முன் மேசையிலேயே அவள் பெயர் சொன்னார்

“அக்கா, நீங்க உள்ளே போகக்கூடாது. பெயர் சொல்லிட்டா மட்டும் போதாது, பாஸ் காட்டுங்க,” என்று முன் பதிவு மேசை பையன் கையை நேராக நீட்டியபோது, நிலா பிடித்திருந்த அரைமடிக்கப்பட்ட ரசீது காற்றில் நடுங்கியது.

அவள் பின்னால் வரிசை சுருண்டு நின்றது. மஞ்சள் பூ மாலையின் வாசனை, வெப்பத்தில் கொஞ்சம் புளித்த சாம்பார் நாற்றம், திறந்து மறந்த குளிர்ந்த சாப்பாட்டு பெட்டியின் எண்ணெய் வாசனை—அனைத்தும் சேர்ந்து லாபி காற்றை கனமாக்கியது. நிலா கழுத்தில் தொங்கியிருந்த நிறுவன அடையாள அட்டையை மேலே தூக்கினாள். “நான் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு பார்த்து வர்றேன். மணமகள் பக்கம் விருந்தினர் பட்டியல் என்னிடம்தான்—”

“அது சரி,” என்று விக்ரம் அவள் பேச்சை நடுவே வெட்டி, மேசை அருகே வந்து நின்றான். புடவை அணிந்த பெரியவர்கள், கோட்டு அணிந்த மாப்பிள்ளை வீட்டார், பரிசுப் பைகள் பிடித்திருந்த இளைஞர்கள் எல்லாருக்கும் கேட்கும் அளவுக்கு அவன் குரல் உயர்ந்தது. “ஒழுங்கு பாக்கறவங்கன்னா எல்லாரும் உள்ளே போய்ட்டா, ஒழுங்கே கெடுக்கும். நீங்க சப்போர்ட் ஸ்டாஃப். இங்க நிக்காதீங்க. சைட்ல போங்க.”

அவன் ‘ஸ்டாஃப்’ என்ற சொல்லை உதட்டில் சுருட்டி துப்பிய மாதிரி சொன்னான். மேசை மேலாளர் சேகர், யார் பக்கம் நிற்பது பாதுகாப்போ அங்கேயே முகத்தைத் திருப்பினான். வரிசையில் நின்ற ஒரு மாமி நிலாவைத் தலை முதல் கால் வரை பார்த்து, “அவள்தான் எல்லாம் பாக்கறாளாம்?” என்று பக்கத்தவரிடம் மெல்ல சொன்னாள்; அந்த மெல்லிசை கூட அவளுக்கு அடியாகத் தாக்கியது.

நிலா கையில் இருந்த தொலைபேசியை உள்ளங்கையில் கீழே தாழ்த்திப் பிடித்தாள். திரை ஒளி மட்டும் விரல்களுக்குள் கசிந்தது. காலை முதல் ஓடி ஓடி, மெட்ரோவில் நின்றபடியே வந்தது, மதிய சாப்பாடு திறந்தபடியே குளிர்ந்தது, வாடகை வீட்டில் அம்மா சொல்லிய “இந்த வேலையைப் பிடிச்சுக்கோ, சேவைத் துறையில நின்னா கஷ்டப்பட்டா தான் மேலே போக முடியும்” என்ற சொல் இன்னும் காதில் இருந்தது. ஆனாலும் அவள் குரல் சின்னதாயில்லை. “என்னைக் சைட்ல நிறுத்தினா, உள்ளே விருந்தினர் அமர்வு நிக்கிடும். மணமகள் அத்தை கேட்ட கோப்பெல்லாம் என்னிடம்தான்.”

விக்ரம் சிரித்தான். “ரேவதி அத்தை பேரை யாரும் சொல்லலாம். எங்கள் வீட்டுக் கல்யாணம். யார் உள்ளே போகணும், யார் வெளியே நிக்கணும், நான் முடிவு பண்ணுவேன். நீங்க வேலைக்கு வந்தவங்க; எல்லைக்குள் நிக்கணும்.”

அதுதான் முதல் பிளவு. “வேலைக்கு வந்தவங்க,” என்று அவன் பொதுவாகச் சொன்னவுடன் வரிசையில் நின்ற ஓர் முதியவர் தன்னுடைய அழைப்பிதழைத் திருப்பிப் பார்த்தார். “அப்போ, விருந்தினர் பெயர் சரியா பதிவு பண்ண யார்?” என்று அவரே நேராகக் கேட்டார். சேகர் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. நிலா சொல்வதைக் காப்பாற்ற யாரும் முன் வரவில்லை; ஆனாலும் விக்ரம் சொன்னது முழுக்க உண்மை அல்ல என்பதற்கான சிறு சந்தேகம் வரிசைக்குள் விழுந்தது.

அந்த நொடியில் ரேவதி அத்தை லிப்டிலிருந்து அவசரமாக வந்து சேர்ந்தார். கன்னத்தில் வியர்வை, கையில் பூச்செண்டு, மூச்சு துரிதம். “விக்ரம், கோயம்புத்தூர்ல இருந்து வர்ற பெரியவர் குடும்பம் வந்தாச்சா? மண்டபத்துல முன்னாடி அமர்வு தயார் இல்ல. பட்டியலைப் பார்த்து உடனே உள்ளே அனுப்பு. வீடியோவாளன் காத்திருக்கான்.”

விக்ரம் அவளை நோக்கி உடனே சாய்ந்தான்; குரல் மென்மைப்பட்டு, “அத்தை, நான் பாத்துக்கறேன். இவங்களிடம் கொடுத்தா குழப்பம் தான். உள்ள விஷயமெல்லாம் வெளியே கசக்கிறாங்க,” என்றான். அதையும் நிலாவை நோக்கி சொன்னான்; ‘இவங்கள்’ என்று தள்ளி.

ரேவதி அத்தை ஒரு நொடி நிலாவை பார்த்தார். அந்த பார்வையில் பழக்கம் இருந்தது; ஏனென்றால் இந்த திருமணத்தின் ஒவ்வொரு அச்சுப்பிரதியையும், மேசை அட்டையையும், வரவேற்பு வரிசையையும் கடந்த மூன்று வாரமாக நிலாதான் திருத்திக்கொண்டிருந்தாள். இன்னும் ஒரு நொடி பார்த்திருந்தால் அத்தைக்கு நினைவு வந்திருக்கும். ஆனால் வரிசை பெரிதாகி, பின்னால் குழந்தை அழுது, புகைப்படக்காரன் மாடிப்படியில் இருந்து கையை ஆட்டி அழைத்ததால், அவள் மீண்டும் விக்ரம் பக்கம் திரும்பினார். “சரியா பார். ஒரு தவறும் ஆகக்கூடாது. மணமகள் பக்கம் முகம் கெடக்கூடாது.”

அவள் சென்றவுடன் விக்ரம் வாயை சுளித்தான். “கேட்டீங்களா? முகம் கெடக்கூடாதாம். அதனால்தான் சொல்றேன், நீங்க போங்க.” அவன் மேசை மீது இருந்த விருந்தினர் பதிவேட்டை தன் பக்கம் இழுத்தான்; நிலா வைத்திருந்த கோப்பை ஓரமாகத் தள்ளி வைத்தான். அந்த கோப்பின் கீழே அவள் காலை வாங்கிய மெட்ரோ ரசீது மீண்டும் அரைமடிப்பாக நழுவி விழுந்தது.

“அந்தப் பதிவேட்டில் புதுப்பிப்பு இல்ல,” என்று நிலா சொன்னாள். “நேற்று இரவு பன்னிரண்டு மணிக்குப் பிறகும் மாற்றம் வந்தது. மணமகன் நண்பர்கள் பட்டியலிலேயே நீங்க இருபது பேரை சேர்த்தீங்க. அமர்வு எங்க மாறுது தெரியுமா?”

“எனக்கு தெரிஞ்சத போதும்,” என்று அவன் கத்தினான். “நீ ஒரு பட்டியல் டைப் பண்ணினதுக்காக உரிமையா பேசாதே.”

வரிசை முன்னே நகராமல் நின்றது. பெயர் கேட்கப்பட்ட விருந்தினர்கள் வெறுப்புடன் முகம் மாற்றினர். சேகர் அவசரமாகப் பேனாவைத் திறந்து மூடிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது ஒரு பெரியவர் குரல் பிளந்தது. “எங்களோட பேரு செந்தில் நாராயணன். இரண்டு குடும்பம். உள்ளே அனுப்பறீங்களா இல்லையா?” பின்னால் மேலும் மூவர் சேர்ந்து தங்கள் அழைப்பிதழ்களை மேசை மேல் வைத்து, “பட்டியல் எங்க? வாசிச்சு சொல்லுங்க,” என்றார்கள்.

விக்ரம் பதிவேட்டைத் திறந்தான். பக்கங்கள் பழையவை. பெயர்கள் குறுக்குக் கோடுகளால் திருத்தப்பட்டிருந்தன. அவன் விரல் ஒரு வரியிலிருந்து இன்னொரு வரிக்கு தாவியது; எதுவும் உடனே கிடைக்கவில்லை. நிலா அவன் கையசைவை பார்த்தாள். அந்தப் பக்கம் நேற்று முன்னர் அச்சான பிரதியாகும். செந்தில் நாராயணன் குடும்பம் அதில் பின்பக்க இணைப்பில் தான் இருக்கும். அந்த இணைப்பு அவளது தொலைபேசியில்.

“இல்லன்னா சைட்ல நிக்கணும்,” என்று விக்ரம் சொன்னவுடனே செந்தில் நாராயணன் முகம் கடினமானது. “நாங்கள் மணமகள் மாமனார் பக்கம்,” என்றார். அந்த ஓர் சொல் லாபியில் நிற்கும் மூத்தோரின் கழுத்தை உயர்த்தியது.

நிலா உடனே தொலைபேசியைத் திறந்தாள். திரை ஒளி அவள் உள்ளங்கையில் இருந்து மேசை மேல் சரிந்தது. “ஒரு நிமிஷம்,” என்றாள். “அத்தை நேற்று இரவு உறுதி செய்த புதுப்பிப்பு என்னிடம்தான் இருக்கு.” விக்ரம் அவள்மேல் மெல்ல தாழ்ந்து, பற்களை கடித்தபடி, “போன் வச்சு நாடகம் ஆடாதே,” என்றான். அவன் கையை நீட்டி அவள் கைப்பேசியை மறைக்க முயன்றான்.

நிலா கையை இழுத்துக் கொண்டாள். குரல் இன்னும் அமைதியாக இருந்தது; அதுதான் விக்ரமுக்கு இன்னும் மோசமாய் பட்டது. “சேகர் அண்ணா, வாசிக்கிறேன். சத்தமா கேளுங்க.” அவள் கோப்பகத்தைத் திறந்து விருந்தினர் பட்டியலின் புதுப்பித்த வடிவத்தை பெரிதாக்கினாள். பெயர்கள், மேசை எண்கள், குடும்ப குறிப்பு. “செந்தில் நாராயணன், குடும்பம் நாலு பேர், முன்னிரு வரிசை வலப்பக்கம், ரேவதி அத்தை நேரடி சேர்த்த பதிவு. அதுக்கீழே—கோயம்புத்தூர் குழு ஆறு பேர். தனி வரவேற்பு.”

அவள் வாசித்தபோது வரிசையில் நின்ற பெரியவர் உடனே தனது அழைப்பிதழை உயர்த்தினார். “அதுதான்,” என்றார். “நேத்து இரவே அத்தை பேசினாங்க.” இன்னொரு பெண், “எங்க மேசை எண் இருபத்திஏழு, சரியா?” என்று கேட்டார். நிலா கீழே ஸ்க்ரோல் செய்து அதையும் வாசித்தாள். இரண்டு, மூன்று, நான்கு பெயர்கள். காத்திருந்த உடல்கள் மெதுவாக அவள் பக்கம் திரும்பின. முன் வரை விக்ரமின் குரலையே பாதுகாப்பாக நினைத்த மக்கள், இப்போது படிக்கத் தெரிந்த கை யாருடையது என்று கணக்கிட்டார்கள்.

சேகர் திடீரென பதிவேட்டை விட்டு அவள் தொலைபேசிக்கருகே சாய்ந்தான். “ம்ம்ம்… இது தான் லேட்டஸ்ட்,” என்று அவன் வாயிலிருந்து வந்து விட்டது. அந்த ஒரு வாக்கியம் விக்ரமின் கழுத்தை இறுக்கியது. அவன் சிரிக்க முயன்றான்; ஆனால் உதடு மட்டுமே நகர்ந்தது. “சரி, அதை அப்படியே எனக்குக் காட்டு. நாம உள்ள போய்—”

“இல்ல,” என்று பின்னால் செந்தில் நாராயணனே சொன்னார். “நாங்கள் இங்கே நிக்கறோம். இப்போவே வாசிச்சு அனுப்புங்க. எங்களுக்கு உள்ளே தாமதம் ஆகுது.”

அது மேசை முன் காற்றையே மாற்றியது. விக்ரம் மென்மையடைந்து, “நிலா, unnecessary ஆக crowd முன்னாடி… நீ சைட்ல வா, calm ஆக—” என்றான். இன்னும் ஒரு மணி நேரம் முன்பு அவளை ‘ஸ்டாஃப்’ என்று தள்ளியவன் இப்போது பெயரை மிருதுவாக்கிக் கூறினான். அதுவே அவனுடைய பலவீனத்தை வெளிச்சத்தில் வைத்தது.

நிலா அவனைப் பார்த்ததே இல்லை. “சேகர் அண்ணா, மேசையை என் பக்கம் திருப்புங்க,” என்றாள். சேகர் ஒரு மூச்சு திணறினான். விக்ரம் உடனே, “யாரிடம் அனுமதி வாங்கி?” என்று குரல் உயர்த்தினான்.

அப்படித்தான் அருண் வந்தான். மணமகனின் ஜாக்கெட்டை பாதியாய் அணிந்தபடி, கழுத்தில் மாலைப் பூவின் நூல் ஒட்டியபடி, படிகளில் இரண்டு படி ஒன்றாக இறங்கி வந்து மேசை முன் நின்றான். அவன் முகத்தில் திருமண நாள் சிரிப்பு இல்லை; பதற்றத்தில் வெட்டிய கோடு மாதிரி ஒரு கவனம் மட்டும். “இங்க என்ன நடக்குது?” என்று கேட்டவன், யாரிடமும் காத்திருக்காமல் நிலாவின் கையிலிருந்த திரையைப் பார்த்தான்.

விக்ரம் உடனே முன்னேறினான். “சின்ன மிஸ்அண்டர்ஸ்டாண்டிங் தான். இவ—”

அருண் கையை தூக்கி அவனை நிறுத்தினான். “பெயர் வாசிச்சு அனுப்புறது யார் கிட்ட இருக்கு?”

நிலா திரையை அவன் பக்கம் சாய்த்தாள். “புதுப்பிப்பு முழுக்க என்னிடம். பழைய பிரதியால உள்ளே அனுப்பினா முன்னிரு வரிசை கலந்துபோகும்.” அவள் சுருக்கமாகச் சொன்னாள்; வாதம் இல்லை, தகவல் மட்டும்.

அருணின் கண்கள் வேகமாகப் பட்டியலைத் தாண்டின. அவன் உடனே மேசை மேலிருந்த பழைய பதிவேட்டை எடுத்துப் புரட்டினான்; பக்கங்கள் தவறானவை. ரேவதி அத்தை தூரத்தில் இருந்து “அருண்!” என்று அழைத்த குரல் வந்தது. அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. வரிசை முழுக்க கேட்கும் அளவுக்கு தெளிவாக, “பதிவு மேசை இப்போ நிலா பார்த்துக்குவாங்க,” என்றான்.

விக்ரமின் முகம் மாறியது. “அருண், ஒரு நிமிஷம், இது நம்ம வீட்டார் விஷயம். அவளைப் பப்ளிக்கா—”

“குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் யாரு இந்த நிகழ்ச்சியை காப்பாத்திக்கிட்டிருக்காங்கன்னு,” என்று அருண் வெட்டிக் கூறினான். அவன் கையை நீட்டி பதிவேட்டை நேராக நிலா பக்கம் நகர்த்தினான். “சேகர், இனிமேல் அவள் சொல்வதுபடி பதிவு பண்ணு. யாருக்கும் சந்தேகம் இருந்தா, என்ன பெயரிலேயே சொல்லு.”

அது போதாதென்று விக்ரம் இன்னும் முயன்றான். குரல் தாழ்ந்தது; கைகள் வியர்த்தன. “சரி, அவளுக்கு credit குடுங்க. ஆனா இப்படி முன் மேசை—”

அருண் இந்த முறை அவனை நோக்கிப் பார்த்தான். அந்த பார்வையில் இரண்டே விஷயம் இருந்தது: பொறுமை முடிந்தது, தேர்வு செய்யப்பட்டது. “நான் தெளிவா சொல்றேன். விருந்தினர் பட்டியல், முன் பதிவு, முன்னிரு வரிசை அமர்வு—இது எல்லாம் நிலா முடிவு. என் பக்கம். இப்போவே.” அவன் வரிசை முழுக்கக் கேட்டாற்போல் கடைசி சொல்லை எறிந்தான். “மேலும், யாராவது அவளை சப்போர்ட் வேலைக்காரி மாதிரி பேசினா, அந்த ஆள் வெளியே நிக்கட்டும்.”

விக்ரமின் தோள்கள் ஒரு கணம் குலுங்கின. அது அசிங்கமாக இருந்தது; ஏனென்றால் அவன் இன்னும் மேசை முன் நின்றிருந்தாலும், அதிகாரம் அவன் காலடியில் இருந்து இழுத்து எடுக்கப்பட்டு விட்டது. செந்தில் நாராயணன் சிரிப்பை மறைக்கவில்லை. சேகர் உடனே நாற்காலியைத் திருப்பி, “மா, நீங்க உட்காருங்க,” என்றான். அதுதான் உண்மையான அடியாக இருந்தது—இப்போதுவரை அவளைத் தடுக்கப் பயன்படுத்திய மேசைதான் அவள் பக்கம் சுழன்று வந்தது.

நிலா உட்காரவில்லை. அவள் விக்ரம் முன் நகர்த்தப்பட்ட பதிவேட்டைத் திறந்து தன் பக்கம் வைத்தாள். “செந்தில் நாராயணன் குடும்பம், உள்ளே. வலப்பக்கம் முதல் வரிசை. அடுத்தது?” என்று தெளிவாக அழைத்தாள். வரிசை நகர்ந்தது. பெயர்கள் அவள் வாயிலிருந்து பட்டு கிழிந்த சீட்டுக்களாக இல்லாமல், சரியான இடங்களில் விழும் உத்தரவுகளாக மாறின.

ரேவதி அத்தை தூரத்தில் நின்ற இடத்திலிருந்தே இதைப் பார்த்து ஓடிவந்தார். அவரின் முகத்தில் குழப்பம், கணக்கீடு, பின்னர் திடீர் ஒப்புதல். “நிலா,” என்றார், இந்த முறை எந்த தள்ளலும் இல்லாமல். “முன் மேசை முழுக்க நீ பார்த்துக்கோ. மணமகள் வரவேற்பு வரிசையும் உன் சொல். யாருக்காவது கேள்வி இருந்தா என்னிடம் அனுப்பு.” அந்தச் சொல்லை அவர் அருணிடம் சொல்லவில்லை, விக்ரமிடம் சொல்லவில்லை. நேராக நிலாவிடம் சொன்னார்.

நிலா தலையசைத்தாள். பிறகு விக்ரமைப் பார்த்தாள். முதல் முறையாக நேராக. அவன் ஏதோ சொல்லத் தொடங்கியான்—மன்னிப்பு இல்லை, விளக்கம் இல்லை, ஏதோ மிதமான சமரசம். அவள் கேட்கவே இல்லை. மேசை ஓரத்தில் தள்ளப்பட்டிருந்த தன் குளிர்ந்த சாப்பாட்டு பெட்டியை எடுத்தாள், அதை பதிவேட்டின் மறுபக்கத்திலிருந்து அகற்றி சீராக வைத்தாள்; பின்னர் அரைமடிக்கப்பட்ட ரசீதைக் காகிதங்களின் கீழ் நிமிர்த்தி நுழைத்தாள். அது அந்த இடத்தை அவளுடையதாகச் சுத்தமாக்கிய சிறு செயல்.

“அடுத்த பெயர்?” என்று அவள் சொன்னபோது, வரிசையில் இருந்தோர் நேராக அவளையே பார்த்தனர். அவள் வாசித்தாள், அனுப்பினாள், அமர்வு திருத்தினாள். விக்ரம் பக்கம் விலக வேண்டிய இடத்துக்கு ஒரு அங்குலம், இன்னொரு அங்குலம் தள்ளப்பட்டான். யாரும் அவனை வெளியேற்றவில்லை; அதைவிட மோசமாக, யாருக்கும் அவன் தேவையில்லை.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு லாபி கண்ணாடி அருகே புகைப்படக்காரன் வரவேற்பு ஷாட்டுக்காக திரும்பினான். மேசை முன், பதிவேட்டை ஒரு கையால் பிடித்தபடி, மற்ற கையால் அடுத்த விருந்தினருக்குள் செல்லும் வழியைச் சுட்டிய நிலையில் நிலா நின்றாள். அருண் அவள் பக்கம் வந்து, வரிசை கேட்கும் அளவுக்கு மட்டுமே, “முன் மேசையிலேயே அவள் பெயர் சொல்லுங்க. நிலா பார்த்துக்கிறாங்க,” என்றான்.

நிலா பதிவேட்டை தன் பக்கம் மேலும் இழுத்து, “பெயர் சொல்லுங்க,” என்றாள்.

லாபி கண்ணாடியில் கேமரா மின்னல் வெடித்து, அவள் தோளின் கோடு, மேசையின் விளிம்பு, பின்வாங்கிய நிழல் எல்லாம் ஒரு வெள்ளைச் சுடரில் உறைந்து, அடுத்த நொடியே அந்த ஒளியின் பிந்தழிவு கண்ணாடி மேல் வெட்டி நின்றபடியே கதை நிறுத்தியது.