எனக்காக தோண்டிய குழியிலே அவளே விழுந்தாள்

“நீ அங்க நின்னுக்கேடா,” என்று ரேவதி அத்தை receiving lane ஓரத்தில் கவினின் மார்பை dispatch கோப்பால் தடுத்து நின்றாள். பிளாஸ்டிக் மூடையின் வறண்ட சலசலப்பு, டீசல் வாசனை, மழை வரப் போகும் காற்று—அத்தனையும் ஒரே நேரத்தில் lane முழுக்கப் பரவிக் கிடந்தது. “மூன்று வருடத்துக்கு முன்னாடி போன அந்தச் சரக்கு யாரோட shiftல போச்சுனு மறந்துட்டாங்களா? நான் மறக்கல. அந்தக் கையால நிலாவைத் தொட்டுப் பார்க்க கூட உனக்கு தகுதி இருக்கா இல்லையா, அது முதல்ல தெரிஞ்சிக்கணும்.”

கூடங்கற்கள் தள்ளிக் கொண்டுவந்த இரண்டு தொழிலாளிகள் நடுவே நின்றுவிட்டார்கள். gate பக்கம் காத்திருந்த tempo ஓட்டுனன் சிகரெட்டை உதட்டில் ஒட்டவிட்டு பார்வையை மட்டும் இங்கே நட்டான். கவின் கழுத்தில் தொங்கியிருந்த மடங்கி மடங்கி மிருதுவிழந்த அடையாள அட்டை நாண் வியர்வையால் ஒட்டிக் கிடந்தது. அவன் கையில் இருந்த சாவி வளையம் இன்னும் locker-க்கு போகவில்லை; நேற்று இரவு அதிக நேரம் முடித்துப் போனவன், காலை திருப்பித் தரவேண்டிய துணைச் சாவி அதிலேயே இருந்தது. அந்தச் சிறு தாமதத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு ரேவதி அத்தை அவன் வாழ்நாளையே late entry போல வாசிக்கத் தொடங்கினாள்.

நிலா இரண்டாம் bay கதவுக்கருகே நின்றிருந்தாள். அலுவலகத்துக்கு உள்ளே போகாமல் அங்கேயே நின்றதாலே, இது வெறும் வேலைப் பேச்சில்லை என்று எல்லாருக்கும் தெளிவாயிற்று. இவர்களுக்குள் இருந்தது குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு வந்த உறவு; அதனால்தான் ரேவதி அத்தை இதை வீட்டுப் படிக்கட்டில் அல்ல, சேவைத் துறை பின்புற லேனில் நடத்தினாள். “என் அண்ணன் வீட்டுல நான் சொல்லி வைத்திருக்கும் பேச்சு வெறும் பாசத்துக்காக இல்ல,” அவள் குரலை உயர்த்தினாள். “எங்கள் வீட்டுக்குள்ள வரப்போறவனுக்கு குறைச்சியோ களங்கமோ இருந்தா, இப்போதே எல்லாரும் முன்னாடி தெரிஞ்சிருக்கணும்.”

கவின் அவளை நேராகப் பார்த்தான். “என்ன வேலை சொல்லணுமோ அத சொல்லுங்க, அத்தை.”

“வேலைதான்.” அவள் counter ஓரக் குப்பையில் சிக்கிக் கிடந்த release sheet-ஐ இழுத்தெடுத்தாள். அதன் கீழ் barcode முத்திரை, carbon பிரதி, bay seal குறிப்பு. “இன்றைய நாலாவது dispatch. client-க்கு urgent. இந்த sheet-ல shortage note போட்டுருக்கேன். நீ sign பண்ணு. பழைய loss உன் பொறுப்பு; இப்போ மீண்டும் நான் நம்பி விட்றேன்னு பதிவு இருக்கும். sign பண்ணலன்னா bay release கிடையாது. எல்லாரும் பாத்துக்கிட்டே இருக்காங்க.”

“shortage இல்ல,” என்றான் கவின்.

“இப்போ இருக்கு.” அவள் மெல்ல சிரித்தாள்; அந்தச் சிரிப்பை விட கொடூரமாக இருந்தது அவள் செயல். கவினின் கையிலிருந்த துணைச் சாவியைப் பிடுங்கி தன் இடுப்பில் இருந்த key-clip-க்கு மாட்டிக் கொண்டாள். “badge access உன் கிட்ட இருக்கட்டும். seal key என் கிட்ட. sheet என் கிட்ட. காத்திருக்கும் cart-கள் பாரு. sign பண்ணி, தலை குனிஞ்சு, bay திற. இல்லேன்னா இங்கேயே இன்னொரு loss.”

முருகன் அண்ணா, shift மேற்பார்வையாளர், தொலைவில் இருந்த pallet-ஐ விட்டுவிட்டு நெருங்கினார். அவர் பேசாமல் sheet-ஐ ஒருமுறை பார்த்தார்; அதுவே கவினுக்கு முதல் நுண் திறப்பு. வழக்கம்போல அத்தையின் குரலுக்கு உடனே இணைந்து விடாமல், அவர் கண் முதலில் தேதிக்குப் போனது, அப்புறம் seal column-க்கு. ரேவதி அத்தை அதை கவனித்து உடனே அவசரப்பட்டாள். “அண்ணா, நேரம் போகுது. release செய்ய சொல்லுங்க. இல்லேன்னா இந்தப் பையன் இன்னும் எவ்வளவு drama பண்ணுவானோ.”

கவின் sheet-ஐ வாங்கவில்லை. “நீங்க shortage note போட்டீங்கனா, விதிப்படி opening check உங்க sign-டன் recorded-a இருக்கணும். அப்புறம்தான் bay உடைஞ்சு திறக்க முடியும். இல்லையா, முருகன் அண்ணா?”

முருகன் அண்ணா எந்தப் பக்கம் நின்றவர் என்று யாரும் முழுக்கத் தெரிந்துகொள்ள முடியாதவர்; ஆனா விதியைத் தவிர்த்து யாருக்காகவும் தன் பெயரைச் சிக்கவிட மாட்டார். “record பண்ணணும்,” என்று மட்டும் சொன்னார்.

அதுதான் ரேவதி அத்தைக்கு ஊக்கமாயிற்று. அவள் தன் கைப்பேசியை counter மேல் அடித்துவைத்து, camera-வை dispatch sheet பக்கம் திருப்பினாள். “பதிவு வேணுமா? பண்ணலாமே. நான் இப்போதே sign பண்ணறேன். உடனே release. நீயும் இப்போதே திற. பிறகு shortage வந்தா, உன் கைலத்தான் bay திறந்தது என்று இருக்கும்.” என்று சொல்லி அவள் கையொப்பத்தை கொட்டையாக போட்டாள்; கீழே நேரத்தையும் அடித்தாள். “இப்போ திற. எல்லாரும் பாத்துக்கிட்டாங்க.”

அந்தத் தருணத்தில்தான் trap கம்பி அவளுடைய கையிலேயே முறிந்தது. கவின் sheet-ஐ மெதுவாக எடுத்துப் பார்த்தான். “opening check by release authority,” என்ற அச்சடிப்பு வரி கையொப்பத்துக்கு மேலே இருந்தது. அதற்கு கீழே இருந்த சிறு எழுத்து பழைய கண்ணுக்குப் பிடிக்காத விஷயம்; ஆனால் bay-ல் வேலை செய்கிறவர்களுக்கு அது சட்டம் மாதிரி. release authority sign போட்டவுடன், bay seal intact-ஆ இருந்தாலும், அடுத்த குறைபாடு அந்த sign போட்டவரின் நேரடி பொறுப்பு; opening witness இல்லாமல் கீழ் நிலை ஊழியர் கதவைத் திறக்கக் கூடாது. மூன்று வருடம் முன் சரக்கு போன வழக்கு அதே விதி மீறலால்தான் எரிந்தது. அப்போது blame மட்டும் கவின் மேல் விழுந்தது; பதிவு யாரிடமிருந்தது என்பதை பலர் வசதியாக மங்கவிட்டார்கள்.

கவின் sheet-ஐ திருப்பி முருகன் அண்ணாவுக்கு காட்டவில்லை; அவசியமே இல்லை. “அத்தை,” என்றான் அவன், குரலை உயர்த்தாமல், “நீங்க recorded immediate release கேட்டீங்க. இப்போ விதிப்படி opening witness-ஆ நீங்களே உள்ளே நிக்கணும். இல்லேன்னா இந்த sign-டன் bay திறந்தவுடன் shortage உங்க மேல் விழும். நான் கீழே rank. நான் key எடுத்துத் திறக்கக் கூடாது. நீங்கத்தான் அதிகாரம் சொன்னீங்க.”

ரேவதி அத்தை ஒரு நொடி புரியாமல் நின்றாள். அடுத்த நொடி அவள் கைப்பேசியை எடுத்துக் camera-வை நிறுத்த முயன்றாள். “அதை வேணாம். sheet கொடு.”

கவின் sheet-ஐ பின்வாங்கவில்லை. அவன் சாவி வளையம் இல்லாத கையை வெறுமனே திறந்து காட்டினான். “seal key உங்க கிட்ட. release sign உங்க கிட்ட. நான் திறந்தா தான் பிரச்சனைன்னு சொன்னீங்க. இப்போ நான்தான் திறக்கக்கூடாதவன்.”

முருகன் அண்ணா இப்போது தெளிவாக அருகே வந்தார். அவர் குரலில் ஓசை இல்லை, ஆனால் lane முழுக்க கேட்கும் வெட்டுத்தன்மை இருந்தது. “sign போட்ட release authority உள்ளே witness-ஆ வரணும். இல்லேன்னா sheet ரத்து. ரத்து அப்படின்னா bay hold. புதிய sheet போடணும். புதிய sheet போடுற அதிகாரம் யாரு?” அவர் ரேவதி அத்தை முகத்தைப் பார்த்தார். அவள் கண்ணில் முதல் தடவை பதட்டம் தெரிந்தது.

அதற்குள் காத்திருந்த cart-கள் வரிசை நீண்டு விட்டது. frozen pack வைத்திருந்த இரும்புக் கூடை வண்டியின் கீழ் தண்ணீர் வழிந்தது. ஓட்டுனன் சிகரெட்டை எறிந்து வந்து, “அம்மா, இன்னும் எவ்வளவு நேரம்?” என்று கேட்டான். இரண்டாம் bay கதவு பாதி உயரத்தில் நின்றது; அதை முழுதாக உயர்த்த electrical release தேவை. control tag முருகன் அண்ணா பக்கத்தில். ஆனாலும் signed shortage sheet இருக்கும் வரை அவர் தட்ட மாட்டார். தொழிலாளிகள் pallet ஜாக்குகளை இடமாற்ற முடியாமல் ஒரே இடத்தில் ஊசலாடினர். ரேவதி அத்தை உருவாக்கிய அவசரம் அவளைச் சுற்றியே சிக்கிக் கொண்டது.

“நான் உள்ளே வர வேண்டிய அவசியம் இல்ல,” என்று அவள் மீண்டும் முயன்றாள். “இந்தப் பையன் overா பேசறான். sheet என்கிட்ட குடு. நான் மாற்றி எழுதுறேன்.”

“record ஓடிக்கிட்டு இருக்கு,” என்று கவின் அவள் counter மேல் வைத்திருந்த கைப்பேசியை நோக்கிக் கூறினான். “நீங்க உடனடி releaseன்னு சொன்னது அதுல இருக்குது. sign போட்ட நேரமும் இருக்குது. மாற்றி எழுதினா அதுதான் கேள்வி.”

நிலா அந்த bay வாசலில் இருந்து சற்றும் நகரவில்லை. அவள் பேசவில்லை; ஆனாலும் அவள் பின்வாங்காத நிமிர்வு ரேவதி அத்தைக்கு இன்னொரு சுவராய் நின்றது. இதுவரை “இந்தப் பையன் தகுதியில்ல” என்று சொல்லிக் கொண்டு வந்த வாய்க்கு, இப்போது “நான் கையொப்பம் பார்த்துக்காம போட்டுட்டேன்” என்று சொல்ல வேண்டிய நிலை. அதைக் கேட்க இங்கே தொழிலாளிகளே போதும்; குடும்பத்துக்கு போக அந்த ஒரு வீடியோ போதும்.

“முருகன் அண்ணா,” என்றான் கவின், “bay hold பண்ணுங்க. இந்த signed sheet-ஐ release authority side-க்கு திருப்பி வையுங்க. புதிய opening check வேண்டும்னா, விதிப்படி senior witness உடன் போடட்டும்.”

ரேவதி அத்தை முனைந்து sheet-ஐப் பிடிக்க முயன்றாள். அவசரத்தில் carbon copy கிழிந்தது. வெள்ளை, மஞ்சள், இளஞ்சிவப்பு—மூன்று பிரதிகளும் அவள் நகங்களில் சிக்கி சிதறின. அந்த கிழியும் ஒலி பிளாஸ்டிக் மூடியின் சலசலப்பை விட கூர்மையாக இருந்தது. கவின் அவளுடைய கையைத் தவிர்த்து, கிழிந்த பிரதிகளில் கையொப்பம் தெளிவாக இருக்கும் மேல் இலைகளைச் சீராகச் சேகரித்தான். அவன் அவசரப்படவில்லை; அதுவே அவளை இன்னும் கீழே தள்ளியது.

“கொடு என்றேன்ல!” ரேவதி அத்தை இப்போது கட்டளை குரலிலிருந்து குத்திவிழும் குரலுக்குச் சரிந்தாள்.

“இதுதான் உங்க release,” என்றான் கவின். அவன் signed sheet-இன் முக்கியப் பகுதியை அவள் பக்கம் counter ஓரத்தில் நிதானமாகச் சொருகினான்; அது அங்கே இருந்த தண்ணீர் பாட்டில் மூடி, பேனா, சில்லறை ரசீது இடையில் நின்றது. “நீங்க போட்ட shortage note, நீங்க போட்ட sign. இதை வச்சு இப்ப bay open பண்ண முடிவது நீங்களோ, இல்ல முருகன் அண்ணாவோ. நான் இல்லை.”

அவன் அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை. ரேவதி அத்தை இடுப்பில் மாட்டியிருந்த துணைச் சாவியை அவள் பதட்டத்தில் தளர்த்தியிருந்தாள்; கவின் அதை கேட்டுப் பெறவில்லை. முருகன் அண்ணா கை நீட்டியதும் அவள் தன்னாலேயே key-clip-ஐ அவிழ்த்து அவரிடம் கொடுக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. அந்தச் சிறிய உலோக ஒலி lane-ல் வெட்டி விழுந்தது. கவின் தன் கழுத்தில் தொங்கியிருந்த மடங்கி போன அடையாள அட்டையை நேராக்கிக் கொண்டான். “என் பெயரில பழைய loss note வேணும்னா, file-ல திறந்து பேசலாம். bay-ல இல்லை.”

முருகன் அண்ணா signed sheet-ஐ எடுத்துக் கொண்டு நேராக ரேவதி அத்தை முன் வைத்தார். “நீங்க உள்ளே போய் witness பண்ணலன்னா, release control என்ன பக்கம். அப்புறம் இந்தப் பையன் பெயர பாத்து யாரும் பேசக் கூடாது. அவன் rules follow பண்ணிருக்கான்.” அவர் electrical tag-ஐ தன் பாக்கெட்டில் நுழைத்தார்; அந்த ஒரு செயல் போதும், control எந்தப் பக்கம் மாறியது என்று எல்லாருக்கும் தெரிந்தது.

ரேவதி அத்தை முகத்தில் வெப்பம் ஏறி இறங்கியது. “நிலா, நீ—” என்று தொடங்கினாள்.

“bay path்துக்கோங்க,” என்றான் கவின். அது நிலாவிடம் அல்ல; காத்திருந்த சரக்கிடம் சொல்லும் மாதிரி அமைதியாக. அவன் signed sheet துண்டுகளை மீதமிருந்தவற்றுடன் சேர்த்து மடித்தான், மடித்ததை மீண்டும் விரித்து, கையொப்பம் மட்டும் தெளிவாக இருக்கும்படி ரேவதி அத்தையின் பக்கம் தள்ளினான். “என்கிட்ட இருந்து உங்களுக்கு வேற எதுவும் வேண்டாம்.”

அவள் தடுக்கப்பட்ட இடத்தில் நின்றபடியே இருந்தாள். உள்ளே செல்லாமல் விட்டால் release நிற்கும்; உள்ளே சென்றால் தானே தன் குற்றப்பதிவுக்கு சாட்சி. lane-ல் காத்திருந்த வண்டிகள் பொறுமையிழந்து ஒலி எழுப்பின. இரும்புக் கதவின் கீழ் தேங்கியிருந்த நீர் துடித்தது. இந்த bay-யை உடனே சட்டப்படி திறக்க முடிவது முருகன் அண்ணாவும், அவரால் அனுமதிக்கப்படும் கவினும் மட்டும். ரேவதி அத்தை இப்போது குரலால் யாரையும் நகர்த்த முடியவில்லை.

கவின் மஞ்சள் carbon பிரதியை இரண்டாகக் கிழித்தான். பிறகு இளஞ்சிவப்பு பிரதியையும். காகிதத் துண்டுகள் அவன் விரல்களில் மெல்ல ஒட்டிக் கொண்டு மீண்டும் பிரிந்தன. அவன் அவற்றை ரேவதி அத்தை counter பக்கம் செலுத்தி, முருகன் அண்ணாவை நோக்கி “புதிய sheet வையுங்க,” என்றான். bay வெளியேறும் பாதை நோக்கி திரும்பியபோது, கிழிந்த dispatch சீட்டுத் துண்டுகள் exit gutter-ல் தேங்கிய நீர்மேல் சறுக்கி சென்று, விளிம்புக் காற்று எழுப்பிய மெல்லிய எதிர் வீச்சில் திரும்பி ரேவதி அத்தையின் காலணிக்கே வந்து ஒட்டின.