அவளை தள்ளின கூட்டமே தவறிச்சு

“காவியா, நிற்க!” என்று ரேணுகா அத்தை கைநீட்டி நுழைவு முற்றத்தின் நடுப்பாதையை மறித்தபோது, அவளைத் தாண்டி இரண்டு தூரத்து உறவுப் பெண்கள் புன்னகையோடு உள்ளே சென்று விட்டார்கள். மஞ்சள் கட்டும் மல்லிகை வாசமும் கலந்த அந்த சென்னை மண்டப முற்றத்தில், வாசல் பக்க மேசையின் விளிம்பில் சிதறிக் கிடந்த பேனாவும், பெயர் எழுதும் சீட்டும், குளிர்ந்து போன சிறிய உணவுப் பெட்டியும் கூட காவியாவை விட அதிக உரிமையோடு இருந்தது போலத் தோன்றியது.

“உனக்கு இப்போ உள்ளே போகத் தேவையில்லை,” என்றாள் ரேணுகா அத்தை. குரல் மெதுவாக இருந்தது; அதனால்தான் சுற்றி நின்றவர்களுக்கு இன்னும் தெளிவாகக் கேட்கப்பட்டது. “மாப்பிள்ளை பக்கம் வரவேற்பு நடக்குது. கூட்டம் குறையட்டும். நீ அங்க ரெஜிஸ்டர் மேசை பக்கம் நின்னு வர்றவங்க பேரு எழுதச் சொல்.”

காவியா கைப்பையில் இருந்த சாவியை இறுக்கிப் பிடித்தாள். அது அர்ஜுன் மாதம் முன்பு தன் அலுவலகக் குடியிருப்பிலிருந்து மாறும்போது திருப்பிக் கொடுக்காமல் அவளிடம் தங்கியிருந்த கூடுதல் சாவி. அந்த உலோகத்தின் குளிர் விரலுக்குள் குத்த, ரேணுகா அத்தை மீண்டும் சொன்னாள், “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்று சொன்னா எல்லாம் குடும்பம் ஆகிடாது. இங்க எல்லாரும் பாத்துட்டு இருக்காங்க. ஒழுங்கா நில்.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் காவியாவை அங்கே வேலைக்காரப் பெண் போல நிறுத்த முயன்றது. மூன்று ஆண்டுகள் அவள் அர்ஜுனோடு இருந்தது இந்த வீட்டில் ரகசியம் இல்லை. அவன் தந்தை மருத்துவச் செலவுக்கு, இவர்கள் தயக்கிக் கொண்டிருந்த இரவில், முதலில் பணம் அனுப்பியது அவள்தான். ரேணுகா அத்தை அப்போது “மகள் மாதிரி” என்று அழுதவள். இன்று வாசலில், அவளுக்குக் கிடைத்த பதவி—காத்திரு, பேர் எழுது, வழி விடு.

“பேனா எங்கே?” என்று மண்டப வேலைக்கார பையனை அழைத்த ரேணுகா அத்தை, காவியாவை நோக்காமல் கன்னத்தைச் சாய்த்தாள். அது கட்டளை. அது ஒதுக்கல். அது தீர்ப்பு.

காவியா ஒரு கணம் திரும்பிப் போய்விடலாம் என்று நினைத்தாள். ஆனால் அவள் போனால் இந்த வாசல் கதையின் உண்மை அதேபடி நின்று விடும். அவள் பையைத் திறந்து தன் பேனாவை எடுத்தாள். காப்பு அருகே பழைய மை அடைபட்ட கரும்புள்ளி இருந்தது. மேசையை தன் பக்கம் இழுத்து, குளிர்ந்த உணவுப் பெட்டியை ஓரமாக வைத்தாள். “சரி,” என்றாள். “வர்றவங்க பேரு தெளிவா எழுதணும். பிறகு யாரையும் இரண்டு தடவை உள்ளே விட்டதுன்னு பேசாதீங்க.”

ரேணுகா அத்தைக்கு அது எதிர்பாராத பதில். அவள் உடனே வெல்லவில்லை; ஆனால் தன் குரலை அங்கே ஒரே குரலாக வைத்திருக்க முடியாமல் ஒரு சிறு பிளவு விழுந்தது. பக்கத்தில் நின்ற நிலா சிரிப்பை விழுங்கிக் கொண்டு, “அத்தை, இந்தப் பட்டியல் முழுசா இல்லையே,” என்று மேசையை நோக்கி வளைந்தாள். ரேணுகா அத்தை அவளைப் பார்க்காமல், “நான் பார்த்துக்கறேன்,” என்றாலும், ஏற்கெனவே பட்டியல் காவியாவின் கையடக்கத்தில் போயிருந்தது.

அடுத்த அரைமணிநேரம் அவமானத்தை வேலை என்று பெயர் மாறச் செய்தது. ரேணுகா அத்தை ஒவ்வொரு வருகையாளரிடமும் மலர் தட்டு காட்டிக் கொண்டிருந்தாள்; காவியா மேசை, பெயர், சீட்டு, மைக் என்று எல்லா சின்னச்சின்னச் சுமைகளுக்கும் தள்ளப்பட்டாள். “மைக் பிடி.” “அந்த மாலைகளை உள்ளே கொடு.” “சாம்பார் டப்பா kitchen-க்கு போச்சா?” “இந்தப் பேரு எழுத மறந்துடாதே.” மண்டபத்தின் திறந்த முற்றத்தில் யார் எங்கே நிற்கிறார்கள் என்பதாலேயே உறவின் அளவு தெரியும்; காவியாவை அவர்கள் எல்லாருக்கும் உதவும் இடத்தில் வைத்தார்கள், ஆனால் யாருடையவளுமல்லாத இடத்தில்.

ஒரு கட்டத்தில் மைக் சத்தமிட்டு முறைக்க, எல்லோரும் முகம் சுளித்தனர். பையன் ஓடி வரவில்லை. காவியா மேசையிலிருந்து எழுந்து வயரை நேராக்கி, switch பெட்டியைத் திறந்து இணைப்பைச் சரி செய்தாள். “இப்ப பேசுங்க,” என்று அவள் சொன்னதும் மைக் தெளிவாக ஒலித்தது. பக்கத்தில் வந்த ஒலி அமைப்புக் காரன், “அக்கா, இந்த line loose ஆச்சு, நான் பார்க்கறேன்,” என்று காவியாவை நோக்கித்தான் சொன்னான். ரேணுகா அத்தை அல்ல. முதல் சிறிய மரியாதை. பார்த்தவர்கள் முகத்தில் அத்தனைக்கும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; ஆனாலும் கேள்வி மட்டும் தோன்றியது—அவளை இவ்வளவு எளிதாக வாசலில் ஏன் நிறுத்தினார்கள்?

சண்முகம் மாமா வந்தது அப்போதே. வயசால் மெதுவாக நடப்பவர்; ஆனால் வீட்டில் யாருக்கும் அவரின் பார்வையைத் தவிர்க்க முடியாது. அவர் வழக்கம்போல நேராக ரேணுகா அத்தை பக்கம் போகவில்லை. காவியா மேசை அருகே நின்றதைப் பார்த்து, “என் அழைப்பிதழ் யாரிடம்?” என்று கேட்டார். ரேணுகா அத்தை உடனே, “மாமா, நான்—” என்று முன்வந்தாள். ஆனால் சண்முகம் மாமாவின் தோள் ஏற்கெனவே காவியாவை நோக்கி திரும்பி விட்டது.

“என்கிட்டே,” என்றாள் காவியா. பட்டியலைத் திறந்து பெயரை காட்டினாள். அவர் கண்ணாடியைச் சரி செய்து பார்த்து, “சரி. உள்ளே அப்பா அம்மாவுக்கு முன்னாடி வணக்கம் சொல்லணும். பாதை சுத்தமா இருக்கணும்,” என்றார். அந்த ஒரு சொல் ரேணுகா அத்தைக்கு அல்ல, காவியாவுக்குத் தான் கொடுக்கப்பட்டது. அருகில் நின்ற இரண்டு வேலைக்காரப் பையன்கள் தங்கள் கால்களை மாற்றி, காவியா காட்டிய பக்கம் தட்டுகளை எடுத்துச் சென்றனர். நிலா தன் உடலை ரேணுகா அத்தை பக்கம் இருந்து சிறிது விலக்கி, “அக்கா, இன்னும் மூணு நாற்காலி கொண்டு வரச் சொல்லட்டுமா?” என்று காவியாவிடமே கேட்டாள்.

முற்றத்தில் அசைவுகள் மாறின. முன்பு ரேணுகா அத்தைச் சுற்றி நின்றிருந்த இரு பெண்கள் பரிசுப் பெட்டிகளை எங்கே வைக்க என்று காவியாவிடம் கேட்டனர். ஒலி அமைப்புக் காரன் வயரை அவள் காலடியில் விழாதபடி சுற்றி வைத்தான். ஒரு சிறுவன் உள்ளே ஓட முயன்றபோது, “இங்க வராதே,” என்று ரேணுகா அத்தைச் சொன்னாள்; அவன் கேட்டதே இல்லை, காவியா காட்டிய பக்கம் ஓடிவிட்டான். கால்கள் திசைமாறின. தோள்கள் திரும்பின. நடுப்பாதை யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது என்ற வாசிப்பு மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது.

அதைப் பார்த்த ரேணுகா அத்தை சிரிப்பைத் தட்டிக் கட்டினாள். “அவளுக்கு எல்லாம் சொல்லி விடாதீங்க. அவள் வந்ததுக்கே late. இதுல பெரிய உரிமை கிடையாது,” என்றாள். அந்தச் சொல்லைச் சுற்றி நின்றவர்கள் தங்களுக்குள் எடுத்துக் கொள்ளலாம்; ஆனால் அவள் அதைச் சொன்ன நேரத்திலேயே அர்ஜுனின் கார் வாசல் வெளியே நின்றது.

காவியா தலையெழுப்பிப் பார்த்தாள். கார் கதவு திறந்தது. இறங்கியது அர்ஜுன் மட்டும் இல்லை; அவனுடன் அவரது நிறுவனம் பக்கம் வந்த மேலாளர் தம்பதியும் இருந்தார்கள். சேவைத் துறையில் அவன் உயர்ந்த பதவிக்குப் போன பிறகு இவர்கள் குடும்பவிழாக்களில் கூட மதிப்பு ஏறியது. ரேணுகா அத்தையின் முகத்தில் பதட்டம் ஒரே நேரத்தில் மறைத்துக் கொண்ட பெருமையும் ஆகிவிட்டது. இந்தப் புதிய சாட்சிகளுக்கு எல்லாம் ஒழுங்கு காட்ட வேண்டும். அதற்காகவே அவள் அதிகமாக கடினமானாள்.

“காவியா, அங்கவே நில்,” என்று இம்முறை உயர்ந்த குரலில் சொன்னாள். எல்லோரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். “இந்த வாசல் வழியா மாப்பிள்ளை வீட்டார் முக்கியமானவர் வர்றாங்க. நீ side-ல போ. பேரு எழுதுற வேலை இருந்தா அதையே பார். உள்ளே வரவேற்பு வட்டத்துக்குள் வராதே.”

அது சாதாரண ஒதுக்கல் இல்லை; புதிய சாட்சிகள் முன்னால் இறுதி நிறுத்தல். நுழைவு என்றே உரிமை அளக்கும் இடத்தில் அவளுக்கு பக்கவாசல் கூட தராமல், “நீ வெளியோரம்” என்று முத்திரை அடிப்பது. நிலா அச்சத்தில் ஒரு படி பின்னே போனாள். சண்முகம் மாமா நெற்றியைச் சுருக்கினார்; ஆனால் இன்னும் எதுவும் பேசவில்லை. அர்ஜுன் காரிலிருந்து முழுவதும் இறங்கி வாசலை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தான். அவன் இன்னும் இரண்டு அடிகள் தள்ளி. இன்னும் சொல்லாதவன். இன்னும் எல்லாரின் படிப்பும் ரேணுகா அத்தை கையில் இருந்தது.

ரேணுகா அத்தை மேசைமேல் கிடந்த சிறிய பித்தளைத் தட்டையை எடுத்துக் காவியாவின் முன் வைத்து, “இத பிடி. வர்றவங்களுக்கு குங்குமம் வைக்கிற மாதிரி நில். அதுக்கப்புறம் பேசிக்கலாம்,” என்றாள்.

அந்தப் பித்தளைத் தட்டு காவியாவின் கையில் போனால், இன்றைய கதையும் முடிந்துவிடும். உதவி செய்தவள். வாசலில் நின்றவள். உள் வட்டத்தில் இல்லாதவள். அவள் தட்டையைப் பார்க்கவில்லை. மேசையின் ஓரத்தில் கிடந்த மைக்கை எடுத்தாள். வயர் தரையில் இழுத்துச் சப்தமிட்டது. ரேணுகா அத்தை ஒரு கணம் திகைத்தாள். “காவியா, வைக்கிறியா அதை?”

காவியா ஏற்கெனவே மேசை முன் நின்றிருந்தாள். நுழைவு முற்றத்தின் எல்லா பாதைகளும் அங்கிருந்து தெரிந்தது. உள்ளே மண்டபம், வெளியே கார் நிறுத்தம், நடுவே உறவினர்கள், வேலைக்காரர்கள், சாட்சிகள். மைக் ஒலி ஒரு முறை கீச்சென்று எழுந்து அமைந்தது. அவள் குரல் உயர்ந்ததில்லை; அதனால் அங்கிருந்தவர்களுக்கு ஒன்றும் தவறவில்லை.

“எல்லாரும் கேளுங்க,” என்றாள். “இந்த வாசலில் நான் பேர் எழுத வரலை. இந்த வீட்டுக்குள்ள நான் வேலைக்கார இடத்துல நிக்க வரலை. அர்ஜுனோட வாழ்க்கையில் யார் வெளியே, யார் உள்ளேன்னு இங்க யாருக்கும் நடுவுல நிக்க உரிமை இல்ல. அந்த உரிமை இருந்தா, முதலில் என்கிட்ட பணம் வாங்கிய இரவு இப்படி வாசல்ல நிறுத்தியிருக்க மாட்டீங்க.”

ரேணுகா அத்தை முகம் உடனே விறைத்தது. “மைக் கீழே வை. இப்படி—”

காவியா அவளைப் பார்த்தே பேசினாள். “இல்ல. இன்று நீங்க எல்லாருக்கும் வாசிக்க வைத்தது என்னன்னா, ‘அவளை உதவிக்குப் பயன்படுத்தலாம், ஆனால் அங்கீகாரம் கொடுக்கக் கூடாது’ன்னு. அதை இப்ப நானே திருத்திக்கிறேன்.” அவள் அர்ஜுனை நோக்கி திரும்பினாள். அவன் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தான்; பின்னால் மேலாளர் தம்பதியர், பக்கத்தில் சண்முகம் மாமா, சுற்றி முழு குடும்பம். “அர்ஜுன்,” என்றாள். “நான் உன் வாழ்க்கையிலுள்ள பெண். அதை குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி மூலைல நிக்க வச்சு பயன்படுதிக்கணும்னு யாராவது நினைச்சா, நான் ஒத்துக்க மாட்டேன். இந்த வாசல் வழியா நான் உள்ளே வர்றது விருந்தினியா இல்லை. உன்னோட தேர்ந்தெடுத்தவரா.”

அந்த ஒரு சொல் முற்றத்தை வெட்டி நின்றது—“தேர்ந்தெடுத்தவரா.”

ரேணுகா அத்தை கையில் இருந்த பித்தளைத் தட்டு நடுங்கி மேசை ஓரத்தில் மோதியது. குங்குமப் பொடி சிதறி அவள் புடவையின் முனையில் சிவப்புக் கறை விட்டது. அது கண்ணுக்கு பட்ட சேதம். அவள் உடனே துடைக்க முயன்றாள்; கைச் சலனம் தப்பி, தட்டு கீழே விழுந்து உருண்டது. அருகிலிருந்த இரண்டு பெண்கள் தானாக ஒரு படி விலகினர். ரேணுகா அத்தை கட்டளை இடும் மையம் உடைந்து கொண்டிருந்தது.

அவள் கடைசி முயற்சியாக அர்ஜுனை நோக்கி, “இது மண்டப வாசல். எதுக்கு இந்த நாடகம்? வெளியில பேசிக்கலாம்,” என்றாள். குரல் திடீரென்று மெலிந்தது. அதிகாரத் தொனி இடறியது. ஆனால் காவியா அவளுக்கு அந்த வெளியைக் கொடுக்கவே இல்லை.

“வெளியிலல்ல,” என்றாள் காவியா. “என்னை வாசல்ல தடுத்து, எல்லாரும் பார்க்கிற இடத்துல வேலைக்குத் தள்ளினீங்க. அதே இடத்துலதான் நான் நிக்கப் போறேன்.”

அவள் கைப்பையைத் திறந்து உள்ளிருந்த சாவியை எடுத்தாள். அர்ஜுனின் பழைய குடியிருப்பு சாவி. பல மாதங்களாகத் திருப்பித் தரப்படாத தாமதமான எல்லை. அதை மேசைமேல் வைக்காமல் நேராக ரேணுகா அத்தையின் முன் நீட்டினாள். “இதைக் கேட்டு வாங்க யாரும் வரலை. ஏன்னா என்னை எப்போ வேண்டுமானாலும் கதவுக்குப் புறம் நிறுத்தலாம் என்று நினைச்சீங்க. இனிமேலோ அந்த சாவியும் உங்க வாசல் ஆணையும் என்கிட்ட இருக்காது. நான் உள்ளே வர்றதுக்கு யாரோ அனுமதி தரணும் இல்லை. நான் யார் என்று நான் சொல்றேன்.”

சண்முகம் மாமா மெதுவாக முன்வந்தார். அவர் எதுவும் அறிவிக்கவில்லை; ஆனால் ரேணுகா அத்தை முன் நின்ற கோணத்திலிருந்து விலகி, காவியாவுக்குப் பக்கமாக வந்து நின்றார். அந்தச் சிறிய அசைவு போதியது. உடனே நிலா ரேணுகா அத்தை பின்னால் இருந்த இடத்திலிருந்து காவியாவின் மேசை பக்கம் வந்தாள். ஒலி அமைப்புக் காரன் மைக்கின் வயரை அவள் காலில் சிக்காதபடி கைநீட்டி பிடித்தான். அர்ஜுனோடு வந்த மேலாளர் தம்பதியர் முகம் கடினமாக, ஆனால் தெளிவாக காவியாவை நோக்கி நின்றார்கள்; சிரிப்போ ஆறுதலோ இல்லை, வெறும் வாசிப்பு—இங்கு யார் தள்ளப்பட்டார், யார் தள்ள முடியாதவர் என்று.

ரேணுகா அத்தை இப்போது சுற்றி பார்த்தாள். யாராவது அவள் சொல்லைத் தொடர்ந்து காவியாவை நிறுத்துவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தாள். யாரும் அப்படி நகரவில்லை. அவள் “காவியா, நீ தவறா புரிஞ்சுக்கற—” என்று தொடங்கினாள்.

“நான் ரொம்பத் தெளிவா புரிஞ்சுக்கிட்டேன்,” என்றாள் காவியா, மைக்கை கீழிறக்காமலே. “உங்களுக்கு உதவின இரவெல்லாம் நான் உங்களோடவள். அங்கீகாரம் வர்ற நேரம் நான் வெளியோடவள். அது இனிமேல் முடியாது.”

அர்ஜுன் இப்போது வந்தான். ஆனால் அந்தக் கணம் காவியாவுக்கே சொந்தம். அவள் அவனை நோக்கிப் பார்த்தாள்; அவன் என்ன சொல்வான் என்பதற்காக அல்ல, அவனைச் சாட்சியாக நிறுத்துவதற்காக. “நான் உள்ளே போறேன்,” என்றாள். “முன் வரவேற்பு வட்டத்துல. யாருக்காவது அதில் பிரச்சனை இருந்தா, இப்போ, எல்லாருக்கும் முன்னாடி சொல்லட்டும்.”

யாரும் சொல்லவில்லை.

காவியா மைக்கை மேசையில் வைத்தாள். சாவியை அதற்குப் பக்கத்தில் நிதானமாக இறக்கினாள். பிறகு ரேணுகா அத்தை கைமறித்திருந்த நடுப்பாதையை நேராகத் தேர்ந்தெடுத்து நடந்தாள். இப்போது அவளைத் தடுக்க யாருடைய கையும் உயரவில்லை. உயர்ந்திருந்த இரண்டு கைகளும் மெதுவாக கீழிறங்கின. நுழைவு முற்றத்தின் மேலே கட்டியிருந்த நீலத் தார்ப்பாய் விளிம்பு காற்றில் அசைந்து, திறந்த பாதையின் மீது மீண்டும் நிழலை இழுத்தது. அந்த முற்ற நிழலுக்குள், அவள் யாரிடமும் வழி கேட்காமல் நின்றாள்.