நிமிஷம் நிறுத்தாதீங்க, சிவப்பு வரிசை மட்டும் தொடரட்டும்!”

அவள் கட்டளைகள் விழுந்த இடமெல்லாம் உடனடி அசைவு எழுந்தது. ஆக்சிஜன் வண்டி நேராக நிறுத்தப்பட்டது. வெளியேறும் பாதை இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது—உடனடி, தாமதிக்கக் கூடியது. பின்வாசல் திறந்ததும் புதிய சரக்கு உள்ளே சறுக்கியது. பிரபு நடுவில் நின்று, “நான் சொல்றேன்ல—” என்று கத்தினான். யாரும் நிற்கவில்லை. ரஃபிக் அவனைக் கடந்து சென்றான்; தோளே ஒத்தடம் கொடுத்தது. அந்தச் சிறு உடல் தள்ளுதல் தான் அவனுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய முகஅடி. borrowed அதிகாரத்துக்கு உடல் கூட வழிவிடவில்லை.

“அந்த நீல வண்டி மூன்றாவது இடம் இல்லை,” என்று பிரபு மீண்டும் கத்த, காவிநிலா கன்சோலுக்கு அருகே சென்று திரையைத் திருப்பினாள். “இது பாரு,” என்றாள், அவனுக்கல்ல; வேலைக்காக. “மூன்றாவது கதவு திறக்கற நேரம் பதினேழு வினாடி. அதுக்குள்ள சிவப்பு வரிசை போயிரும். நீல வண்டி நான்காவது இடம். முதல்ல அதை பக்கத்துல சாய்த்து நிறுத்து.” யாருக்கும் விரிவான விளக்கம் வேண்டியதில்லை; அவர்களுக்கு வேலை நகர வேண்டும். அவள் சொன்ன ஒழுங்கில் வண்டிகள் மாறின. சிக்கல் கரைந்தது. அலாரம் நின்றது. பின்பாதையில் முதல் முறையாக சீரான சக்கர ஓசை மீண்டும் கேட்டது.

பிரபு இன்னும் ஒரு கடைசி முயற்சி செய்தான். “அட்டை என்ன கிட்ட வை. மேலே கேட்டா நான் என்ன சொல்ல?” அவன் குரலில் இருந்த மேல் சத்தம் கீழே இறங்கி விட்டது; அது கட்டளை இல்லை, முகம் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் வேண்டுகோள். காவிநிலா அவன் நீட்டிய கையைப் பார்த்து அசையவில்லை. “மேலே என்ன கேக்கறாங்கன்னு பிறகு பாத்துக்கலாம். இப்போ இந்த வரிசை முடிஞ்சா தான் யாருக்கும் பதில் சொல்ல முடியும்.” அவள் கையைத் திருப்பி அட்டையைத் தன் கழுத்தில் போட்டுக்கொண்டாள். கிளிப் அவள் சல்வார் காலரில் பழைய உரசல் தடம் போல உட்கார்ந்தது. அந்த நொடியில் மேசை, திரை, கதவு, வரிசை—எதுவும் தற்காலிகமாகத் தெரியவில்லை.

பின்பாதை மெதுவாகத் துடித்துக் கொண்டு சீரான ஓட்டத்துக்குத் திரும்பியது. காத்திருந்த வார்டு ஆட்கள் தங்கள் தள்ளுவண்டிகளைத் தள்ளிச் சென்றார்கள். செக்கர் அண்ணா பதிவுப் புத்தகத்தைப் பிரபுவின் முன் வைக்காமல் காவிநிலா பக்கம் கொண்டு வந்தார். மாலினி அக்கா குளிர்ந்த டீக் கோப்பையை அப்படியே ஓரம்தள்ளி, புதிய பட்டியல் சீட்டை அவள் கையில் வைத்தார். தொலைபேசி மீண்டும் அதிர்ந்தது; அம்மா. காவிநிலா திரையை ஒருமுறை பார்த்து அமைதியாக மவுனில் போட்டாள். இப்போ இதைத் தவிர வேறு எந்தக் கேள்விக்கும் அவள் பதில் சொல்ல வேண்டிய நேரமல்ல.

சரக்கு இறக்கமும் வெளியேற்றமும் அடங்கிய பிறகு, பாதுகாப்பு வழி அருகே மட்டும் இன்னும் சின்ன சின்ன அசைவுகள் இருந்தன. சூரியன் பக்கச் சுவரைத் தட்டி உள்ளே நுழைந்த மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் தூசி மிதந்தது. பிரபு அவளருகே வந்து நின்றான்; இப்போது கதவுச்சட்டத்துக்குள் வராமல், ஓரத்தில். அந்தத் தூரமே போதும். அவன் கையில் அவள் பழைய அட்டை கிளிப் இருந்தது—தோலில் உரசியழிந்த கருநிறம், மேல் ஓர் மைச்சுருக்கு. காலை அவளிடம் இருந்து எடுத்ததே அது.

“இது... உன்னோடதுதான்,” என்றான்.

காவிநிலா பாதுகாப்பு வழிக்குள் அரைமுறையாகத் திரும்பி நின்றாள். “இனிமேல் வெளியேற்ற வரிசை திறக்கணும்னா, என்னையே கூப்பிடு,” என்றாள். அவன் விரல்களில் இருந்த kulaintha அட்டை கிளிப் அவள் உள்ளங்கைக்குள் விழுந்தது.