ஒரே நொடியில் அறை திரும்பிப் பார்த்தது

“அந்த நீல அட்டையை விடு,” என்று சரவணன் மாமா காயத்ரியின் கையிலிருந்த வண்டி சீட்டை இழுத்தார்; அவள் விரலின் பழைய மை குத்து அந்த அட்டையின் ஓரத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது. மண்டபத்தின் பின்பக்க நிறுத்துமிடத்தில் இரு டிராவலர் வேன்கள், மூன்று கார்கள், ஜாஸ்மின் வாசனை, டீசல் புகை, மைக் ஒலியின் சிதறல்—அனைத்தும் ஒன்றாகக் கசங்கிக் கிடந்தன. “நீ இங்க நின்னு பாட்டில்கூட கொடு. பெரியவர்களை ஏற்றுறது ராகவோட வேலை. உனக்கு எல்லாம் அந்த அளவுக்கு முகம் தேவை இல்ல.”

காயத்ரி அட்டையை விடவில்லை. விடாமல் இருந்த அந்த ஒரு நொடி கூட கூட்டம் கவனித்தது. அவள் மெல்ல கைப்பிடியை தளர்த்தியபோது சரவணன் மாமா அட்டையைப் பறித்துக் கொண்டு, வெள்ளை சட்டை, மெழுகுபோல் சிரிப்பு, தங்கக் கடிகாரம் என மெருகேற்றிய ராகவின் கையில் வைத்தார். பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் மூலையில் இருந்த தண்ணீர் கேஸ்களின் பக்கம் காயத்ரியைத் தள்ளிக் காட்டினார். “அங்கே நில். கேட்கறத மட்டும் பண்ணு.”

சென்னையில் சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்த ஐந்து ஆண்டில், காயத்ரி முப்பது கல்யாணங்களை ஓட்டியிருந்தாள்; எந்த அம்மாவை முதலில் ஏற்றணும், யாருக்கு படிக்கட்டில் முழங்கால் வலி, எந்த வண்டியில் ஏர் கண்டிஷன் ஒழுங்கில்லை—அவள் மனப்பாடமாக வைத்திருந்தாள். ஆனாலும் இது வாடிக்கையாளர் நிகழ்ச்சி மட்டும் இல்லை. இது அருணின் அண்ணன் கல்யாணம். வீட்டாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்றாலும், அவள் இன்னும் “வெளியிலிருந்து உதவ வர்ற பொண்ணு” என்ற அடிக்கோட்டுக்கு கீழே தள்ளப்பட முடியும் என்று சரவணன் மாமா கூட்டத்துக்கு காட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

“மாமா,” அவள் ஒரே வரியில் சொன்னாள், “முதல் வேன் சின்னவாசல் வழியா போகக்கூடாது. மெட்ரோ பணி, வழி மூடிருக்கு.”

“எனக்குத் தெரியும்,” என்று மாமா அவளைப் பார்க்காமல் சொன்னார். “நீங்க மாதிரி பஸ் பாஸ் ஓரம் கிழிஞ்சத பிடிச்சுக்கிட்டு ஓடுற பிள்ளைகள் சொல்லித் தர வேண்டியதில்ல.”

அது முதல் பிளவு. லோடிங் பையன் முரளி, கம்பளம் கட்டிய மூட்டையை தூக்கிக் கொண்டிருந்தபடியே நின்றான். “சார், நேத்து இரவுல இருந்தே அந்த வழி டைவர்ஷன் போட்டுருக்காங்க,” என்று அவன் தயக்கமாகச் சொன்னான்.

சரவணன் மாமா அவனை கண்களால் அடித்தார். “நீ தூக்கு.” ஆனால் அந்தச் சொல்லுக்குள் இருந்த நிச்சயம் சற்றே கரைந்தது. காயத்ரி திரும்பி பாட்டில்களை எடுத்தாள்; அவள் சென்று நின்ற இடம் பிளாஸ்டிக் நாற்காலி மூலை, சேதமடைந்த ஒரு சக்கரம், திரும்பித் தர மறந்த சாவித் தொகுப்பின் சத்தம், அவளைக் கீழே வாசிக்க கூட்டத்துக்கு போதுமான இடம். அதே நேரம், அவளுடைய பார்வை மட்டும் வேலை செய்து கொண்டிருந்தது—சாமான்கள் எங்கு குவிகின்றன, யார் யாரைத் தேடுகிறார்கள், எந்த பெரியவர் நிழல் தேடி நடக்கிறார்.

ராகவ் கையில் நீல அட்டை, மறு கையில் மொபைல். கண்ணாடி போட்ட இரண்டு மாமிகள் முன்னே வந்தனர். “மாப்பிள்ளை பாட்டி எந்த கார்ல போறாங்க?” என்றார்கள். ராகவ் சிரித்தான். “அதைப் பார்த்துக்கறேன், ஆன்டி.” பார்த்துக்கொள்ளவில்லை. அந்தப் பாட்டிக்கு நடக்க முடியாது; முதல் இருக்கை மடங்காத கார் வேண்டும். அவன் காட்டியது கடைசி வரிசை வரை ஏற வேண்டிய வேன்.

காயத்ரியின் தாடை இறுகியது. அருண் தூரத்தில் இருந்து இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; வெள்ளை வேஷ்டியில், வரவேற்பு வியர்வையால் கழுத்து நனைந்திருந்தது. அவன் வர முயன்றவுடனே ரேணு அத்தை அவனைப் பிடித்து, “இப்ப நீ போகாதே, அந்த பக்கம் மாமா பார்த்துக்கறாரு,” என்றார். குடும்ப முகம் காப்பாற்றுவதற்காக தவறு கூட நேராக நிற்க அனுமதிக்கப்பட்டது.

அழுத்தம் அங்கேயே நின்றிருக்கவில்லை. பரிசுப் பெட்டிகள் வேன் ஒன்றில், பெரியவர்களின் மருந்துப் பைகள் இன்னொன்றில், மணமகள் பக்கம் அனுப்ப வேண்டிய வெள்ளி தட்டுகள் வேறு சுமையில் குவிந்திருந்தன. காயத்ரி செய்திருந்த பட்டியல் ரெஜிஸ்டர் மேசையிலிருந்து காணாமல் போயிருந்தது. அவள் பார்த்தவுடனே புரிந்தது—சரவணன் மாமா அதை ராகவிடம் கொடுத்து இருந்தார். ராகவ் அதையும் தலைகீழாகத் திருப்பிப் பார்த்து, பெயர்களை ஒலி இல்லாமல் உதடால் வாசிக்க முயன்றான்.

“அந்த சிவப்பு டேக் உள்ள பெட்டிகள் முதல் வேன்ல போகக்கூடாது,” காயத்ரி மீண்டும் சொன்னாள்.

“நீ எத்தனை தடவை சொல்வே?” மாமா இந்த முறை நேராகச் சிரித்தார். “உனக்கு வேலையா? தண்ணீர் கொடு. வேலை தெரியுற மாதிரி நிக்காதே.”

அவள் இன்னும் வாதிக்கவில்லை. மாறாக, மண்டபத்துக்குள் இருந்து கொண்டு வந்த பழைய கீ ரிங்—கல்யாண காரின் உதிரிச் சாவி—அதை மாமாவிடம் நீட்டினாள். “நேத்து இரவு திருப்பித் தரல. இப்ப வாங்க.” தாமதமாகத் திரும்பிய அந்தச் சாவி அவன் கைப்பற்றிய அனுமதிக்கு ஒரு குத்தாகப் பட்டது. அருகில் இருந்த டிரைவர் ஒருவன் அதை பார்த்து புருவம் உயர்த்தினான். “சார், இதை யாராவது வைத்துக்கிட்டாங்களா?”

“சின்ன விஷயம்,” என்று மாமா கடிந்து சாவியைப் பையில் தள்ளினார். ஆனால் “சின்ன விஷயம்” கூட்டத்துக்குள் அப்படியே செல்லவில்லை. இழுத்துவைத்த கதவுகள், தாமதமான சாவிகள், தவறான வண்டிகள்—இவை எல்லாம் சேவைப் பணியாளர்களின் மொழியில் நம்பிக்கை குறையத் தொடங்கிய சின்னங்கள்.

அதே நேரத்தில் கலக்கம் வெடித்தது. மணமகள் பக்கம் இருந்து வந்த ரேணு அத்தை குரல் உயர்த்தினார். “எங்க சாமான்ல இரண்டு பெட்டி எங்கே? பெரியம்மாவை ஏத்துற கார் எது?” பின்னால் மற்றவர்கள் நெருங்கினர். வெள்ளித் தட்டு வைத்த பெட்டிகள் தவறாக லோடு செய்யப்பட்டிருந்தன; அதோடு செல்ல வேண்டிய பெரியம்மா தவறான வேனின் கதவு முன் நிறுத்தப்பட்டிருந்தார். டிரைவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர். ராகவ் அட்டையை உயர்த்திக் காட்டி, “இந்த வேன்ல முதல்ல...” என்று சொல்லத் தொடங்கினான்.

“எந்த வேன்ல வெள்ளித் தட்டு போயிருக்கு? முரளி, நீயே தூக்கினே—சொல்!” காயத்ரியின் குரல் கூர்மையாக நிறுத்தியது.

முரளி திரும்பிப் பார்த்தான். “அக்கா சொன்னத மாதிரி சிவப்பு டேக் பிரிச்சு வைக்கலங்க,” என்றான் முதலில் மெதுவாக. பிறகு, எல்லோரும் கேட்ட அளவுக்கு, “ராகவ் அண்ணா அவசரம்னு இரண்டு பெட்டியையும் முதல் வேன்ல போட்டுக்க சொன்னார்.”

“முதல் வேன் எங்கே போகுது?” காயத்ரி மீண்டும் கேட்டாள்.

பின்புறத்தில் டிரைவர் ராஜு கைநீட்டினான். “சின்னவாசல் வழியா, சார் சொன்னது அப்படிதான்.”

“அந்த வழி மூடிருக்கு,” என்று முரளி இம்முறை தானாகவேச் சொன்னான்.

“மூடிருக்கு!” என்று மற்றொரு டிரைவர் வாயிலே எடுத்தான்.

அந்தக் குரல் ஓசைபோல் பரவியது. சாலையின் சூடு மேலே எழும்ப, ஒரு மாமி தன் பட்டுப் புடவையின் முடிச்சைத் தூக்கி வண்டியிலிருந்து இறங்கி, “அப்போ எங்க அம்மாவை எங்கே ஏத்த சொல்றீங்க?” என்று ராகவிடம் கேட்டார். ராகவின் சிரிப்பு சிக்கியது. அவன் கையில் இருந்த நீல அட்டை திடீரென காகிதம்தான்.

காயத்ரி முன்னே நடந்தாள். யாரும் இடம் கொடுக்கச் சொல்லவில்லை; ஆனாலும் இரண்டு டிரைவர்கள் பக்கமாகச் சென்று நின்றனர். அவள் ராகவிடமிருந்து பட்டியலை நேரடியாகப் பிடித்து எடுத்தாள். “சிவப்பு டேக் பெட்டிகள் இறக்கு. வெள்ளித் தட்டு, மருந்துப் பை, பெரியம்மா—இவை எல்லாம் ஏசி கார்ல. முதல் வேன் காலி பண்ணி, சுமை மட்டும் பின்வழி. பெரியவர்கள் இரண்டாவது கார்ல. மாப்பிள்ளை அத்தை, நீங்க முதல்ல ஏறுங்க.”

சரவணன் மாமா உடனே முன் வந்தார். “யாரு உனக்கு சொல்லி இருக்காங்க? இங்க முடிவு பண்ணறது நான்.”

“அப்படியென்றா இந்த பாட்டியைக் கடைசி சீட்டுக்குள்ள தள்ளுங்க,” காயத்ரி சற்று உயர்ந்த குரலில் சொன்னாள். “அல்லது வழி தெரியாம இரண்டு பெட்டியோட வண்டியை நிறுத்தி கூட்டம் முன் நீங்கதான் பதில் சொல்லுங்க.” அவள் பட்டியலின் மீது விரல் வைத்தாள். “பெயர் பெயரா எழுதினது நான். ஏற்றும் வரிசை நான் போட்டது. தவறா மாற்றினது இவரோட பக்கம்.”

அருண் இந்த முறை வந்து நின்றான். அவன் யாரையும் சமாதானப்படுத்த வரவில்லை; நேராக டிரைவர்களிடம் பார்த்தான். “காயத்ரி சொல்வது போலே செய்யுங்க.” சரவணன் மாமா அவனைத் திருப்பிப் பார்க்கும் முன் ரேணு அத்தை சேர்த்தாள், “அவள்தான் நேத்து முழுக்க இந்தப் பக்கம் ஓட்டினது. ராகவ், அட்டை கொடு.”

நீல அட்டை காயத்ரியின் கையில் திரும்பிய அந்தச் சிறு இயக்கம் சுற்றியிருந்தவர்களுக்குப் பெரிதாகத் தெரிந்தது. மாமாவின் குரல் இன்னும் இருந்தது, கட்டளை இல்லை. “அது ஒரு அட்டைதான்—”

“அட்டையில்லாம எந்த வண்டியும் கிளம்பாது,” என்று ராஜு சொன்னான். அவன் ஏற்கனவே கதவை மூடாமல் காத்திருந்தான்.

இப்போது கட்டுப்பாடு பாராட்டாக வரவில்லை; ஒப்படைப்பு போல வந்தது. முரளி பெட்டிகளை இறக்கத் தொடங்கினான். மற்ற பையன் மருந்துப் பையை காயத்ரிக்குக் காட்டி, “இது இந்த காரா?” என்று கேட்டான். ஒரு மாமி தானாகவே பெரியம்மாவை திருப்பி அழைத்துச் சென்றார். இன்னொருவர் காயத்ரி சொன்னபடி இருக்கை மடக்கிப் பிடித்தார். ராகவ் பக்கத்தில் நின்று, “நான் சொல்ல வந்ததும் அதுதான்,” என்று தன் வாயைத் தானே காப்பாற்ற முயன்றான்; யாரும் அவனை நோக்கிப் பார்க்கவில்லை.

சரவணன் மாமா இன்னும் ஒரு பாதுகாப்புச் சுவர் எழுப்ப முயன்றார். “சரி, சாமான்ல தவறு நடந்திருக்கலாம். ஆனா பெரியவர்களை எது கிளம்பணும்னு முடிவு பண்ணுவது வீட்டார். வெளி ஆள் முன்னாடி—”

“வெளி ஆளா?” ரேணு அத்தை வாக்கைத் துண்டித்தார். “இவ இல்லாம நேத்து இரவு பன்னிரெண்டு மணி வரை இந்த மண்டபம் இயங்கியிருக்காது.” அது பாராட்டு இல்லை; உரிமை வாசிப்பு. அதிலும் இறுதி முத்திரை இன்னும் வேண்டியிருந்தது.

அந்த இறுதி தள்ளல் அங்கேயே வந்தது. மணமகளின் தாத்தா, நடக்க உதவி வேண்டிய வயதானவர், கைப்பிடியுடன் பின்புற வாசலில் வந்தார். அவரை எந்த வண்டியில், யாருடைய உடன், முதலில் அனுப்புவது என்ற கேள்வி எல்லாவற்றையும் விட பெரியது; அவருடன் மணமகள் பக்கம் வரவேண்டிய நகை பெட்டி, ஆவணப்பை, மருந்துப் பெட்டி—முழு உரிமைக் கோடு அதோடு நகரும். டிரைவர்கள் மூவரும் என்ஜின் போட்டபடி காத்திருந்தனர். சரவணன் மாமா தன்னிடம் இருந்த மஞ்சள் அட்டையை உயர்த்தினார். “இந்த கார். நான் கூட்டிக்கிட்டுப் போறேன்.”

காயத்ரி நீல அட்டையைத் தூக்கினாள். அட்டையின் ஓரக் கிழிவு, அவள் மை குத்து, வண்டி எண்—அனைத்தும் தெளிவாகக் காணப்பட்டன. அவள் தாத்தாவைப் பார்த்து அல்ல, டிரைவர்களையும் உறவினர்களையும் பார்த்தே சொன்னாள். “தாத்தாவோட வழி என் அட்டையில்தான். மருந்துப் பை, நகை பெட்டி, ரேணு அத்தை—இந்த கார். இந்த காரை விடுற அதிகாரம் என் கையில்தான். யாருக்காவது சந்தேகம் இருந்தா, நேத்து முழு லோடிங் வரிசை யாரு போட்டாங்கன்னு இப்ப சொல்லட்டும்.”

“காயத்ரிதான்!” முரளி உடனே.

“அவள்தான்,” என்று ராஜு.

“அவள்கிட்டதான் பட்டியல் இருந்துச்சு,” என்று ரேணு அத்தை.

அந்த விடை ஒரே நேரத்தில் மூன்று திசையிலிருந்து வந்தது. மக்கள் உடலைப் போல் நகர்ந்தனர். மஞ்சள் அட்டை உயர்த்தியிருந்த சரவணன் மாமாவின் கை காற்றில் தனியாகத் தொங்கியது. தாத்தாவைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்த இரு உறவினர்கள் நேராக காயத்ரி காட்டிய காரை நோக்கி திரும்பினர். ராஜு வந்து காரின் பின்கதவைத் திறந்து பிடித்தான். ராகவ் மஞ்சள் அட்டையுடன் இரண்டு படி பின்சென்றான்; யாரும் அவனிடம் வழி கேட்கவில்லை.

சரவணன் மாமா கடைசியாக குரல் உயர்த்தினார். “இது என் பொறுப்பு. இப்படி கூட்டம் முன்னாடி—”

“உங்க பொறுப்பு இருந்திருந்தா,” காயத்ரி சொன்னாள், “சாவி தாமதமா திரும்பாது. வழி மூடுன்னு மூணு பேரு சொல்லியும் கேட்காம போகாது. இப்ப இந்தக் காரை என் அட்டையில்தான் விடுறோம். ராஜு, கதவு திறந்தே வை. முதல்ல இந்த பக்கம் நகரும்.”

அவள் நீல அட்டையை உயர்த்தியே நின்றாள். மஞ்சள் அட்டைத் தூக்கியிருந்த கைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கீழே இறங்கின. ராஜுவின் திறந்த கதவு அவள் காட்டிய திசையில் அப்படியே நின்றது. “செல்,” என்று காயத்ரி சொன்னபடி, உயர்ந்திருந்த நீல அட்டை மட்டும் பாதை எது என்று வாசிக்கும்படி மிதந்து கொண்டிருந்தது.