என்னைத் தடுத்தவள் பின்னால் நின்றாள்

“காவியா, நீ கீழேதான் நில்,” என்று நிர்மலா அத்தை கை நீட்டி படிக்கட்டு லாண்டிங்கின் கைப்பிடி முன் அவளைத் தடுத்தாள். மேலே மணமகன் பக்கத்து மூத்தவர்கள் வரிசையாக ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள்; கீழே பதிவு மேசை அருகே கயிறு கட்டிய நுழைவு வழி சுருங்கி நின்றது. காவியாவின் கையில் குளிர்ந்துபோன உணவுப் பெட்டி, உள்ளங்கையில் ஒளிந்த திரை ஒளி, தோளில் அவசரமாக போட்டிருந்த பை—அவள் இந்தக் கல்யாணத்துக்கு விருந்தாளியாக வரவில்லை என்று எல்லாவற்றும் சொன்னன. ஆனாலும் நிர்மலா அத்தை, “முதல் சுற்று உள்ளே யார் போறாங்கன்னு ஒழுங்கு இருக்கு. நீ பின்பு வா,” என்று சொல்லி, பின்னால் நின்றிருந்த தன் அக்காவின் மருமகளை மேலே அனுப்பிவிட்டாள்.

காவியா ஒரு நொடி மட்டும் அவளைப் பார்த்தாள். அந்த ஒரு நொடியில் கோபம் காட்டினால் கீழே விழுவது தான்தான் என்று தெரிந்திருந்தது. ஏனென்றால் இந்த மண்டபத்துக்கான முன்பணம் போடப்பட்ட நாளிலிருந்து ஒப்பந்தக் காகிதம் வரைக்கும் அவள் ஓடியிருந்தாள்; சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்த பழக்கம், யாரை எங்கே நிறுத்தினால் கூட்டம் நன்றாக நகரும் என்று அவளுக்குத் தெரியும். இந்தக் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவில், அர்ஜுன் அவளை மறைக்கவில்லை; ஆனால் இன்றைய காலை முதல் நிர்மலா அத்தை அவளை அப்படியே மறைத்து நடத்திக் கொண்டிருந்தாள். காவியா உணவுப் பெட்டியை பதிவு மேசையின் நெருக்கமான விளிம்பில் வைத்துவிட்டு, “சரி,” என்றாள். அதற்குப் பிறகு கீழே நின்றுவிடவில்லை; மேசையிலிருந்த பதிவு கோப்பை நேராக தன் பக்கம் இழுத்தாள்.

“அதை விடு,” என்று நிர்மலா அத்தை கீழே இறங்கிய குரலில் சொன்னாள்.

காவியா கோப்பைத் திறந்தாள். பெயர் அட்டைகள் மாறியிருந்தன. மணமகன் தந்தை, பெரியப்பா, சித்தப்பா—அதன் பக்கத்தில் நின்றிருக்க வேண்டிய “காவியா” என்ற அட்டை கிழக்குப் பக்கம் கடைசி வரிசைக்குக் குத்தப்பட்டிருந்தது. அதே இடத்தில் “நிர்மலா” என்று அழகாக எழுதப்பட்ட அட்டை மேல் வரிசைக்குத் தூக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. ரமேஷ் என்ற மேற்பார்வையாளர், கழுத்தில் தொங்கிய அடையாள அட்டையோடு மேசை மறுபுறம் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் தப்பாகிவிட்ட வேலைக்கார பயம்.

“யார் மாற்றச் சொன்னாங்க?” காவியா கேட்டாள்.

ரமேஷ் நேராக பதில் சொல்லவில்லை. அவன் கண்கள் நிர்மலாவைத் தேடின. அதுவே பதில்.

“நான் சொன்னேன்,” என்று நிர்மலா அத்தை உடனே எடுத்துக்கொண்டாள். “பெண்ணு வந்திருக்கிறதுனாலே எல்லா இடமும் முன் வர முடியாது. இன்னும் நிச்சயமா ஏதாவது முடிஞ்சதில்லை. கூட்டம் பார்க்கும் இடம்னா கவனமா இருக்கணும்.”

அதைச் சுற்றி நின்றிருந்த மூன்று உறவினர் மெல்ல விலகாமல் நின்றார்கள். அநியாயம் வெளிச்சத்திலேயே நின்றது. காவியா கோப்பை மூடவில்லை. “இந்தப் பதிவு, இந்த அமர்வு, இந்த வரவேற்பு வரிசை—மண்டபம் முன்பதிவு நடந்த நாளிலிருந்து நான் பார்த்து வர்றேன்,” என்றாள். “அதை மாற்றுறதுக்கு என்னிடம் சொல்லாம யாருக்கும் உரிமை கிடையாது.”

“உனக்கு?” நிர்மலா அத்தைச் சிரித்தாள். “வேலை பார்த்திருக்கிறதுக்கு மேல் ஏறி நின்னு பேசாதே. வேலை பார்க்கச் சொன்னதால் வீட்டுக்காரி ஆயிட முடியாது.”

அது கீழே தள்ளும் சொல். அதற்காகத்தான் அவள் இத்தனை நேரம் காத்திருந்தாள் போல். ஆனால் காவியா மீண்டும் கத்தவில்லை. பதிவு மேசையின் பக்கத்திலிருந்த தாமதமாக திரும்பித் தரப்பட்ட சிறு சாவியை எடுத்தாள்—மண்டப அலமாரி சாவி. காலை முதல் அதை நிர்மலா அத்தை தன் பையில் வைத்திருந்தாள்; இப்போது கணக்குப் புத்தகத்துடன் கிடந்தது. காவியா அதைப் ரமேஷ் முன் வைத்தாள். “இது இனிமேல் என் கையில்தான் இருக்கும். அலமாரியில் மணமகன் பக்கம் ஒப்படைத்த பழைய கோப்பும் இருக்கும். அதை இப்போ கொண்டு வாங்க.”

ரமேஷ் பதட்டமாக நின்றான். நிர்மலா அத்தை உடனே முன்னேறி, “ரமேஷ், எதையும் கொண்டு வர வேண்டாம். நான் சொல்றதுதான் இறுதி,” என்றாள்.

“இறுதி இல்லை,” என்று மேலிருந்து ஒரு குரல் விழுந்தது. சேகர் மாமா லாண்டிங்கின் திருப்பில் நின்றிருந்தார். வயதானவர்; ஆனாலும் அவர் பேசும்போது கூட்டம் பாதி நகரும். “இந்த மண்டப advance எவர் பேரில் போனது, ஒப்பந்தத்தில் emergency contact யார், வரவேற்பு வரிசையில் மணமகன் பக்கத்து முன்னிலை யாருக்கு என்று நானும் தெரிஞ்சவன்.”

நிர்மலா அத்தையின் முகத்தில் சற்று கடுப்பு வெளித்தது. “மாமா, இப்போ இதெல்லாம் வேண்டாம். நேரம் ஆகுது.”

“நேரம் ஆகுதுனால்தான் வேண்டியது இதுதான்,” சேகர் மாமா சொன்னார். “ரமேஷ், பழைய கோப்பு.”

அந்தச் சிறிய நகர்வு தான் முதல் திருப்பு. ரமேஷ் உடம்பைச் சுருக்கி பக்கவாட்டாக லாண்டிங் ஓரமாக மேலே ஏறினான். அவன் செல்ல, கீழே நின்ற இரு பெண்கள் தானாகவே இடம் விட்டார்கள். நிர்மலா அத்தை வழியை மறிக்க முயன்றாள்; ஆனால் மேல் இறங்கிய மாமாவையும் கீழே நின்ற பதிவு மேசையையும் இடையில் தானே சிக்கிக் கொண்டாள். காவியா அங்கேயே நின்று கொண்டிருக்கவில்லை. கயிறு கட்டிய வரிசைத் தடுப்பின் கொக்கியைப் பிடித்து, கீழே நெளிந்திருந்த பாதையை நேராக லாண்டிங்கின் வலது பக்கம் திருப்பினாள். “மூத்தவர்கள் இந்த வழி. பதிவு செய்த பேர் மட்டும் மேல்,” என்றாள். அவள் சொல்வதில் தயக்கம் இல்லை; யார் நில், யார் ஒதுங்க, யார் மேலே போக வேண்டும் என்று உடலில் தெரியும் வகையில் பாதை வெட்டப்பட்டது.

அர்ஜுன் அப்போது மட்டுமே கீழே வந்தான். முகத்தில் விழாவின் அமைதிப் பசை இருந்தது; ஆனால் கண்களில் வியர்வை. “காவியா, ஒரு நிமிஷம்—” என்றான்.

“இப்போ நிமிஷம் இல்லை,” அவள் சொன்னாள். “நீ உன் அம்மாவை பக்கம் நிற்கச் சொல்லு. இல்லையெனில் பாதை நகராது.”

அர்ஜுன் முதலில் தாயை பார்த்தான். பிறகு சேகர் மாமாவை. அப்புறம் ரமேஷ் கோப்புடன் ஓடி வந்ததைப் பார்த்தான். அந்த கோப்பின் உள்ளே பழைய அச்சுப் பட்டியல் இருந்தது; மேல் வரிசையில் மணமகன் தந்தைக்குப் பக்கத்தில் “காவியா—விருந்தினர் ஒழுங்கு/குடும்ப இணைப்பு” என்று இருந்தது. அது வெறும் வேலைச் சொல் இல்லை. மாதங்கள் முன் மண்டபத்திலும் கேட்டரிங்கிலும் உறவினர் பட்டியலிலும் அவளை அந்தப் பெயரில்தான் எல்லோரும் அழைத்திருந்தார்கள். பழைய அறிவு கூட்டத்துக்கு திரும்பிக் கொண்டுவந்த மாதிரி.

“பேரை சத்தமா வாசிச்சு சொல்,” காவியா ரமேஷிடம் சொன்னாள்.

ரமேஷ் துடித்துக் கொண்டே வாசித்தான். “மணமகன் பக்கம் முன்னிலை… சேகர் ஐயா… விஜயன் ஐயா… காவியா அம்மா…”

அந்த “அம்மா” அவன் பயத்தில் வந்ததா மரியாதையில் வந்ததா தெரியவில்லை. ஆனால் அது வெளியில் கேட்டது. பதிவு மேசை அருகே நின்றிருந்த ஊழியர்கள் உடனே தங்கள் உடல் மொழியை மாற்றினர். ஒருவர் புதிய அட்டைகளை எடுத்தார். இன்னொருவர் மேலே வைத்திருந்த இரண்டு இருக்கை அட்டைகளை கீழிறக்கி வந்தார். நிர்மலா அத்தைக்கு அப்போது தான் தன்னைக் கேட்போர் குறைந்துவிட்டது புரிந்தது.

“ஒரு பிள்ளைதான்,” என்று அவள் இன்னும் முயன்றாள். “மூத்தோர் முன்னாடி அவள பெயர் எப்படி—”

“நீங்க இப்போ எந்த வரிசையில் நிற்கிறீங்கன்னு முதலில் பாருங்க,” காவியா சொன்னாள். குரல் உயரவில்லை; அதனால்தான் வெட்டியது. “இங்க வீட்டுக்காரர் யார், வேலை பார்த்தவர் யார், ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டவர் யார்—எல்லாமே கோப்புல இருக்கு. ஆனா அதைக் காட்டிக்கூட வேண்டாம்னு நான் இதுவரை அமைதியா இருந்தேன். அதை பலவீனம் நினைச்சீங்க.”

நிர்மலா அத்தை அங்கிருந்து நகராமல் இருந்தால் தானே தடையாகத் தெரியும் நிலை வந்துவிட்டது. லாண்டிங் சுருங்கி, மேலே ஏற வேண்டிய மூத்தவர்கள் கீழே காத்திருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவரான மணமகன் பெரியப்பா, “வழி விடுங்கம்மா,” என்று சாதாரணமாக சொன்னார். சாதாரண குரல். ஆனால் அந்தச் சொல்லில் தீர்ப்பு இருந்தது. நிர்மலா அத்தை அரை அடி பின்வாங்கினாள்.

அதே வேகத்தில் காவியா அடுத்த வெட்டைப் போட்டாள். மேலே நாதஸ்வர ஒலி மெல்லி வரும் அந்த இடத்தில் இரண்டு வரிசை இருக்கைகள் முன் கதவுக்கருகே காத்திருந்தன. ஊழியர்கள் அவை யாருக்கென்று பார்க்க நின்றார்கள். காவியா முன்னே சென்று கையால் காட்டினாள். “இந்த இரண்டு இருக்கை—மாமாவுக்கும் அப்புறம் எனக்கும். நிர்மலா அத்தை, உங்க அட்டை மூன்றாம் வரிசை இடதுபக்கம். அதைக் கீழே வையுங்கள்.” அவள் அட்டையை எடுத்துக் கொண்டு தானே மாற்றவில்லை; “வையுங்கள்” என்றாள். அதுதான் உரிமை. வேலை ஒப்படைப்பது போல அல்ல; இடம் அறிவிப்பது போல.

“காவியா, இவ்வளவு பேரு முன்னாடி இப்படியா?” அர்ஜுன் மெதுவாக சொன்னான். அவன் குரலில் வேண்டுகோள், வெட்கம், பின் தள்ளப்பட்ட ஆண் மரியாதை எல்லாம் கலந்திருந்தது.

“இவ்வளவு பேரு முன்னாடி இதைத் துவங்கியது நான் இல்லை,” என்றாள் காவியா. “நீ அமைதியா இருந்த இடத்தில் நான் பெயரில்லாம நிக்க மாட்டேன்.”

அர்ஜுனின் தோள்கள் இறங்கின. அதுவே அவனுடைய தோல்வி. தாய்க்கு பக்கமாக நின்றுக் கொண்டு காப்பாற்றும் இடம் அவனிடம் இருந்தது; ஆனால் அங்கு போனால் அவன் தாயோடு கீழே நிற்க வேண்டியிருக்கும். அவன் அப்படிச் செய்யவில்லை. அந்த ஒரு தயக்கம் நிர்மலா அத்தையை இன்னும் வெளிச்சத்துக்குள் தள்ளியது.

ரமேஷ் புதிய அட்டைகளை கொண்டு வந்தான். அவன் கைகளில் சிறிய நடுக்கம். காவியா அவற்றை பார்த்து, “உயரமா வையாதீங்க. கண் அளவுக்கு வையுங்கள். வாசிக்கத் தெரியணும்,” என்றாள். காகித அட்டைகள் நாற்காலி மேல் மாறின. நிர்மலா அத்தை பெயர் முன் வரிசையிலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்பட்டு மூன்றாம் வரிசை இடது ஓரம் போனது. கண்ணுக்கு தெரியும் சேதம் அது. அவள் முன்பு பிடித்துக் கொண்டிருந்த இடம் வெறுமையாகி, அடுத்த நொடியே காவியாவின் பெயர் அங்கே நின்றது.

இன்னும் நிர்மலா அத்தை ஒரு கடைசி பாதுகாப்பு முயற்சி செய்தாள். “சரி, இருக்கை போகட்டும். ஆனா உள்ளே வரவேற்பு வரிசை முதலில் நாங்கதான். நான் மணமகன் அம்மா பக்கம்.”

“வரவேற்பு வரிசை பதிவு மேசையிலிருந்து தான் தொடங்கும்,” காவியா சொன்னாள். அவள் கயிறு தடுப்பை நோக்கி திரும்பினாள். “இந்தத் தலைப்பகுதி இங்க. முதலில் சேகர் மாமா, அப்புறம் நான். அதற்குப் பிறகு மணமகன் தந்தை. பிறகு மற்றவர்கள். யாருக்காவது பிரச்சினை இருந்தால் கோப்பைப் பார்த்து சொல்லலாம்.”

அவள் சொன்னவுடன் ரமேஷ் உடனே கயிறின் நெளிவைச் சரி செய்ய முனைந்தான். காவியா அவன் கையை நிறுத்தினாள். “இல்லை. இதைப் நான் செய்கிறேன்.”

அவள் கொக்கியைத் திறந்தாள். பழைய வழி—நிர்மலா அத்தை நின்றிருந்த முன் சுருண்டு, தன்னை மையமாக்கிய பாதை—அதே நொடியில் உடைந்தது. கயிறை அவள் மறுபுறம் கொண்டுபோய் புதியத் துளையில் மாட்டினாள். வரிசையின் தலைப்பகுதி அவள் பக்கம் மாறியது. மேலே போகத் தயாராக நின்றிருந்த மூத்தவர்கள் தானாகவே அந்தப் புதிய முன் இடத்துக்கு சாய்ந்தார்கள்; நிர்மலா அத்தை, அர்ஜுன் இருவரும் இப்போது கயிறின் அப்பால், பிறகு நகர வேண்டிய இடத்தில் நின்றார்கள்.

சேகர் மாமா அவளருகே வந்து நின்றார். “வா,” என்றார் மட்டுமே.

காவியா ஒரு கணம் அர்ஜுனைப் பார்த்தாள். தனிப்பட்ட ஆறுதல் ஒன்றும் தரவில்லை; குற்றம் சாட்டியும் நேரம் வீணாக்கவில்லை. “இனிமேல் என் பெயர் எங்கே இருக்கணும்னு, நான் சொல்றேன்,” என்றாள். பிறகு அவள் வரிசையின் தலைப்பகுதியில் காலைக் வைத்தாள், கயிறு அகலமாக அசைந்து புதிய வழியைத் திறந்தது.