தூரமே காட்சியான இரவு

“காவியா, அந்த கதவை முழுக்கத் திறக்காதே,” என்று மாலதி அத்தை கையில் இருந்த எஃகு டப்பாவை அவள் மார்பில் திணித்தாள். “குளிர்ந்துட்டு போச்சு, மேலே சந்திரனுக்கு எடுத்துட்டு போ. விருந்தினர்கள் வர்றாங்க. நீ கீழே நிக்கவேண்டாம்.”

மாடிப்படிக் கதவின் அரைத் திறந்த இடைவெளியில் இருந்து அர்ஜுன் ஏறிவந்தான். இரவு வேலையிலிருந்து நேராக வந்த உடல் சோர்வு அவன் தோள்களில் மடிச்சுருக்கமாகப் படிந்திருந்தது; முழுக்கை சட்டையின் மணிக்கட்டில் பழைய பேனாக்கறை மங்கலாக இருந்தது. காவியா டப்பாவை வாங்கிக் கொண்டபோது, அத்தை அவளைத் தள்ளியபடி உள்ளே செலுத்தினாள். “நீயெல்லாம் எல்லார்க்கும் தெரிஞ்ச மாதிரி வாசலில் நின்னா நல்லா இருக்காது. அவன் பேசணும்னா சந்திரனோட பேசிக்கட்டும்.”

அந்த ஒரு சொல்லில் தான் அவள் நாள் முழுக்க செய்த வேலைவும், வீட்டுக்காக வைத்த சம்பளமும், அம்மா மருந்துக்காக கடன் வாங்கிய அவசரமும் எல்லாம் ஒரு பணியாள் வசதியாகக் குறைந்துவிட்டது. அவள் பின்வாங்கினாள். ஆனால் அர்ஜுன் மாடிப்படியில் நின்ற இடத்திலிருந்து, “டப்பா சூடா இருக்கா?” என்று கேட்டான். கேள்வி டப்பாவைப் பற்றி இருந்தது; பார்த்தது அவளது கைமுதுகை. ஸ்டீல் மூடியின் வெப்பம் போயிருந்தது.

“இல்ல,” என்று காவியா சொன்னாள்.

அத்தை இடையில் நுழைந்தாள். “அர்ஜுன், நீயும் மேலே போ. நாளைக்கே நிச்சயதார்த்தம் பேசப் போற வீட்டார் மாதிரி எதுவும் இல்ல. நேரம் ஆகுது.”

அவன் ஒரு படி மேலே ஏறவில்லை. “அப்படின்னா அவங்க ஏன் இவ்வளவு நேரம் காத்திருக்கணும்? சந்திரன் கீழே வரட்டும். காவியா மேலே ஏத்த வேண்டியதில்ல.”

மாலதி அத்தின் முகம் இறுகியது. “என் வீட்டு ஒழுங்க கற்றுக்கொடுப்பியா?”

“நான் ஒழுங்க சொல்லல,” என்றான் அவன் அமைதியாக. “குளிர்ந்த சாப்பாட்டை அவங்க கையில தூக்கிக்கொண்டு போக வேண்டிய அவசியம் இல்லன்னு சொல்றேன்.”

அது பெரிய வார்த்தை அல்ல. ஆனாலும் அத்தை அவளைப் பார்க்கும் பார்வை ஒரு கணம் மாறியது; இத்தனை நாளும் கேள்வியே கேட்காமல் மேலே கீழே ஓடியவளை யாரோ கவனித்துப் பார்த்துவிட்டார்களென்கிற அசௌகரியம் அதில் இருந்தது. காவியா டப்பாவை படிக்கட்டின் மேல் வைக்கிற அளவுக்கு கையை நீட்டினாள்; அவன் கையை நீட்டவில்லை. அவள் வைக்கும் வரை காத்திருந்தான். இடையில் இருந்த காற்று மட்டும் அறிந்தது அந்த ஒத்துழைக்காத நெருக்கத்தை.

சந்திரன் கீழே வந்ததும் இன்னும் கீழ்த்தரமாகவே நடந்தான். அவன் சட்டை காலரில் வாசனைத் திரவம் குத்திய நாற்றம். “காவியா, நாளைக்குத் தாமதம் பண்ணாதே. நீ ஆபிஸ்ல இருந்து பாதி நாள் விடுப்பு வாங்கி வரணும். வீட்டார் வர்றாங்க. நித்யா ஒருத்தி மட்டும் போதாது. நீயும் இருக்கணும். என்ன சொல்றாங்களோ அதுக்கே ஒத்துப்போ.”

காவியா வாயைத் திறக்க முன்னே அத்தை சொன்னாள், “அவளுக்காகத்தான் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கோம். இப்பவே எல்லாருக்கும் தெரிஞ்ச மாதிரி யாரோட யார்னு பேச ஆரம்பிச்சா பெண்ணு முகம் போயிடும்.”

“என் முகம் இவ்வீட்டுல இருக்கே தவிர, என்கிட்ட இல்லையா?” என்று காவியா கேட்டுவிட்டாள். அப்படிச் சொல்லிப் பழக்கம் இல்லை. மேசைமேல் இருந்த ஸ்டீல் tumbler ஒலி கேட்டது; நித்யா தலை தூக்கிப் பார்த்தாள்.

சந்திரன் சிரித்தான். “ஓவர் ஆகாதே. வீட்டார் முன்னாடி பணிவா இருப்பது வேற, உன் உணர்ச்சி வேற. இங்கே எல்லாரும் உனக்குத்தான் நல்லது பாக்கறோம்.”

அவளுக்குத் தெரியும். இந்த வீட்டில் “நல்லது” என்றால், சம்பளம் வீட்டுக்குள் வர வேண்டும், அம்மா மருத்துவச் செலவு பேசப்படக் கூடாது, நிச்சயதார்த்தத்துக்கு வேண்டிய தொகை அவள் பெயரால் கணக்கிடப்பட வேண்டும். கீழே தெருவில் மெட்ரோ ரயில் தூர ஒலி சென்றது; சென்னை இரவு வழக்கம்போல நகர்ந்தது. மேலே இந்த வீட்டில் மட்டும் காற்றே கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.

மறுநாள் காலை சேவைத் துறைக் அலுவலகத்தில் அவள் வரிசை மேசையில் உட்கார்ந்தபோது, மாலதி அத்தை ஏற்கெனவே தொலைபேசியில் இரு பேருக்கு அழைத்துவிட்டிருந்தாள். “மதியம் முன்னாடியே கிளம்பிடு,” என்ற செய்தி தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருந்தது. அங்கேயும் சந்திரன் தனது அதிகாரத்தைக் காட்டிவிட்டான்; அவன் நண்பர் ஒருவன் மனிதவளப் பிரிவில் இருந்தான். “வீட்டு விஷயம்,” என்று சொன்னால் காவியாவுக்கு மறுப்பதற்கே இடமில்லை என்று அவன் எண்ணியிருந்தான்.

மதிய வேளையில் பிரிவுத் தலைவர் பெயர் பட்டியலைக் கூறிக்கொண்டிருந்தார். அந்த நேரம் திடீரென்று ஒரு வாடிக்கையாளர் புகார் எழுந்தது. தவறான பதிவுக்காக யாரோ ஒருவரை உடனே களப்பணிக்குப் போகச் சொல்ல வேண்டும். காவியாவின் பெயர்தான் முதலில் வந்தது; “நீங்க போங்க, உங்களுக்கு வீட்டு வேலைகளும் இருப்பதில்லையா, இதை முடிச்சுட்டு கிளம்பலாம்,” என்றார் மேற்பார்வையாளர், ஒரே அடி இரட்டைச் சுமை போல்.

“அந்த பதிவு அவங்க பண்ணலை,” என்று பின்னால் இருந்து அர்ஜுன் சொன்னான்.

அனைவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். அவன் தனது கணினித் திரையை சுழற்றிக் காட்டினான். “நேத்து இரவு login எனது. தவறான தொகுதி நான் மூடியிருக்கேன். களப்பணிக்குப் போகணும்னா நான்தான் போறேன்.”

மேற்பார்வையாளர் முகம் சுளித்தார். “உனக்கு இன்று வெளியே அனுப்ப முடியாது. மாலை audit இருக்கு.”

“அப்படின்னா auditக்குப் பிறகே போறேன். ஆனா பிழை அவங்க மேல் போகாது.” அவன் தன் அட்டை, சாவி எல்லாம் மேசை மீது வைத்தான். “அவங்களை இப்போ விடுங்க.”

அது உதவி இல்லை; உரிமையும் இல்லை. நேராக அவளது மேல் விழப்போன குற்றச்சாட்டை தனது பக்கம் திருப்பிக் கொண்ட செயல். அலுவலகத்தில் இதுபோன்ற ஒன்றை யாரும் சுலபமாக செய்யமாட்டார்கள்; குறிப்பாக மாலதியின் மருமகன் வட்டத்தில் சுற்றும் அர்ஜுன் செய்யவே மாட்டான் என்று எல்லோருக்கும் தோன்றியிருக்க வேண்டும். மேற்பார்வையாளர் கையை வாபஸ் வாங்கினார். “சரி. காவியா, நீ போ.”

அவள் எழுந்தபோது அவன் அவளைப் பார்க்கவில்லை. அது தான் அவளுக்கு இன்னும் மோசமாகப் பட்டது. பார்த்திருந்தால் நன்றி சொல்லி முடித்திருப்பாள். பார்க்காமல் இருப்பதால் அந்தச் செயல் கண்ணுக்கு தெரியாத கோட்டைக் கடந்து வந்து நின்றது.

மாலை வீட்டில் அந்த உதவி விஷயம் நல்லதாய் மாறவில்லை. “அலுவலகத்திலேயே உன் பெயருக்காக அவன் முன் வர்றானாம்,” என்று மாலதி அத்தை வாயைக் கூர்மையாக்கினாள். “இப்படி பேசத் தொடங்கினா நாளைக்கு யாரு நம்புவாங்க? குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி ஓவரா சுழற்றுறதே வேணாம்மா.”

“யாரும் எதுவும் சுழற்றல,” என்று காவியா சோர்வாகச் சொன்னாள். காலணி கழற்றும் போது பாதம் எரிந்தது; நாள் முழுக்க ஓடிய உடல் இறுகி இருந்தது. மேசை ஓரத்தில் காலை உணவாக எடுத்துச் சென்ற பெட்டி இன்னும் திறக்கப்படாமல் கிடந்தது. சாதம் உருண்டு குளிர்ந்திருந்தது.

“நீ பேசாதே,” என்றான் சந்திரன். “இன்னைக்கு இரவு வீட்டார் மீண்டும் வர்றாங்க. அர்ஜுனும் வருவான். அவனோட நித்யாவைப் பற்றிதான் பேசறோம். அதுக்குள்ளே உன் பெயர் வேற வரக்கூடாது. புரியுதா?”

காவியா அவனைப் பார்த்தாள். நித்யாவுக்கு இந்தத் திருமணம் வருமா வராதா என்பது கூட இன்னும் உறுதி இல்லை. ஆனாலும் ஒரு வீட்டு வசதிக்காக அர்ஜுனின் பெயர் ஏற்கெனவே அவர்களுடைய மேசையில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவன் சம்மதம் இல்லாமல். அவள் சம்மதம் கேட்காமல். இந்த வீட்டில் எல்லோருக்கும் இடம் ஒதுக்கப்படுகிறது; அவரவர் வாயால் அல்ல.

இரவு ஒன்பதரை கடந்தபோது விருந்தினர் கிளம்பினார்கள். பேச்சு சரியாகப் போகவில்லை என்று பாத்திரங்கள் கழுவும் சத்தத்திலிருந்தே தெரிந்தது. நித்யா அழவில்லை; அது இன்னும் கசப்பாக இருந்தது. காவியா வாசல் அருகிலிருந்த துடைப்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு நீர்த்துளிகள் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது கதவுக்கு வெளியே பைக்கின் ஒலி நின்றது.

அர்ஜுன்.

அவள் உடனே கதவை முழுக்கத் திறக்கவில்லை. இரும்புக் கதவுக்கும் மரக்கதவுக்கும் நடுவே ஒரு கரம் போகும் அளவு இடைவெளி விட்டாள். வெளிப்புற மஞ்சள் விளக்கு அவன் முகத்தின் ஒரு பக்கத்தை மட்டும் காட்டியது. “இவ்வளவு நேரம்?” அவளின் குரல் மெதுவாக இருந்தாலும், உள்ளே அத்தை பாத்திரம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“நித்யா ஓகேஆ இருக்காங்களா?” என்றான்.

“அவளுக்காக வந்தியா?” என்று கேட்டவுடன் தான் அது எவ்வளவு கூர்மையான கேள்வி என்று அவளுக்கே தெரிந்தது.

அவன் புருவம் சற்றுத் தளர்ந்தது. “வீட்டுக்குள்ள என்ன சொன்னாங்க?”

“உனக்கு தெரிஞ்சா என்ன? உன்னை யாருக்காவது ஒதுக்கி வைக்கறதுக்காக எல்லாரும் busy.” அவள் கதவை அப்படியே பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள். “நீங்க எல்லாம் வரும்போதுதான் இந்த வீட்டு நடிப்பு இன்னும் கடினமா ஆகுது.”

“நான் உள்ளே வரல.” அவன் சொல்லும் குரலில் தள்ளிப்போன அடக்கம் இருந்தது. “கீழேதான் நின்னேன். உங்க அத்தை பார்த்தா பேச்சு வேற போயிடும்.”

அதுதான் பிரச்சினை. அவன் உள்ளே வராத ஒவ்வொரு முறையும், அவனுக்குள் ஏதோ கட்டுப்பாடு வேலை செய்கிறது என்று இப்போது அவள் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினாள். அதை முன்னால் அவள் உதாசீனமென்று நினைத்திருந்தாள். வாசல் இடைவெளியில் காற்று நின்றது.

“நீ இன்று ஆபிஸ்ல என்ன செய்தாய்?” என்றாள்.

“பிழை என்னோடது.”

“அது பொய்.”

“அது தேவையான பொய்.”

காவியா சிரிக்கவில்லை. “எனக்காக?”

அவன் நேராக அவளைப் பார்த்தான். முதல் முறை அந்த இரவில். “உன்னை எடுத்துக்கட்டி அனுப்புறதுக்கு எல்லாரும் பழகிட்டாங்க. ஒருநாள் கூட அது நின்று விடலாம்.”

உள்ளே பாத்திரம் சத்தம் நின்றது. மாலதி அத்தை நீர்த்தட்டு தட்டிய சத்தம் மட்டும். காவியா கதவின் கைப்பிடியை இறுக்கிப் பிடித்தாள். “நீ இப்போ போ.”

அவன் தலை அசைத்தான்; ஆனால் நகரவில்லை.

“அர்ஜுன்.”

“நீ சரியா இருக்கியா என்று கேட்டுட்டு போறேன்.”

“நான் சரி இல்ல,” என்று அவள் சொன்னதும் அது வேண்டாமென்று தோன்றியது. அந்த அளவு திறந்துவிடக் கூடாது. உடனே குரலைக் கட்டினாள். “ஆனா அதனால நீ இங்கே நிக்கக் கூடாது.”

மரக்கதவு இன்னும் அரை அளவில்தான் இருந்தது. அவன் அந்த இடைவெளியில் இருந்து ஒரு பாதி அடி அருகே வந்தான். உள்ளே வரவில்லை. கதவைத் தொடவில்லை. அவன் கைகளில் ஒன்று ஹெல்மெட்டைப் பிடித்தபடி, மற்ற கை தளர்ந்து இருந்தது. மணிக்கட்டு அருகே சட்டை மடிப்பு சீர்குலைந்து கீழே வந்து இருந்தது. காவியாவின் சுவாசம் ஆழமாகிப் போனது. கதவுக்கு உள்ளே அவள்; கதவுக்கு வெளியே அவன்; இடையில் வீடு, பெரியவர்கள், நித்யா, பேசப்படாத குற்றச்சாட்டுகள், எல்லாம் அடுக்காக நின்றன.

“நான் நின்னா உனக்கு பிரச்சினை,” என்றான் அவன்.

“நீ போயிட்டா கூட பிரச்சினைதான்.” அவள் சொன்ன வார்த்தை உடனே காற்றில் தொங்கியது.

அவன் ஒரு கணம் அமைதியாக நின்றான். பின் மிக மெதுவாக, “அப்போ என்ன வேணும்?” என்றான்.

அந்தக் கேள்விதான் அவளைச் சிதறடிக்க வேண்டும். ஆனால் எதிராக, அது அவளுக்கு ஒரு இடம் கொடுத்தது. இந்த முறை யாரும் அவளுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை. மாலதி அத்தை இல்லை, சந்திரன் இல்லை, மேற்பார்வையாளர் இல்லை. வாசல் இடைவெளி மட்டும்.

“இங்கதான் நில்,” என்றாள் காவியா. குரல் மெதுவாக இருந்தாலும் மாறாதது. “ஒரு படி கூட உள்ளே வராதே.”

அவன் அந்த வரியை உடனே ஏற்றுக்கொண்டான். அது சம்மதமல்ல; ஒப்படைப்பு போலவும் இல்லை. அவள் வைத்த கோட்டை அவன் பார்க்கிறான் என்ற வெளிப்படையான ஒழுக்கம். அதுவே அவளது மார்புக்குள் வலியாக இறங்கியது.

உள்ளே மாலதி அத்தை, “காவியா, யாரு அங்கே?” என்று கூவினாள்.

காவியா கதவை இன்னும் சற்றுக் குறைத்தாள்; அவன் முகம் மங்கியது, குரல் மட்டுமே இருந்தது. “தண்ணீர் மொட்டார் கீ கீழே விழுந்துருக்கு அத்தை, அதுதான்,” என்று உள்ளே சொன்னாள். பொய் மிகவும் சாதாரணமாகப் போய் சேர்ந்தது. பிறகு மீண்டும் அவனை நோக்கி, “இப்போ போ,” என்றாள்.

அவன் தலை குனிந்து திரும்ப வேண்டிய நேரம் அது. ஆனால் அவன் திரும்பும் முன், “நாளை காலை உங்க அம்மாவை மருத்துவமனைக்கு கூட்டிப் போக வேண்டி இருந்தா எனக்கு சொல்லு. நான் உள்ளே வரமாட்டேன். கீழே நிப்பேன்,” என்றான்.

அந்த ‘கீழே நிப்பேன்’ தான் அவளுக்குக் கடைசி அசைவாய் இருந்தது. கோட்டைக் கடக்காமல் உதவ முடியும் என்று யாராவது சொல்வது காதலைவிட அபாயகரம். அது நம்பத் தோன்றும்.

அவன் இறுதியாக ஒரு அரை அடி நகர்ந்தான். அந்த நகர்வு உள்ளே அல்ல; பின்வாங்குதலா என்றும் தோன்றவில்லை. வாசலின் கோடு இன்னும் அவர்களுக்கிடையே தெளிவாகத் தெரியும் அளவுக்கு மட்டும். காவியா கதவை மூடத் தொடங்கினாள். அப்போது அவன் தளர்ந்திருந்த சட்டைக் கைமடிப்பை சீர்செய்ய கையை உயர்த்தியிருக்கலாம்; அல்லது கதவின் ஓரம் அவளைத் தொடாமல் விலக எண்ணியிருக்கலாம். அந்த அசைவு பாதியில் நின்றது.

“அதை விடு,” என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

கதவு முழுக்க மூடப்படவில்லை. அரை அடி தூரம் வைத்தபடி காவியா கைநீட்டி, அவன் தொட்டுவிடாத அந்த தளர்ந்த சட்டைக் கைமடிப்பை தானே மேலே மடித்தாள். துணி அவள் விரலின் பக்கவாட்டை ஒருமுறை மட்டும் தொட்டு நின்றது. மீண்டும் அசையவில்லை.