ஒரே வேலையில் இரண்டு கைகள்

குழம்பிய சாம்பார்க் குடம் அவளது கையில் இருந்து வழுக்கப் போன தருணத்திலேயே, “காவியா, நீ வைக்கிற கை எல்லாம் இதுதான்,” என்று யுவன் மாமா மண்டபம் முழுக்க கேட்கும் குரலில் வெட்டினார். சமையலறை வாசலுக்கு வெளியே பிளாஸ்டிக் நாற்காலிகள், பூ மாலைத் தாள்கள், அரைமடக்கப்பட்ட ரசீது, கவுண்டர் ஓரத்தில் குளிர்ந்து வட்டம் விட்ட தேநீர் கப்—அனைத்தும் ஏற்கெனவே ஒரே அலட்டலாக இருந்தது. மாடிப்படிக்கட்டின் மேல் தொட்டியில் தண்ணீர் ஏறாததால், கீழ்தளத்திலிருந்து வாளி வாளியாக எடுத்து வர வேண்டிய நிலை. வீட்டுக்காரர்கள் வரப்போகிற நிச்சயதார்த்தச் சந்திப்பு இன்னும் இரண்டு மணிநேரமே. அவள் கையை நீட்டி கசிந்த சாம்பாரை தரையில் பரவாமல் தன் துப்பட்டாவால் தடுத்தாள். அதுதான் அவளுடைய தவறு போல எல்லோரும் பார்த்தார்கள்.

“அவளை யார் சமையலறைக்குள் சொன்னது?” சித்ரா அத்தை தட்டைக் கீழே சத்தமாக வைத்தாள். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் நெருக்கம் இருக்கிறதுன்னாலே எல்லா வேலைகளுக்கும் நடுவில் நிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

அந்த ஒரு வரியில் எவ்வளவு தூசும் அவமதிப்பும் இருந்ததோ, காவியா கண்களை உயர்த்தவே இல்லை. அவள் சேறு போல பரவிய சாம்பாரில் கையை வைத்துக் குவித்து எடுக்க ஆரம்பித்தாள். அவளது கைமுட்டியில் இன்னும் மெட்ரோ பாஸ் கயிறு தொங்கிக் கொண்டே இருந்தது; காலை சேவைத் துறை அலுவலகத்திலிருந்து நேராக பஸ், மெட்ரோ, ஆட்டோ மாறி இங்கே வந்திருந்தாள். அர்ஜுனின் அம்மாவுக்கு உயர் அழுத்தம்; வீட்டில் வேலைக்காரி வரவில்லை; காசு கொடுத்து அழைத்த சுத்தம் செய்யும் ஆள் கடைசி நேரத்தில் மாட்டிக்கொண்டான்—இதை எல்லாம் தெரிந்திருந்தும், யாரும் அவள் வந்து நிற்பதை உதவியாகப் பார்க்கவில்லை.

“விடுங்க,” என்று அர்ஜுன் சொன்னான். அவன் குரல் பெரிதாக இல்லை; ஆனாலும் அதில் முதன் முறையாக நிழல் இல்லாத நேரடி எதிர்ப்பு இருந்தது. கவுண்டர் கீழிருந்து துடைப்பத்தைக் கொண்டு வந்து அவளருகே முட்டிகுத்தி அமர்ந்தான். “கீழே படிந்ததெல்லாம் நான் எடுக்கிறேன். மேலேச் சிதறியதை நீ துடை.”

யுவன் மாமா திரும்பிப் பார்த்தார். “உனக்கு மேலே மின்விளக்கு போடணும், கீழே மேசை அடுக்கணும். இவளோட சேர்ந்து இங்கே உட்கார்ந்து நாய்க்குட்டி மாதிரி—”

அர்ஜுன் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவன் துடைப்பத்தை அவளது கையிலிருந்து எடுக்காமல், அவள் துடைக்கும் வழியிலேயே தன் கரத்தை நீட்டி சாம்பாரை தள்ளி சேர்த்தான். அந்தச் சிறிய பக்கம் பிடித்தல் வெளியில் சொல்லப்படவில்லை; இருந்தும் அது எல்லாருடைய முகத்தில் படிந்தது. காவியா ஒரு சுவாசம் விட்டாள். அவள் தனியாக குற்றம் சுமப்பதிலிருந்து குறைந்தபட்சம் ஒரே கோட்டில் இருவரும் நின்றுவிட்டார்கள்.

பத்து நிமிடங்களில் அந்தக் களங்கம் துடைக்கப்பட்டது; இருபது நிமிடங்களில் அடுத்த வேலை ஏறி வந்தது. மேல்தள மாடிவீட்டில் பழைய ஓவர்ஹெட் தொட்டி நிரம்பாமல் கசிந்ததால், விருந்தினர்களுக்குப் பயன்படும் குளியலறை, கூடம், சமையலறை—எல்லாம் வாளி தண்ணீரில் தான் இயங்க வேண்டியது. “அர்ஜுன், கீழே இருந்து ஏத்திட்டு வா. காவியா, நீ வந்தாச்சே, வாளி கழுவி மேலே கொடு,” என்று சித்ரா அத்தை சொன்ன விதம் நன்றிக்குரிய ஒலி இல்லாமல், கட்டணம் செலுத்தி கூப்பிட்ட வேலைக்காரியை இயக்கும் தட்டுத்தனமாக இருந்தது.

கீழ்தள குழாய்க்கருகே பழைய சிமெண்டு தரையில் இருவரும் எதிரெதிராக நின்றார்கள். மீனா, அர்ஜுனின் தங்கை, தட்டுப் பட்டியல் வைத்திருந்தாள்; அரைமடக்கி மீண்டும் திறந்த ரசீதில் எண்ணெய், தயிர், ஜிலேபி, ஐஸ் கட்டி என்று குறிகள். “அண்ணா, இதையும் வாங்கி வரணும்,” என்று அவள் சொன்னதும், யுவன் மாமா உடனே, “இப்ப வேலையை முடிச்சுட்டு போ. எல்லாம் காவியாவை பார்த்து நிற்க முடியாது,” என்றார்.

காவியா சுணுங்கினாள். “நான் பார்த்துக்கறேன். நீங்க மேலே போய்—”

“இல்ல,” அர்ஜுன் நேராகச் சொன்னான். “நீ வாளி பிடிச்சுக்கோ. நான் இழுக்கிறேன்.” இரும்புக் கயிறு கீறிய சத்தம் எழுந்தது. கீழே நிரப்பிய நீல வாளி பாதி வழியில் சுவரை மோதி ஊசலாட, காவியா உடனே முன்னேறி அதன் அடியைச் சாய்த்து நிலைநிறுத்தினாள். கைகளை நனைத்துக் கொண்டே அவள் வாளியைப் பிடித்தாள்; அவன் மேலே இழுத்தான். மாடிப்படியில் யாரோ பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற உணர்வு இருவருக்கும் இருந்தது. இருந்தும் அவன் அவளை விலக்கவில்லை.

மூன்றாவது வாளிக்குப் பிறகு காவியாவின் உள்ளங்கை சிவந்தது. கயிறு ஈரமாகி கையிலிருந்து உரசிப் போனது. ஐந்தாவது முறை வாளி வரும்போது அவள் ஒரு நொடிக்கு பிடி தவறினாள்; தண்ணீர் பாதி தரையில் சிதறியது. உடனே மேலிருந்து சித்ரா அத்தையின் குரல்: “அதான் சொன்னேன். கையில் பலமில்லை. காட்சி மட்டும்.”

காவியா கீழே குனிந்து மீண்டும் வாளியை எழுப்பினாள். சொல்ல வார்த்தை இல்லை; இருந்தும் அவளது காதுகள் எரிந்தன. அப்போது அர்ஜுன் கயிறை விடுத்துவிட்டு கீழே இறங்கிவந்தான். “நான் தான் சீக்கிரம் இழுத்தேன்,” என்றான் சும்மாவாக. “பிடி செட்டாக இல்ல.” அவன் தன் கரத்தை வாளி கைப்பிடிக்குக் கீழே வைத்துக் கொண்டு, “வெளியே பேச வேண்டாம். நீ விட்டதில்ல,” என்று அவளுக்கே மட்டும் கேட்கும் அளவுக்கு சொன்னான்.

அந்தச் சொல் பெரிய ஆறுதல் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக வந்தது அவனுடைய செயல். அடுத்த இரண்டு சுற்று வாளிகளை அவன் ஒருவனே தூக்கிக்கொண்டு மேலே ஏறினான்; மீண்டும் கீழே இறங்கியபோது மூச்சு கனம். சட்டையின் முதுகு ஒட்டியிருந்தது. யுவன் மாமா பார்த்தார்; “ஹீரோவா நடிக்காதே. பிறகு கீழே விழுந்தா டாக்டர் கட்டணம் கூட இவங்க தர மாட்டாங்க,” என்றார்.

அர்ஜுன் சிரிக்கவும் இல்லை, சண்டையிடவும் இல்லை. “கட்டணம் நான் தர்றேன்,” என்றான். அது பணத்துக்கு மட்டும் அல்ல என்று காவியா புரிந்துகொண்டாள். இதுவரை குடும்பம் முன் அவன் நடுநிலையில் நின்று, அவர்களுடைய குரல் உயரும் வரை அமைதியாக இருந்தவன். இப்போது அவன் சொல்கிற ஒவ்வொரு வரியும் செலவு வாங்கும் வரி.

மதியத்திற்கு அடுத்த அந்த வீட்டின் சாப்பாட்டு மேசை ஓரமே இன்னொரு விசாரணை மேடை போல மாறியது. வாழையிலைகள் பாதி விரிக்கப்பட்டு, கவுண்டர் ஓரத்தில் கரண்டிகள் குவிந்து, தேநீர் கப் இன்னும் குளிர்ந்து நிற்க, எல்லோரும் தங்களுக்கான வேலையைச் செய்து கொண்டபடியே மற்றவர்களின் எல்லையை அளந்தார்கள். காவியா சாப்பிடாமல் நின்றிருந்தாள். “வா, ஒரு தட்டு எடுத்துக்கோ,” என்று மீனா மெதுவாகக் கூப்பிட்டாள். அவள் நடக்க முன்னரே யுவன் மாமா ஒரு நாற்காலியை கை கொண்டு இழுத்தார்.

“முதல்ல வீட்டார் உட்காரணும். வெளியிலிருந்து வந்தவங்களுக்கு பிறகு போதும்.” சொல்லும்போது அவர் காவியாவை நேராகப் பார்க்கவில்லை; அதுதான் இன்னும் அவமானமாக இருந்தது. சித்ரா அத்தை வாயிலே, “அவளுக்கு நேரம் ஆகுதுன்னா போகட்டுமே. இன்னும் நிறைய வேலை இருக்கு. இங்க உட்கார்ந்து உபசாரம் வாங்கற மாதிரி—” என்று விட்டாள்.

அர்ஜுன் ஏற்கெனவே தட்டில் சாதம் எடுத்து நின்றான். ஒரு நொடி அவன் கையை நிறுத்தினான். பக்கத்தில் நின்ற உறவினர்கள் யாரும் நேரடியாக பார்த்ததில்லை; ஆனால் எல்லோருடைய கண்களும் இதே ஓரத்தில்தான் இருந்தன. “காவியா போகவேண்டிய அவசியமில்லை,” என்றான் அவன். மெதுவாக, ஆனால் வெட்டாக. “இங்க வேலை முடிக்க அவ தான் நிக்கிறா. சாப்பாட்டும் இங்கதான்.”

“யாரு முடிவு?” யுவன் மாமா சிரித்தார். “இது கல்லூரி கான்டீன் இல்ல. வீடு.”

“அதனால்தான்,” அர்ஜுன் சொன்னான். “வேலை பண்ணுறவங்களுக்கு இடம் முதல்ல இருக்கணும்.”

காவியாவுக்கு அந்தச் செடியான வரி கேட்கும்போது மூச்சு பிடித்தது. சண்டை தொடங்கக் கூடும். அவள் உடனே, “வேண்டாம், நான் பின்பக்கம்—” என்றாள்.

“பின்பக்கம் இல்ல,” என்று அவன் அவளை நோக்காமல் சொன்னான். அதில் வேண்டுகோள் இல்லை; ஒரு இடம் வரையப்பட்டது. ஆனால் அந்த இடத்தை இங்கே நீட்டிப் பிடிக்க அவனிடம் இன்னும் அதிகாரம் இல்லை. யுவன் மாமாவின் முகம் கறுத்தது. “சரி. சாப்பிடட்டும். ஆனா இனிமேல் சமையலறை, மேல்தளம், மின்விளக்கு வேலை—எதுக்கும் காவியா கை வைக்கக் கூடாது. வெளியே ஹால்ல நிக்கட்டும். உனக்கும் தெளிவு வரும்.”

அது அச்சமாய் அமைந்த தீர்ப்பு. சாப்பாட்டைத் தொட முயன்ற கை காவியாவுக்கு நின்றுவிட்டது. உதவ வந்து நின்றதற்குக் கிடைத்த பதில்: உள்ளே வராதே. அர்ஜுன் தட்டைப் பிடித்தபடியே அமைதியாக இருந்தான். அந்த அமைதிதான் அவளுக்கு அதிகம் குத்தியது. அவன் மீண்டும் பின்வாங்கப் போகிறானோ என்று தோன்றியது.

மாலை நிழல் நீளும்போது பழைய தொட்டி மேலே சென்று பார்த்ததற்குப் பிறகே உண்மையான பிரச்சினை தெரிந்தது. மூடியைத் திறந்தவுடன் கசப்பு வாசனை அடித்தது. உள் சுவர் ஓரத்தில் பச்சை பசை, அடியில் கருந்தண்ணீர், மேலும் கையிலிருந்து தவறிய வாசனைத் திரவக் குடுவை உடைந்து கலந்திருந்தது. விருந்தினர்கள் வருவதற்கு முன் இதை காலி செய்து துடைக்காவிட்டால், வீட்டே தண்ணீரின்றி நின்றுவிடும். கீழே இருந்து சுத்தமான தண்ணீர் ஏற்றி நிரப்ப வேண்டியது கூடவே.

“இது எல்லாம் யாரோ தட்டிச்சு போட்டிருக்காங்க,” என்று சித்ரா அத்தை மூக்கை மூடி சொன்னாள்.

யுவன் மாமா வாய்ப்பை விடவில்லை. “மேலே ஏறி திரியுறது யாரெல்லாம்? காலைலிருந்து இவள்தான் எல்லா இடத்திலும் கையை வைக்கிறா.” அவர் சொல்லும் முனையில் குற்றம் நேராக காவியாவை வந்து தொட்டது. “அவளை கீழே அனுப்புங்க. இதுல இருந்து தள்ளி இருக்கட்டும். இன்னும் ஏதாவது ஆச்சுன்னா நாளைக்கு பேசிக்க முடியாது.”

காவியாவின் முகம் ஒளிந்து போனது. “நான் உடைக்கல,” என்று அவள் சொன்னாள்; ஆனால் அந்தச் சொல்லுக்கு எடை இல்லை. ஏற்கெனவே வெளியேற்றத் தயாராகி நிற்கும் குரல்களுக்கு உண்மைத் தேவை இல்லாது போயிருந்தது. அர்ஜுன் தொட்டிக்கருகே நின்று உள்ளே பார்த்தான். உடைந்த பிளாஸ்டிக் மூடியின் கூர்மையான ஓரம் தெரிந்தது. அவன் ஏதோ கவனித்தான்—குடுவை துண்டுகளோடு விழுந்திருந்த சித்ரா அத்தையின் அறை வாசனை திரவத்தின் லேபல். அவன் உடனே சொல்லவில்லை.

“காவியா, நீ கீழே போ,” யுவன் மாமா கட்டளையிட்டார். “இங்க இருந்து நீங்கினா போதும்.”

அதுதான் பிரிப்பு வரி. ஒரு அடிதான் போதும்; அவள் அங்கிருந்து இறங்கி விட்டால், இதுவரை செய்ததெல்லாம் ‘அவள் வந்து குழப்பினாள்’ என்று முடிந்து விடும். காவியா கையைப் பின்னே இழுத்துக் கொண்டாள். ஒரு நொடிக்கு அவள் உண்மையிலேயே போய்விட நினைத்தாள். அவமதிப்பு சில நேரம் களைப்பைவிட கனமாக இருக்கும்.

அடுத்த நொடி அவள் அருகிலிருந்த காலி வாளியை நேராக தன் முன்னால் இழுத்து வைத்தாள். “நான் கீழே போறதில்லை,” என்றாள். குரல் உயரவில்லை; அதனால்தான் அது தெளிவாகப் பட்டது. “என்னால கெட்டதுன்னு சொல்றீங்கனா, நான் இருந்தபடியே இதை சுத்தம் பண்ணி முடிச்சுதான் இறங்குவேன்.”

கீழே படிக்கட்டிலிருந்து மீனா அசையாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சித்ரா அத்தை உதட்டை கடித்தாள். யுவன் மாமா சிரிப்பு போல ஒன்றை இழுத்தார். “அடடா. இப்ப ஆணை இடற?”

காவியா பதில் சொல்லவில்லை. தொட்டியின் அடித்தண்ணீரை வெளியே எடுக்க நீண்ட கைப்பிடி கொண்ட சிறு வாளியைப் பிடித்தாள். கருந்தண்ணீர், கண்ணாடி துண்டு, சளி பசை—ஒன்றொன்றாக எடுத்தெறிய வேண்டும். அவள் முன் குனிந்தபோது, அர்ஜுன் திடீரென அவளது கையிலிருந்த சிறு வாளியைப் பிடித்தான். ஒருமுறை அவள் அவனை நோக்கி திரும்பினாள்; அவன் கண்கள் நேராக அவளையே பார்த்தன.

“கீழே வீசுறது நான்,” என்றான். “நீ உள்ளே கையை வைக்காதே.”

“அர்ஜுன்—” யுவன் மாமா தொடங்கினார்.

அவன் இந்த முறை நிறுத்தவில்லை. “குடுவை அவங்க உடைக்கல.” அமைதியாக இருந்தாலும் அந்த வரி கூர்மையாக இறங்கியது. “லேபல் இன்னும் இருக்குது. இது மேலிருந்த ஷெல்ஃபிலிருந்து விழுந்திருக்கு. இதுக்காக இவளை அனுப்ப மாட்டேன்.”

ஒரு செக்கண்டுக்கு எல்லோருடைய முகத்திலும் இடம் மாறியது. சித்ரா அத்தையின் விரல்கள் தன் புடவையின் ஓரத்தை முடிச்சின. யுவன் மாமாவின் குரல் இன்னும் மேலேறியது. “சரி, நீயும் அவளும் சேர்ந்து சரி பண்ணிக்கோங்க. பிறகு பிரச்சினை வந்தா—”

“நாங்கத்தான் பாக்கறோம்,” காவியா சொன்னாள். அது அவள் வாயிலிருந்து தானாக வந்தது. அவள் ஏற்கெனவே பெரிய வாளியை தண்ணீர் நிரப்பி அருகே இழுத்துவந்திருந்தாள். அர்ஜுன் தொட்டிக்குள் இறங்கும் படிக்கட்டில் ஒரு கால் வைத்து நின்றான்; அவள் வெளியே நின்று தண்ணீர் ஊற்றி, சளியை துடைத்த துணியைப் பிடித்து இழுத்தாள். வேலை அசிங்கமானது, வாசனை குத்தியது, தோள் எரிந்தது. ஆனாலும் இப்போது அந்த வேலையின் கோடு இருவருக்கும் ஒன்றாக இருந்தது.

முதல் சுற்று கழிவு கீழே வீசப்பட்டது. இரண்டாவது சுற்றில் தொட்டியின் ஓரம் வழுக்கலாகி, காவியா தண்ணீர் ஊற்றிய கையுடன் பின்னே சரிந்தாள். பெரிய வாளி அவளது கால் அருகே புரண்டு மீண்டும் புதுசாகத் தண்ணீர் சிதறியது. அப்படித்தான் உச்சம் வந்தது. “பார்த்தீங்களா!” யுவன் மாமா கத்தினார். “இதுக்குத்தான் சொன்னேன். போகச் சொன்னதும் போகலை. இப்ப எல்லாத்தையும் மீண்டும் செய்யணும். அர்ஜுன், அவளை கீழே அனுப்பு. நீ ஒருவனே முடிச்சுடு.”

காவியா தண்ணீரில் நனைந்த பாதத்தோடு நின்றாள். இதுதான் அவளை அனுப்பிவிட சிறந்த தருணம். குடும்பத்தின் தீர்ப்பு, புதிய சிதறல், நேரக் குறை—எல்லாம் யுவன் மாமாவின் பக்கம். அர்ஜுன் ஒரு நொடி தொட்டிக்குள் இருந்து வெளியே வந்தான். அவள் குனிந்து வாளியைத் தூக்க முயன்றபோது, கைப்பிடி வெட்டியது. வலி முகத்தில் தெரிந்தது. அவள் அதை விட்டுவிடாமல் இன்னொரு முறை பிடித்தாள்.

அந்தச் சிறிய பிடித்தலே முடிவைத் திறந்தது.

காவியா முதலில் வாளியின் ஒரு கைப்பிடியைப் பிடித்து நேராக உயர்த்தினாள். தண்ணீர் அரைமட்டம்; ஆனாலும் பிளாஸ்டிக் வாளி பெரியது, வழுக்கலானது. “மேலே சுத்தமான தண்ணீர் இப்போவே போகணும்,” என்றாள் அவள், யாரையும் பார்த்தில்லாமல். “இதுதான் முதல்ல.”

அர்ஜுன் கீழே வைக்காமல் அவளருகே வந்து இன்னொரு கைப்பிடியைப் பிடித்தான். அவன் அவளைப் பார்க்காமல், யுவன் மாமாவைப் பார்க்காமல், வெறும் வாளியைச் செப்பனிட்டான். “நாம ரெண்டுபேரும் எடுத்துப் போறோம்,” என்றான்.

“அவசியம் இல்லை,” யுவன் மாமா சொன்னார், ஆனால் குரலில் முன் இருந்த அதிகாரத்தின் நிச்சயம் இல்லை.

இருவரும் ஏற்கெனவே நகர்ந்து விட்டார்கள். வாளி நடுவே ஊசலாடியது; தண்ணீர் விளிம்பில் நடுங்கியது. காவியா படிக்கட்டின் முதல் அசைவைக் கவனமாக எடுத்தாள். அர்ஜுன் அவளது வேகத்திற்கே தன் நடை சரி செய்தான். யாராவது கட்டளை கொடுத்தால் கேட்பார்களோ இல்லையோ என்று பார்க்கும் இடமே கிடைக்கவில்லை; ஏனெனில் இருவரின் கைகளும் ஒரே சுமையில் இருந்தன. திரும்பிக் கொண்டு வேலையைப் பிரிக்க முடியாத அளவுக்கு சுமை கண்முன் தெளிவாக இருந்தது.

மேல்தளத்திற்குச் செல்லும் குறுகிய படியில் அவர்கள் தோள் தோளாக நெருங்க வேண்டியிருந்தது. வாளி சுவரில் உரச, சிறிது தண்ணீர் மீண்டும் சிந்தியது. காவியா கை பலமாகப் பிடித்தாள். அவளது விரல்கள் சிவந்திருந்தன. அர்ஜுன் அவளது பக்கம் வாளியை சிறிது உயர்த்தினான்; சுமை மையம் அவளிடமிருந்து தள்ளிச் செல்லாமல், அவளோடு சமமாகப் பகிர்ந்தான். கீழே யாரோ ஏதோ சொன்னார்கள்; அது படிக்கட்டு மூலையில் சத்தமாய் வந்து நின்றது, ஆனால் இருவரும் பதில் அளிக்கவில்லை.

மேலே தொட்டிக்கருகே வந்து வாளியை இறக்கியபோது கூட அவன் கை விடவில்லை. காவியா துணியை மீண்டும் நீரில் நனைத்தாள்; அவன் தொட்டியின் அடியை இறுதி முறை துடைத்தான். இரண்டாவது சுத்தத் தண்ணீர், மூன்றாவது வாளி, நான்காவது—ஒவ்வொரு முறைவும் அவர்கள் தனித்தனியாக அல்ல, ஒரே சுழற்சியாக வேலை செய்தார்கள். யுவன் மாமா இன்னும் மேலே வரவில்லை. சித்ரா அத்தையின் அசைவு வாசலில் மட்டுமே இருந்தது. குற்றம் சுமத்த எளிதான இடம் இப்போது கையை நீட்டி பிரிக்க முடியாத வேலைக்குள் மாறி இருந்தது.

கடைசி வாளி காலியாகியதும், மாடி மேல் காற்று மட்டும் கேட்டது. தொட்டி கழுவிப் பளபளத்துவிட்டது என்று சொல்லத் தேவையில்லை; அது தண்ணீரின் வாசனையிலேயே தெரிந்தது. காவியா கீழே இறங்கத் திரும்பியபோது, பெரிய சுத்தம் செய்த வாளியை அவள் முதலில் இழுத்து தன் முன் கொண்டுவந்தாள். “இதை கீழே வைக்கணும்,” என்றாள்.

அர்ஜுன் ஒன்றும் பேசாமல் மற்ற கைப்பிடியைப் பிடித்தான்.

படிக்கட்டின் நடுப்பகுதியில் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் நின்றார்கள். கீழ்தளத்திலிருந்து வருகிற சமையல் வாசனையும், தொலைவில் ரெயில் ஓடும் ஒலியும், அவளது உள்ளங்கையில் உப்பு படிந்த வலியும் அங்கேயே இருந்தது. வாளி அவர்களுக்கிடையில் தொங்கியது. காவியாவின் கை முதலில் விடாமல் உறைந்தது; அடுத்த நொடியில் அவனது விரல்கள் கைப்பிடியில் இறுகச் சேர்ந்தன. சிறிது ஊசலாடிய பிளாஸ்டிக் கைப்பிடிகள் மெதுவாக அமைதியாகின.