சீமையில் நாமே நின்றோம்

“அந்த லெட்ஜரை அவள்கிட்டே விடாதே,” என்று சாந்தி அத்தை கையை நீட்டி சொன்னபோது, காயத்ரி இன்னும் பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் முனை அருகே நின்றுக்கொண்டிருந்தாள். உட்கார இடம் இருந்தது; ஆனால் அது உறவினருக்கு. வேலை செய்தவளுக்கு அல்ல. மூன்று மணி நேரமாக குளிர்ந்து வளையம் பிடித்த டீ கண்ணாடி கணக்குப் புத்தகத்தருகே இருந்தது. அவள் தோள்களில் நாள் முழுக்க ஓடிய சோர்வு சட்டை மடிப்புகளாகப் பிடித்திருந்தது. “வாசல் பட்டியல் ரேணுவிடம் இருக்கு. நீ kitchen பக்கம் போ.” அருண் மேசை மறுபுறம் இருந்து பதிவு புத்தகத்தை எடுத்துவந்து அவளிடம் கொடுக்க முனைந்தான். ஒரு கணம் அவன் கை மிக அருகே நின்றது; அவள் விரல்களைத் தொடும் தூரம். பிறகு திடீரென்று தன் முடிச்சை நினைத்தவனாக, அவன் மணிக்கட்டைச் சற்று இழுத்து, புத்தகத்தை மேசையின் விளிம்பில் வைத்தான். அந்தச் சற்றே நின்ற தூரம்தான் காயத்ரியின் உடம்புக்குள் கூர்மையாய் சென்று நின்றது.

சென்னையின் மடிப்புக் குடியிருப்புகள், மண்டபம், வீட்டு சடங்கு, வாடகை பாத்திரம், உணவு பரிமாறும் பக்கம்—இவை எல்லாம் சேர்ந்த சேவைத் துறையில்தான் காயத்ரி ஏழு வருடம் கழித்திருந்தாள். இந்த வீட்டிற்கும், இந்த வியாபாரத்திற்கும், சாந்தி அத்தையின் பெயருக்கும் முதுகெலும்பு அவள்தான். ஆனாலும் உறவினர் வந்த நாள்களில் அவள் பெயர் முதலில் அழிக்கப்படும். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி நடந்துகோ,” என்று அத்தை அடிக்கடி சொல்வாள்; அதற்கான பொருள், இந்த வீட்டின் மரியாதை காப்பது காயத்ரியின் முகம் மறைவதில்தான் என்று.

அன்று நிச்சயதார்த்தம் பார்க்க வந்தவர்கள் அதிகம். வாசல் அருகே செருப்பு வரிசை வெளியேறி படிக்கட்டில் போய் சேர்ந்தது. காயத்ரி சமையலறை, ஹால், பதிவு மேசை, மேல்தளம் என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் மெட்ரோ அட்டை மூலை தேய்ந்த பையை அடிக்கடி திறந்து மூடிக்கொண்டே சாவி, ரசீது, வரவு-செலவு சீட்டு எல்லாம் இடம் மாறச் செய்தாள். எங்குப் போனாலும் அருண் எதிரே வந்தான்; ஒருபோதும் முழுதாக நிற்கவில்லை. “மேலே பூஜை தட்டுகள் ரெடி ஆச்சா?” “ஆச்சு.” “மாடி அறை சாவி?” அவள் நீட்டினாள். அவன் வாங்கினான். கதவுச்சட்டம் இருவருக்கும் நடுவே நின்றது. அவன் தோள் மரச்சட்டத்தில் தடவி நின்று, அவளை வழியளிக்கக் காத்தான். அவள் கடந்து சென்றபோது, அவன் மூச்சு கூட தாண்டாமல் தன்னையே அடக்கிக்கொண்டதை அவள் கேட்கிற மாதிரி இருந்தது.

அந்த அடக்கம் காயத்ரிக்குப் புதியதல்ல. ஆனால் அது குளிர்ச்சியா, கணக்கா, பயமா என்று அவளால் வாசிக்க முடியாமல் போனது. அருண் சாந்தி அத்தையின் அண்ணன் மகன். வியாபாரம் வளர்த்தவன். எல்லாரிடமும் அளவான குரல், சரியான இடைவெளி, சடங்கு வீட்டில் தேவையான மரியாதை. காயத்ரியிடம் மட்டும் அவன் எப்போதும் அரை அடி கூடுதல் தூரம் வைத்திருந்தான். அதுவே அவளுக்கு அவமானமாகத் தோன்றிய நாட்கள் இருந்தன; பிறகு பழக்கமாகிவிட்டது. ஆனால் இப்போது, அந்தத் தூரம் ஒவ்வொரு தடவையும் உடையும் முனையில் நின்று திரும்பிக்கொண்டிருந்தது.

மதியத்துக்கு முன், வாசல் கணக்குப் புத்தகத்தை ரேணுவிடம் ஒப்படைக்கச் சாந்தி அத்தை அனைவரும் கேட்கும்படி சொன்னாள். “இனி வீட்டுக்குள்ள விஷயம் வீட்டுக்கார பொண்ணு பார்த்துக்கட்டட்டும். வெளிப்படையாகவே நல்லா இருக்கும்.” ரேணு சிரித்தாள்; காயத்ரியைப் பார்த்து அல்ல, அவள் இடத்தைப் பார்த்து. அருகில் இரண்டு மாமிகள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர். “அவளும் ரொம்ப நாளாச்சே இங்க.” “அதுதான். அளவு தெரியணும்.” காயத்ரி புத்தகத்தை நீட்டினாள். அவள் முகத்தில் எந்தச் சலனமும் இல்லாத மாதிரி வைத்திருந்தாள். ரேணு எடுத்துக்கொள்ள கையை நீட்டின அந்த நொடி, அருண் நடுவே கை போட்டான். புத்தகம் ரேணுவின் கைக்குச் செல்லாமல், அவன் அதைத் திருப்பி காயத்ரியின் பக்கமே மேசையில் வைத்தான். அதுவும் அல்ல—வாசல் சாவி கொத்தையும் அதே புத்தகத்தின் மேல் வைத்து, எல்லாரும் பார்க்கும் முன்பாகச் சொன்னான்: “வாசல் வரவு, உள்ளே வருபவர் பட்டியல், பணம்—இவை எல்லாம் காயத்ரிதான் பார்க்கணும். யாராவது உள்ளே வரணும்னா அவள்கிட்ட சொல்லுங்க.”

ஒரு நொடி யாருமே பேசவில்லை. சாந்தி அத்தை மட்டும் உடனே சிரிப்பை மீட்டாள். “அடடா, நானே சும்மா சொன்னேன். நீ இவ்வளவு பெரியதாக்கிக்காதே.” “பெரியதில்லை அத்தை,” என்றான் அவன். குரல் இன்னும் மெல்லியதுதான்; ஆனாலும் பின்வாங்கவில்லை. “கணக்கை மத்தவங்க கைக்கு மாற்றக்கூடாது.” காயத்ரி புத்தகத்தைத் தொட்டபோது, அதன் மூலையில் அவன் விரல் வெப்பம் இருந்தது. அவளுக்கு உடனே நிம்மதியும் கோபமும் ஒன்றாக வந்தன. இவ்வளவு நாள் அவன் பார்த்திருந்தானா? பார்த்திருந்தும் மௌனமா இருந்தானா?

அதற்குப் பதில் அத்தையின் முகத்தில் வந்தது. அடுத்த ஒரு மணிநேரத்திலேயே பழி வாங்கும் முறையை அவள் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டாள். ஹாலில் பெரியவர்கள் உட்காரும் வரிசையில் காயத்ரிக்குச் சின்ன ஸ்டூல் கூட வைக்கப்படவில்லை. “நீ வாசல் அருகே நில். பெண்கள் வரும்போது நேரா உள்ளே கொண்டு போ. இங்கே உட்கார்ந்தா தவறாகத் தெரியும்,” என்றாள். ‘தவறாக’ என்ற சொல்லை நாக்கில் மெதுவாக உருட்டினாள்; போதும், அருகில் இருந்தவர்கள் கேட்டு கொள்ள. பிறகு இன்னும் கீழ்த்தரமாக, “அருண், மேலே அந்த அறைக்கு நீ போகாதே. காயத்ரி போய் பார்த்துக்கட்டட்டும். இப்ப எல்லாரும் உன்னைப் பாத்துக்கிட்டிருக்காங்க,” என்று சொன்னாள். ஒவ்வொரு சொல்லிலும் குற்றச்சாட்டை அள்ளி வைத்தாள்.

அருண் அங்கேயே நின்றான். எதிராகச் சொல்ல முடியவில்லை; சொன்னால் அதே சந்தேகத்துக்கு உணவு. அவன் தாடை இறுகியது மட்டும் காயத்ரிக்கு தெரிந்தது. அவளுக்கோ தோள் எலும்பு வரை சூடு ஏறியது. இந்த வீட்டுக்காக சமைத்தவர்கள் தண்ணீர் கூட குடிக்காமல் நின்ற நேரம் அவளுக்கு தெரியும்; இந்த வீட்டுப் பெயர் காக்க எத்தனை கணக்குகளைச் சரி செய்தாள் என்பதும் தெரியும். ஆனால் ஒரு பெண்ணை அடக்க மிக எளிய வழி இன்னும் இதுதான்—அவள் வேலைப் பொறுப்பைத் தீண்டாமல், அவள் நிற்கும் இடத்தை மட்டும் ஒழுக்கத்தின் பெயரில் குறைத்து விடுவது.

மாலை நகரும் போது கூட்டம் இன்னும் அதிகமானது. வெளியில் இருந்து வந்த கேட்டரிங் பையன்கள் தவறான பாத்திரங்களை மேல் அறைக்குக் கொண்டு சென்றனர். காயத்ரி சாவி எடுத்து மேலே போனாள். அதற்குள் சாந்தி அத்தை, “ரேணு, நீயும் போ. அவள் ஒன்னா போகாதே,” என்று சொன்ன குரல் அவளுக்குப் பின்னால் வந்தது. ஆனால் கீழே வந்தவர்கள், புகைப்படக்காரன், சடங்கு பொருட்கள் எல்லாம் சேர்ந்து குழப்பமாகி, ரேணு வேறு வழியாய் இழுக்கப்பட்டாள்.

மேல்தள வராண்டா வெறிச்சோடி இருந்தது. காயத்ரி கதவு திறந்து பாத்திரங்களைச் சரி செய்து கொண்டிருந்தபோது, பின்னால் மெதுவாய் காலடி வந்தது. திரும்பிப் பார்த்தாள். அருண். “அத்தை உன்னை வரக்கூடாதுன்னு சொன்னாங்க,” என்றாள் அவள். “தெரியும்.” அவன் கதவை முழுக்க மூடவில்லை; திறந்த விலகலில் வெளிச்சம் நீளமாக வந்து தரையில் படுத்திருந்தது. “அதனால்தான் இப்ப வரணும்.” அவளின் கையில் இருந்த பட்டியலை அவன் பார்த்தான். “கீழே இன்னொரு பக்கம் கூட்டம் திரும்புது. நீ ஒன்னா எல்லாத்தையும் சமாளிக்க முடியாது.” “இது புதுசா?” அவன் அமைதியாக நின்றான். அந்த அமைதி மன்னிப்பு கேட்க வராத ஒருவருடையது. தாமதமாக வந்த உண்மையின் சுமை மாதிரி.

அந்த நேரத்தில்தான் கீழே இருந்து சாந்தி அத்தையின் கூச்சல் மீண்டும் எழுந்தது. “காயத்ரி! எங்கே இருக்கே?” அதன் பிறகு மற்றொரு குரல், குறைத்துக் கூறிய நச்சு: “அவளை மேலே யாருடன் அனுப்பின?” காயத்ரியின் முதுகெலும்பு நேராயிற்று. அருண் ஒரு அடி முன்னே வந்தான். அது உதவிக்காக வந்த அடி இல்லை; நீண்ட நாள் தன் இடத்திலேயே நின்றவன் இனி அப்படியே நிற்க முடியாமல் வந்த அடி. “நீ கீழே போ,” என்றாள் அவள். “இப்ப நான் போனா—” “அதைதான் அவங்களுக்கு வேணும்.” அவன் கை ஓரளவு உயர்ந்தது; அவள் தோளைத் தொட்டிருக்கும். ஆனால் அவன் மறுபடியும் தன்னை நிறுத்திக்கொண்டான். அந்த நிறுத்தம் இப்போது காயத்ரிக்கு குளிர்ச்சியாகத் தெரியவில்லை. அது அவளைப் பாதுகாக்கச் செய்யும் கொடுமையான பயிற்சி போலத் தெரிந்தது.

கீழே இறங்கியதும் அவமானம் நேராக வந்தது. “வாசல் பதிவு எல்லாம் இருந்தும் யார் எங்கே போறாங்கன்னு தெரியலையா?” என்று சாந்தி அத்தை சிரிப்போடு கேட்டாள். பெரியவர்கள் முன் காயத்ரியை நேராகச் சுட்டிக்காட்டவில்லை; ஆனால் அவளையே குறித்தாள். “வேலை பார்த்தா போதும். எல்லா இடத்திலும் உரிமை எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.” அந்த வாக்கியம் காயத்ரியின் கன்னத்தில் அடித்தது. அவள் பதில் சொல்லவில்லை. லெட்ஜரை எடுத்துக்கொண்டு வாசல் மேசையருகே நின்றாள். அருண் ஒருமுறை கூட அவளைக் காண்பதில்லை போல விலகி நின்றான். அதுவே இப்போது அவளுக்குப் புரிந்தது—அவன் பேசாமல் இருப்பது ஒத்துழைப்பு அல்ல; வெளிப்படையான காப்பு. ஆனால் அது கூட காயப்படுத்துவதுதான். காப்பவரின் மௌனம், காயப்படுத்துவோரின் வார்த்தைகளைவிட எப்போதோ மோசமாக இருக்கும்.

இரவு பத்து மணிக்குப் பிறகு வீடு மெதுவாக காலியானது. பாத்திர ஓசை பின்வாசலுக்கு நகர்ந்தது. மாடி அறைகளில் வைத்திருந்த தாம்பூலப் பைகள், மீதிப் பூமாலைகள், ரசீது கவர்கள்—அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள காயத்ரி மீண்டும் மேலே சென்றாள். நீண்ட நாள் நின்ற சோர்வால் அவள் காலணியின் பின்னங்கால் ஓரமாக தேய்ந்திருந்தது. குளியலறை அருகிலுள்ள சிறிய கழுவும் இடத்தில் சுவரோடு ஒட்டிய நீளக் கண்ணாடி ஒன்று இருந்தது; அதன் கீழே ஸ்டீல் தட்டில் அரை வற்றிய நீர்த்துளிகள். மின்விளக்கின் மஞ்சள் நிழல் கண்ணாடி விளிம்பில் துடித்தது.

அவள் கைகளை கழுவி, முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்தாள். கீழே விழுந்த மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனை, சாம்பிராணி கருகிய வாசலோடு கலந்து இருந்தது. பின்னால் கதவுச்சரிவில் ஓர் அசைவு. அவள் திரும்ப வேண்டாமென்று முடிவு செய்தபோதே, கண்ணாடியிலே அவன் பிரதிபலிப்பு தெரிந்தது. வாசல் வரையில்தான் வந்திருந்தான். உள்ளே நுழையாமல். “காயத்ரி,” என்றான். குரல் குறைந்து இருந்தது; இப்போது யாரும் கேட்காத அளவுக்கு. அவள் பதில் சொல்லவில்லை. கண்ணாடியில் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். நாள் முழுக்க கட்டியிருந்த அடக்கம் தளர்ந்திருந்தது. “நான் முன்னாடியே நிறுத்தணும்,” என்றான். “அத்தை உன்னை இப்படிச் செய்வதை—” “நிறுத்தின?” அவள் கேட்டாள். அது கேள்வி இல்லை; வெட்டு. அவன் ஒரு மூச்சு விட்டான். “இன்று மட்டும் இல்ல.” அதுதான் உண்மை. அவளுக்கு திடீரென்று புரிந்தது. அவன் ஒவ்வொரு தடவையும் தூரம் வைத்தது வெறுப்பு இல்லை. தன் பக்கம் வருவதை யாரும் கண்டு கதையாக்காதபடி அவளை விலக்கி வைத்த கொடூரமான ஒழுக்கம். தாமதமானது, காயப்படுத்தியது; ஆனாலும் பொய்யில்லை.

அவன் இன்னும் ஒரு அடி முன்னே வந்தான். கண்ணாடியில் இருவருக்கும் நடுவே மெல்லிய வெளிச்சக் கோடு மட்டும் இருந்தது. அவன் கை உயர்ந்தது—முகத்தைத் தொட அல்லவோ, தண்ணீர் சொட்டிய அவள் கன்னம் அருகே நின்ற பூமாலைத் துளியை எடுக்க அல்லவோ, அல்லது அவள் முழு நாளும் தாங்கியதை ஒரே தடவையில் ஒப்புக்கொள்ள அல்லவோ. காரணம் எது இருந்தாலும், அந்த அடி கடந்துவிட்டால் எல்லாவற்றுக்கும் பெயர் வந்திருக்கும். வீட்டுக்குள் இல்லாவிட்டாலும், அவள் உடம்புக்குள். காயத்ரி திரும்பி, அவன் மணிக்கட்டைப் பிடித்தாள்.

அவன் உடனே நின்றான். அவள் விரல்கள் அவன் தோல் மீது இறுகிப் பட்டன; அது அழைப்பு இல்லை, தள்ளுதலும் இல்லை. பிடித்து நிறுத்தும் உரிமையை அவள் முதன்முறையாக எடுத்துக் கொண்டாள். இருவருக்குமிடையில் குளியலறை வாசல் கல் எல்லை, கண்ணாடியில் இரண்டு நிழல்கள், மேலிருந்து சிணுங்கும் விசிறி ஒலி—அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் கூர்மையடைந்தன. “இங்குதான்,” என்றாள் அவள் மெதுவாக. வேறு விளக்கம் ஒன்றுமில்லை. அவன் கண்கள் அவள் கையை நோக்கி தாழ்ந்தன; ஆனால் அவள் விடவில்லை. அந்த ஒரு நொடி முழு நாளின் அவமானம், அவன் தாமதம், அவள் விழுங்கிய கோபம், அவன் காட்டிய ஒரே வெளிப்படையான பாதுகாப்பு—அனைத்தும் அந்த மணிக்கட்டில் சேர்ந்திருந்தது. “நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்,” என்று அவள் இன்னும் மெதுவாகச் சொன்னாள். “அதனால்தான் இங்குதான்.”

பிறகு அவள் தன் விரல்களை அவன் மணிக்கட்டிலிருந்து அவிழ்த்தாள். ஒரு அடியளவு பின்வாங்கினாள். இடைவெளியை அவளே மீண்டும் வைத்தாள்—இந்த முறையாவது அவளின் விதியில், அவளை அழிக்கும் விதியில் அல்ல. பேசாமல், கண்ணாடியிலே அவன் பிரதிபலிப்பு தங்கிய வரையிலேயே அவள் நின்றாள்; அதன் பின் முகத்தைச் சற்று விலக்கினாள்.

கண்ணாடி கோட்டில் அவள் மூச்சு மெதுவாகப் படிந்து, மங்கலான பனித்துண்டாய் ஒரு கணம் நின்றது; வெளிச்ச நிழலுக்குள், அந்த மங்கல் வெட்டிய காற்றில் சற்று தங்கி இருந்தது.