அவர்களின் பொய் பதிவிலே செத்தது

“கீர்த்தனா, அந்த ஆரத்தி தட்டைய எடுத்துட்டு பின்வாசல் வழியா போ. முன் வாசல் உனக்கில்லை.”

நிர்மலா அத்தை கையில் இருந்த மல்லிகைப்பூ சரத்தை நேராகச் செய்து கொண்டபடியே சொன்னாள். ஹாலில் மின்விசிறியின் ஓசை அடர்த்தியாகக் கத்தியது. குடும்பப் புகைப்படங்கள் எல்லாம் தொங்கியிருந்த சுவருக்குக் கீழே, நிச்சயதார்த்தத்துக்கு வந்த உறவினர்கள் செருப்பை இழுத்தபடி உள்ளே நுழைந்துகொண்டிருந்தனர். கீர்த்தனாவின் கழுத்தில் வேலைக்குப் போகும் அடையாள அட்டைக் கயிறு நாள் முழுக்க உரசியதால் மடங்கி வெளிறியிருந்தது; அத்தை பார்வை அதற்குப் போகவில்லை. நேராக அவள் கையிலிருந்த தட்டைக்கே போனது. “அவரவர் இடம் தெரிஞ்சா வீட்டுக்கு அழகு,” என்று குளிர்ந்த சிரிப்புடன் சேர்த்தாள்.

கீர்த்தனா தட்டையை வாங்கிக்கொண்டாள். வெந்நெய் வாசமும் கற்பூரத் தூசியும் முகத்துக்கு அடித்தது. அங்கேயே, குடும்ப அறிவிப்புகள் ஒட்டப்பட்டிருந்த பழைய கார்க்போர்டின் கீழே ஒரு மஞ்சள் பழுப்பு கோப்புப் பை சாய்ந்து கிடந்தது. மேல் ஓரத்தில் உரசிய பழைய எழுத்து—“ஆர். ராஜகோபாலன் குடும்பப் பதிவு”—என்று படிந்திருந்தது. அதன் மேல் தலையசைத்தபடி நிர்மலா அத்தை கத்தினாள்: “அது யாரும் தொட்டாதே. பழைய பதிவு.”

“பழையதுனாலே யாரும் தொட்டாதா?” கீர்த்தனா கேட்ட குரல் மெலிதாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் தட்டையை எடுத்தபடி முன்வாசலை விட்டு மாறாமல் நின்றாள். இரு விநாடி. அந்த இரண்டே விநாடியில், உள்ளே வந்திருந்த சரவணன் மாமா அவளைப் பார்த்தார்; பின்பு அத்தையையும் பார்த்தார். ஹாலின் தரையில் தேநீர் டம்ப்ளர் வைத்த இடத்தில் உலர்ந்த வட்டம் ஒன்று இருந்தது. நிறைய காத்திருப்புகளின் கறை போல.

“கேள்விக்கெல்லாம் நேரமில்லை,” என்ற அத்தை. “இன்று அருளின் நாள். நமக்கு வேலை பார்த்தா போதும்.”

அருள். அவன் பெயர் வரும்போதெல்லாம் கீர்த்தனாவின் முதுகெலும்பு இறுகும். மூன்று ஆண்டுகளாக இந்த வீட்டுக்கு அவள் வந்துச் சென்றது யாருக்கும் ரகசியமில்லை. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு அது நீண்டிருந்தது. ஆனாலும் நிர்மலா அத்தை ஒவ்வொரு முறையும் அவளை வீட்டுப் பெண்ணாக இல்லை, வெளி உதவிக்காரியாகவே நடத்தினாள். காரணம் ஒன்றே—இந்த வீட்டின் பழைய குடும்பப் பதிவில் கீர்த்தனாவின் அம்மா பெயருக்கு எதிரே ஒரு கோடு, அதன் பக்கத்தில் வேறொரு கைஎழுத்தில் “வெளிப்பக்கம்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

அந்த ஒரு சொல்லால்தான் எல்லாம் நடந்தது.

மாலை நேரத்துக்குள் அவளுக்கு மூன்று முறை இடம் காட்டப்பட்டது. முதல் முறை முன் சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்தவளை எழுப்பி, “மாப்பிள்ளை பக்கம் வருவாங்க, நீங்க அங்க டைனிங் பக்கமா நிற்கலாம்,” என்றார்கள். இரண்டாம் முறை அருளின் சித்தப்பா அவளைப் பார்த்து “டெலிவரி யாரா?” என்று கேட்டார்; நிர்மலா அத்தை சிரித்தபடி, “நம்ம வீட்டுக்குத் தெரிஞ்ச பொண்ணு. எல்லா வேலைகளும் பாக்கறா,” என்றாள். மூன்றாம் முறை, தாம்பூல பையை எண்ணிக் கொண்டிருந்த பெரியம்மா, “நிச்சயதார்த்தம் முடிஞ்சதும் நீ பின்பக்க பாத்திரம் கழுவுனவர்களோட சாப்பிடு,” என்று வழிகாட்டினாள். ஒவ்வொரு முறையும் கீர்த்தனாவின் கரங்களே வேலை செய்தன; அவளது முகம் மட்டும் கறாராகிக் கொண்டே போனது.

அருள் அவளைத் தவிர்த்தபடி நடந்தான். சென்னையில் பெரிய ஓட்டல்சங்கிலியில் வேலை பார்க்கும் அவனுக்கு மக்களின் முகங்களைப் பார்த்து சிரிப்பது கடினமில்லை. ஆனால் இன்று அவன் சிரிப்பு எல்லாருக்கும் அளவாகப் போனது; கீர்த்தனாவைத் தாண்டியதும் வெட்டுப்பட்டது. ஹாலின் பக்கவழிக் கொரிடாரில் மின்விளக்கு மெல்ல ஒலித்தது. அங்கேயே அவன் அவளை நெருங்கி, “இப்போ பேசாதே. சடங்கு முடிஞ்சதும் நாம வெளிய போய் பேசலாம்,” என்றான்.

“சடங்கு முடிஞ்சதுக்குப் பிறகா?” அவள் நேராகக் கேட்டாள்.

அவன் கண்களைத் தள்ளினான். “அத்தை இப்போ பதட்டமா இருக்காங்க.”

“அவர்களுக்கு எப்போ பதட்டம் இல்ல?” என்று அவள் கேட்டபோது, உள்ளிருந்து நிர்மலா அத்தை கூப்பிட்டாள்: “அருள்! மணப்பெண் வீட்டார் வந்துட்டாங்க.” அந்த ஒரு கூப்பாட்டிலே அவன் யார் பக்கம் நிற்கிறான் என்பது வெளிச்சமாயிற்று. அவன் திரும்பி ஓடினான்.

கீர்த்தனா பின்வாசலுக்குச் செல்லும்போது அந்த பழைய கோப்புப் பையை மீண்டும் பார்த்தாள். ஓரம் கிழிந்திருந்தது. உள்ளே சிவப்பு நூலால் கட்டிய பக்கங்கள். ஒருகட்டத்தில் கையில் பிடித்துப்பிடித்து முறுக்கப்பட்டதுபோல. சரவணன் மாமா அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தார். “மாமா, இது எப்போ எடுத்தது?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“இது வீட்டுப் பதிவுதான். அப்பா காலத்துல இருந்து,” என்றார். அவர் குரலில் எச்சரிக்கை இருந்தது. “இப்போ வேண்டாம்.”

“வேண்டாம்னு சொல்றவங்கதான் இதை நம்பி என்னை வாசலில நிக்கவைக்கிறாங்க.”

அவர் ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தார். பின்பு மெதுவாக, “பூஜை முடிஞ்சதும் பார்க்கலாம்,” என்றார். அது முழு ஆதரவு இல்லை. ஆனாலும் முதல் முறையாக யாரோ ‘பார்க்கலாம்’ என்றார்கள். கீர்த்தனா தட்டையை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு கையைத் துடைத்தாள். “பூஜை முடியும் வரைக்கும் இது அங்கேயே இருக்கணும்,” என்று சொல்லி, கோப்பைப் பையை கார்க்போர்டின் கீழே இருந்து எடுத்து மேசை மீது நேராக வைத்தாள். நிர்மலா அத்தை தூரத்திலிருந்து பார்த்தாள்; முகத்தில் சிறு இறுக்கம் தோன்றியது. அது கீர்த்தனாவுக்கு அந்த நாளின் முதல் பலன்.

சடங்கு தொடங்கியதும் அவளுக்கு நிம்மதி கிடைக்கவில்லை; மாறாக நெருக்கடி இறுக்கமாயிற்று. மணப்பெண் வீட்டார் வந்ததும் நிர்மலா அத்தை முழு குரலில் உறவுகளை அறிமுகம் செய்தாள். “இவர் சரவணன் அண்ணன்… இவர் ரேவதி அக்கா… இது நம்ம அருள்… இவள்…” ஒரு கணம் கீர்த்தனாவை நோக்கி உதட்டை மடித்தாள், “வீட்டுக்கு நெருக்கமான பெண். ரொம்ப நம்பிக்கைக்குரியவள்.” பெயர் சொல்லப்படவில்லை. இடம் சொல்லப்பட்டது. அர்த்தம் எல்லாருக்கும் புரியும் வகையில்.

அவளுக்கு தட்டு எடுத்துச் செல்வது, மோர்குடுவை நிரப்புவது, பூ மாட்டுவது எல்லாம் கொடுக்கப்பட்டது. பட்டு சேலைகள் உரசும் ஓசையில் அவள் பருத்திக் குர்த்தாவின் சில்லுகள் தனியாகவே கேட்டன. பாதம் வலித்தது; வேலை முடியும் நேர உடல் இறுக்கம் முழங்காலில் படிந்தது. இருந்தும், அவள் பின்வாங்கவில்லை. ஹாலின் ஓரத்தில் மேசை மேல் திறந்து வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய பதிவின் முதல் பக்கம் கண்ணில் அடிக்கடி பட்டது. அங்கே அவள் அம்மா பெயர்—“மீனாட்சி”—என்று தெளிவாக இருந்தது. அதன் கீழே வேறு மையைப் போலிருந்த ஒரு குறிப்பு மட்டும் கிறுக்கலாக இருந்தது.

பூஜைக்குப் பின், மணப்பெண் வீட்டார் கொண்டு வந்த தங்கச் செயின் பார்க்க எல்லோரும் மேஜை சுற்றினர். அதே சமயம் மின்சாரம் ஒரு கணம் குறைந்தது; கொரிடார் விளக்கின் ஓசை மட்டும் தெளிவாய் எழுந்தது. சரவணன் மாமா தண்ணீர் குடிக்கச் சென்றபோது, கீர்த்தனா அந்தப் பதிவைத் திறந்து வைத்தாள். நூல்கட்டின் உள்ளே நடுவே சிக்கியிருந்த சிறிய ரசீது ஓரம் வழுந்து விழுந்தது. அது பழைய மருத்துவமனை சேர்க்கைப் பத்திரத்தின் நகல். தேதி, நேரம், குழந்தை பிறந்த பதிவு எண். ஓரம் kulைந்திருந்தது; ஆனாலும் கடிகார முத்திரை தெளிவாக இருந்தது. கீர்த்தனாவின் விரல்கள் நின்றுவிட்டன.

“அதை யார் திறக்க சொன்னது?” நிர்மலா அத்தை விரைந்து வந்தாள். கீர்த்தனா காகிதத்தை அப்படியே பிடித்திருந்தாள். சரவணன் மாமா திரும்பிவந்தார். “என்னாச்சு?”

“இதுல தேதிகள் இருக்கு,” கீர்த்தனா சொன்னாள். அவள் குரல் முதல் முறையாக உயர்ந்தது இல்லை; ஆனால் அறையை வெட்டியது. “இந்தப் பதிவுல என் அம்மா பெயருக்கு கீழே எழுதப்பட்ட குறிப்பு பின்னாடி. அதுக்குள்ள இந்த சேர்க்கைப் பத்திரம் முன்னாடி.”

நிர்மலா அத்தை புன்னகையிட்டாள். “அதெல்லாம் உனக்கு புரியாது. பழையவர் எழுதின பதிவு.”

“புரியுது.” கீர்த்தனா ரசீதைக் கைநீட்டி சரவணன் மாமாவிடம் கொடுத்தாள். “ஒலையா வாசிங்க.”

அவர் விரலைக் கொண்டு வரி வரியாகப் பார்த்தார். “மருத்துவமனை சேர்க்கை… மீனாட்சி ராஜகோபாலன்… பிரசவ நேரம் காலை நான்கு முப்பத்தி ஏழு… குழந்தை—பெண்…” அவர் சிறிது தடுக்கினார். பின்பு அடுத்த வரி. “தந்தை: ராஜகோபாலன்.”

மேஜைச் சுற்றி நின்றிருந்தவர்கள் உடம்பை நேராக்கிக் கொண்டார்கள். நிர்மலா அத்தை உடனே, “அப்புறமா என்ன? அவள அம்மாவை அப்பா பார்த்துக்கிட்டாரு,” என்று திடுக்கிட்டுப் பேசினாள்.

சரவணன் மாமா ஏற்கனவே அடுத்தப் பக்கத்தைக் கண்டுபிடித்திருந்தார். “இல்ல.” அவர் பழைய பதிவின் ஓரத்தைச் சீர்செய்தார். “இங்க முதல் எழுத்து வேற கை. இங்க குறிப்பு வேற கை. மேலே மை பழுப்பு. கீழே நீலமா பிறகாச்சு. தேதி சின்னம் கூட வேற.” பக்கம் ஒட்டியிருந்த இடத்தில் வெளிப்பட்ட பழைய அழுத்தக் கோடு தென்பட்டது. “இது பின்னாடி சேர்த்தது.”

நிர்மலா அத்தை கைநீட்டி பதிவைப் பிடிக்க முயன்றாள். கீர்த்தனா முன்னே வந்து பக்கத்தை மடக்காமல் நேராகப் பிடித்தாள். “அத்தை, என் பெயர் சொல்லாம நீங்க முடிச்ச எல்லா அறிமுகத்துக்கும் இதுதானே காரணம்?”

அதற்கு முன்னர் யாரோ சிரித்த சத்தம் இருந்த இடத்தில் இப்போது கண்ணாடி டம்ளர் மேஜையில் மெதுவாகத் தொடும் சத்தம் மட்டும் வந்தது. அருள் நின்ற இடத்திலிருந்து ஒரு அடி முன்னே வந்தான். அவன் முகத்தில் முதன்முறையாக அவளைக் காணும் பதட்டம் தோன்றியது. அது கீர்த்தனாவுக்கு ஆறுதலாக இல்லை; தாமதமாக வந்த சாட்சியாகத் தெரிந்தது.

உடனடியாக நடத்தை மாறியது. மணப்பெண் பக்கம் வந்திருந்த பெரியவர், இப்போதுவரை கீர்த்தனாவிடம் தண்ணீர் கேட்டு இருந்தவர், அவளிடம் “மகளே, நீ உட்காரு,” என்றார். நிர்மலா அத்தை முளைத்த குரலில், “இப்போ இந்த நேரத்துல பழைய காகிதத்துக்காக நிகழ்ச்சி கெடுக்காதீங்க,” என்றாள்.

“நிகழ்ச்சி யார் கெடுத்தாங்க?” கீர்த்தனா கேட்டாள். “என்னைப் பின்வாசல் வழியா அனுப்பியதும், பேர் சொல்லாம நிறுத்தியதும், பதிவு போடுற இடத்துல கிறுக்கி வச்சதும் நிகழ்ச்சியா?”

அவள் இன்னும் முழு உண்மையைப் பேசவில்லை. ஆனால் அந்த மையழுத்த வேறுபாடு, தேதி சங்கிலி, மருத்துவமனைப் பத்திரத்தின் நேரம்—அதுவே போதியது. அருள் தன் அம்மாவை பார்த்தான்; நிர்மலா அத்தை அவனை. அந்த பார்வை பழைய வீட்டு கட்டுப்பாட்டைத் தேடிச்சென்றது; கிடைக்கவில்லை.

சடங்கு முடிந்தபின் மக்கள் சின்னச்சின்னக் குழுக்களாகக் கலைந்தனர். யாரும் வெளிப்படையாக சண்டை போடவில்லை. அதுதான் இந்த மாதிரி வீடுகளின் கொடுமை; அவமானமும் மெளனமாகவே பரிமாறப்படும். கீர்த்தனா முன் மண்டபத்தை விட்டு பக்கவழிக் கொரிடாரில் நின்றாள். அங்கே மின்விளக்கின் உமிழ் ஓசை, பாத்திரங்களில் இறங்கிய குளிர்ந்த தண்ணீர் வாசம், மேசையில் அரைமட்டும் குடிக்கப்பட்ட தேநீரின் தோல்—அவளது கோபத்துக்கு எல்லாம் சாட்சி.

அருள் அவளைத் தேடி வந்தான். “கீர்த்தனா, நான் அறியல. அம்மா இதை இவ்வளவு தூரம் எடுத்துருப்பாங்கன்னு—”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள். “இவ்வளவு தூரமா? எந்தத் தூரம்? பெயர் சொல்லாம நிறுத்துற தூரமா? என் அம்மாவை வீட்டுக்குள்ளே வைத்து வெளியவங்கன்னு எழுதுற தூரமா?”

அவன் திணறினான். பின்பு கையை ஜேபில் வைத்து ஒரு சாவியை எடுத்தான். “மேல மாடி அலுவலக அறை சாவி. அங்க எல்லா பழைய கோப்புகளும் இருக்கு. நாளைக்கு காலையில நாம அமைதியா பார்த்து சரி பண்ணலாம். இப்போ கீழே எல்லாரும் இருக்காங்க.”

அந்த ஒரு “அமைதியா” அவளுக்குள் ஏதோ வெட்டியது. இன்னும் அவன் இந்த உண்மையையும் கதவு மூடி பேச வேண்டிய விஷயமாகத்தான் நினைத்தான். கீழே அவளைத் தாழ்த்திய வீட்டு முன்பாக அல்ல; மேலே பூட்டிய அறையில் சரி செய்வோம் என்றான். அவள் சாவியைப் பார்க்கவே இல்லை. அவன் கையில் இருந்ததை எடுத்துக் கொண்டு நேராக அவன் சட்டைப் பாக்கெட்டிலேயே திருப்பி நுழைத்தாள். “இன்னும் சாவி உங்க கையிலேதான் இருக்கணும்னு நீ நினைக்கிற. அதுதான் போதும்.”

அவள் திரும்பிச் சென்று ஹாலில் இருந்த பழைய கோப்பைப் பிடித்தாள். சரவணன் மாமா அங்கேயே நின்றிருந்தார்; கண்களில் சோர்வும் வெட்கமும் கலந்திருந்தது. “மேல்மாடி அலமாரி இரண்டாவது தடப்பெட்டியில் அப்பா வைத்த சீல் கவர் இருக்கும்,” என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். “திறக்காமல் நான் வைத்திருந்தேன்.”

கீர்த்தனா அவரை ஒரு நொடி பார்த்தாள். பிறகு மாடிப்படிகளை ஏறினாள். ஒவ்வொரு படியும் பழைய வீட்டின் ஒலியை எழுப்பியது. மேல்மாடி சிறிய அலுவலக அறை, மரஅலமாரி, தூசிபடிந்த கணக்கு புத்தகங்கள். இரண்டாவது தடப்பெட்டியில் பழுப்பு நிற சீல் கவர் இருந்தது. “மீனாட்சி – வாசல் பதிவு திருத்தம்” என்று ராஜகோபாலனின் கையெழுத்து. கீழே தேதி. கவரின் மேல் ஒட்டியிருந்த பழைய தபால் முத்திரை சிதைந்திருந்தது; ஆனால் நேரச்சங்கிலி அதே காலத்தோடு சரியாகப் பொருந்தியது.

கீழே வந்தபோது ஹாலில் இருந்தவர்கள் முழுவதும் சிதறவில்லை. இதுதான் போதுமான சாட்சி. இதுதான் தக்க அளவு. நிர்மலா அத்தை கார்க்போர்டு பக்கமே நின்றிருந்தாள், யாரோ வேறு உரையாடலைத் தொடங்க முயன்றபடியும், தன் முகத்தை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டபடியும். கீர்த்தனா நேராக மையமேசை வரை வந்தாள். சீல் கவரை அவள் தானே கிழித்தாள்.

உள்ளே ஒரு மடித்த கடிதம், ஒரு பழைய பதிவு நகல், இன்னொரு ரசீது. கடிதத்தின் முதல் வரி: “என் மகள் மீனாட்சி மற்றும் அவள் பிறந்த பெண் குழந்தை கீர்த்தனாவை இந்த வீட்டின் முதல்வாசல் வாரிசுப் பதிவிலிருந்து யாரும் நீக்கக் கூடாது.” கீர்த்தனா அதை பெரிய குரலில் வாசிக்கவில்லை. அவளே கண்களால் ஓட்டினாள்; பின்பு பதிவு நகலை எடுத்தாள். அதிலே முந்தைய கிறுக்கல் இல்லாத முதல் வாசிப்பு தெளிவாக இருந்தது. “மீனாட்சி – திருமணப் பதிவு உறுதி. மகள் கீர்த்தனா – குடும்ப வரிசை சேர்க்கை.” கீழே ராஜகோபாலனின் கையெழுத்து. பக்கத்தின் ஓரத்தில் இருந்த பழைய அலுவலக முத்திரை, மருத்துவமனைப் பத்திர நேரத்தோடு ஒன்றாக அமைந்திருந்தது.

“மாமா,” அவள் சொன்னாள். “இதை வாசிங்க.”

சரவணன் மாமா இந்த முறை தயங்கவில்லை. வரி வரியாக வாசித்தார். ஒவ்வொரு வரியும் அந்த வீட்டின் பழைய காற்றிலிருந்து ஒரு பொய்யை உரித்து எடுத்தது. “முதல்வாசல் வாரிசுப் பதிவு…” என்ற இடத்தில் நிர்மலா அத்தை உதட்டைத் திறந்தாள்; ஆனால் யாரும் அவள் பக்கம் பார்க்கவில்லை. “கீர்த்தனா…” என்ற பெயர் முழு அறையிலும் முதல் முறையாக உரிய இடத்தில் ஒலித்தது.

கீர்த்தனா மேசையின் பக்கத்தில் இருந்த பழைய கண்ணாடி பெட்டியைத் திறந்து, கார்க்போர்டுக்கு வைத்திருந்த வரைபட முள் ஒன்றை எடுத்தாள். அந்த பலகையில்தான் இதுவரை விழாக்கள், மின் கட்டண ரசீதுகள், மருத்துவ நேரங்கள், திருமணச்செலவு பட்டியல் எல்லாம் ஒட்டப்பட்டிருந்தன. இந்த வீட்டில் எழுதப்பட்டதுதான் உண்மை; சொல்லப்பட்டதல்ல. அவள் பொய்க் குறிப்புள்ள பழைய பக்கத்தைத் திருப்பி கீழே மடக்கினாள். மேலே திருத்தப்பட்ட பதிவு நகலை நேராக வைத்து, மருத்துவமனைப் பத்திரம், ராஜகோபாலனின் கடிதத்தின் முதல் வரி தெரியும் அளவுக்கு ஒழுங்குபடுத்தி, முள் குத்தினாள். முள் கார்க்போர்டைத் துளைத்த ஒலி காற்றை நின்றுவிட்டதுபோல் வெட்டியது.

அவள் கையைப் பின் எடுத்தாள். திருத்தப்பட்ட பதிவு கார்க்போர்டில் உறுதியாகத் தங்கியது. முள் தலையிலிருந்து விழுந்த நிழல் பலகையின் பழைய கீறல் மேல் வந்து நின்றது; அவள் கை விலகிய பிறகும் அந்த நிழல் அசையாமல் இருந்தது.