எனக்காகவே அந்த வரிசை உடைந்தது

“இல்லைம்மா, மேலே செல்லும் வரிசை இது இல்லை. நீங்கள் பக்கவாசல் வழியா போங்க,” என்று சிவப்பு சட்டை போட்ட மண்டப உதவியாளர் கயிற்று தடுப்பை கைப்பிடியால் தள்ளி, காவியாவை ஓரமாக நிறுத்தினான்.

அவள் ஏற்கனவே அந்த வரிசையில் இருந்தாள். முதல் மாடி படிக்கட்டு லாண்டிங்கை நோக்கி மணமகள் வீட்டு பெண்கள், நெருங்கிய உறவினர், இரு குடும்பத்தின் மூத்தவர்கள் என்று பெயரிட்ட வழி அது. அவள் கையில் மடிந்து போன லேன்யார்டு இருந்தது; சேவைத் துறையில் வேலை பார்க்கும் பழக்கத்தால் பையைத் திறக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அதுவும் சேர்ந்து வெளியே வந்துவிடும். இன்று அலுவலகம் இல்லை. ஆனாலும் அந்த மடிப்பு அவளுடைய வாழ்க்கையைப் போலவே பழகிய தடமாகிருந்தது. மற்ற கையில் அவள் அம்மா கட்டித்தந்த சிறிய உணவுப்பெட்டி; காலையிலிருந்து வாயில் போகவில்லை, அதன் எஃகு மூடி குளிர்ந்து வியர்த்துக் கொண்டிருந்தது. அவளைத் தாண்டி நிர்மலா வீட்டார் மேலே போக, பின்னால் நின்ற உறவினர்கள் பார்வை மட்டும் கீழே நழுவியது. யாரும் “அவள் தான்” என்று சொல்லவில்லை.

“அத்தை சொல்லிருக்காங்க,” என்றான் உதவியாளர், இப்போது இன்னும் தெளிவாக, அவளை அல்ல, பின்னால் நின்றவர்களுக்கு கேட்கும் மாதிரி. “மாலைத்தட்டு மேசை பக்கம் உதவி செய்யச் சொன்னாங்க.”

காவியா அவனைப் பார்த்தாள். ஒரு கணம் கூட வாதம் செய்யவில்லை. கயிற்று தடுப்பின் குச்சியில் கட்டியிருந்த வெள்ளை அட்டையை அவள் விரலால் நேர்த்தியாகச் சுழற்றினாள். அதில் நீல மார்க்கரில் ‘மணமகள் பக்கம் – முன்னுரிமை’ என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அட்டை சுழன்று எதிர்பக்கம் திரும்பி, எழுத்து உள்ளே மறைந்தது. அவள் கையைப் பிறழ்த்திக் கொண்டதும், பின்னால் வந்த இரண்டு பெண்கள் நின்றுபோனார்கள். “எங்கே போகணும்?” என்று ஒருத்தி உதவியாளரிடமே கேட்டாள். அந்த ஒரு துடிப்பளவு இடைவேளையே அவளுடைய முதல் வெற்றி. வரிசை இயல்பாக ஓடவில்லை.

அதே நேரம், மேலிருந்து லலிதா அத்தை குரல் இறங்கியது. “காவியா! இங்க என்ன நிக்கற? கீழே போ. ஜூஸ் கண்ணாடி பார்த்துக்கோ. வீட்டு பொண்ணுகளுக்கு வேலை செய்யறதுல தப்பே இல்லை.”

அதை மெதுவாகச் சொல்லவேண்டிய அவசியம் அவளுக்கு இல்லை. மைக்கே அருகில் பேச பழகிய குரல். படிக்கட்டு சுவர், லிப்ட் கதவு, இரும்புக் கைப்பிடி எல்லாம் அதைத் திருப்பி அடித்தன. கண்ணாடி கதவின் உலோகத்தில் பழைய துடைப்புக் கறை, விரல் தடம். அதில் காவியாவின் முகம் ஒரு கணம் மங்கலாகத் தெரிந்தது—அழகாய் அல்ல, அழைக்கப்படாமல் நிறுத்தப்பட்டவளாய்.

நிர்மலாவுக்கும் அர்ஜுனுக்கும் இருந்த உறவு புதுசல்ல. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும். மூன்று வருடமாய் தெரியும். அர்ஜுன் வெளிநாட்டில் வேலைக்கு போகாமல் சென்னைதான் இருப்பேன் என்று முடிவு செய்த நாள் முதல், அவன் வீட்டில் உத்தியோகபூர்வமாகப் பேசப் போகும்போது, முதலில் போய் நின்றது காவியா குடும்பம் தான். அப்பா மருத்துவக் கடன் வாங்கி முடித்ததும் கூட திருமணச் செலவுக்கு சேமிக்கத் தொடங்கியிருந்தார். இப்போது மண்டபம் நிரம்பிய நேரத்தில், அவளை வரவேற்பு படிக்கட்டில் இருந்து தள்ளி, மாலைத்தட்டு மேசை பக்கம் நிறுத்துவது சாதாரண உதவி வேலை இல்லை. யார் மேலே? யார் பக்கத்தில்? யார் சேவை செய்வது? அதுதான் வாசிப்பு.

“அத்தை,” என்று அவள் மேலே நோக்கிப் பேசினாள், குரல் உயராமல். “நான் தட்டு பிடிக்க வரல.”

அந்த ஒரு சொல்லுக்கு கீழே நின்ற இரண்டு சித்திகள் உடனே ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். லலிதா அத்தை படிகளில் அரை மடங்கு இறங்கி வந்தாள். அவள் புடவையின் பொன் கரை கைப்பிடியில் தேய்ந்து ஒலி செய்தது. “என்ன சொல்ற?” என்று முகத்தில் புன்னகையோடு கேட்டாள். புன்னகை வாயில்; கண்களில் இல்லை. “நிச்சயதார்த்தம் முடிஞ்சதுக்குப் பிறகு எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கலாம். இப்போ முகம் காப்பாத்தணும்.”

“யாரோட முகம்?” காவியா கேட்டதும் அருகிலிருந்த உதவியாளர் தன் கையில் இருந்த மலர் தட்டைப் பிடித்துக் குலுக்கியான். ஜாதிமல்லி வாசனை காற்றில் பிளந்தது.

“அட, பேசுற தைரியம் வந்திருச்சா,” லலிதா அத்தை சிரித்தாள். “இப்போ நீ எதுவுமே இல்லாத மாதிரி அமைதியா இருந்தா நல்லதா முடியும். இல்லன்னா உனக்கே சங்கடம். மேல இருக்குற இருக்கை எல்லாம் வரிசைபடி.”

அதே நேரத்தில் முரளி மாமா கீழே வந்தார். அர்ஜுனின் அப்பாவுக்கு அடுத்த மரியாதை அவருக்கே. வழக்கமாக அனைவரையும் சமப்படுத்திப் பேசும் மனிதர். இன்று கூட முதலில் லலிதாவைப் பார்த்தார்; பிறகு காவியாவைப் பார்த்தார். அவரின் தயக்கம் தான் மண்டபத்தில் இருந்த உண்மையான அனுமதி. “காவியா, கொஞ்சம் கீழே இருந்துக்கோ. நேரம் போயிடுது,” என்றார். குற்றம் யாருக்கு என்று சொல்லாமல், கீழே இருக்கச் சொல்வது மட்டும்.

காவியா கையில் இருந்த உணவுப்பெட்டியைப் பக்கத்து நீளமேசை மீது வைத்தாள். மூடி அடைந்த சத்தம் உலோகமாக ஒலித்தது. பையில் இருந்த லேன்யார்டு அரை வெளியே தொங்கியது. அவள் பின் வாங்குவாளென்று லலிதா நினைத்த கணத்தில், காவியா கயிற்று தடுப்பின் கம்பியை எடுத்து முழுவதும் கழற்றிவிட்டு, அதைச் சுவரோரம் சாய்த்துவைத்தாள்.

“ஏய், அது—” என்று உதவியாளர் முன் வந்தான்.

“இது வழி தடுக்க வைக்கப்பட்டதா, இல்ல வழி காட்ட வைக்கப்பட்டதா?” அவள் கேட்டாள். குரல் திடமாக இருந்தது. “எழுத்து மறைஞ்சா வழி மாறிடும்னு நினைச்சீங்களா?”

மேலே செல்லும் படிக்கட்டில் ஒரு நிமிடம் நெரிசல் சிக்கியது. பின்னால் வருகிறவர்கள் நின்றார்கள்; மேலிருந்து இறங்குகிறவர்கள் கைப்பிடியில் சாய்ந்து காத்தார்கள். லாண்டிங்கின் குறுகிய இடத்தில் யார் முதலில் நகர்கிறார்கள் என்றால் அதுவே இப்போது தீர்ப்பு. காவியா கயிறை அகற்றிய இடைவெளியில் நடந்து முதல் ஐந்து படிகளை ஏறினாள். லலிதா அத்தை அவளுக்கு முன்பாக உடலை நுழைத்து நிற்க முயன்றாள். ஆனால் மேலிருந்து இறங்கிய வீடியோ எடுக்கும் பையன் டிரைப்பாட் தூக்கி விலக வேண்டியதால், லலிதா பாதி திரும்பி சிக்கிக் கொண்டாள். காவியா அவள் புடவைக் கரைக்கு மாட்டாமல் பக்கவாட்டாகச் சென்று, லாண்டிங்கின் மூலையை அடைந்தாள். அங்கே முன்னேறும் வரிசையை இரண்டு பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகள் குறுக வைத்திருந்தன. யாரோ தற்காலிகமாக வைத்தது. யார் உட்கார்ந்திருக்கவில்லை.

அவள் ஒரு நாற்காலியைப் பிடித்து சுவரோடு ஒட்டவைத்தாள். இன்னொன்றை அரை சுற்றி திறந்தாள். பாதை நேரானது.

கீழே இருந்து ஒருசிலர் மூச்சை இழுத்த சத்தம் மட்டும். சொல்லிச் சண்டையிட யாருக்கும் நேரமில்லை; மேலே மேடையில் மோதிரத் தட்டு வந்து நின்றிருக்க வேண்டும். மண்டப மேற்பார்வையாளர் சேகர், கையில் பெயர் அட்டைகள் கொண்ட பலகையுடன் அவசரமாக ஓடிவந்தார். “சார், இங்க யார் எங்கு நிற்கறது கிளியராக சொல்லுங்க. ஜோடி வரணும்,” என்றார் முரளி மாமாவை நோக்கி. அதுதான் லலிதாவுக்கு பிடித்த கணம்—அதிகாரத்தை மறுபடியும் கைப்பற்ற முடியும் என்று அவள் நினைத்தாள்.

“நிர்மலாவுக்கும் அவள் அக்காவுக்கும் முன் இடம். மற்றவர்கள்—” என்று லலிதா தொடங்கினாள்.

“மற்றவர்கள் இல்லை,” என்று காவியா அவளை நின்ற இடத்திலேயே வெட்டினாள்.

அந்த வார்த்தைக்கு அர்ஜுன் மேல்தள வாசல் அருகிலிருந்து திரும்பிப் பார்த்தான். இவ்வளவு நேரம் அவன் அமைதியை முகக் காப்பாகப் போட்டிருந்தான். அவன் அருகே நிர்மலா நின்றிருந்தாள்; தலையைத் தாழ்த்தியிருந்தாலும் காதுகள் சிவந்திருந்தன. அவளுக்கும் இது தெரிந்தே நடக்கிறது என்று சொல்லிக்கொண்ட சாட்சி அது. காவியாவின் உள்ளே ஏதோ காய்ந்த துண்டு சிணுங்கியது; ஆனால் முகத்தில் ஒன்றும் வரவிடவில்லை.

“சேகர் அண்ணா,” என்றாள் அவள், நேராக மேற்பார்வையாளரைப் பார்த்து. “பெயர் அட்டையை எடுத்து படிங்க.”

அவர் தயங்கினார். பலகையில் கிளிப்பால் சிக்கவைத்த வெள்ளை அட்டைகள் வரிசையாக இருந்தன. மேல் வரிசையில் ‘மணமகள்’, ‘மாப்பிள்ளை’, அதன் பக்கத்தில் ‘மாப்பிள்ளை வரவேற்பு’, ‘மணமகள் அக்கா’ என்று இரு அட்டைகள். லலிதா விரைவாக பலகையைத் திருப்ப முயன்றாள். காவியா அவளது முன்கையைத் தொட்டதே இல்லை; பலகையின் கீழ் பகுதியை மட்டும் பிடித்து நேராக நிறுத்தினாள். அட்டைகள் எல்லோருக்கும் தெரிந்தன.

அதில் பழைய கிளிப்பின் கீழ் அரைமட்டும் நுழைந்திருந்த ஒரு அட்டை இருந்தது. வெளியில் விழாமல் ஒட்டியிருந்தது. சேகர் அதைப் பார்த்து இழுத்தார். வெள்ளை அட்டையில் தெளிவாக எழுதப்பட்டிருந்தது: ‘அர்ஜுனின் நிச்சயிக்கப்பட்டவர் – காவியா’.

கீழே இருந்தவர்களில் யாரோ சிறிதாக, “அதெல்லாம் இன்னும்—” என்று தொடங்கினார்; சொல்லை முடிக்கவில்லை.

“அதை வையாதீங்க,” லலிதா கூர்மையாகச் சொன்னாள். இப்போது புன்னகை போய் விட்டது. “அது பழைய அட்டை. மாற்றியாச்சு.”

“யார் மாற்றினது?” காவியா கேட்டாள்.

“வீட்டில் பெரியவர்கள் முடிவு—”

“யார் பெரியவர்?” அவள் கேட்ட குரல் இன்னும் மெலிதாயிற்று. அதனால் தான் ஆபத்தானது. “கடன் வாங்கி முதல் தங்க நாணயம் கொடுத்த என் அப்பாவை அழைக்கல. மூன்று வருடம் இந்த உறவு தெரிஞ்சு வைத்து இன்று ஜூஸ் கண்ணாடி பக்கம் நிற்கச் சொல்றீங்க. மாற்றினீங்களா? சரி. எல்லாரும் பார்க்கும்போது மாற்றுங்க.”

சேகர் கையில் இருந்த அட்டை சற்று நடுங்கியது. அவன் வேலை நேரம், மேடை நேரம், வாடிக்கையாளர் முகம்—எது தப்பினாலும் அவனுக்குத்தான் திட்டம். மைக்ரோஃபோன் சோதனை குரல் மேலே ஒலித்தது; “மணமகள், மாப்பிள்ளை பக்கம் தயார்…” என்று. இப்போது தாமதம் ஒவ்வொரு விநாடியும் மண்டபம் முழுக்க தெரியப்போகிறது.

முரளி மாமா வாய் திறந்தார், மூடினார். அர்ஜுன் இரண்டு படி இறங்கினான்; ஆனால் முழுதாக இல்லை. நடுவில் நின்றான். கீழே வரத் தயக்கம், மேலே நிற்கத் தயக்கம். அந்த நடுப்படிதான் அவனுடைய மதிப்பு.

“அர்ஜுன்,” காவியா அவனைப் பார்த்து சொன்னாள். “நான் எங்க நிற்கணும்னு நீ இப்போ சொல்றியா? இல்ல நான் எடுத்துக்கறேனா?”

அது வேண்டுகோள் இல்லை. எல்லோருக்கும் முன் கொடுக்கப்பட்ட கடைசி வாய்ப்பு.

அவன் உதடுகள் அசைந்தன. ஒலி வரவில்லை. பின் லலிதாவை நோக்கிப் பார்த்தான். அங்கேயே முடிந்தது.

காவியா சேகர் கையிலிருந்த அட்டையை எடுத்தாள். கிளிப்பும் சேர்ந்து கைவரிசையில் ஒலித்தது. லாண்டிங்கின் மேல் பகுதி, மேடை வாசலுக்கு முன், தங்கநிற துணியால் மூடிய இரண்டு நாற்காலிகளின் இடையே ‘மாப்பிள்ளை வரவேற்பு’ என்று வைத்திருந்த அட்டையின் பக்கம் அவள் நடந்தாள். லலிதா வேகமாக முன்வந்து அவளுடைய வழியை மறைக்க நினைத்தாள். ஆனால் கீழே காத்திருந்த உறவினர் கூட்டம் மேலே தள்ளியதால் அவள் தன் இடத்தையே காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டியபட்டது. புடவை மடிப்பில் கால்கள் சிக்கி, கைப்பிடியைப் பற்றினாள். அதே கணத்தில் காவியா பழைய அட்டையை நீக்கி, தனது அட்டையை அந்த கிளிப்பில் சொருகினாள்.

வெள்ளை அட்டை தங்கத் துணி மீது நிமிர்ந்து நின்றது. படிக்கட்டில் இருந்த அனைவருக்கும் படிக்க முடிந்தது.

அவள் அதற்குப் பக்கத்தில் நின்று, கீழே திரும்பிப் பார்த்தாள். “சேகர் அண்ணா,” என்றாள். “நுழைவு வரிசை இதிலிருந்து.”

அதுதான் அறை திரும்பிய கணம்.

சேகர் உடனே கீழே நின்ற உதவியாளரிடம் கையைச் சைகை செய்தான். “கயிறு இங்க வைக்காதே. கீழே கூட்டம் பிடிச்சுக்கோ,” என்றான். குரலில் உரிமை மாறிவிட்டது. உதவியாளர் தள்ளி வைத்த கம்பியைத் தூக்கிக் கொண்டு வேகமாக விலகினான்; நிமிஷம் முன் அவளை நிறுத்திய கை, இப்போது அவள் நிற்கும் பாதையிலிருந்து தடையை அகற்றிக் கொண்டது.

முரளி மாமா மேலே ஏறும்போது, காவியாவைத் தாண்டி செல்லவில்லை. ஒரு படி கீழே நின்றார். அதுவே அவரின் ஒப்புதல். லலிதா ஏதோ சொல்ல முயன்றாள்; “இது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது—” என்று தொடங்கியவளின் குரலை மைக்ரோஃபோனில் வந்த நாதஸ்வரத் துணுக்கு விழுங்கியது. அவள் மீண்டும் முன் வர முயன்றபோது, மேடை அலங்கார பையன் மலர் வளையம் தூக்கி நடுவே நுழைந்தான். அவள் விலக வேண்டியது தான். borrowed authority என்று நிற்க வைத்த இடம் உடம்பிலேயே உடைந்தது.

அர்ஜுன் இன்னும் நடுப்படியில் நின்றிருந்தான். இப்போது அவன் கீழேயோ மேலேயோ இல்லாத மனிதனாக எல்லோருக்கும் தெரிந்தான். காவியா அவனை நோக்கி ஒருமுறை பார்த்தாள். அருகே வர என்று சொல்லவில்லை. கணக்கில் சேர்த்துக் கொள்ளவும் இல்லை.

மேடைவாசலிலிருந்து நிர்மலாவின் தோழி இரண்டு பேரை அழைத்துக் கொண்டுவந்தாள். அவர்கள் காவியா நின்ற இடம் வரை வந்து தாமாகவே விலகினர். அட்டை படிக்காமல் விலக முடியாத இடம் அது. லலிதா அத்தை இதுவரை அனைவரையும் நகர்த்திக் கொண்டிருந்தாள்; இப்போது அவள் தான் லாண்டிங்கின் ஓரத்தில் சிக்கியவள். அவள் கையில் இருந்த சிறிய சாவித்தொகுப்பு பதட்டத்தில் ஒலித்தது. காவியா கீழே பார்த்தபடி, “அதை என்கிட்டே குடுங்க,” என்றாள்.

“எதுக்கு?” லலிதா கடிந்தாள்.

“என் வீட்டார் வந்து மேலே வருற அறை சாவி தானே அது. காலைல எடுத்துட்டு இன்னும் தரல.”

சுற்றியிருந்த இரண்டு பெண்கள் உடனே லலிதாவைப் பார்த்தார்கள். இன்னொரு தெரியும் அவமானம். லலிதா மறுக்க முடியவில்லை. சாவியை அவள் நீட்டினாள். காவியா அதை அமைதியாக வாங்கி, பையைத் திறந்து உள்ளே போட்டாள். லேன்யார்டு சாவிக்குத் தொட்டு சலசலத்தது. தாமதமாகத் திருப்பிக் கொடுக்கப்பட்ட நம்பிக்கை அங்கேயே ஒலி செய்தது.

மேலே நிகழ்ச்சி தொடங்கிவிட்டது. புகைப்படக்காரன், “மாப்பிள்ளை பக்கம் கொஞ்சம் மூவ்…” என்று சொல்லி வந்தபோது, காவியாவை பார்த்து சொல்லை மாற்றிக் கொண்டான். “அக்கா, ஒரு பாதி அடியாச்சும் இங்க.” அவள் நகர்ந்த இடமே மையம்.

அந்த ஒரு நொடிக்கு, அர்ஜுன் இறுதியாக மேலே வந்தான். அவன் காவியாவுக்கு மிக அருகில் நின்றுவிடத் துணியவில்லை; ஆனால் தூரமாகவும் இல்லை. “காவியா,” என்றான், தடுக்கி. அதில் தீர்ப்பு இல்லை. பிசைந்து போன வருத்தம் மட்டும்.

“இப்போ பேசாதே,” என்றாள் அவள். “நிற்க வேண்டிய இடத்தில் நில்.”

அவன் அதையே செய்தான். அதுவும் அவன் விருப்பத்தால் அல்ல; அவள் வைத்த கோட்டுக்குள் மட்டுமே.

சடங்கு ஓட்டம் தொடர்ந்தது. ஆனால் படிக்கட்டிலிருந்து மேடைக்கு வரும் பாதை இனிமேல் யார் கட்டுப்பாட்டில் என்று எல்லோரும் படித்துவிட்டார்கள். உதவியாளர் ஒவ்வொருவரையும் தடுத்துப் போடவில்லை; காவியா நின்ற அட்டையைப் பார்த்து, சரியானவர்களை அந்த வழி அனுப்பினான். தவறாக மேலே ஏற வந்த ஒரு தொலைதூர உறவினரிடம், “கீழே காத்திருக்குங்க,” என்று சொன்னான். அரை மணி நேரத்துக்கு முன் அவனே காவியாவிடம் சொன்ன அதே கட்டளை, இப்போது வேறு திசையில் சென்றது.

நிகழ்ச்சி இடைவெளியில் அவள் வைத்த உணவுப்பெட்டி இன்னும் கீழே மேசையில்தான் இருந்தது. யாரும் தொடவில்லை. பின்னர் கூட்டம் கொஞ்சம் நகர, அவள் அதை எடுத்து மேலே கொண்டுவந்தாள். குளிர்ந்த எஃகின் தொட்டு அவளுக்கு விசித்திரமாக நிம்மதி தந்தது. தள்ளி வைக்கப்பட்ட பொருள் கூட, சரியான கையிலே திரும்பி வந்தால் நிறைமையாகத் தெரியும்.

நிகழ்ச்சி முடிந்து மேல்தளம் முதல் படிக்கட்டு லாண்டிங்கிற்கு மக்கள் கசிந்தார்கள். கீழே செல்லும் வழி குறுகியது. முதலில் யார் இறங்க வேண்டும், யார் காத்திருக்க வேண்டும் என்ற சொல்லாத கணக்குகள் எல்லாம் உடலில் நடந்துகொண்டிருந்தன. காவியா உணவுப்பெட்டியை ஒரு கையில், பையை மறுகையில் பிடித்தபடி லாண்டிங்கை எட்டினாள். எதிரே நின்ற உதவியாளர் தன் கையை நீட்டி யாரையோ நிறுத்தப் போனான்; பிறகு அவளைப் பார்த்ததும் முழங்கை மடங்கி, அவன் சட்டை கையின் தளர்ந்த துணி மட்டும் முதலில் பின்னுக்கு இழுந்தது. அந்தச் சுருங்கிய சிவப்பு கைப்பகம் வழியிலிருந்து விலகிய இடைவெளியில் காவியா முதலில் படிக்கட்டு மடிப்பை கடந்தாள்.