தள்ளிய கைகள் மீண்டும் என்னையே தேடின

“லேன் ஏழை யாரும் தொடாதீங்க!” என்று பிரபு கத்தித்தள்ளியவுடன் இரும்புக் கூளங்கள் இரண்டு மோதிக் கிறுகிறுத்தன; கையிலிருந்த மாஸ்டர் கீ ரிங்கை அவன் இடுப்பில் சுழற்றிக்கொண்டபடி, மாலதியின் நீட்டிய கையைப் பார்த்தே பார்க்காத மாதிரி திரும்பினான்.

சென்னை புறவட்டச் சாலைக்கரையிலிருந்த அந்த மின்வணிக கிடங்கின் ரேக் லேனில் ஏற்கனவே மூன்று ட்ராலிகள் சிக்கி நின்றன. ஓட்டுநர்கள் பில் பைகள் கையில் காத்திருந்தார்கள். லேபிள் அச்சுப்பெட்டியின் வாயில் அரை வெளியே வந்த சீட்டுகள் மடங்கி தொங்கின. கவுண்டர் ஓரத்தில் குளிர்ந்து தேய்ந்த டீக் குவளையின் வளையம், அதற்கு பக்கத்தில் மடித்து மடித்து மெலிந்துபோன மருத்துவ ரசீது—மாலதி காலை பேருந்தில் இருந்து இறங்கியபோது கூட அதையே திறந்து பார்த்திருந்தாள். இன்று இரவே அத்தைமாமா வீட்டார் அவளைப் பார்க்க வரப்போவதாக அம்மா மூன்று தடவை அழைத்திருந்தாள். “வேலை சரியா இருக்குதானே?” என்பதுதான் எல்லாருடைய கேள்வி. இங்கே லேன் நின்றுவிட்டால், பதில் முழு சுற்றத்துக்கும் போய்ச் சேரும்.

“அந்த லாக் ரிலீஸ் முதல்,” என்றாள் மாலதி, தன் குரலை மட்டும் நேராக வைத்துக் கொண்டு. “முதல்ல ரேக் பி-நாற்பத்தெட்டைக் காலி பண்ணணும். இல்லேன்னா பின்பக்க வண்டி வராது.”

“நீ சொல்ல வேண்டாம்,” என்று பிரபு கண் சிமிட்டினான். “இப்போ லீட் நான். நீ லேபிள் கட்டு. கீ என் கையில் தான் இருக்கும்.”

அவள் ஒரு கணம் அவன் இடுப்பிலிருந்த கீ ரிங்கைப் பார்த்தாள். பின் அருகே நின்ற புதுசு பையனிடம், “ட்ராலியோட பின் சக்கரத்தை நேரா வை. அப்படி வளைச்சா அடுத்ததெல்லாம் அடைஞ்சிடும்,” என்று மட்டும் சொன்னாள். பையன் அவள் சொன்னபடி செய்தான். சிக்கித் திணறும் முதல் கூளை மட்டும் அப்படியே நேரானது. அது சிறிய மாற்றம். ஆனாலும் அந்த லேனில் மாட்டிக்கொண்ட சுவாசம் கொஞ்சம் திறந்தது.

பிரபு அதை பார்த்தும், “யாரும் அவள்கிட்ட கேட்காதீங்க,” என்று இன்னும் சத்தம் போட்டான். அவன் கையில் ஸ்கேனர் இருந்தது; ஆனால் எந்த பாக்கெட்டை முதல் ஸ்கேன் செய்யணும் என்று தெரியாமல் ஒரே கூளத்தை மூன்றாவது தடவையாகத் திருப்பிப் பார்த்தான். முருகன் என்ற ஓட்டுநர் நின்ற இடத்திலிருந்து, “அண்ணே, வெலச்சேரி ரௌட் தாமதமா போச்சு. அங்க கிளையன்ட் ஏற்கனவே அழைக்கறாங்க,” என்றான்.

“அழைக்கட்டும்,” என்று பிரபு வெறுப்பாகச் சொன்னான். “ரூட்டே நான் வைப்பேன்.”

அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் நேரத்திலேயே மாலதியின் கைபேசி ஜெருக்கென அதிர்ந்தது. அம்மாவின் பெயர். அவள் எடுத்தவுடன், மறுபக்கத்தில் பாதி ஒலியிலேயே பரபரப்பு. “மாலதி, மாமி வீட்டார் ஆறு மணிக்குள்ள வருவாங்க. நீ இன்றைக்கு சீக்கிரமா வரணும். உன் வேலை இடத்துல அந்த... சரவணன் அண்ணனோட அக்கா பையன் டிரைவரா இருக்கான். நல்லா இருப்பேனு சொல்ற மாதிரி பார்த்துக்கோ. வெளில பேச்சு போகக் கூடாது.”

அம்மா சொல்லும் அந்த “வெளில பேச்சு” கிடங்கின் சீதோஷ்ண கட்டுப்பாட்டை விடக் கடினம். இங்கே யாராவது முன் அவளை ஒதுக்கினால், அது வீட்டுத் திண்ணையிலும் கேள்வியாக மாறிவிடும். மாலதி பதில் சொல்லாமல் அழைப்பை முடித்தாள். பிரபு கேட்டிருந்தான். வாயின் ஓரம் குறுகிய சிரிப்பு.

“அதான். வீட்டிலயும் சீக்கிரம் போகணுமாம். நீ ஓரமா நில்,” என்றான். “இங்க பெரிய லோடு.”

அவன் தவறான ரேக்கைத் திறக்கச் சென்றான். கீ ரிங்கிலிருந்து மூன்றாவது சாவியை எடுத்தான். மாலதி உடனே சொன்னாள், “அது ஃபிரீஸர் பக்கம். இந்த லாக் க்கு சிவப்பு தலை சாவி.”

“எனக்குத் தெரியும்,” என்று அவன் சாவியைத் திணித்தான். சாவி திரியவில்லை. இரண்டாவது தடவையில் இரும்பு வாயில் கொட்டென ஒலித்தது. பின்னால் நின்ற கூளங்கள் மோதிக் குலுங்கின. அரை அச்சான லேபிள்கள் தரையில் விழுந்தன. ரேவதி ஓடி வந்து அந்த சீட்டுகளைத் தூக்கியாள்; முகத்தில் அசட்டுத்தன்மை இல்லாமல் பயம்தான். “இன்னும் ஐந்து நிமிஷம் தாமதம்னா குரூப் கால் வரும்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“வரட்டும்,” என்ற பிரபுவின் குரலில் இப்போது முன் இருந்த நிச்சயம் இல்லை.

அதே நேரத்தில் மேல்மாடி கண்ணாடி அறையிலிருந்து சரவணன் கீழே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் இன்று அதிகாரப்பூர்வமாக இந்த லேனுக்கு பொறுப்பு இல்லையென்றாலும், ரேவதியின் சைகையால் இறங்கி வந்தான். எல்லாருக்கும் தெரியும்—சரவணனும் மாலதியும் ஒருவரை ஒருவர் கவனிப்பது. அதுவும் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு. அதனால் தான் அவன் நேராக அவளிடம் பார்க்காமல், பிரபுவிடம் கேட்டான்: “ரிலீஸ் ஏன் நிக்குது?”

“சிஸ்டம் ஸ்லோ,” என்று பிரபு உடனே பொய் சொன்னான்.

“சிஸ்டம் ஸ்லோ இல்லை,” என்று மாலதி சொன்னாள். தரையில் விழுந்திருந்த ஒரு லேபிளை எடுத்துக் காட்டினாள். “தவறான ரேக். தவறான வரிசை. முதல்ல லாக் ரிலீஸ் திறக்கணும். பின்னாடி சென்னை சிட்டி ரன், அப்புறம் ஓஎம்ஆர், அப்புறம் வேளச்சேரி. இப்போ நீ மாறிட்ட.”

பிரபு அவளை வெட்டிப் பார்த்தான். “நீ லேன் ஓட வைக்கிற மாதிரி பேசறே.”

“ஓட வைக்க தெரியும்,” என்றாள் மாலதி.

அவள் சொன்ன அந்த ஒரு வரி லேனில் சத்தத்தையே மாற்றிவிட்டது. ஓட்டுநர்கள் இடமாற்றம் செய்தார்கள். ரேவதி கையில் இருந்த சீட்டுகளைத் தட்டையிலேச் சமப்படுத்தினாள். பிரபு கையில் இருந்த ஸ்கேனரை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்தான். அது தான் அவளுக்குத் தேவையான தருணம். அவன் அடுத்த லேபிளைத் திருப்பி பார்க்கத் தலைகுனிந்தவுடன், மாலதி நேராக அவன் பக்கமாக நுழைந்து ஸ்கேனரை அவன் கையிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டாள். இன்னொரு கையால் அவன் தோள்மீது இருந்த ஹெட்செட்டைச் சொருகி தன் காதில் மாட்டிக்கொண்டாள்.

“ரேவதி, பி-நாற்பத்தெட்டு திறக்க ரெடி. முருகன், உன் கூளை பின்னோக்கி மூணு அடி. சின்னத்துரை, சிட்டி ரன் டேக் மட்டும் பச்சை தட்டையில்.” அவள் வார்த்தைகள் ஒன்று மேலொன்று ஏறவில்லை; வெட்டிய கத்தி மாதிரி நேராகப் போய்ச் சேர்ந்தன. “கேட் டெஸ்க், லேன் ஏழு. லாக் ரிலீஸ் இப்போ திறக்கறேன். தவறான வரிசை நிறுத்துங்க.”

ஒரு நொடி யாரும் பிரபுவை நோக்கிப் பார்க்கவில்லை. எல்லாரும் மாலதியை மட்டுமே பார்த்தார்கள். அப்படியே அவள் சொன்ன முதல் மூன்று உத்தரவுகள் நடந்துவிட்டன. முருகன் கூளை இழுத்தான். சின்னத்துரை பச்சை தட்டையை கொண்டு வந்தான். ரேவதி லாக் முன் நின்றாள். பிரபு கையை நீட்டினான். “ஹெட்செட் குடு.”

மாலதி அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. “சிவப்பு தலை சாவி,” என்றாள்.

அந்த ஒரு வாக்கியத்தில் அவன் முகம் காய்ந்துபோனது. அவனிடம் கீ இருந்தது. ஆனாலும் எந்த சாவி என்று சொல்ல வேண்டியது அவள்தான். ஒரு ஓட்டுநர் தன்னடக்கம் மறந்து சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு தொண்டையைத் துடைத்தான். சரவணன் அங்கிருந்து ஒரு படி கூட நகரவில்லை. அவன் யாரை நம்பி லேன் இயங்கப் போகிறது என்று பார்க்க வேண்டியிருந்தது; இப்போது பார்க்காமல் முடியவில்லை.

பிரபு சிவப்பு தலை சாவியை எடுத்தான். மாலதி கையை நீட்டினாள். அவன் தரவில்லை. அவள் அதற்கும் காத்திருக்கவில்லை. சாவி துளையில் அவன் பொருத்தும்போது, “முழுக்க வலப்பக்கம் இல்ல. அரை சுழி. அப்புறம் மேலே தூக்கு,” என்றாள். அவன் அவ்வாறே செய்தான். லாக் உடனே தட் என்று விட்டது.

அந்த ஒலிதான் லேனை மாற்றியது. ரேக் வாயில் நகர்ந்தவுடன் உள்ளே சிக்கியிருந்த சாம்பல் நிற கூளங்கள் முன்னே தள்ளப்பட்டன. மாலதி ஸ்கேனரைத் தட்டித்தட்டி முதல் பாக்கெட்டை வாசித்தாள். அச்சுப்பெட்டியிலிருந்து இம்முறை லேபிள்கள் நேராக வந்தன. “சிட்டி ரன் வெளியே. வேளச்சேரி காத்திரு. ஓஎம்ஆர் இதுக்கு பின்னாடி.” ஒவ்வொரு உத்தரவுக்கும் ஒரு கூளை நழுவியது, ஒரு டிரைவர் ஓடினான், ஒரு வழி திறந்தது. ரேவதி அவளது சொற்கள் வரும் வேகத்துக்கு இணையாக சீட்டுகளை ஒட்டினாள். லேனின் நரம்பு மீண்டும் துடிக்கத் தொடங்கியது.

பிரபு மட்டும் நடுவில் நின்ற மரக் கம்பம் போலிருந்தான். அவன் முயன்று, “அந்த டேக் இங்க,” என்று சொன்னான். யாரும் கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. முருகன் அவனைத் தாண்டிப் போனான். சின்னத்துரை அவனது பாதத்தை ஒதுக்கச் சொல்லாமல் தன் ட்ராலியை வளைத்து எடுத்தான். borrowed authority என்று சொல்லத் தேவையில்லை; அது தரையில் நின்ற அவன் காலணிக்கு எதிரே ஒதுங்கிக் கொண்ட கூளங்களிலேயே தெரிந்தது.

மேலிருந்த குரூப் கால் வந்தது. ஹெட்செட்டில் சத்தம் விழுந்தது. “லேன் ஏழு, ரிலீஸ் ஸ்டேட்டஸ்?”

மாலதி பதில் கொடுத்தாள். “முதல் லாக் திறந்தது. பின்தங்கல் குறைக்கிறேன். மூன்று ரன் வெளியேறுது.” அவள் குரலில் ஆட்டமில்லை. கேட்பவர்க்கு வேறு விளக்கம் வேண்டியதில்லை.

பிரபு அந்த சமயத்தில் தான் கடைசி ஆபத்தைப் பிடிக்க நினைத்தான். கீ ரிங்கை இடுப்பிலிருந்து கழற்றி கைப்பிடியில் சுழற்றி, “சரி, நீ சொல்லிக்கோ. கீ என் கிட்டே இருக்கும்,” என்றான். அது அவன் கடைசி ஓரம். யாராவது அவன் கையிலிருந்து அதிகாரம் முழுக்க வழுக்கிப் போவதைத் தடுத்து நிறுத்திக் கொள்வதற்கான சிறிய பிடிப்பு.

மாலதி ஸ்கேனரை ரேவதியிடம் ஒரு நொடி கொடுத்துவிட்டு, நேராக அவன் முன் நின்றாள். பின்புற ரேக்கிலிருந்து இன்னும் திறக்க வேண்டிய இரண்டாவது லாக் காத்திருந்தது. அதுவே சென்னை தெற்கு வழி வண்டிகளின் தொகுப்பு. அது திறக்காமல் இன்று இரவுக்கான பெரும்பகுதி நிலைத்துப் போய்விடும். எல்லாருக்கும் அது தெரியும்.

“அடுத்த லாக் திறக்கணும்,” என்றாள் அவள்.

“நான் திறக்கறேன்.”

“நீ திறக்க மாட்ட.” அவள் குரல் உயரவில்லை. “தவறான சாவி போட்டுட்டு லேபிள் நசுக்கினது எல்லாரும் பார்த்தாங்க. நான் ஓரமா இருந்து காப்பாத்திக்கொண்டே இருந்தா லேன் மீண்டும் நிக்கும். கீ கொடு.”

அவன் அசையாமல் நின்றான். அந்த ஒரு நொடியில் ஓட்டுநர்கள் யாரும் பேசவில்லை; ஆனால் யாரும் தங்கள் வேலை நின்றுவிடவும் விடவில்லை. கூளங்கள் அவள் கட்டிய வரிசையில் முன்னேறிக் கொண்டே இருந்தன. அவன் மட்டும் வரிசைக்குப் புறம் நின்றான். சரவணன் அப்போதுதான் முதல் முறையாகத் தெளிவாகச் சொன்னான்: “பிரபு, லேன் நிக்கக் கூடாது.”

அது ஆதரவு பேச்சு அல்ல. தீர்ப்பு. பிரபுவின் விரல்கள் ரிங்கை இறுக்கிப் பிடித்தபடியே இருந்தன. அவன் கையிலிருந்த அதிகாரம் இனி வேலைக்கு உதவாத சத்தமாக மட்டும் மாறியிருந்தது. மாலதி கையை நீட்டியபடி காத்திருந்தாள். அவள் முகத்தில் கோபம் காட்டவில்லை; அதுதான் அவனை மேலும் கிழித்தது. சண்டை இல்லை. பரிதாபமும் இல்லை. வேலை நிற்காததற்கான தேவையே மட்டும்.

பின்பக்கத்திலிருந்து முருகன் கத்தினான்: “அக்கா, சிட்டி ரன் கிளம்புது. அடுத்தது?”

மாலதி பிரபுவை விட்டு கண் தளராமல், “கீ,” என்றாள்.

அவன் ரிங்கை அவள் உள்ளங்கையில் விட்டபோது, சத்தம் மிகச் சிறியது. ஆனால் லேனிலிருந்த எல்லா பெரிய சத்தங்களையும் அதுவே வெட்டியது. குளிர்ந்த உலோக வளையம் அவள் கையில் மோதியது. பழைய பேனா மைத் தழும்பு இருந்த அவள் விரல்களின் மேல் சாவிகள் இடம் பிடித்தன. அவள் உடனே திரும்பி இரண்டாவது லாக் முன் சென்றாள். இந்த முறை எந்த விளக்கமும் இல்லை. சரியான சாவியை ஒரு முறை பார்த்து தேர்ந்தெடுத்தாள்; அரை சுழி, மேலே தூக்கு, தட்.

வாயில் திறந்தவுடன் உள்ளே அடைத்திருந்த கூளங்கள் உருண்டு வந்தன. “தெற்கு ரன் வெளியே. இதுக்கு முன்னாடி யாரும் கடக்காதீங்க. ரேவதி, நீலம் லேபிள் இடது வரிசை. முருகன், வண்டி பின் கதவு திறந்து வை.” அவள் ஹெட்செட்டில், “லேன் ஏழு முழு இயக்கம்,” என்றாள். அதற்குள் முதல் தெற்கு வண்டி நகர்ந்துவிட்டது. அச்சுப்பெட்டி நின்றதே இல்லை. தடம் புரண்ட வேலை நேராகி, தவறான கைகளால் மந்தமாகியிருந்த முழு லேன் அவள் பிடியில் மீண்டும் வேகமெடுத்தது.

பிரபு அங்கேயே நின்றான். யாரும் அவனைத் தள்ளவில்லை. அதைவிட மோசமாக, யாருக்கும் அவனைச் சுற்றி நடக்க நேரம் இல்லை. அவன் குரல் தேவையற்றது, அவன் கைகள் பயன்பாடற்றது, அவன் கீ இல்லாத இடுப்பு வெறுமையாகத் தொங்கியது. மேலே குரூப் கால் மீண்டும் எழுந்தது. இந்த முறை ரேவதி அதை அவளிடம் நீட்டவே வேண்டியதில்லை; மாலதி ஏற்கனவே பாதியில் இருந்தாள்.

கடைசி முடக்கிய ரன் வெளியேறியதும் அவள் கூளை குறுக்குவழி தள்ளிச் சென்று ஒழுங்குபடுத்தினாள். கவுண்டர் ஓரத்தில் முன் இருந்த மருத்துவ ரசீது இப்போது காற்றில் சிறிது அசைந்தது; அதன் மேல் கீ ரிங் ஒற்றை முறை தட்டிக் கிடந்தது. ஹெட்செட்டில் இன்னும் சிறு முறுக்கு சத்தம். தவறான உத்தரவுகள் வந்த சேனல் காலியாகிப் போயிருந்தது.

மாலதி அந்த கீ ரிங்கை கைப்பத்திலே அடக்கி, கிடங்கு குறுக்குவழியில் நின்றபடியே ஹெட்செட்டை காதிலிருந்து எடுத்து சொடுக்கென்று அணைத்தாள். சேனல் தெளிந்தது.