அவர்தான் போட்ட காட்சி அவர்மேல் திரும்பியது

“கவி, அந்த பேலட்டையும் நீ தள்ளு. வண்டி கிளம்பணும்,” என்று சரவணன் மாமா கத்தினபோது, கவி ஏற்கனவே இரண்டு லேனுக்கு நடுவே சிக்கியிருந்த ட்ராலியை தோளால் தள்ளிக் கொண்டிருந்தாள். கையிலிருந்த வெளியீட்டு சீட்டு வியர்வையால் மென்மையாய்ப் போயிருந்தது. தேநீர் கப் ஒன்றின் குளிர்ந்த வளையம் பதிவு மேசை மேல் இன்னும் ஈரமாய் இருந்தது; அதை காலை முதலே யாரும் தொட்டதே இல்லை. “மற்றவர்களோட வேலையும் நான் போட்டுட்றேன் மாமா,” என்று அவள் சொன்னதும், அவர் முன் நின்றவர்களைக் கணக்கில் வைத்தே சிரித்தார். “அதான் உன்ன நம்பறோம். வீட்டிலேயே சொல்லியிருக்கேன். மாப்பிள்ளை பக்கம் கேட்கற பணம் எவ்வளவு என்று உன் அம்மாவுக்கு தெரியும். இப்ப இப்படி ஒரு சின்ன ஓட்டத்துக்குக் கூட முகம் காட்டப் போறியா?”

அந்த ஒரு வரி போதியது. பேக்கிங் பக்கம் இருந்த ரேணு முகம் திருப்பினாள். லோடிங் பேயின் மூலையில் இருந்த முரளி அண்ணா பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் மூலையை காலால் தள்ளி நேராக உட்கார்ந்தார்; தலையிட விரும்பாமல் இருந்தாலும், கேட்டுவிட்டார். சரவணன் மாமா கவிக்குக் காகிதத்தைத் திணித்தார். “அவசர இறக்கம். மருத்துவ உபகரணம்னு குறிப்பு போட்றேன். தவறே வரக்கூடாது. என் பேரு இருக்குது. போ.”

கவி சீட்டைப் பார்த்தவுடனே ஏதோ பிழை கண்ணில் பட்டது. மூன்றாம் கிடங்கின் குறியீடு இருக்க வேண்டிய இடத்தில் ஐந்தாம் லேனின் குறியீடு. பெட்டிகளின் மேலிருக்கும் சிவப்பு குறிச்சொல் ஒன்றே மாதிரி இருந்தாலும், எடை ஒத்திருக்கவில்லை. பக்கத்தில் நின்ற புதிய பையன் இரண்டு பெட்டிகளை ஏற்கனவே மாற்றிப் போட்டிருந்தான். “இது தவறான பேலட்,” என்று கவி அமைதியாகச் சொன்னாள்.

“நீயே சரி பண்ணிக்கோ,” என்றார் சரவணன் மாமா, கையிலிருந்த சாவியை சத்தம் கேட்கப் பளிச் என்று மேசையில் போட்டார். “வெளியீட்டு சீட்டு என் கையிலிருந்து போயிருச்சு. இப்ப உன் கையில்தான். அப்புறம் டாக்குல யாரும் நான் சொன்னதே இல்லைன்னு சொல்ல முடியாது.”

அது வெறும் சுமை அல்ல; கண்ணுக்கு தெரியுமாறு பதித்த கண்ணி. தவறான சரக்கு, அவருடைய கையொப்பம், ஆனால் பொறுப்பு அவள் கையில். அதிலும் அவர் தனியாக செய்யவில்லை. லாரி ஓட்டுநருக்குப் பதிலாக அவருடைய அண்ணி மகன் விஜய் வரச் சொல்லப்பட்டிருந்தான். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி நாமெல்லாம் ஒரே பக்கம்,” என்று அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்; அந்தத் தெரிதல் எப்போதும் கவிக்குத்தான் சங்கிலி.

அவள் காகிதத்தை மடக்காமல் நேராக வைத்தாள். “மாமா, எடை ஒத்துக்கலை. ஸ்கேன் பண்ணி வெளியே விடலாமே.”

“அட, உனக்கு இவ்வளவு நடைமுறை தெரியாம போச்சா?” அவர் சிரிப்பை விடாமல் கேட்டார். “ஸ்கேன் பண்ணினா நேரம் போகும். ரிசீவிங் லேன்ல நம்ம ஆள் இருக்கான். விஜய் வாங்கிக்கிறான். நீ டிராப் பண்ணிட்டு வா. ஏதாவது இருந்தா அங்கேயே எழுதிக்கலாம்.”

ரேணு மெதுவாக, “அக்கா, இந்த மஞ்சள் டோக்கன் அந்த வண்டிக்கே தானே?” என்று கேட்டாள். அவள் கையில் இருந்த மஞ்சள் டோக்கனைப் பார்த்த கவி நிமிஷம் ஒன்றுக்கு தங்கினாள். சீட்டில் வெள்ளை டோக்கன் எண். வண்டியில் மஞ்சள். சிறிய பிழை இல்லை; வழிச்சரம் மாற்றப்பட்டிருக்கும் பிழை. சரவணன் மாமா ரேணுவின் கையிலிருந்து டோக்கனைப் பிடுங்கிக் கொண்டார். “புது பொண்ணுங்க எல்லாம் வேலை கத்துக்கணும்; நடுவுல பேசக் கூடாது.”

ஆனா முதல் உடைப்பு அங்கேயே தோன்றியது. டோக்கன் அவன் கையில் போனபோது, அருகிலிருந்த கைப்பேசி ஸ்கேனர் ஒரு குறுகிய ஒலி விட்டது. முரளி அண்ணா அதை பார்த்தார்; கவி பார்த்தாள். மஞ்சள் டோக்கன் பதிவு ஏற்கனவே திறக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்குப் பொருள், சரக்கு ஏற்கனவே வேறு வழியில் விடப்பட்டதாக கணினியில் குறி போயிருக்கிறது. இப்ப மீண்டும் அனுப்பினால், இரண்டாம் வெளியீடு யாரோ ஒருத்தரின் பெயர்மேல் சிக்கவேண்டும்.

சரவணன் மாமா அவள் தயக்கத்தைப் பார்த்து குரலை இறக்கினார். அதுதான் அதிக அவமதிப்பு. “கவி, வீட்டுக்காக நான் எவ்வளவு ஓடினேன்னு மறந்துடாதே. உன் அப்பா மருத்துவமனைக்கு சேர்க்கற நேரத்துல யார் பணம் எடுத்துக்கொடுத்தான்? ஒரு ஓட்டம் சொல்றேன். செஞ்சுடு.”

கவி பதில் சொல்லவில்லை. அப்பா மருத்துவமனைச் செலவுக்கு அவர் எடுத்துக் கொடுத்த பணம் இன்னும் கடன் பட்டியலில் இருந்தது; ஒவ்வொரு மாத சம்பளத்திலிருந்தும் வெட்டி எடுத்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். உதவி கூட கணக்குப்புத்தகமாக வைத்துக் கொள்ளும் மனிதர். அவள் கையில் இருந்த பழைய மெட்ரோ அட்டை ஓரம் உரிந்திருந்தது; அதை சீட்டின் கீழ் நுழைத்து நேராகப் பிடித்தாள். “எந்த லேனுக்கு?” என்று மட்டும் கேட்டாள்.

“ஐந்தாம் பின்வாயில். விஜய் நிற்கிறான். ரிசீவிங் கையொப்பம் வாங்கிட்டு வா.” அவர் இவ்வளவு நம்பிக்கையோடு சொன்னதால் அங்கே நின்றவர்களுக்கும் ஒரு கணம் அவள்தான் தவறாக யோசிக்கிறாளோ என்று தோன்றியது. அதுதான் அவர் பலம்—தனக்கான சந்தேகத்தை மற்றவர்களிடம் பரப்பாமல், அவள்மேல் மட்டும் ஒட்டவைத்தல்.

பின்வாயிலுக்கு ட்ராலி நகர்ந்தது. இரும்புக் கதவுகள் அரை திறந்திருந்தன. மரப்பட்டைகளின் தூசியும் டீசல் வாசனையும் கலந்த காற்று. லாரி வாய் திறந்து காத்திருந்தது. விஜய் கைப்பேசியில் யாரோடோ பேசிக்கொண்டே சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். கவி அருகே வந்ததும், “அத்தை சொன்னாங்க, சீக்கிரம் இறக்கணும்,” என்றான். அத்தை அல்ல, மாமா. உறவையும் கட்டளையையும் கலக்கும்போது அவர்களுக்கு வசதிதான்.

“டோக்கன்?” என்று கவி கேட்டாள்.

“வீணா நேரம் போகுது அக்கா. முதல்ல இறக்கலாம்.”

அதே வேளையில் பின்பக்கம் இருந்த ஸ்கேனர் மீண்டும் ஒலி விட்டது. ரேணு தூரத்திலிருந்து ஓடி வந்தாள். “அக்கா, அந்த வெள்ளை டோக்கன் ரெஜிஸ்டரில் இன்னும் திறந்தே இருக்கு. மஞ்சள் டோக்கன் மூடப்பட்டு போயிருக்கு.” அவள் சொல்லிவிட்டு உடனே வாயை மூடியாள்; சரவணன் மாமா பின்புறம் வந்து கொண்டிருந்தார்.

அவர் முன்னே வந்து விஜய்யிடம், “பெட்டி இறக்கு,” என்று திடுக்கென சொன்னார். பிறகு கவியைப் பார்த்து, “சந்தேகம் இருந்தா இப்போதே எல்லார்முன்னாடி சொல். வேலை நிக்காதே.”

இது நேரடி மோதல் அல்ல; அவளைச் சொல்லவைத்து, அவளே நடைமுறையை நிறுத்தியவள் ஆகச் செய்யும் அழுத்தம். முரளி அண்ணா அங்கும் வந்துவிட்டார். அவருடன் கணக்குப் பிரிவு வயதான தணிகாசலம், கவியின் அத்தைமகன் பார்த்து வரும் மாப்பிள்ளை வீட்டார் தொடர்புடையவர், சரக்கு எடுக்கும் உறுதிப்படுத்தலுக்காக வந்திருந்தார். கண்ணுக்குப் புலப்படும் சாட்சிகள். குடும்ப முகமும் வேலை முகமும் ஒரே லேனில் நின்றன.

கவி பேசாமல் முதல் பெட்டியின் குறியீட்டை ஸ்கேனர் முன் காட்டினாள். சிவப்பு விளக்கு. திரையில் ஒரு வரி மின்னியது: “மறு வெளியீடு அனுமதி தேவை.” சரவணன் மாமா உடனே ஸ்கேனரை அவள் கையிலிருந்து இழுத்தார். “அந்த ஸ்கேனர் பழசு. வாயை மூடி இறக்கு,” என்றார். ஆனால் வரியை முரளி அண்ணாவும் தணிகாசலமும் பார்த்துவிட்டனர்.

அங்கேயே அவர் கொஞ்சம் நின்றிருக்கலாம். “பின்னே எடுத்துப் பார்க்கலாம்” என்று சொன்னிருக்கலாம். அது பாதுகாப்பான வழி. ஆனால் அவர் பின்வாங்கக்கூடிய மனிதர் இல்லை; குறிப்பாக தன்னுடைய குரல் யாரோ முன் சறுக்கியதாகத் தோன்றும் போது. அவர் கைப்பையில் இருந்த வெளியேற்றப் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு சுருக்க சீட்டை கிழித்து, பெரிய எழுத்தில் வழிமாற்று குறியீடு எழுதினார். “கேட் திற. ஐந்தாம் லேனிலிருந்து நேரா டிராப் டர்ன். என் உத்தரவு,” என்று கையொப்பமிட்டார். அதை காவலரிடம் திணித்தார். “இவள் தாமதம் பண்ணினா என் பேர்ல விடு.”

அந்த ஒரு மேலடி தான். ரேணு மூச்சை இழுத்துக் கொண்டாள். முரளி அண்ணா, “சரவணன், இதை ரெஜிஸ்டரில் போட்டா நல்லது,” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.

“நான் சொல்றேன் இல்லையா?” அவர் வெடித்தார். “என் பொறுப்பு. கேட் திற.”

கவி சீட்டைக் கையில் வாங்கிக்கொண்டாள். புதிய சுருக்க சீட்டின் கீழ் பழைய வெளியீட்டு எண், மஞ்சள் டோக்கன் முரண்பாடு, ஸ்கேனரின் சிவப்பு மறுப்பு—எல்லாம் ஒரே காகிதக் கூட்டமாக அவள் விரல்களில். அவர் அவளைத் தள்ளிச் செல்ல சொன்னார். “நிக்காதே. டர்ன்ல போய் இறக்கு.”

அவள் ட்ராலியை நகர்த்தினாள். டிராப் டர்ன் செல்லும் பாதை நெருக்கு; ஒரு பக்கம் கம்பி வேலி, மறுபக்கம் அரை உயரம் கான்கிரீட் தடுப்பு. நடுவில் இறக்குமதி வண்டிகள் திரும்பும் வளைவு. சங்கிலி கட்டிய பல்லார்டுகள் வழக்கமாக திறந்தே இருக்கும். அந்த நாள் ஒன்று மட்டும் ஏற்கனவே பக்கமாக இழுக்கப்பட்டிருந்தது. காவலர் சரவணன் மாமா கொடுத்த சீட்டை பார்த்து உள்ளக கதவைத் திறந்தார்.

கவி வளைவை அடையும் முன் நின்றாள். “டோக்கன் பொருந்தல,” என்று இறுதியாக சொன்னாள்.

“என் உத்தரவுல போ,” என்று சரவணன் மாமா முன்னே வந்து கத்தினார். “இப்ப இங்க நிக்கற எல்லாரும் கேக்கட்டும். நான் சொல்றேன். நீ வண்டி உள்ளே எடு. ஏதாவது பிரச்சனைனா உன் ரிலீஸ் பாதைல தான் பதிவாகும். போ.”

அதுதான் அவர் உறுதியெடுத்த தவறு. “உன் ரிலீஸ் பாதை” என்று அவர் பொதுவெளியில் சொன்ன உடன், கவி கையில் இருந்த இரண்டு சீட்டையும் நேராகப் போட்டாள்—அவருடைய கையொப்பம் மேலே தெரியும் படி. “சரி,” என்றாள். “அப்போ உங்க உத்தரவு பாதையில்தான் போகும்.”

அவள் ட்ராலியை இன்னும் ஒரு அடி முன்னேற்றினாள்; பிறகு திடீரென்று இடப்பக்கமில்லை, சரவணன் மாமா கையொப்பமிட்ட வழிமாற்றுச் சீட்டில் குறிப்பிட்ட வளைவு குறியீட்டுக்கே ஒத்த வழியில் சக்கரத்தைப் பிழுத்தாள். அங்கே தரையில் நின்றிருந்த சக்கர-தடுப்பு சென்சார் மஞ்சள் டோக்கன் எண்ணைப் பிடித்தது. உடனே உள் கதவு இரண்டாம் பக்கம் மூடிக் கொண்டது. கம்பி கதவின் அருகே இருந்த விளக்கு சிவப்பானது. “தவறான வழிச்சரம்—திரும்ப அனுப்பு” என்று ஒலி வந்தது.

திரும்ப அனுப்ப வேண்டிய சரக்கு யாருடைய பாதையில் திரும்பும்? கவி ஏற்கனவே ட்ராலியின் கைப்பிடியை விடுத்துவிட்டாள். ஏனெனில் அவள் பெயரில் பொருந்தும் வெள்ளை டோக்கன் இல்லை; மஞ்சள் டோக்கன், சரவணன் மாமா கைமுறையாகத் திறந்த வழிமாற்று சீட்டோடு இணைந்திருந்தது. முறைப்படி, அந்தச் சரக்கு கையொப்பம் போட்ட மேலதிகாரி பாதைக்கு மீளச் செல்லும். காவலர் குழம்பினார். முரளி அண்ணா ஒரு அடிச் சென்று ஸ்கேனரைப் பார்த்தார். தணிகாசலம் கண்ணாடி கீழிறக்கிப் பார்த்தார். திரையில் தெளிவாக மின்னியது: “கைமுறை வழிமாற்று உத்தரவு – சரவணன்.”

சரவணன் மாமா முதலில் குரல் உயர்த்த முயன்றார். “அதை நிறுத்து! கைப்பிடி பிடி!” என்று கவியிடம் சத்தமிட்டார். ஆனால் அவள் ஏற்கனவே ஒரு அடி பின்வாங்கியிருந்தாள். “என் பெயர்ல இல்லாத டோக்கன். நீங்க கையொப்பமிட்ட பாதை,” என்று மட்டும் சொன்னாள். விளக்கம் இல்லை. குளிர்.

அவர் தானே ஓடி ட்ராலியின் முன்னே சென்றார். வளைவில் இருந்து உள்ளே வரும் சிறிய ஏற்றுவண்டி அந்தச் சிக்னலால் திடீர் நிறுத்தம் எடுத்தது. அதன் பின்னால் விஜய் கொண்டுவந்த வேன் சிக்கிக் கொண்டது. வெளியேற துரிதமாக வலப்பக்கம் திருப்பிய சரவணன் மாமா, திறந்திருக்குமென்று நினைத்த பல்லார்ட் இடைவெளிக்குள் வண்டியை நுழைக்கச் சொன்னார். காவலர் அவசரமாக சங்கிலியை விட முயன்றபோது, சென்சார் மறுப்பு ஏற்கனவே பூட்டு போட்டிருந்தது.

“சங்கிலி திற!” என்று அவர் கத்தினார்.

“உத்தரவு பூட்டாயிருக்கு சார்,” காவலர் தடுக்கத் தடுக்கச் சொன்னான். அவன் கையில் இருந்த தாமதமாகத் திருப்பிய சாவி வளையம் இரும்பில் மோதிச் சிணுங்கியது.

அந்த நொடியை கவி விடவில்லை. அவள் சரவணன் மாமா முன்பே எடுத்த ஸ்கேனரை முரளி அண்ணா கையிலிருந்து வாங்கி, கையொப்பச் சீட்டின் குறியீட்டை ஒருமுறை ஸ்கேன் செய்தாள். அது செய்ய வேண்டிய ஒரே செயல். மஞ்சள் டோக்கன், கைமுறை வழிமாற்று, மறுக்கப்பட்ட வளைவு—மூன்றும் இணைந்து இறுதி பதிவு முடிந்தது. திரையில் “பொறுப்பாளர் பாதைக்கு மீள மாற்றம்” என்ற வரி மின்னியது. சரக்கு தானாக அவள் வரிசையிலிருந்து நீங்கி, சரவணன் மாமா மேற்பார்வை லேனில் நிலைபெற்றது. அங்கே நின்ற அனைவருக்கும் அது கண்முன்னே நடந்த அதிகார மாற்றம்.

“கவி, ஸ்கேனர் வா—” என்று அவர் கையை நீட்டினார். அது கட்டளை குரலாக வரவேயில்லை; பாதியில் உடைந்தது. தணிகாசலம் உடனே சரக்குப் புத்தகத்தை அவரிடம் கொடுக்காமல் முரளி அண்ணாவிடம் நீட்டினார். ரேணு, இதுவரை நடுவே பேச அஞ்சிய ரேணு, கவியின் பக்கம் வந்து காலியாகிய கைப்பிடியைப் பிடித்தாள். விஜய் ஓட்டுநர் இருக்கையிலிருந்து இறங்காமலேயே கைபேசியை கீழே போட்டான்.

சரவணன் மாமா வேனைத் திருப்பி பக்கவழியாக எடுத்துச் செல்ல நினைத்தார். ஆனால் டிராப் டர்ன் நெருக்கமானது. முன் சிக்கிய ஏற்றுவண்டி, பக்கத்தில் ட்ராலி, பின்னால் வேலி. அவர் மீண்டும், “சங்கிலி திற!” என்று கத்தி முன்னேறியபோதே, பல்லார்டுகளுக்கு நடுவே இருந்த இரும்புச் சங்கிலி இயந்திர பூட்டில் இருந்து திடீரென்று இழுக்கப்பட்டது. குறுகிய, கடுமையான ஒலி. சங்கிலி நேராக நிமிர்ந்து அவர் வண்டியின் முன்பாதையை அடைத்தது. வேன் மூக்கு அதற்கே எதிரே நின்று குலுங்கியது.

கவி ட்ராலியிலிருந்து தன் அணுகல் அட்டையை எடுத்து சாக்கெட்டில் போட்டாள். ஓரம் உரிந்த மெட்ரோ அட்டைப் போல அதன் விளிம்பும் தேய்ந்திருந்தது. அவள் சாவிக் கட்டையையும், தாமதமாகத் திருப்பி வைக்கப்பட்டதாகப் பதிவு இருந்த அந்த உள் வாசல் சாவியையும் காவலரின் மேசை மேல் அமைதியாக வைத்தாள். “என் பாதை முடிஞ்சது,” என்றாள்.

பின் லேனின் மூலையைத் திரும்பி வெளியே நடந்தாள். டிராப் டர்ன் வளைவில், பல்லார்ட் சங்கிலி முறுக்கென்று இழுக்கப்பட்டு இறுக நின்றது.