விலக்கப்பட்டவளே எல்லோருக்கும் முன் தேர்ந்தாள்

“அங்கே நிற்காதே, வாசலுக்கு உள்ளே உனக்கு இடம் இல்லை,” என்று வித்யுத் மாமா காவேரியின் கைப்பையில் இருந்த மடித்து மடித்து மெலிந்துபோன விருந்தினர் பட்டியலைப் பறித்துக்கொண்டு, அவளை பக்கத் தடுப்புச் சுவரின் அருகே தள்ளிவிட்டார். அதே கையில் அவர் கார் சாவியையும் திணித்தார். “வெளியில் வந்த கார்களை ஒழுங்கா நிறுத்தச் சொல்லு. வந்தவங்களுக்கு தண்ணீர், மாலை, எல்லாம் பார்த்துக்கோ. ஆனா ரிசப்ஷன் மேசை பக்கம் வராதே.”

மண்டபத்தின் முன் வளையமாய் இருந்த முற்றத்தில் எல்லாரின் பார்வையும் ஒரு நொடி அவள் மேல் விழுந்தது. நிச்சயதார்த்த வீட்டில் யாருக்கு எங்கு நிற்க உரிமை என்று வாசல் தான் தீர்மானிக்கும் இடம் அது. மலர் தோரணத்தின் கீழ் நிற்க வேண்டியவள் போலவே கடந்த மூன்று மாதம் இவ்விழாவை இழுத்து நடத்தியது காவேரிதான்—சேவைத் துறையில் வேலை முடிந்து இரவு ரயிலில் போய், காலையில் மீண்டும் சென்னை மெட்ரோ பிடித்து ஓடிவந்து, ரசீது, முன்பணம், சாப்பாடு எண்ணிக்கை, ஒளி ஒலி, எல்லாம் கையில் வைத்தவள். ஆனால் இப்போது அவள் கையில் இருந்தது கார் சாவி மட்டும்.

அவள் ஒன்றும் பேசவில்லை. சுவரின் ஓரத்தில் நெரிசலாக இருந்த சிறிய மரத்தட்டின் நுனியில் மலர் கயிறு, கணக்கு நோட்டு, அரை திறந்த காகிதக் கவர், நீர்ப் பாட்டில் மூடி குவிந்திருந்தன. அங்கேயே அவள் பறிக்கப்பட்ட பட்டியலின் நகலை எடுத்தாள்—தனக்காக வைத்திருந்த அரை மடிப்பு பிரதியை. காகிதம் விரிக்கும்போது உலர்ந்த சலசலப்பு எழுந்தது. “நிலா,” என்று தன்னார்வமாக ஓடியிருந்த சின்னப்பா மகளை கூப்பிட்டாள், “மூன்றாவது வேன்ல மதுரை பக்கம் வர்ற பெரியம்மாக்கள். அவர்களை வெயிலில் நிற்கவிடாதே. பின்பக்க வரந்தா இருக்கையைத் திற.”

அந்தச் சிறு கட்டளைக்கே முதல் சிதைவு ஏற்பட்டது. சாந்தி அத்தை, இதுவரை வித்யுத் மாமா கையில் இருந்த பட்டியலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர், “அட அதான், அந்த பக்கத்தில்தான் காற்று வரும்,” என்று நிலாவை உடனே அனுப்பிவைத்தார். மாமாவின் முகம் உடனே இறுக்கமடைந்தது. “நான் சொல்றத கேளுங்க,” என்று அவர் குரலை உயர்த்தினார். ஆனால் நிலா ஏற்கனவே ஓடியிருந்தாள்.

காவேரியின் தோள்களில் நீண்ட வேலை நாளின் கடினம் இன்னும் படிந்திருந்தது. சேலையின் முழங்கை மடிப்புகள் நசுங்கியிருந்தன. காலை முதலாக குடிக்காமல் இருந்த காபி வாடை கூட வாய்க்குள் கசப்பாக நின்றது. இருந்தாலும் யார் முதலில் வருவார்கள், யார் அமர வேண்டும், யாருக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்பதை அவள் மனப்பாடமாக வைத்திருந்தாள்; இதைத் தெரியாதவர் போல அவளை வாசலிலிருந்து தள்ளிவைப்பதுதான் அவமானம்.

அடுத்த சிக்கல் உடனே விழுந்தது. மணமகள் வீட்டார் கொண்டு வந்த சீர் தட்டுகள் தவறி பின்பக்க சமையலறை வாசலில் இறக்கப்பட்டுவிட்டன. முன் வாசலில் காத்திருந்த புகைப்படக்காரன் கோபமாக கை அசைத்தான்; மேடைக்கு செல்ல வேண்டிய தட்டுகள் காணவில்லை. வித்யுத் மாமா நடுவில் நின்று, “யாரடா இந்த டிரைவர்களைப் பார்த்தது?” என்று சத்தமிட்டார். அதே நேரத்தில் அவர் காவேரியை நோக்கிப் பார்த்து, “கார் பார்க் பார்க்கச் சொன்னேன் இல்லையா? ஒரு வேலையைக் கூட நேரமா செய்ய தெரியல.”

காவேரி அவரை நோக்கிப் பார்க்காமல் சாலையை கடந்துகொண்டு பின்வாசலுக்கு சென்றாள். அங்கே சீர்த்தட்டுகளின் மீது தவறாக சாப்பாட்டு ஸ்டிக்கர் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அவள் இரு விரலால் ஒன்றை கிழித்து, “இதை முன் வழியால் கொண்டுவாங்க. சிவப்பு ரிப்பன் போட்ட தட்டு முதலில். பச்சை ரிப்பன் பின்பு,” என்று ஆட்களை அமைத்தாள். சமையல்காரன் தயக்கமாய், “அம்மா, அங்க மாமா—” என்றான். “மணமகள் அம்மா யாரைக் கேட்பார்? காலியாக உள்ள மேடையா, நேரத்துக்கு வந்த தட்டையா?” என்றாள் அவள். அவன் உடனே தலையசைத்தான்.

அவள் திரும்பி வந்தபோது முன் வளையத்தில் இருந்தவர்களின் உடல் நிலையே கொஞ்சம் மாறியிருந்தது. முன்பு வித்யுத் மாமா இருக்கும் திசை நோக்கி இருந்த இரண்டு ஆட்கள் இப்போது காவேரி வரும் பாதைக்கு திரும்பி நின்றனர். வரவேற்பு மாலை எடுத்துக்கொண்டிருந்த பெண் ஒருவர் அவளைப் பார்த்து, “அக்கா, அடுத்த கார்ல கோயம்புத்தூர்லிருந்து வர்றவர்கள் தானே?” என்று கேட்டார். மாமா பதில் சொல்ல வாய்திறந்தார்; ஆனால் அவள் ஏற்கனவே, “ஆமாம், அவர்களுக்கு மேலே இல்லை, தரைத் தளம்தான்,” என்று சொல்லிவிட்டாள். அந்தப் பெண் அவளைத் தொடர்ந்தாள், மாமாவை அல்ல.

அருண் அந்த நேரம் வந்தான். கருநீல சட்டை, தாமதமாக ஓடி வந்த வியர்வை, கையில் மொபைல். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்ற அளவுக்கு அவர்களுக்குள் இருந்த நெருக்கம் எல்லாருக்கும் தெரியும்; ஆனால் இந்த நிச்சயதார்த்தம் வரை அதை வெளிப்படையாக யாரும் சொல்வதில்லை. அவர் நேராக காவேரி பக்கம் வர முயன்றபோது, வித்யுத் மாமா நடுவே நின்றார். “மாப்பிள்ளை வீட்டு முக்கியமானவர்கள் உள்ளே. நீ முதல்ல அங்க போ.”

அருணின் அடிகள் ஒரு நொடி நின்றன. காவேரி அவனை நோக்கவே இல்லை. “அருண்,” என்று அவள் மட்டும் சொன்னாள், “உன் அப்பா கேட்ட மஞ்சள் உறை வந்தாச்சா?” அதில்தான் நிச்சயதார்த்த மோதிர ரசீது, மீதிப்பணம், புரோகிதரின் பட்டியல் எல்லாம் இருந்தது. அருணின் கண் உடனே மாறியது. “என்ன? அது மாமாவிடம் இல்லையா?”

வித்யுத் மாமா உடனே சிரிக்க முயன்றார். “எல்லாம் என் கிட்டே இருக்கு. நீ கவலைப்படாதே.” ஆனால் அவர் சட்டைப் பையில் கை போட்டதும் முகம் உடைந்தது. மேல் பை, கீழ் பை, வெள்ளை வேஷ்டி மடிப்பு—எங்கும் இல்லை. அருகில் நின்ற மூத்தவர்கள் இதைக் கவனித்தார்கள். “அது இல்லாம எப்படி முகூர்த்த பதிவு?” என்று ஒருத்தர் கேட்டார். “புரோகிதர் உள்ளே காத்திருக்காரே!”

காவேரி ஏற்கனவே பார்த்துவிட்டாள். காலை அவர் கையிலிருந்த உறை, காரிலிருந்து இறங்கும் போது மலர்க் கூடை, தேங்காய், பழக்கூடை ஆகியவற்றுடன் முன் மேசையின் கீழ் தள்ளப்பட்டிருந்தது. அவள் போய் அந்த மேசையின் நெரிசலான ஓரத்திலிருந்து காகிதக் கவറை எடுத்தாள். மேசை நுனியில் குங்குமம், செலோ டேப், மடிந்த ரசீதுகள், நாணயங்கள் எல்லாம் குவிந்திருந்தன. உறையை எடுத்தவுடன் அதன் உலர்ந்த காகிதச் சத்தம் முற்றத்தில் வெட்டிப்போனது. யாருக்கும் காட்டிப் பெருமை பேசாமல், அவள் அதை நேராக அருணின் அப்பாவிடம் கொடுத்தாள். “இது.”

அந்த நொடியில்தான் வளையம் உடைந்தது. முன் கதவின் அருகே இருந்த மூன்று பேரின் கால்கள் ஒரே சமயத்தில் காவேரி பக்கம் திரும்பின. சாந்தி அத்தை கையில் இருந்த தாம்பூலத் தட்டையோடு அவளிடம் நெருங்கினார். புகைப்படக்காரன், “அம்மா, வரிசை எது?” என்று கேட்டான். சமையலறையிலிருந்து ஓடியவனும் அவள்தான் பார்க்கிறான். வித்யுத் மாமா நின்ற இடம் விசித்திரமாக வெறிச்சோடியது; மக்கள் அவரை விட்டு வளைந்து காவேரியை அடையத் தொடங்கினர். தோள்கள் சாய்ந்த திசை மாறியது. நுழைவு பாதை மாறியது. யாரைச் சுற்றி வேலை சுழல வேண்டும் என்று முற்றம் தானே முடிவு செய்து விட்டது.

வித்யுத் மாமா அதை உணர்ந்தார். உடனே குரலை மென்மையாக்கிக் கொண்டு, “காவேரி, நீ கோபப்படாதே. இத்தனை பேரு வந்துட்டாங்க. நீயே பாரு, இப்ப நேரம் இது. இங்கே வா, முன் மேசை நீ தான் கவனிச்சுக்கோ,” என்றார். அவரது குரலில் இருந்த தளர்ச்சி முகத்தைவிட அதிகமாகக் கேட்கப்பட்டது. ஆனால் அவர் பேசும் வரை இருவர் காவேரியிடம் ஏற்கனவே வேறு கேள்வி கேட்டுவிட்டனர். அவர் யாரை நிறுத்தவும் முடியவில்லை.

அவள் அமைதியாக அவரை நேராக பார்த்தாள். “முன் மேசை கவனிக்க நான் வரும்போது, வாசலுக்குள் எனக்கு இடம் இல்லைன்னு நீங்க சொன்னீங்களே மாமா.”

சுற்றியிருந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பேசாமல் இருந்தாலும் முகம் வேறுவிதமாய் பிடித்தது. சாந்தி அத்தை தன் உதட்டை கடித்துக்கொண்டார். அருணின் அப்பா உறையை கையில் அழுத்தியபடி எதுவும் சொல்லாமல் நின்றார். வித்யுத் மாமா இப்போது குறும்பாகச் சிரிக்கவும் முடியவில்லை. “அது... கூட்டம் அதிகம். நான் சொன்னதைக் கொஞ்சம் தவறா எடுத்துக்கிட்டே.”

அதே நேரத்தில் புதிய பிரச்சனை நேராக வாசலில் நின்றது. மணமகன் பக்கம் வந்திருந்த மூத்த சுவாமிகள், இரு பெரியம்மாக்கள், நகருக்கு வெளியிலிருந்து வந்த மரியாதைக்குரிய உறவினர்கள்—அவர்களை உள்ளே அழைத்துச் செல்ல யார் முன்னே நடப்பார் என்பதில் தடை ஏற்பட்டது. புரோகிதர் உள்ளே இருந்து கையை உயர்த்தி அழைத்தார். “வழி காட்டுங்க! நேரம் ஆகுது!” என்று அவரது குரல் வெளியில் வந்தது. ஆனால் யாரும் தைரியமாக நகரவில்லை. வித்யுத் மாமாவின் கையில் பட்டியல் இல்லை. அவர் சொல்வதை இப்போதே யார் கேட்பார்கள் என்ற சந்தேகம் கூட்டத்தில் தெரிந்தது. தவறான ஒருவரை முன்னேற்றினால் முகம் போகும் தருணம் அது.

அருண் அந்த இடைநிறுத்தத்தைப் பார்த்து காவேரியிடம் வந்தான். முழுவதும் அவளருகே வருவதற்கு முன் வித்யுத் மாமா மீண்டும் முன்னேறினார். “அருண், நான் கூட்டிக்கிட்டு போறேன்,” என்றார். ஆனால் அருண் அவரைப் பார்க்கவே இல்லை. “காவேரி,” என்றான் மட்டும்.

அது போதும். முற்றம் முழுக்க இருந்த காத்திருப்பு ஒரே கோட்டில் அவள்மேல் சேர்ந்தது. யார் யாரோடு உள்ளே செல்வது, யார் யாரை முன்னெடுக்கிறார், யாருடைய பெயரை அழைத்தால் அது குடும்பத்தின் முடிவாகப் படிக்கும்—அந்தக் கணத்தில் அவள்தான் வாசலின் நடுவில் இருந்த ஒரே வாசிக்கத்தக்க பதில்.

காவேரி மடிப்பு பட்டியலைத் திறந்தாள். காகிதம் மீண்டும் சலசலத்தது. கையை நீட்டி அருணிடம் கார் சாவியைத் திருப்பிக் கொடுத்தாள்; மாமாவிடம் அல்ல. அந்தச் சிறிய இயக்கமே முதலில் அடியாகப் பட்டது. வித்யுத் மாமாவின் விரல்கள் வெறுமனே காற்றைப் பிடித்தன. அருகில் நின்ற ஒருவர் அவரை நோக்கிப் பார்த்து உடனே பார்வையை மாற்றிக்கொண்டார்.

“சாந்தி அத்தை,” என்று காவேரி தெளிவாக சொன்னாள், “நீங்க என்னோட வருங்க. நிலா, தாம்பூலத் தட்டு எடுத்துக்கோ. அருண், உன் அப்பாவும் அம்மாவும் என் பக்கமா. மதுரை பெரியம்மா, நீங்க முன். சுவாமிகளுக்கு வழி விடுங்க.” அவள் ஒரு நொடி நிறுத்தி, எல்லோரும் கேட்கும் அளவுக்கு குரலை உயர்த்தினாள். “இனிமேல் இந்த வாசல் வழியா உள்ளே வர்ற பெரியவர்களை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். யார் என்கூட வரணும்னு நான் சொல்றேன்.”

அந்த வாசகத்தில்தான் அறை மாறவில்லை; முற்றமே மாறிவிட்டது. சாந்தி அத்தை யோசிக்காமல் அவளருகே நின்றார். அருண் ஒரு அரை அடியால் அவள் பக்கம் சாய்ந்தான்; அவரது பெற்றோரும் அதே பாதையில் நகர்ந்தார்கள். நிலா ஓடிவந்து தட்டையுடன் காவேரியின் தோளுக்கு அருகே சேர்ந்தாள். முன்பு வித்யுத் மாமா முன் தடுக்கி நின்றிருந்த உறவினர்கள் இப்போது பின்வாங்கி வழி விட்டனர். மலர் தோரணத்தின் கீழ் திறந்த பாதை அவளுக்கே உரியதாகத் தென்பட்டது. அவள் நகர்ந்தவுடன் மக்கள் அவள் பின்னால் அடுக்காகச் சேர்ந்தனர்.

வித்யுத் மாமா கடைசியாக குரல் கொடுக்க முயன்றார். “காவேரி, ஒரு நிமிஷம், நான் தான்—” ஆனால் அவரது சொல் பாதியில் நின்றது. ஏனெனில் யாரும் அந்த “நான் தான்” என்பதைக் காத்திருக்கவில்லை. அவர் நடுவே இருந்த இடத்தில் இருந்து ஒரே தடவையில் வெளியேறிய பாதையைத் திருப்பிப் பிடிக்க முடியாமல், மலர் தூளில் காலணியின் முனை மட்டும் உரசியபடி நின்றார். முகம் மட்டும் அல்ல, குரலுக்கும் நம்பிக்கை போய்விட்டது.

காவேரி வளையத்தை வெட்டி உள்ளே செல்லும் முன் பின்னால் திரும்பி அவரை ஒருமுறை பார்த்தாள். முகத்தில் கோபம் இல்லை; இடம் மட்டும் இருந்தது. “வாசலுக்கு வெளியே வண்டிகள் இருக்கே மாமா,” என்றாள். “அதை நீங்க பாருங்க.”

பக்கச் சாலைக்குத் திரியும் மூலையில் அவள் நடந்தபோது, அவள் பெயரை ஒருவன் முன்புறம் கூப்பிட்ட குரல் சுவரில் மோதிப் பின்வந்து ஒலித்தது—“காவேரி, இந்தப் பக்கம்!”—அதற்குப் பின்னால் இன்னும் இரண்டு மூன்று குரல்கள் அதே வழியைத் தொடர்ந்துபோல திரும்பித் துள்ளின: “அக்கா, நாங்க கூட வர்றோம்… காவேரி… இந்த வழியா…” அவள் அரை மடிப்பு பட்டியலை கைப்பிடியில் இறுக்கிக் கொண்டு அந்தத் திருப்பை எடுத்தாள்.