முன் எல்லாருக்கும் அவள்தான் சொன்னாள்

“அது அவளோட கோப்பு இல்ல, ரேவதிக்கே முதல்ல கூப்பிடுங்க,” என்று தீபா மாமி பதிவு ஜன்னலின் இரும்பு வலைக்குள் கையை நுழைத்து மஞ்சள் கோப்பைப் பிடித்து இழுத்தபோது, காவியா நின்றிருந்த இடத்தில் செருப்பின் அடியில் வியர்வை ஒட்டியது. வெளியே நீளமாக இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகளில் மற்றவர்கள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்; அவளுக்கே மட்டும் இடம் வைக்கப்படாமல், தீபா மாமியின் கைப்பை ஒரு முழு நாற்காலியை ஆக்கிரமித்திருந்தது. குளிர்சாதனத்தின் காற்று கதவு வழியாக சிதறி வந்தது; ஆனால் அவள்மேல் மட்டும் மே மாதச் சென்னை வெயில் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது போல.

இது சாதாரண மருத்துவ வரிசை இல்லை. மூன்று மாதமாக அருண் வீட்டில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த ஒரு சொல்லாத தீர்ப்பு இங்கிருந்த ஒவ்வொரு டோக்கன் எண்ணிலும் கசந்துகொண்டிருந்தது. திருமணம் குறித்து இரு வீடுகளும் பேசிப் பார்த்து, “முதல்ல இதை பார்த்துடலாம்” என்று இந்த கருத்தரிப்பு மையத்துக்கு வந்திருந்தார்கள். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு என்பதால், நாற்காலியில் யார் உட்கார்கிறார்கள், கவுண்டரில் யார் பெயர் சொல்லப்படுகிறார்கள் என்பதற்கே மதிப்பு ஏறிக் குறைந்தது.

“காவியா, நீ சற்று பக்கத்துல நில். முதல்ல பெரியவங்களோட பேச்சு முடியட்டும்,” என்று அருண் தலைகுனிந்து சொன்னான். அவன் குரலில் வேண்டுகோள் இல்லை; அசௌகரியத்திலிருந்து தப்பிக்கிற விரைவு மட்டும் இருந்தது. அவன் கையில் இருந்த இருசக்கர வண்டிச் சாவியை அவளிடம் நேற்று இரவே திருப்பித் தர வேண்டியது. இப்போது அதை ஜீன் பாக்கெட்டிலேயே தட்டி வைத்துக்கொண்டு, அவளைப் பார்க்காமல் நின்றான்.

காவியா ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. பதிவு மேசை அருகே குவிந்திருந்த சிறு பொருட்கள்—ஸ்டாம்பு பதம், சுருண்ட ரப்பர் பேண்டு, நீர் பாட்டில் மூடி, டோக்கன் இயந்திரம்—அவற்றின் நடுவில் அவள் அடையாள அட்டை பாதியாக சிக்கியிருந்தது. அவள் கையை நீட்டி அட்டையை எடுத்தாள். எடுத்தபோது காகித உறையின் உலர்ந்த சலசலப்பு அந்தச் சிறிய முன்பகுதியை நொறுக்கியது போல ஒலித்தது. “என் பெயர் எது டோக்கன்ல இருக்கு என்று நான் கேக்கறேன்,” என்றாள் அவள். குரல் மெதுவாக இருந்தது; ஆனாலும் அருகிலிருந்த மூன்று பேரின் தலை திரும்பச் செய்தது. அது முதல் பிளவு.

பதிவு மேசைப் பெண் கணினியைப் பார்த்தாள். “டோக்கன் 27... காவியா, அருண்,” என்று சொல்ல முயன்றவளுக்கு முன்னாலேயே தீபா மாமி சிரித்தாள். “அது முன் பதிவு தான். நாங்க மாற்றி சொன்னோம். ரேவதி தான் உட்போகணும். இந்தப் பெண்ணு ஒன்னும் தெரிஞ்சு பேச மாட்டா. நாங்க பார்த்துக்கறோம்.”

ரேவதி—தீபா மாமியின் அக்காள் மகள்—கையில் சீராக மடித்த துண்டுப்பை, முகத்தில் சலூன் பளபளப்பு, உட்கார்ந்தபடியே கீழே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். “நான் வேண்டாம்னு சொன்னேனே மாமி…” என்று உதடு மட்டும் அசைந்தது. ஆனால் அவள் எழுந்து விலகவில்லை. அந்தத் தயக்கம் கூட காவியாவுக்காக அல்ல; அவளுக்கே அவமானம் வரக்கூடாதென்பதற்காக.

“மாற்றி சொன்னீங்களா?” காவியா பதிவு பெண்ணை பார்த்தாள். “எழுத்துல யார் கையெழுத்து?”

தீபா மாமி உடனே அவளை நோக்கி திரும்பினாள். “கணக்கு, செலவு, ஒப்புதல்—எல்லாம் வீட்டுல பெரியவங்க பார்த்து முடிவெடுப்பது. நீ இப்படி முன் நின்று கேள்வி கேட்டா நல்லா தெரியாது.”

“என்னக்கு நல்லா தெரியணும்னு இங்க யாரும் வரல,” காவியா சொன்னாள். “என் கோப்பை யார் மாற்றினாங்கன்னு கேட்கிறேன்.”

அவள் சொன்ன அந்தச் சொல்லில் சண்டை இல்லை; ஆனால் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு முதியவர் கண்ணாடியை உயர்த்திப் பார்த்தார். பதிவு பெண் மானிட்டரை இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்து பார்த்தாள். “மேடம், மாற்றம் பதிவில் இருக்கு… ஆனால் ‘அங்கீகாரம் பின்னர் தரப்படும்’ன்னு குறிப்பு இருக்கு,” என்றாள் தயக்கத்துடன்.

“அதுதான்,” தீபா மாமி வெற்றி முகத்துடன் பிடித்துக் கொண்டாள். “பின்னர் தரப்படும். நாங்கதான் குடும்பம்.”

காவியா அப்போது அவள் தோளில் தொங்கியிருந்த பழைய துணிப் பையைத் திறந்தாள். ஆறு மணிக்கே மெட்ரோ இறங்கி நேராக அலுவலகத்திலிருந்து வந்த உடல் சோர்வு இன்னும் கைவிரல்களில் சிக்கியிருந்தது; கைச்சிலையின் ஓரத்தில் வேலை நேர முடிவின் கடின மடிப்பு இருந்தது. அவள் ஒரு வெள்ளை உறையை எடுத்தாள். “பின்னர் கிடையாது. ஏற்கனவே கொடுத்துட்டேன்.”

அது சத்தமில்லா குண்டு போல் விழுந்தது. “என்ன கொடுத்த?” அருண் முதல் முறையாக நேராக அவளைப் பார்த்தான்.

காவியா உறையை திறந்து மடித்த காகிதத்தைச் சீராக்கினாள். “முன்பணம் ரசீது. டாக்டர் நேரம் ஒதுக்கீடு. சிகிச்சை ஒப்புதல். இந்த மூன்றுக்கும் ஒரே பெயர் இருக்கு.”

தீபா மாமி கையை நீட்டி காகிதத்தைப் பிடிக்க முயன்றாள். காவியா ஒரு அடியளவு பின்னேறினாள். “தொட்டாதீங்க. படிக்கலாம்.”

பதிவு பெண் ஜன்னல் வழியாக தலை நீட்டினாள். “காட்டுங்க மேடம்.”

காவியா காகிதத்தை அவளுக்கு கொடுத்தாள். பெண் வாசித்தாள்; புருவம் சுருங்கியது. “ஒப்புதல் தருபவர்—காவியா எஸ். முன்பணம் கட்டியவர்—காவியா எஸ். எண் பொருந்துது…”

“அது அவள் பணம் கட்டியதாலே ஏதாவது ஆகிடுமா?” தீபா மாமி வெடித்தாள். “அருண் பெயர் இருக்கே!”

அந்தச் சரியான தருணத்தில்தான் நடுவழியில் செவிலித்தாய் ஒருவர் கோப்புக் குவியலுடன் வந்தார். பதிவு பெண் உடனே அவளை அழைத்தாள். “அக்கா, 27-ஆவது கோப்பு. இங்க முன்னாடி ஒப்புதல் யார் கொடுத்திருக்காங்க?”

செவிலித்தாய் கோப்பைத் திறந்தாள். அவள் விரல் பழைய ஸ்டேபிள் முள் கீறலைத் தொட்டு நின்றது. “முதல் ஆலோசனைக்கே இந்த மேடமே வந்திருந்தாங்க. டாக்டர் நேரடியாக விளக்கி கையெழுத்து வாங்கினாரு. பிறகு வருபவர் கூட வரலாம்; ஆனா முதன்மை நோயாளர் மாற்றம் எழுத்துப்பூர்வ ரத்து இல்லாம முடியாது.”

தீபா மாமியின் முகம் சற்று இறங்கியது. உட்கார்ந்திருந்தவர்கள் ஒரே நேரத்தில் திரும்பிப் பார்த்ததாக இல்லை; ஆனால் யார் யாரை பார்க்கிறார்கள் என்பதில் மாற்றம் வந்தது. ரேவதி தனது துண்டுப்பையை மடியில் இழுத்துக் கொண்டாள். அருண் “அது… மாமி, முன்பே…” என்று தொடங்கினான்; ஆனால் அவன் வாக்கியம் முழுதாகவே வரவில்லை.

காவியா இன்னும் நிற்கவே நின்றாள். “இது போதாதுன்னா இன்னொரு பேர் சொல்லட்டுமா?” என்றாள்.

அவள் கைப்பேசியை திறந்து, பணம் பரிமாற்ற ரசீதை காட்டினாள். “மையத்தின் கணக்கு எண். என் பரிமாற்றம். இன்று காலை ஆறு நாற்பத்தொன்பது. குறிப்பில் ‘ஐவிஎப் கட்டம் ஒன்று’.”

பதிவு பெண் தன் மேசை டிராயரில் இருந்த செலவுப் பதிவேட்டை எடுத்தாள். பக்கங்களை விரைவாகத் திருப்பி பார்த்தவள் உடனே தலைநிமிர்ந்தாள். “ஆமாம் மேடம். தொகை வந்து சேர்ந்திருக்கு. அதனால்தான் டாக்டர் நேரம் அடைக்கப்பட்டது.”

அந்த இரண்டாவது உறுதிப்பாட்டுக்குப் பிறகு பழைய வாசிப்பு முழுக்க உடைந்தது. இதுவரை தீபா மாமி யாரை பின்வரிசை பெண்ணாக நடத்தினார்களோ, அவள்தான் இந்தப் பயணத்திற்கும் செலவுக்கும் எழுத்துக்கும் உரிமை வைத்திருப்பவள் என்று முன்பகுதி முழுக்க கணக்கு மாறியது. அங்கே இருந்தவர்களுக்கு காதல் கதையா, உறவு சிக்கலா என்று தெரிய வேண்டியதில்லை; யார் காத்திருந்தார்கள், யார் கட்டினார்கள், யார் பெயரை மாற்றிப் பின்னால் தள்ளினார்கள் என்றால் போதுமானது.

தீபா மாமி சிரிப்பை மெத்தனமாக மாற்றிக் கொண்டாள். “அட, அதெல்லாம் நம்மவள்தானே. கோபப்படாமல் உள்ளே போயிட்டு பேசிக்கலாம். பெரியவங்களைக் கடந்து பேசுற மாதிரி ஆகிடுச்சு.”

இப்போது தான் அவள் “நம்மவள்” என்றாள். சில நிமிஷம் முன் இடம் கூட வைக்காத அதே வாயால். அருணும் உடனே அருகே வந்து மெல்ல, “காவியா, நீயே வரு. மாமி டென்ஷன்ல சொன்னாங்க,” என்றான். அவன் குரல் அடங்கி இருந்தது; ஆனால் அங்கேயே சிக்கியது. கையில் இருந்த வண்டிச் சாவியை அவன் பாக்கெட்டிலிருந்து எடுத்தும் மீண்டும் மடக்கிக் கொண்டான்.

காவியா அவனைப் பார்த்தாள். “நேத்து இந்த சாவி திருப்பி தர நேரமில்லைன்னு சொல்லி என்னை வெளியே நிக்கவிட்டது நீ தான். இன்னைக்கு என் பெயரை வெளியே நிறுத்த சொன்னது யார்?”

அருண் வாய் திறந்தான். வார்த்தை வரவில்லை.

தீபா மாமி உடனே முன்னேறினாள். “வெளியில என்ன பேசறே? உள்ளே போயிட்டு முடிவு பண்ணிக்கலாம். வீட்டுல பேசலாம். இங்க எல்லாரும் பார்க்கிறாங்க.”

“அதனால்தான் இங்கத்தான் பேசுவேன்,” காவியா சொன்னாள்.

அந்த ஒரு வரியில் முன்பகுதியின் காற்றே மாறிவிட்டது. பதிவு பெண் கையை விசைப்பலகையின் மேல் வைத்தபடி நின்றாள். செவிலித்தாய் கோப்பை மூடாமல் காத்திருந்தாள். ரேவதி மெதுவாக எழுந்து நின்று, பக்கத்துக்கு விலகினாள்; யாரும் சொல்லாமல். அவளது பளபளப்பான சால்வையின் நுனி நாற்காலியில் சிக்கி இழுத்துச் சென்றது.

“27-ஆவது டோக்கன் யாருக்கு செல்லும் என்று இப்பவே எழுதுங்க,” காவியா பதிவு பெண்ணிடம் சொன்னாள். “முதன்மை நோயாளர்—காவியா எஸ். துணை வருபவர்—என் தேர்வு. அருண் வரலாம். இல்லையென்றால் வரிசை காத்திருக்கட்டும். ரேவதிக்காக என் கோப்பை யாரும் பயன்படுத்த மாட்டாங்க. அதை இப்பவே பதிவில் போடுங்க.”

தீபா மாமி திடீரென்று குரல் இழந்தவரைப்போல் இருந்தாள்; பிறகு மீண்டு, “அட இப்படிச் சொன்னா நம்ம முகம்—” என்று தொடங்கினாள்.

“உங்க முகம் காக்கத்தான் என் பெயரை கழற்ற நினைச்சீங்க,” காவியா வெட்டி நிறுத்தினாள். “இப்ப என் பெயரில நடக்கும்தான் நடக்கும்.”

அருண் சீக்கிரமாகச் சொன்னான்: “நான் வர்றேன். நான் இருந்துதான்—”

“நீ வந்து நிக்கறதுக்கும் உரிமை என்கிட்டிருந்து தான் வருகிறது,” என்றாள் காவியா. அவள் கை நீட்டினாள். “சாவி.”

அது சிறிய செயல். ஆனால் அங்கே நின்றவன் முழு உயரத்திலிருந்து பாதி அங்குலம் குறைந்தது போல தோன்றியது. அருண் கையில் இருந்த சாவியை அவளிடம் கொடுத்தான். நேற்று தாமதமான திருப்பி அளித்தல் இப்போது எல்லோருக்கும் முன்னால் கணக்காயிற்று. காவியா சாவியைத் துணிப் பையில் போட்டாள்; பிறகு பதிவு மேசையின் விளிம்பில் இருந்த கோப்பை தன் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டாள். அந்த ஒலியும் தெரிந்தது—காகிதம் மரத்தோடு உரசும் உலர் இழுப்பு.

“பதிவில் இன்னொரு குறிப்பு போடுங்க,” அவள் சொன்னாள். “என் எழுத்து இல்லாமல் கோப்பு மாற்றம் இல்லை. யாராவது வாயால் சொன்னாலும் ஏற்காதீங்க.”

பதிவு பெண் உடனே தட்டச்சு செய்யத் தொடங்கினாள். விசைகள் அடித்த ஒலி முன்பகுதியில் பரவியது. தீபா மாமி ஒரு நொடி மேசை மீது சாய்ந்து ஏதாவது சொல்ல நினைத்தாள்; ஆனால் செவிலித்தாய் நேராக, “மா, இங்க எழுதினதும் அதுதான் நடைமுறை,” என்று சொல்லி அவளைப் பின்தள்ளிவிட்டாள். அது மூன்றாவது அடிபோல் அமைந்தது—முக இழப்பு, அதிகார இழப்பு, குரல் இழப்பு.

“பெயர் பலகை மாற்றணும்,” காவியா சொன்னாள். “வெளி அறிவிப்பு சுவற்றில இருக்கிற வரிசைப் பலகை. அதிலும் போடுங்க. டாக்டர் அறைக்குப் போவது என் பெயரில்தான்.”

“இப்போதே போட்றேன் மேடம்,” பதிவு பெண் எழுந்தாள்.

தீபா மாமி இறுதியாக மெலிந்த குரலில், “காவியா, இவ்ளோ பெரிய பப்ளிக்கா…” என்றாள்.

காவியா அவளை நோக்கிப் பார்ப்பதற்குக் கூட நேரம் செலவிடவில்லை. “பொதுவாகவே என்னை வெளியே நிக்க வைக்கும்போது இது பப்ளிக் இல்லைன்னு நினைச்சீங்களே.”

அவள் நேராக அறிவிப்பு சுவரை நோக்கி நடந்தாள். மெலிந்த நீல பலகைகளில் அன்றைய பெயர்கள் குத்திவைக்கப்பட்டிருந்தன. பதிவு பெண் பழைய தாளை எடுத்து புதிய வெள்ளை அட்டையை சொருகினாள். அருகே யாரோ மெதுவாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த குரல்கள் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தன. சுவரில் தெளிவாக நின்றது:

டோக்கன் 27 முதன்மை நோயாளர் – காவியா எஸ் அனுமதிக்கப்பட்ட துணை – அருண்

காவியா அட்டையை நேராகச் சரிசெய்து, “இதை அப்படியே வையுங்கள்,” என்றாள்.