முன் இருக்கை எனக்காக மாறியது

"அங்க நிக்கட்டும். முதல்ல மாப்பிள்ளை வீட்டார் வரிசை உள்ளே போகட்டும்."

நிலா அத்தை கைநீட்டி வாசல் முன் கட்டியிருந்த வெள்ளை-தங்க நிற கயிற்றை தூக்காமல், காவேரியின் முன் நேராக இறக்கினாள். அவளுக்கு பின்னால் வந்த இரண்டு தூரத்து உறவுக்கார பெண்கள் தங்க வளையல்கள் ஒலிக்க சிரித்தபடி உள்ளே சென்றார்கள். காவேரி கையில் இருந்த அரைமடக்கப்பட்ட ரசீது சீட்டு வியர்வையில் நனைந்து மெலிந்தது. காலை மெட்ரோவில் விரைந்து வந்து, மலர் பணம், புகைப்படக் கட்டணம், மேஜை முன்பணம் என்று மண்டபத்துக்காக அவள்தான் ஓடி முடித்த பட்டியல் அது.

வாசல் வளையம் திறந்த வெளி. உள்ளே நாதஸ்வரம், வெளியே வண்டிகள் நிற்கும் சத்தம், மல்லிகைப்பூ வாசம், தீபத்தின் வெப்பம்—எல்லாம் கலந்து நின்றன. அங்கே யாரை முதலில் அழைத்துச் செல்கிறார்கள் என்பதுதான் உறவின் உண்மை என்று பார்க்க வந்த கண்கள் பல. காவேரி அதைத் தெரிந்தவள். இன்னும் மோசமாய், அர்ஜுனும் தெரிந்தவன்.

"அத்தை, நான் அக்கவுண்ட் மேசைக்குப் போய்—"

"அக்கவுண்ட் மேசையா?" நிலா அத்தை சிரிப்பு இல்லாத முகத்தோடு மேலிருந்து கீழே பார்த்தாள். "சேவைத் துறையில் வேலை பாக்கறதுனால எல்லாத்தையும் நீ தான் நடத்தறியா நினைச்சுக்காதே. வேலை பார்த்தது வேறு. வீட்டு இடம் வேறு. நீ வரிசையிலேயே நில்."

அவள் சொன்ன "வீட்டு இடம்" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள் அருகில் நின்றிருந்த வாசல் ஒழுங்குபடுத்துபவருக்குக் கட்டளையாகப் போயின. அவர் உடனே கயிற்றின் முன் ஒரு அடி முன்னே வந்து, "அம்மா, கொஞ்சம் சைடு..." என்று கையை காட்டினார். காவேரி ஒரு நொடி அவர் கண்களில் பார்த்தாள். பயம் இருந்தது; இது வேலை இடம் அல்ல, இவருக்கு இன்றைய கூலி, நாளைய பெயர் முக்கியம்.

அவள் விலகினாள். ஆனால் பின்வாசல் பக்கம் செல்லவில்லை. வாசல் கதவின் மரச்சட்டத்தில் இருந்த அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் நின்றுகொண்டாள். போகச் சொன்ன இடத்துக்கு போகவில்லை. கையில் இருந்த பழைய பயண அட்டையின் கரைந்த ஓரத்தை விரலால் உரசிக்கொண்டபடி, “சரி. நான் இங்கத்தான் நிக்கிறேன். யார் யாரை முன்னாடி உள்ளே கூட்டிக்கிறாங்கன்னு எல்லாரும் பார்ப்பாங்க,” என்றாள்.

அது பெரிய பதில் இல்லை. ஆனாலும் அருகில் நின்றிருந்த மகேஷ் தலை திருப்பிப் பார்த்தான். புகைப்படக்காரன் காமெராவை சரி செய்துகொண்ட கையையே மெதுவாக்கினான். நிலா அத்தை கண்களில் ஒரு மின்னல் தோன்றியது; காவேரி வழக்கம்போல அமைதியாக விழுங்கிவிடுவாள் என்று நினைத்திருந்தாள்.

"பார்க்கட்டும்," என்றாள் அத்தை இன்னும் சத்தமாக. "குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி சும்மா வர்றதும் வேறு, உத்தியோகபூர்வமா வாசலில நிக்கறதும் வேறு. அர்ஜுனுக்கு பக்கத்துல வரவேற்பு வரிசையில நிக்க வேண்டியது நம்ம ரேவதி."

அவள் கை நீட்டி ரேவதியை முன்னே இழுத்தாள். சென்னையிலேயே பெரிய நகைக்கடைக்கார வீடு; எல்லாருக்கும் தெரிந்த மாப்பிள்ளை பார்க்க வந்த பழைய விருப்பம். ரேவதி ஜரிகை புடவையின் விளிம்பை சீர்செய்துக்கொண்டபடி காவேரியைப் பார்க்காமல் சிரித்தாள். "அத்தை சொல்றது சரிதான்," என்று மென்மையாகச் சொன்னாலும், அது கயிற்றை விடக் கூர்மையானது.

காவேரியின் வயிற்றுக்குள் ஏதோ குளிர்ந்தது. இந்த நிச்சயதார்த்த வரவேற்புக்கான அழைப்பிதழ் பட்டியலை யார் சரி செய்தார், மண்டப உரிமையாளரிடம் யார் சண்டை போட்டார், மலர் அலங்காரக்காரன் தாமதிக்கும்போது யார் அழைத்தார்—இந்தக் கூட்டத்துக்கு தெரிந்தது. தெரியாதது ஒன்றே: அர்ஜுன் அவளை எவ்வளவு தீவிரமாகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறான் என்பது. அந்தத் தெரியாமையை நிலா அத்தை இப்போது அரங்காக மாற்றிவிட்டாள்.

அந்த நேரத்தில் உள்ளே இருந்து ஒருவன் ஓடிவந்தான். மண்டப மேலாளரின் உதவியாளர்; கையில் வரவேற்பு பட்டியல், தோளில் வியர்வை. "மகேஷ் அண்ணா, முதல் வரிசை யாரை உள்ளே கூட்டணும்? மாப்பிள்ளை சொன்னாரு, வாசலில நிக்கிறவரை உடனே—"

நிலா அத்தை முன் வந்து பதில் கொடுத்தாள். "ரேவதியை கூட்டிக்கோ. அவள்தான்."

அவன் தடுக்கினான். கண்கள் ஒருமுறை ரேவதியிடம், ஒருமுறை காவேரியிடம். பிறகு கூட்டத்தின் பின்புறத்தில் காரிலிருந்து இறங்கி வந்த அர்ஜுனை பார்த்ததும் அவன் உடம்பு சற்று நேரானது. கையில் இருந்த பட்டியலை மடித்து மார்பில் வைத்துக்கொண்டு, எல்லாரும் பார்க்கும்படி ஒரு அரை வட்டம் சுற்றி காவேரி நிற்கும் கதவுச்சட்டம் பக்கம் சென்றான்.

"அக்கா, இங்க நிக்காதீங்க. உள்ளே வாங்க," என்று அவளிடம் தான் சொன்னான்.

அது மிகச் சிறிய மாற்றம். ஆனால் வாசல் ஒழுங்குபடுத்துபவர் உடனே கயிற்றை கொஞ்சம் உயர்த்தினார். ரேவதியின் முகம் சிரிப்பிலிருந்து வெறுமைக்கு சென்றது. நிலா அத்தை வாயைத் திறந்தாள்; இன்னும் கத்தவில்லை, ஏனெனில் அர்ஜுன் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

காவேரி அசையவில்லை. “யாரு சொன்னது?” என்றாள்.

உதவியாளர் மெல்ல, ஆனால் எல்லோருக்கும் கேட்குமளவு, “அர்ஜுன் அண்ணா சொன்னாரு. வாசலில அவர் காத்திருப்பவர் யாரோ, அவரைத்தான் முதல்ல அழைக்கணும்,” என்றான்.

அந்த ஒரு வரி வாசல் வளையத்தில் நிற்கும் காற்றையே மாற்றியது. மகேஷ் சிரிப்பை ஒளித்தான். வாசல் காவலன் கயிற்றை முழுவதும் தூக்கவில்லை; ஆனால் அதை காவேரி தலையில் தடவாமல் செல்லும் உயரத்தில் பிடித்தான். காவேரி இன்னும் ஒரு கணம் நிலா அத்தை முகத்தைப் பார்த்து, அமைதியாக அந்தக் கயிற்றுக்குள் நடந்தாள். அது வெற்றி அல்ல. ஆனால் ஓரம் பிடித்த ஆள் ஒருமுறை கையை விட்டுவிட்டான்.

உள்ளே செல்லும் பாதையின் முதல் சில அடிகளிலேயே நிலா அத்தை பின் தொடர்ந்து வந்தாள். "சின்னதா ஏதாவது சொல்லிட்டா பெரிய அர்த்தமா எடுத்துக்காதே," என்றாள் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு. "அர்ஜுன் எல்லாரையுமே கவனிப்பான். அதனால நீயே இடம் பிடிக்க வரக்கூடாது."

காவேரி திரும்பாமல் நடந்தாள். மண்டபத்தின் பக்க நுழைவாயிலருகே, காலை முதல் யாரும் திறக்காத உணவு பெட்டி ஒன்று குளிர்ந்து கிடந்தது; அதைப் பார்த்தவுடன் அவளுக்குள் ஒரு சோர்வு பாய்ந்தது. ஆனால் அடுத்த நொடியே முன்புற மேடைக்கு செல்லும் படிக்கட்டின் முன் வலது பக்கம் வைத்திருந்த இரண்டு நாற்காலிகளில் ஒன்றின் மேல் ரேவதியின் கைப்பை ஏற்கனவே இருந்தது. மற்ற இடம் காலி. நிலா அத்தை உடனே சென்று பையை கொஞ்சம் நகர்த்தி, “இது அர்ஜுன் பக்கம். நீ அங்க, பெண்கள் வரிசையில உட்கார்,” என்றாள்.

இப்போது அவமதிப்பு இன்னும் தெளிவான பொருளைப் பெற்றது. வெறும் வாய்ச் சொல்லல்ல; இடம் மாற்றம். அருகிலிருந்த இரண்டு சித்திகள் பார்த்துக்கொண்டே மெல்லப் பேசியார்கள். ஒருவர், "அதான் சொன்னேன், இந்த மாதிரி பழக்கம் வாசல்லயே தெரியுது," என்றார். அந்தச் சொல் காவேரியின் முதுகில் பட்டது.

அவள் முன் சென்று அந்த காலி நாற்காலியின் முதுகைப் பிடித்தாள். உட்காரவில்லை. "இந்த இடம் யாருக்குன்னு அர்ஜுனே சொல்றான்," என்றாள்.

நிலா அத்தைச் சிரித்தாள். "அவன் இப்போ எல்லாரையும் வரவேற்க போயிருக்கான். நான் சொல்றது போதும்."

அப்படிச் சொன்னபோதே கூட்டத்தின் மறுபுறம் சிறிய அலை எழுந்தது. மாப்பிள்ளை வந்துவிட்டான் என்ற அந்த அலை. அர்ஜுன் வேகமாக நடந்து வந்தான்; வெள்ளை வேஷ்டியின் விளிம்பில் மழைத்துளி உலர்ந்த சுருக்கம், கண்களில் ஓய்வில்லா இரவு. அவன் முதலில் பார்த்தது காவேரி கையை வைத்திருந்த நாற்காலி, அதற்கு அருகே நின்ற ரேவதி, பின் நிலா அத்தை.

"அர்ஜுன்," நிலா அத்தை உடனே இனிய குரலுக்கு மாறினாள். "இங்கே வா. ரேவதி உன் பக்கத்துல—"

"மகேஷ்," என்று அர்ஜுன் அவளைத் தாண்டி அழைத்தான். "வாசலில இருக்குற முன்னுரிமை கயிறு இன்னும் யார் கட்டுப்பாட்டுல இருக்குது?"

கேள்வி வேறு திசையில் போனதால் அத்தை ஒரு நொடி முடங்கினாள். மகேஷ் நெருங்கினான். "அத்தை பார்த்துக்கறாங்க."

அர்ஜுனின் முகத்தில் அதிர்ச்சி இல்லை. அதுவே மேலும் குளிர்ச்சியாக இருந்தது. "இப்போ இருந்து காவேரி பார்க்கப் போறா," என்றான்.

அந்தப் பேசு மேடைக்கு முன் இருந்தவர்களுக்கும், படிக்கட்டில் ஏறிக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கும், கீழே வாசலில் இன்னும் நின்றவர்களுக்கும் தெளிவாகச் சென்றது. மகேஷ் உடனே கையில் இருந்த சிறிய விசைத் தொகுப்பையும் பட்டியல் பலகையையும் காவேரி பக்கம் நீட்டினான். நிலா அத்தை அந்தக் கையின்மேல் தன் விரலை வைத்தாள்.

"இதெல்லாம் தேவையில்லை," என்றாள் சிரிப்பு முறிந்த குரலில். "நம்ம வீட்டுப் பெண் ரேவதி வரவேற்புல நின்னா போதும். காவேரி உட்காரட்டும். பிறகு எல்லாம் பார்த்துக்கலாம்."

இதுதான் அவளின் தாமதமான சமரசம். அவள் ரேவதியை முன் இழுத்தாள்; ரேவதி உடனே அர்ஜுனின் இடப்பக்கத்துக்கு அரை அடி நெருங்கினாள். சுற்றியிருந்தவர்கள் மூச்சை முடித்துக்கொண்டார்கள். இப்போது யாரையும் ஏமாற்ற முடியாத அளவுக்கு வாசகமாயிற்று—யார் பக்கம் யாரை நிறுத்தப் போகிறார்கள் என்பது.

காவேரி மகேஷ் நீட்டிய விசையை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவள் அதைத் திருப்பி அவன் கைப்பத்திலேயே தள்ளினாள். "எனக்கு சாவி வேண்டாம்," என்றாள் மெதுவாக. "யார் முதல்ல போகணும், யார் பக்கத்துல நிக்கணும்னு நேரா சொல்லணும். இல்லேன்னா நான் இங்கயே நிக்கிறேன்."

அர்ஜுனின் பார்வை அவள் மேல் உறைந்தது. அந்தப் பார்வையை அவள் பல முறை பார்த்திருக்கிறாள்—கோபம் வரும்போதல்ல, முடிவு எடுக்கும்போது. அவன் ஒரு அடியில் வந்து அவள் கையில் இருந்த நாற்காலி முதுகைப் பிடித்த கையை மெதுவாகப் பிரிக்கவில்லை; அதே இடத்திலேயே தன் கைமீது அவள் கையை வைத்தபடி நாற்காலியை முன்னே இழுத்தான்.

"காவேரி," என்று அவன் சொன்ன குரல் மைக்கே வேண்டாம் என்ற அளவுக்கு திறந்த வளையம் முழுக்கப் போனது, "என்னோட பக்கம் நீ தான். வாசலிலிருந்து மேடிவரை யாரு வரிசை திறக்கணும்னாலும், முதல்ல அவளுக்குத் திறங்க."

அது காதல் சொல் இல்லை. கட்டளை.

மகேஷ் முதலில் அசைந்தான். "கயிறு திறங்க!" என்று கீழே வாசலை நோக்கி கத்தினான். வாசல் ஒழுங்குபடுத்துபவர் திடுக்கிட்டு அங்கிருந்த வெள்ளை-தங்க நிற கயிற்றின் கட்டைப் பிரித்தார். கயிறு நேராக ரேவதி வந்த பாதைக்கு நீளாமல், காவேரி நிற்கும் பக்கம் வளைந்து புதிய வழி காட்டியது.

நிலா அத்தை, "அர்ஜுன், இப்படி கூட்டத்துல—" என்று தொடங்கினாள்.

அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். "அத்தை, தாமதமா நினைச்ச நினைப்பு இப்போ வேண்டாம். அவளை வாசல்ல நிக்க வைத்தது யார் என்று எல்லாரும் பார்த்தாங்க. இப்போ அவளைத் தடுக்க யாரும் நிக்கக்கூடாது."

அந்த ஒரு வரியில் அத்தியின் குரல் விழுந்தது. அருகிலிருந்த சித்தி ஒருவர் பல்லில் கடித்த பாக்கை விழுங்க முடியாமல் தடுமாறினார். ரேவதி அர்ஜுனின் பக்கம் நீட்டியிருந்த கை மெதுவாகத் திரும்பிப் புடவையின் ஓரத்துக்குச் சென்றது. அவள் பின்வாங்கவில்லை; ஆனால் முன்னேறும் உரிமை போய்விட்டது. அது கண்களுக்கு தெரியக் கூடிய சேதம்.

அர்ஜுன் நாற்காலியை மட்டும் காட்டவில்லை. அவன் காவேரியின் தோளின் பின்னால் நின்று கூட்டத்தை வெட்டி வழி செய்தான். புகைப்படக்காரன் தன் விளக்கை மாற்றி நேராக அவர்களை நோக்க வைத்தான்; யாரும் சொல்லவில்லை, ஆனாலும் இப்போது பதிவாக வேண்டியது இதுதான் என்பதை எல்லோரும் புரிந்துகொண்டார்கள். வாசல் முதல் படிக்கட்டு வரை பணியாளர்கள் தாங்களே ஓரம் நகர்ந்தார்கள்.

காவேரி அந்தச் சாலையில் முதல் அடியை வைத்தபோது நிலா அத்தை இறுதியாக முயன்றாள். "சரி, இருவரும் பக்கத்துல போங்க. ரேவதி முன்னாடி போயிரட்டும். வரவேற்பு முகம் காப்பாத்தணும்."

காவேரி திரும்பி அவளை நேராகப் பார்த்தாள். இதுவரை அவள் தாங்கியது எல்லாம் அந்த ஒரு கணத்தில் வடிவெடுத்தது. "முகம் காப்பாத்தறதுக்கு முன் அவமானம் செய்யக்கூடாதுன்னு நினைச்சிருக்கணும்," என்றாள். பிறகு அர்ஜுனை நோக்காமல், ஆனால் அவன் கேட்கும் தூரத்தில், "நான் பின்னாடி வர மாட்டேன்," என்றாள்.

"வரவே வேண்டாம்," என்றான் அர்ஜுன் உடனே. "முதல்ல நீ."

அவன் பக்கத்தில் அவளுக்காக காலி செய்த நாற்காலி மட்டும் அல்ல; வாசலிலிருந்து மேடிவரை உடம்புகள் நகர்ந்த விதம் மாறியது. மகேஷ் பட்டியல் பலகையை ரேவதி அருகிலிருந்து எடுத்து காவேரி பக்கம் கொண்டுவந்தான். வாசல் பக்கம் காத்திருந்த மூத்த உறவினர் கூட, "அவள் போகட்டும்," என்று தாமாக விலகினர். பழைய வாசிப்பு சிதறிச் சென்றது.

காவேரி முன்னேறினாள். நெருக்கமாக வந்தபோது அர்ஜுன் மட்டும் கேட்குமளவு, "காலைலிருந்து நீ சாப்பிடல," என்றான்.

"இப்போவே நினைவுக்கு வந்துதா?" அவள் கேட்டாள்; குரல் கசப்பாக இருந்தும் நடுக்கமில்லை.

"இப்போ எல்லாருக்கும் நினைவுக்கு வரணும்," என்றான் அவன்.

அதற்குப் பின் அவள் மென்மையில்லை. மெதுவாக மகேஷிடம் கையை நீட்டி, "பட்டியல் குடு," என்றாள். மகேஷ் உடனே கொடுத்தான். அவள் அதைத் திறந்தாள்; அரைமடக்கப்பட்ட ரசீதின் மடிப்பைப் போலவே அதின் மூலைகள் நசுங்கியிருந்தன. படிக்கட்டு முன் மீண்டும் கயிறு வழித்தடம் இருந்தது—மேடிக்கு செல்லும் முன்னுரிமை திருப்பு. அங்கேயே இன்னும் ரேவதி பக்கம் விடப்பட்ட பழைய வழி திறந்திருப்பதை காவேரி பார்த்தாள்.

அவள் கீழே சென்று அந்தக் கயிற்றின் உலோகக் கொக்கியைத் தானே எடுத்து பிரித்தாள். ஒரு சின்ன சிணுங்கல். பிறகு அதைப் புதிய கம்பத்தில் மாட்டினாள். வெள்ளை-தங்க நிற ரிப்பன் ரேவதி நின்ற வழியிலிருந்து வளைந்து விலகி, அவள் கால்கள் தொடும் பாதையை முன்னுரிமை வழியாகத் திறந்தது. காவேரி பட்டியலை மார்பில் சாய்த்துக்கொண்டு அந்த வளைந்த கயிற்றுக்குள் முதலில் நடந்து சென்றாள்.