அவளுக்காக வரிசை உடைந்தது

“அவளை அந்த வாசல் வழியா விடாதீங்க,” என்று நித்யா அத்தை கைநீட்டி சொன்ன குரல், நிச்சயதார்த்த மண்டபத்தின் முன் வளையலில் நின்றிருந்தவர்களை எல்லாம் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. “பின்பக்க ஊழியர் பாதை இருக்கே. அங்க போய்ட்டு மலர் தட்டு கொடுத்து உள்ளே வா.”

காவியாவின் விரல்களுக்கு நடுவே சுருண்டுக்கிடந்த ரசீது காகிதம் இன்னும் அரைமடக்கிலேயே இருந்தது. அதில் அவள் காலைமுதல் வாங்கிய ஜாஸ்மின் மாலை, இனிப்பு பெட்டி, கூடவே அவசரமாக எடுத்த பாதுகாப்பு முள் எல்லாம் எழுதப்பட்டிருந்தன. கழுத்தில் சேவைத் துறையின் வேலை அட்டைக்கயிறு பழைய மடிப்பால் வெள்ளைப்பட்டு இருந்தது; அவள் நேராக அலுவலகத்திலிருந்தே மெட்ரோ ஏறி வந்து சேர்ந்திருந்தாள். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு என்று சொல்லிக்கொண்டே அர்ஜுன் அவளை இரண்டு வருடம் நின்ற இடத்திலேயே வைத்திருந்தான்; ஆனால் வாசலில், அவள் இன்னும் “உதவிக்கு வந்த பெண்” மாதிரி தள்ளப்பட்டாள்.

“மலர் தட்டு இங்கதான் இருக்கட்டும்,” என்று காவியா தட்டையை அங்கேயே பதிவு மேசை அருகே வைத்தாள். “பின்வாசல் வழியா நான் போக மாட்டேன்.”

கூடவே நின்ற ரேவதி அண்ணி உடனே அவள் கையைத் தொட்டாள். “இப்போ வேண்டாம், காவியா.”

“வேண்டாம்னு தான் எப்போதுமே சொல்லிக்கிட்டே இருக்கீங்க,” காவியா மெதுவாகச் சொன்னாள். குரல் குறைந்திருந்தாலும், அவள் அங்கேயே நின்றது தான் எதிர்பாராத செயல். நித்யா அத்தை உடனே கண் சிமிட்டினாள்; பதிவு மேசை பையன் தயக்கத்தில் தன் பெயர் அட்டைகளைத் திருப்பிப் பார்த்தான்.

அர்ஜுன் இன்னும் கார்நிறுத்துமிடத்திலிருந்து மூத்தவர்களை அழைத்து வந்துகொண்டிருந்தான். வெள்ளை விளக்குகளில் கழுவிய மாதிரி இருந்த அந்த முன்வாசல் வளையலில் பெயர் அட்டைகள் வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. “அர்ஜுன் – சுப்ரியா குடும்பம்.” “முக்கிய உறவினர்கள்.” “மணமகள் பக்கம்.” எல்லாம் வாசிக்கத்தக்க அளவுக்கு பெரிய எழுத்தில். காவியாவுக்காக எதுவும் இல்லை. நித்யா அத்தை அதை கவனிக்கவைத்த மாதிரி ஒரு அட்டையை எடுத்து, “இவ குஷ்பாக்கட்டையெல்லாம் மேடைக்குப் போட்டு வைக்க சொல்லுங்க. முன்னாடி இருக்கை நிரம்பிடும்,” என்றாள்.

அது வெறும் இருக்கை பற்றிய முடிவு இல்லை. முன்பக்கத்தில் உள்ள ஐந்து வரிசை சோபாக்கள் யார் யாருக்கு முகம் தெரியும் இடம் என்பதற்கான வரம்பு. அங்கிருந்த குடைமிளகாய் பஜ்ஜி வாசனையிலும், மல்லிகை வாசனையிலும் கலந்திருந்த அவமானம் கூர்மையாகக் குத்தியது. காவியா ஒன்றும் பேசாமல் அந்த பெயர் அட்டைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, பதிவு மேசை பையன் இன்னொரு சிறிய காகிதத்தை எடுத்தான். அதில், “பொருள் ஒப்படைப்பு” என்று எழுதி இருந்தது.

“அக்கா, உங்களுக்கு இது,” என்றான் அவன்.

“அவளுக்கு ஏன் ரசீது மாதிரி சீட்டு?” ரேவதி அண்ணி ஆச்சரியப்பட்டவுடன், நித்யா அத்தை சிரித்தாள். “எதை எங்கே கொடுத்தாங்கன்னு தெரியணுமே. இன்று எல்லாம் ஒழுங்கு இருக்கணும்.”

காவியா அந்தச் சீட்டைப் பெற்றுக் கொள்ளாமல், மேசை மேல் திருப்பி வைத்தாள். “நான் பொருள் ஒப்படைக்க வரல.”

ஒரு சிறிய பிளவு அங்கேயே விழுந்தது. பதிவு மேசை பையன் தன் கையைப் பிறழ்த்திக்கொண்டான்; பின்புறத்தில் நின்றிருந்த இரண்டு மூத்த பெண்கள் பார்வையை மாற்றிக்கொண்டார்கள். ஆனால் நித்யா அத்தை உடனே பிளவை மூடிவிட்ட மாதிரி திரும்பி, “சரி, அவளுக்கு பக்கத்துல பிளாஸ்டிக் நாற்காலி வைங்க. மேடை புகைப்படத்துக்கு முன்னாடி அப்புறம் பார்க்கலாம்,” என்றாள்.

அடுத்த பத்து நிமிஷம் காவியாவை வெளியே தள்ளிக்கொண்டே போனது. உள்ளே செல்லும் கயிறு வரிசை இரண்டு பாகமாகப் பிரிக்கப்பட்டது—ஒரு பாதை நேராக வெளிச்சம் கொட்டும் மையவாசலுக்குள், இன்னொன்று பக்கம் விலகி சமையலறைச் சுவரோடு ஒட்டிய குறுகிய நடைபாதைக்கு. சோபாவில் இடம் இல்லை என்று சொல்லி, அவளுக்குக் குளிர்பானப் பெட்டியருகே ஒற்றை நாற்காலி வைத்தார்கள். புகைப்படக்காரன் வந்து “மணமகன் நண்பர்கள்,” “மணமகள் சகோதரிகள்” என்று கூட்டும்போது அவளைக் கடந்துபோனான். நித்யா அத்தை ஒவ்வொரு தடவையும் மரியாதை மொழியிலேயே பேசினாள்; அதனால்தான் காயம் இன்னும் துல்லியமாக இருந்தது.

“காவியா, நீ சாப்பிட்டுட்டியா?” என்று ஒருவர் கேட்டார்.

அதற்கும் முன் நித்யா அத்தை பதில் சொன்னாள். “அவளுக்கு பிறகு வைக்க சொல்லிட்டேன். இப்போ உள்ளே கூட்டம்.”

காவியா பதில் சொல்லவில்லை. லிஃப்ட் கண்ணாடி அருகே நின்றபோது, அதில் இருந்த பழைய துடைப்புக் கறைகள், விரல் தடங்கள் எல்லாம் அவள் முகத்தைக் குறுக்கிக் குறுக்கி வெட்டின. சோர்வான கண் கீழ் கருவளையம், அலுவலகத்தில் தினமும் கையில் பிடிப்பதால் ஏற்பட்ட பேனாக்கறை, வேலை அட்டைக்கயிறின் மடிப்பு—அவள் வாழ்க்கை முழுக்க “பயன்பாடு” என்று எழுதப்பட்ட சின்னங்களாக தோன்றின. அந்த மடக்கப்பட்ட ரசீதைக் அவள் திரும்பத் திறந்து பார்த்தாள்; கடந்த வாரம் அர்ஜுனின் தாய்க்கு மருத்துவமனைக்கு எடுத்த மருந்து பணம் மட்டும் பின்பக்கத்தில் அவள் கையெழுத்தில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது.

அதே நேரத்தில் வாசல் மேற்பார்வையாளர் முரளி விரைவாக வந்து மேசை பையனிடம் ஏதோ கேட்டான். “அர்ஜுன் சார் பக்கம் இருந்து இரண்டு சிறப்பு அனுமதி சின்னம் கேட்டிருந்தாங்க. எங்கே?”

“நித்யா மேடம் எடுத்துக்கிட்டாங்க,” என்றான் பையன்.

முரளியின் பார்வை சற்றே நகர்ந்து காவியாவைத் தொட்டது. வேலை அட்டைக்கயிறு, கையில் மடிந்த ரசீது, பதிவு மேசையிலிருந்த மலர் தட்டு—அவன் ஏதோ பொருத்தமில்லாத ஒன்றைப் பார்த்த மாதிரி நின்றான். உடனே நித்யா அத்தை வந்து, “அது எல்லாம் நான் பார்த்துக்கறேன். இந்தப் பெண்ணை பின்பக்க வழியா அனுப்புங்க. கூட்டம் ஏறுது,” என்றாள்.

முரளி தலைஅசைத்துவிட்டு போகவில்லை. “அம்மா, அர்ஜுன் சார் சொன்னது… அவர் வர்றவரை முன்வாசல் அனுமதி சின்னம் யாருக்கும் கொடுக்க வேண்டாம். குறிப்பா—” அவன் வார்த்தையைத் தேர்ந்தெடுத்தான். “காவியா மேடம் வந்ததும் எனக்கே சொல்லணும் ன்னு சொன்னார்.”

வாசல் வளையலில் ஒரு திடீர் நிறுத்தம் ஏற்பட்டது. இப்போதுவரை “இவ”, “அவ” என்ற காற்றில் தள்ளப்பட்ட காவியாவை, ஒருவன் எல்லோருக்கும் கேட்கும்படியாக “காவியா மேடம்” என்று அழைத்தான். அதுவே பெரிய சத்தம் இல்லாத சத்தம். முரளி உடனே பதிவு மேசையிலிருந்து விலகி, கயிறு வரிசையின் மையப்பக்கத்தைச் சற்று தூக்கினான். “மேடம், இங்க நிக்கலாம். சார் வந்ததும் நேரா உள்ளே அழைத்துக்கிட்டு போறேன்.”

நித்யா அத்தையின் முகத்தில் சிறிய சுளுக்கு மின்னிப் போனது. “அதெல்லாம் தேவையில்லை. எங்களோட ஆள்.”

“அதனால்தான் கேக்கறேன், அம்மா,” முரளி இன்னும் மரியாதையோடு சொன்னான். “அவரோட அறிவுறுத்தல்.”

ரேவதி அண்ணி மெதுவாக மூச்சை இழுத்தாள். அருகே நின்றிருந்த இரு மாமியார்கள் உடனே காவியாவைத் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்; இப்போ அவள் ஒதுங்கி நிற்க வேண்டிய பெண் இல்ல, யாரோ ஒருவர் தனியாக காத்திருக்க சொல்லப்பட்டவர். அந்த சிறிய மாற்றம் நித்யா அத்தைக்கு பிடிக்கவில்லை. “அர்ஜுன் சார் எல்லாருக்கும் ஏதாவது சொல்வார். அதைப் பெரிய விஷயமா எடுத்துக்காம வேலை பாருங்க,” என்று கடிந்துகொண்டே, மேசையிலிருந்த இரண்டு சிறப்பு அனுமதி சின்னங்களில் ஒன்றை சுப்ரியாவின் மாமிக்குக் கொடுத்தாள்.

காவியாவுக்கு புரிந்தது. அவளுக்காக வைக்கப்பட்டதை அவள் முன்னாலேயே வேறொருவருக்கு கொடுத்துவிட்டாள்.

அர்ஜுன் அப்போது தான் வந்தான். கருநீல சட்டை, ஓடிவந்த களைப்பு, முகத்தில் வெளிப்படாத கோபம். முதலில் அவன் கவனித்தது காவியாவின் முகம் இல்லை; முன்வாசல் அனுமதி சின்னம் ஒன்று தவறான கைக்கு சென்றிருப்பதை. அடுத்து குளிர்பானப் பெட்டியருகே இருந்த ஒற்றை நாற்காலி. அடுத்து பின்வழி கயிறு திறந்திருந்தது.

“காவியா இன்னும் உள்ளே போகலையா?” அவன் கேட்ட குரல் சுமாராக இருந்தது. அதனால் தான் ஆபத்து அதிகம்.

நித்யா அத்தை கையைத் திருப்பினாள். “கூட்டம் அதிகம். அவ சற்று அப்புறம் போகட்டும். எல்லாருக்கும் முன்னாடி இவளை—”

“இவளை?” என்று அவன் மட்டும் கேட்டான். முழு வளையலும் கேட்கும் அளவுக்கு இல்ல; ஆனால் நித்யா அத்தை கேட்டாள்.

அந்த ஒரு கணத்தில் காவியா அவனை நம்ப விரும்பினாள். அதே கணத்தில் அவனது பழைய தயக்கங்களும் நினைவுக்கு வந்தது. வீட்டில் பேசும்போது மென்மையானவன். கூட்டம் முன்னால் மௌனமானவன். இப்போவும் அவன் தன் அத்தையின் வசதிக்காக அதைச் சரிசெய்துவிடலாம். “இப்போ வேண்டாம், காவியா” என்று ரேவதி முன்பே சொன்னதுபோல. அதுதான் அவளை இறுதியாக குளிர வைத்தது.

முரளி இன்னொரு சின்னத்தைத் தேடி பதிவு மேசை அட்டைப்பெட்டியைத் திறந்தபோது, நித்யா அத்தை வேகமாகக் கூறினாள்: “அதை சுப்ரியாவின் சித்திக்குக் குடுங்க. காவியா பின்பக்க பாதை வழியா போறா. உள்ளே இருக்கையும் பின்னாடிதான்.”

காவியா நேராக கயிறு அருகே சென்று நின்றாள். சமையலறைச் சுவரோடு ஒட்டிய குறுகிய பாதை அவள் வலப்பக்கம். மையவாசல் இடப்பக்கம். இருபுறமும் உறவினர்கள். அவள் கையை நீட்டி முரளி எடுக்கப் போன சின்னத்தைத் தடுத்தாள்.

“எனக்காக யாரும் பின்வழி திறக்க வேண்டாம்,” என்றாள். தெளிவாக. “முன்வாசல் வழியா போக உரிமை இல்லையென்றால், நான் உள்ளே போக மாட்டேன்.”

குரல் உயரவில்லை. ஆனாலும் அருகே இருந்த சிரிப்புகள் திடீரென இடம் மாறின. சுப்ரியாவின் மாமி கையில் இருந்த அனுமதி சின்னத்தை இறுக்கப் பிடித்தாள். நித்யா அத்தை வெட்கமும் கோபமும் கலந்த முகத்தோடு, “இது என்ன நாடகம்? இவ்வளவு பேரு காத்திருக்காங்க,” என்றாள்.

“ஆமாம்,” காவியா சொன்னாள். “இவ்வளவு பேரு பார்க்கிறதுக்குள்ள தான் சொல்லறேன்.”

அர்ஜுன் அவளைப் பார்த்தான். அவன் வழக்கம்போல கண் தாழ்க்கவில்லை. நேராகப் பார்த்தான். பிறகு எந்த விவாதமும் இல்லாமல் நித்யா அத்தையின் கையிலிருந்த சின்னத்தை எடுத்தான். அவள் எதிர்த்து பிடித்தாள்; அவன் சற்றே மட்டும் வலுவாக இழுத்தான். அந்த அசைவுதான் முதல் தெளிவான காயம்—நித்யா அத்தையின் கட்டுப்பாடு கையில் இருந்து வழுந்தது. அவன் அதை முரளிக்குக் கொடுக்கவில்லை. நேராக காவியாவின் கைக்குள் வைத்தான்.

“இது அவளுக்கானது,” என்றான்.

யாரும் இன்னும் சுவாசிக்க முன்னே, அவன் பதிவு மேசை மேல் இருந்த பெயர் அட்டைகளில் ஒன்றை இழுத்து வெறும் இடத்தில் வைத்தான். பேனாவை எடுத்தான். காவியாவின் கையில் இருந்த பழைய பேனாக்கறை அவன் கவனித்ததுபோல, அதே பேனாவால் பெரிய எழுத்தில் எழுதியான்: “அர்ஜுன் – காவியா.” பிறகு சுப்ரியாவின் மாமிக்காக வைக்கப்பட்ட முன் வரிசை இட அட்டையைப் பக்கத்துக்கு நகர்த்தி, புதிய அட்டையை அதற்கு முன்னால் வைத்து நிறுத்தினான்.

அந்தச் சிறிய கார்ட்போர்டு துண்டு நகர்ந்த விதம், முழு மண்டபத்தின் வாசிப்பை மாற்றியது.

“முரளி,” என்று அவன் திரும்பினான். இப்போது குரல் தெளிவாக எல்லோருக்கும். “முன்வாசல் கயிறைத் திற. அவள்தான் முதலில் உள்ளே போவா. என் பக்க இருக்கை முன்னாடி. நான் அவளுடன் வரேன்.”

நித்யா அத்தை உடனே முன்வந்தாள். “அர்ஜுன், பெரியவர்கள்—”

அவன் அவளை நோக்கவே இல்லை. அதுவே இரண்டாவது காயம். அவள் பேசும் இடம் வெட்டிப்போனது. முரளி கயிறை தூக்கி முழுப் பாதையையும் திறந்தான். பதிவு மேசை பையன் பதறி, முன்வாசலுக்கான சிறப்பு அடையாளத் தகட்டை எடுத்துக் கொண்டு, “மேடம்…” என்று காவியாவை நோக்கி இருகைகளாலும் நீட்டினான். சில நிமிஷம் முன்பு அவளுக்குக் கொடுத்த “பொருள் ஒப்படைப்பு” சீட்டுக்கு இருந்த உடல் மொழி இது இல்லை.

சுப்ரியாவின் மாமி தானாகவே அரை படி பின்சென்றாள். முன்வரிசை சோபா அருகே இருந்த இரண்டு பெண்கள் உடனே அட்டைகளைப் பார்த்து இடம் மாறினார்கள். காவியாவுக்காக முன்னே காத்திருந்த இடம் அங்கே உருவானது; யாரும் வாதம் செய்ய முடியாத அளவுக்கு கண்களுக்கு தெரியும் வகையில்.

நித்யா அத்தை தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாள். “சரி, அவளே போகட்டும். ஆனா இவ்வளவு ஓவரா—”

“அத்தை,” என்று காவியா முதன்முறையாக அவளை நேராக நிறுத்தினாள். அவள் கையில் அனுமதி சின்னம். மேசை மேல் “அர்ஜுன் – காவியா” என்று எழுதிய அட்டை. திறந்த முன்வாசல். “இது ஓவர் இல்லை. என்னை எங்கே நிறுத்தணும்னு நான் தீர்மானிக்கிற இடம்.”

அர்ஜுன் அடுத்த வார்த்தை சொல்லவில்லை. அவன் அவளுக்குப் பக்கமாக மட்டும் நின்றான்; யார் முன்னால், யார் பக்கத்தில் என்பதை மண்டபம் தானாக வாசித்துக்கொண்டது. முரளி விரைவாக முன்னே சென்று மையவாசலின் உள்ளக கயிறையும் தூக்கினான். “காவியா மேடம், இந்த வழி.”

அவள் நடந்தாள். மல்லிகை, காமிரா விளக்கு, நெய்வாசனை, ஏசி குளிர் எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் முகத்தில் மோதின. முன்வரிசை சோபாவின் இடது முனை காலியாக்கப்பட்டு, அதில் புதிய அட்டை நிமிர்ந்து நின்றது. பின்னால் யாரோ நாற்காலியை இழுத்த சத்தம்; மற்றொரு பக்கம் நித்யா அத்தையின் குரல் மெல்லியது. அதிகாரத் தொனி உடைந்து, வேண்டுகோள் நிறமாகி இருந்தது. அந்த உடைதல் அவள் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே கேட்கப்பட்டது.

வாசல் உள்பகுதியில் இன்னொரு குறுகிய மின்கதவு இருந்தது; முன்வரிசை வட்டத்துக்குள் போக அதில் சின்னத்தைத் தொட்டு செல்ல வேண்டும். முரளி இயல்பாக அர்ஜுன் பக்கம் கையை நீட்டினான். அர்ஜுன் சின்னத்தை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. காவியாவைப் பார்த்தான்.

காவியா சின்னத்தை தன் விரல்களுக்கு நடுவே நேராகப் பிடித்தாள். பழைய ரசீது காகிதம் அவள் கைப்பையில் மடங்கி நுழைந்தது. முன் உள்ள கருநிற கணிப்பான் விளக்கின் சிவப்பு கோடு மெல்ல ஒளிந்துகொண்டிருந்தது. அவள் தன் பக்க வாசல் பாதையில் நின்று, சின்னத்தை உயர்த்தி தொடுவித்தாள்.

பச்சை விளக்கு எரிந்தது.