எல்லோர்முன் அவள்தான் என் பக்கம்

“பெயரைப் பாருங்க,” என்று கதவின் முன் நின்றிருந்த வரவேற்பு மேசை பெண் கையை நீட்டியவுடன், நிர்மலா அத்தை அவளின் தோள்மேல் வளைந்து பட்டியலை இழுத்துக்கொண்டாள். “அவளுக்கு உள்ளே வழி காட்டாதீங்க. பின்பக்க சேவை நுழைவாயில் இருக்கே, அங்க போகச் சொல்லுங்க.”

காவியா நின்ற இடமே எல்லோருக்கும் தெரியும் வட்டம். கண்ணாடி லாபி கதவுகள், பூமாலையால் கட்டிய வளைவு, வெள்ளை விளக்கின் கீழ் தங்கம் ஒளிரும் மாமியார் முகங்கள், காரிலிருந்து இறங்கிக்கொண்டிருந்த உறவினர்கள்—எல்லாரும் அவள் மீது ஒரு நொடிக்காவது பார்வை போட்டார்கள். கையில் இருந்த மெட்ரோ அட்டையின் நுனி பழக்கப்பட்டு உரண்டிருந்தது; அதை அவள் பையைத் திறக்காமல் இரண்டு விரலுக்குள் இறுக்கிப் பிடித்தாள். காலை முதலே சாப்பிட நேரமில்லாமல் குளிர்ந்து கசங்கியிருந்த சிறிய உணவுப்பெட்டி இன்னும் பையின் அடியில் இருந்தது. இந்த வீட்டுக்கு அவள் டெலிவரி பெண் இல்லை. அர்ஜுனுடன் மூன்று ஆண்டுகள் நடந்த உறவு குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும். ஆனாலும் இன்றைய இந்த நிச்சயதார்த்த வரவேற்பின் வாசலில், அவளைச் சேவை நுழைவாயிலுக்கு தள்ளிவிட நிர்மலா அத்தைக்கு எந்த வெட்கமும் இல்லை.

“அத்தை,” காவியா குரலை உயர்த்தவில்லை. அதுதான் முதலில் பலரைக் குத்தியது. “நான் அழைப்பிதழ் வாங்கி வந்திருக்கேன்.”

“அழைப்பிதழ் வாங்கினா எல்லாரும் மேடைக்குப் பக்கமா உட்கார முடியாது,” நிர்மலா அத்தை சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பு பாச சிரிப்பு இல்லை; தட்டில் இருந்த கோப்பையை ஓரமாகத் தள்ளுவது போல இருந்தது. மேசையில் பாதியாக குடித்து குளிர்ந்து தேய்த்துக் கிடந்த தேநீர்க் கோப்பை ஒரு வளையம் விட்டிருந்தது. “எங்க வீட்டுக் காரியத்துக்கு எவ்வளவு நெருக்கம் யாருக்கு கொடுக்கணும்னு நாங்க தீர்மானிப்போம். நீ வந்தது போதும். உள்ளே போய் இடதுபக்கம் கடைசி வரிசை. இல்லையெனில் வெளியே இருந்துக்கோ.”

வரவேற்பு மேசை பெண் அட்டையை மீண்டும் பார்க்கவே தயங்கினாள். பக்கத்தில் நின்றிருந்த இரண்டு இளைஞர்கள்—நிறுவன அலுவலகத்திலிருந்து வந்தவர்கள்—முன்னர் காவியாவை அர்ஜுனின் கார் அருகே பலமுறை பார்த்தவர்கள். இப்போது அவர்கள் முகத்தில் வந்தது பாதுகாப்பான தயக்கம். யாருடைய பக்கம் நில் என்ற கணக்கு.

காவியா அட்டையை மேசைமேல் வைக்கவில்லை. அவள் ஒரு படி முன்னே வந்து, பட்டியலை நிர்மலா அத்தை பிடித்திருந்த கையையே நேராகப் பார்த்தாள். “எனக்கு இடம் ஒதுக்க யார் சொல்லணும்?”

சுற்றியிருந்தவர்களுக்கு அந்தக் கேள்வி உடனே புரிந்தது. நிர்மலா அத்தை ஒரு கணம் தள்ளிப்போனாள். “என்ன?”

“என் நின்ற இடத்தைக் குறைக்க உங்களுக்கு உரிமை யார் கொடுத்தது?” காவியா இப்போது கொஞ்சம் தெளிவாகச் சொன்னாள். “இந்த வீட்டில் எனக்கு முகம் காட்டாதீங்கன்னு அர்ஜுன் சொன்னாரா? சண்முகம் மாமா சொன்னாரா? இல்ல நீங்க தனியா தீர்மானிச்சீங்களா?”

அந்த ஒரு வாக்கியத்திலேயே வரவேற்பு மேசை பெண் தலை தூக்கிப் பார்த்தாள். அருகே இறங்கியிருந்த ஒரு பெரியவர் மெல்ல நின்றார். நிர்மலா அத்தை உடனே குரலைக் கடுப்பாக்கினாள். “இது கேள்வி கேட்க வர்ற இடமல்ல. நாகரிகம் தெரியணும். முன்னால நிக்காதே.”

“நாகரிகமா?” காவியா சிரிக்கவில்லை; ஆனால் உதடின் ஓரம் குளிர்ந்தது. “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவை, கதவில நிக்கவைத்து ‘பின்பக்க வாசல்’ சொல்லுறது நாகரிகமா?”

அந்தச் சொல் காற்றைத் தைத்தது. நிர்மலா அத்தை உடனே புதிய அவமானம் கண்டுபிடித்தாள். “வரவேற்பு வரிசை முடிஞ்சதும் உள்ளே விடுவாங்க. இப்போ முக்கியமானவர்களின் வரவு. நீ சண்டை வேண்டாம். உனக்காக ஒரு சீட் பின்பக்கம் வைக்க சொல்லிட்டேன். அதுவே அதிகம்.”

அதைச் சொன்னவுடன், பக்கத்தில் இருந்த ஊழியரிடம் திரும்பி, “அந்த மூன்றாம் வரிசையில இருக்குற பெயர் பலகையை எடுத்துட்டு, அவளுக்கு பின்சைட்ல ஒரு நாற்காலி போடுங்க,” என்றாள். அது ஒரு இடம் மாற்றம் இல்லை; எல்லோருக்கும் கேட்கும்படி தரம் குறைத்தல். இப்போ அவமானத்துக்கு சாட்சி மேசை, பட்டியல், இருக்கை எல்லாம்.

காவியா அவளை ஒரு நொடி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு திடீரென்று கையில் இருந்த கார்சாவியை எடுத்து மேசைமேல் வைத்தாள். மெட்டல் மேல் மெல்ல அடித்த சத்தம் கண்ணாடிக்கதவிலேயே திரும்பியது.

“இதுதான்,” அவள் சொன்னாள். “அர்ஜுன் நேத்திக்கி வரை என் கிட்ட வச்சிருந்த வீட்டு கூடுதல் சாவி. என்னை ‘பின்சைட்’க்கு அனுப்பும் உரிமை உங்களுக்கு இருந்தா, இதை அவன் முன்னாடி வாங்கிக்கோங்க. இல்லேன்னா, அவன் தெரிஞ்சுக்கட்டும் இங்க யார் அவன் பேர்ல ஆட்சி செய்றாங்கன்னு.”

முன்னால் நின்றிருந்த இரண்டு பேரில் ஒருவன் தன்னிச்சையாக நிர்மலா அத்தையைப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையிலேயே முதல் விரிசல் இருந்தது. “அர்ஜுன் சார் வீட்டுச் சாவியா?” என்று வரவேற்பு பெண்ணே வாயை மூடிக்கொண்டு கேட்டுவிட்டாள்.

“அது உனக்கு தேவையில்ல,” நிர்மலா அத்தை சீறினாள். ஆனாலும் அவள் கை அந்தச் சாவியைத் தொடப் போய் நிறுத்திக்கொண்டது. எடுத்தால் ஒப்புதல். எடுக்காவிட்டால் சந்தேகம்.

அந்த நேரத்தில்தான் கண்ணாடி லிப்டிலிருந்து மூவர் இறங்குவது லாபியின் கறாரான பிரதிபலிப்பில் தெரிந்தது. முன்னால் சண்முகம் மாமா—அர்ஜுனின் பெரியப்பா, சேவைத் துறை நிறுவனத்தின் முகம். பின்னால் அர்ஜுன். அவன் கழுத்தில் மாலையும், மார்பில் கசங்காமல் நின்ற பட்டு சட்டையும், இந்த மாலை முழுவதையும் தன்னுக்காக வடிவமைத்துக் கொண்ட மனிதனின் அமைதியும். அவனைப் பார்த்தவுடன் வளையமாக இருந்த வரவேற்பு இடம் இன்னும் இறுக்கமடைந்தது. யார் முதலில் யாரை நோக்கப் போகிறார் என்ற காத்திருப்பு மட்டுமே இப்போது ஒலித்தது.

நிர்மலா அத்தை உடனே முகத்தைச் சீர்செய்தாள். “அர்ஜுன், நீ உள்ளே போ. இங்க சின்ன குழப்பம்.”

காவியா இடம் விலகவில்லை. கண்ணாடிக்கதவின் கைப்பிடிக்கும் மேசை மூலையும் நடுவே நின்றாள். அது வழி மறித்த நிலை இல்லை; ஆனால் யாராவது உள்ளே செல்ல வேண்டுமெனில் அவளைப் படிக்காமல் போக முடியாத நிலை.

சண்முகம் மாமாவின் பார்வை முதலில் மேசைமேல் இருந்த சாவியைத் தொட்டது. பிறகு காவியாவை. பிறகு நிர்மலா அத்தையின் முகத்தை. அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை. அந்த மவுனம் நிர்மலா அத்தைக்குக் காப்பில்லை; கணக்கெடுப்பு.

“மாமா,” காவியா தெளிவாகச் சொன்னாள், “என்னை யாருடைய வரிசைக்குப் போட்டிருக்காங்கன்னு நான் கேட்கலை. இந்த வாசலில எனக்கு நிற்க உரிமை இருக்கா இல்லையா என்பதுதான் கேள்வி. அதுக்கு பதில் இப்போவே வேண்டும்.”

நிர்மலா அத்தை உடனே செருப்புக் கயிறு அறுந்தது போல தடுமாறினாள். “இவ்ளோ பேர்முன்னாடி—”

“ஆமா,” காவியா அவளைத் துண்டித்தாள். “இவ்ளோ பேர்முன்னாடிதான். ஏன்னா அவமானமும் இவ்ளோ பேர்முன்னாடிதான் நடந்தது.”

அர்ஜுன் இதுவரை ஒன்றும் பேசவில்லை. அவன் பார்வை காவியாவின் முகத்திலிருந்து சாவிக்குப் போய், அங்கிருந்து அவளின் கைபிடித்திருந்த அழைப்பிதழுக்கு மாறியது. அவளது விரல்கள் சற்றுக் கசங்கியிருந்தன; ஆனாலும் நடுக்கம் காட்டவில்லை. அதுதான் அவனுக்குத் தெரிந்த காவியா—பேசும்போது வேண்டாத சொல்லை வீணாக விடாத பெண்.

நிர்மலா அத்தை கடைசி முயற்சியை எடுத்தாள். “அவள் உணர்ச்சியில் பேசறா. பழைய விஷயத்தை இப்போ இங்க கொண்டு வந்து—”

“பழைய விஷயமா?” காவியா அவளை மறுபடியும் நிறுத்தினாள். “அப்படியென்றால் என்னை அழைத்தது ஏன்? வாசலில தள்ளணும்னு மட்டும் அழைத்தீங்களா? எனக்கு உறவு இல்லைன்னு இப்போ சொல்லுங்க. உறவு இருந்தது, இருக்கிறது, ஆனா உங்களுக்கு பிடிக்கலைன்னு சொல்லுங்க. எது வேண்டுமானாலும் நேரா சொல்லுங்க. என் நிற்கும் இடத்தை மட்டும் திருடாதீங்க.”

இந்த முறை சுற்றியிருந்த உறவினர்களில் இருவர் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளவில்லை. நேராகப் பார்த்தனர். வரவேற்பு மேசை பெண் தனது பட்டியலை மூடவே மறந்துவிட்டாள். நிர்மலா அத்தையின் குரல் மெல்லியது; அதில்தான் அவள் தோல்வி ஆரம்பித்தது. “சண்முகம் அண்ணா, நீங்க சொல்லுங்க…”

சண்முகம் மாமா அர்ஜுனை நோக்கிப் பார்த்தார். “நீயே சொல்லு.”

அந்தச் சில வினாடிகள் லாபியில் காற்றைக் கட்டிவைத்தது. வெளியில் கார்கள் நிற்கும் சத்தம் இருந்தது; உள்ளே நாதஸ்வரம் தொலைவில் ஓடியது; ஆனாலும் அந்த வட்டத்துக்குள் யாரும் அசையவில்லை. காவியா முதலில் பார்த்தது அர்ஜுனின் கால்களை. அவன் அவளிடம் நேராக வந்து நின்றான். நிர்மலா அத்தை அவன் கையைப் பிடிக்க முயன்றதும், அவன் மெதுவாக விடுவித்தான். அந்தச் சிறிய அசைவே அவளுக்கான முதல் திறந்த அவமானம்.

“காவியா,” என்று அவன் சொன்னான். குரல் மேடைக்குப் போகாமல், வாசலையே நிரப்பும் அளவு. “இங்க வா.”

அவன் அவளை ஏற்கெனவே நின்ற இடத்திலிருந்து அழைக்கவில்லை; தன் பக்கத்துக்கு அழைத்தான். அது எல்லோருக்கும் புரியும்படி இருந்தது. ஆனால் காவியா அசையவில்லை.

“நான் வருவேன்,” அவள் சொன்னாள். “முதல்ல பெயரைச் சொல்லு.”

அர்ஜுனின் முகத்தில் ஒரு நொடிக்குக் காய்ச்சல் போல் ஏதோ ஓடியது. இந்த வாசலில் அவள் இன்னும் அவனைத் தப்பிக்க விடமாட்டாள் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். சண்முகம் மாமா அசையாமல் நின்றார். நிர்மலா அத்தை இப்போது உண்மையாகப் பயந்தாள். “இது தேவையில்ல—”

அர்ஜுன் திரும்பிப் பார்த்ததே அவளை அமைதிப்படுத்தப் போதியது. அவர் அருகிலிருந்த கைமைக் கருவியை எடுத்தார். மேடை அறிவிப்புக்குப் பயன்படுத்தும் சிறிய ஒலிப்பெருக்கி அது; வயருடன் வரவேற்பு மேசையின் கீழ் இருந்தது. அவர் அதை ஆன் செய்த சின்ன சடசடப்பே லாபி முழுக்கப் பரவியது.

“ஒரு நிமிஷம்,” என்றார் அர்ஜுன். நாதஸ்வரத்துக்குள் கூட அது கிழித்து நுழைந்தது. மேடைக்கு அருகே இருந்தவர்கள் தலை திருப்பினர்; புகைப்படக்காரன் கேமராவை உயர்த்தினான். “எல்லாரும் கேளுங்க.”

நிர்மலா அத்தையின் முகத்தில் இருந்த கட்டுப்பாடு அங்கேயே கரைந்தது. “அர்ஜுன்!”

அவன் கவனிக்கவில்லை. காவியாவை நேராகப் பார்த்தான். “இவள் காவியா. என் வாழ்க்கையில் பின்பக்க வாசல் வழியா நிக்க வைக்கிறவர் இல்லை. என் பக்கம் நிக்கிறவர். இந்த வீட்டுக்குள்ளயும் அதே இடம்.”

சுற்றியிருந்த காற்று உடைந்து இடம் மாறியது. ஆனால் காவியா இன்னும் அவன் வாக்கியத்தை முடிக்க விடவில்லை. அவள் ஒரு படி முன்னே வந்து, மேசைமேல் இருந்த சாவியை எடுத்தாள். ஒலிப்பெருக்கி அவன் கையிலேயே. இப்போது எல்லா பார்வையும் அவள்மேல்.

“அப்போ எல்லோருக்கும் கேட்கச் சொல்லு,” அவள் சொன்னாள். “இந்த நிச்சயதார்த்தத்துக்கு யார் அருகில் நிக்கணும்னு.”

அர்ஜுன் ஒரு கணம் கூட பின்வாங்கவில்லை. “என் அருகில், என் குடும்பத்துக்கு முன்னாடி, என் வரவேற்பு வரிசையில நிக்கப் போறவர் காவியா.” ஒவ்வொரு சொல்லும் வெட்டி வைத்தது. “அவளுடைய பெயர் முதல் வரிசையில எழுதுங்க. இப்போதே.”

வரவேற்பு மேசை பெண் தன்னிச்சையாக பட்டியலைத் திறந்து பேனாவைக் கண்டுபிடிக்க ஓடினாள். நிர்மலா அத்தை அவளின் கையைப் பிடிக்க முயன்றாள்; ஆனால் சண்முகம் மாமா முதன்முறையாகச் சொன்னார், “விடு.” ஒரு சொல். அது நிர்மலா அத்தையின் கையையே நடுவில் நிறுத்திவிட்டது.

காவியா மெல்ல மேசையின் பக்கம் திரும்பி, பெயர் அட்டைகள் வைக்கப்பட்டிருந்த தங்க ஓரம் கொண்ட ஸ்டாண்டிலிருந்து ஒரு காலியான அட்டையை எடுத்தாள். பேனாவை வரவேற்பு பெண்ணிடமிருந்து வாங்கிக் கொண்டு தனது பெயரைத் தானே எழுதினாள்—காவியா. அதற்கு கீழே சிறிய எழுத்தில் ஒன்றும் சேர்க்கவில்லை. எந்த உறவுப் பெயரும் வேண்டாம். அவள் எழுதிய அட்டையை முதல் வரிசை பலகை இடத்தில் வைத்து நிமிர்ந்தாள்.

நிர்மலா அத்தை இதுவரை வைத்திருந்த முகத்தின் உடைதல் அப்போதுதான் முழுதானது. முன்னர் ஊழியர்களிடம் கட்டளை போட்ட குரல் இப்போது கரகரப்பான வேண்டுகோளாகச் சரிந்தது. “காவியா, நான் அதை அப்படி—”

“என் பெயரை யாருடைய அனுமதியால்தான் எழுதணும்னு இனிமேல் யோசிச்சு பேசுங்க,” என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டே சாவியைத் தன் பையில் போட்டாள். பிறகு அர்ஜுனை நோக்காமல், ஆனால் அவன் கையிலிருந்த ஒலிப்பெருக்கிக்கே உரிமையுடன் கேட்டாள்: “மைக்.”

அவன் உடனே கொடுத்தான். அதுதான் முழு புரட்டலின் கடைசி அடைவு. சில நிமிஷங்களுக்கு முன் வாசலில் அவளுக்கு இருக்கை ஒதுக்கியவர்கள், இப்போது அவளது கைக்குக் குரலை ஒப்படைத்தனர்.

காவியா ஒலிப்பெருக்கியை வாயருகே கொண்டுவந்தாள். “வரவேற்பு மேசை,” என்றாள். “என் பெயர் முன்னால். இன்னொரு விஷயம்—இனிமேல் என்னை பின்பக்க வாசலுக்கு அனுப்ப யாராவது சொல்லினா, அது என் மேல் அவமதிப்பு இல்ல. இந்த வீட்டின் முகத்திலே கறை. கவனமா இருங்க.”

அதற்குப் பிறகு அவள் ஒலிப்பெருக்கியை அணைத்தாள். ஒலி வெட்டப்பட்ட அந்தத் திடுக்கில், லாபி கண்ணாடியில் ஏற்கெனவே நின்றிருந்த அவளது உருவத்துக்கு பக்கமாக புகைப்படக்காரன் கேமரா மின்னல் அடித்தது; வெள்ளை ஒளி கண்ணாடி மேல் விரித்து எரிந்தபடி, காவியா தன் பெயர் அட்டையை நேராகச் சீர்படுத்திய கையின் நிழலைத் தாங்கி நின்றது.