அவனுக்காக வைத்த மேடை அவனைத்தான் விழுங்கியது

“காவேரி, கத்தியை வச்சுடு—ஸ்டேஜ்ல அர்ஜுன் தான் நிற்பான்,” என்று வசுந்தரா மாமி அவள் முன் வைத்திருந்த நீண்ட பிளேட்டிங் ட்வீஸரை எடுத்துக் கொண்டு அர்ஜுனின் பக்கம் தள்ளினாள். டெமோ மேசையின் நடுவில் காவேரி ஒழுங்காக அடுக்கியிருந்த மல்லி எண்ணெய் துளி பாட்டில், கருவேப்பிலை தூள், மைக்ரோகிரீன்ஸ் எல்லாம் அவன் முன் திரும்பின. அவளுக்காக அச்சடித்த பெயர்ப் பலகையை ஒரு உதவி பணியாளர் குனிந்து எடுத்துவிட்டு, “சப்போர்ட்,” என்று சொல்லி பின்புற இன்டக்‌ஷன் அடுப்பருகே வைத்தான்.

சென்னையின் வர்த்தக மண்டபத்துக்குள் ஏர்-கண்டிஷன் குளிர் இருந்தாலும், காவேரியின் சட்டை தோள்களில் நாள் முழுக்க ஓடிய சுருக்கம் விடாமல் இருந்தது. காலையில் மெட்ரோவில் வந்தபோது பையில் வைத்திருந்த பயண அட்டையின் கிழிந்த விளிம்பை அவள் விரலால் அறுத்துக்கொண்டே இந்த சிக்னேச்சர் சீக்வென்ஸை மனப்பாடம் செய்திருந்தாள். மூன்று வாரமாக இதுக்காகவே அவள் இரவு வேளையும் பார்த்தாள்; சேவைத் துறையில் மேடை கிடைக்கிறது என்றால் சமையல் திறமை மட்டும் இல்லை, யார் முன்னால் நின்றாய், யார் உன்னை பார்த்தார்கள் என்பதும் அங்கே சம்பளம் போல மதிப்பு. அதனால்தான் இன்று அவளுடைய அப்பாவும் சித்தியும், “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும், பையன் நல்ல செட்டில்,” என்று அர்ஜுனை பார்த்து பேசிக் கொண்டே முதல் வரிசை ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

அர்ஜுன் கோட்டை கழற்றிப் பக்கத்து நாற்காலியில் வீசினான். “நீ ப்ரீப் பண்ணினதெல்லாம் எனக்கு தெரியும்,” என்று அவளிடம் சொல்லாமல், அவள் மேசையில் வைத்திருந்த குறிப்பேட்டைத் திறந்து ஒரு பார்வை போட்டுவிட்டு மூடினான். பிறகு மைக்கில் சிரித்தான். “இது நம்ம ஷோஸ்டாப்பர் மெனு. நான் லைவ்ல கட்டிக்காட்டறேன்.” அவன் “நம்ம” என்ற இடத்தில் அவளை நோக்கவே இல்லை.

அவள் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லவில்லை. ஸ்டேஜ் எட்ஜில் வைக்கப்பட்டிருந்த குளிர்ந்த தேநீர் கப் கீழே பழுப்பு வளையம் விட்டிருந்தது; அது எவ்வளவு நேரம் யாரோ காத்திருக்க வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதுபோல அங்கே நின்றது. அர்ஜுன் சூடான சட்டியை எடுத்துக் கொண்டு பான் சாஸுக்கு பட்டர் சேர்க்கும் போது, அவன் கை சற்றே உயரமாகப் போனது. நெய் உடைந்து எண்ணெய் பிரிந்து கருமையாகப் போகும் அந்த நொடியில் காவேரி பின்பக்கம் இருந்து ஒரு ஸ்டீல் கிண்ணத்தை அவன் முழங்கைக்குக் கீழே சொருகி, மற்ற கையால் தீயை அரை அளவுக்கு குறைத்தாள். “இப்போ,” என்று மட்டும் சொன்னாள். அவன் சாஸை கீழே இறக்கியதும் உடைதல் தவிர்ந்தது.

முன் வரிசை ஓரத்தில் நின்றிருந்த நிதீஷ்—இவெண்ட் ஒழுங்குபடுத்துபவர்—அவளுடைய கையைப் பார்த்தான். அவன் கண் அவள்மீது நின்ற நேரம் அர்ஜுனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. வசுந்தரா மாமி உடனே மைக்கில்லாத கோபத்தில், “ஸ்டேஜ்ல ஏறாதேன்னே சொன்னேன்ல?” என்றாள். காவேரி திரும்பிப் போனாள்; ஆனாலும் அருகிலிருந்த இரு ஹோட்டல் வாங்குபவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சற்றே முகம் மாற்றி பார்த்ததை அவள் கண்டாள். முதல் விரிசல் அங்கேதான் விழுந்தது.

“பிளேட்டிங் கம்ஸ் லாஸ்ட்டு,” என்று அர்ஜுன் பெருமூச்சோடு சொன்னான். அவன் குரல் தைரியமாக இருந்தது; கைகள் இல்லை. சிக்னேச்சர் டிஷின் மையம் மிளகு-சாம்பார் குறைப்பில் வேக வைத்த சீர் மீன், அதன் மீது எலுமிச்சை தோல் நறுக்கு, பக்கத்தில் புகை பிடித்த கத்தரிக்காய் மசியல், கடைசியில் சூடான கருவேப்பிலை நுரை. அந்த நுரை வந்து அமர வேண்டிய வெப்பத்தைக் காவேரி விரலால் தெரிந்து கொள்ளும். அர்ஜுன் கண்ணால் ஊகித்தான்.

“போம்,” என்று கூறி அவன் நுரையை இயக்கும் கானிஸ்டரை அழுத்தியதும் மெல்லிய வெள்ளை ஒட்டையாக வர வேண்டிய கலவை துப்பிவிட்டது. முதல் பிளேட்டின் விளிம்பில் கட்டி விழுந்தது. இரண்டாவதிலோ நுரை உட்காராமல் நீராக ஓடியது. முன் வரிசை ஓரத்தில் நின்றிருந்த சித்தி உட்கார்ந்த நிலையில் உடலை முன்னே தள்ளினாள். நிதீஷ் ஒரு படி ஸ்டேஜ்க்கு அருகே வந்தான். அர்ஜுன் மறைக்க சிரித்தான். “லைவ்ல இப்படி சின்ன மாறுதிகள்—”

அந்த நேரம் கானிஸ்டர் அவன் கையிலிருந்து சற்றே சுழன்று, சூடான நுரை நேராக இண்டக்‌ஷன் மேல் சிந்தியது. ச்ச்ச் என்ற ஒலி மைக்கில் பெரிதாக அடித்தது. அவன் உடனே காவேரியை நோக்கி, “டவல்!” என்று கட்டளையிட்டான்; அவன் குரலில் முதல்முறையாகப் பிடிப்பு தெரிந்தது.

காவேரி துணியைத் தூக்கவில்லை. அவள் நேராக மேசைக்குள் நுழைந்து கானிஸ்டரை அவன் கையிலிருந்து எடுத்தாள். “கலவை குளிர்ந்துடுச்சு. ஜெலட்டின் ஓடியிருக்கு,” என்று மைக்கின்றி சொன்னாள். அவன் முன்னால் இருந்த சிறிய பாத்திரத்தை வாசனை பார்த்து, “வெப்பம் தவறியது,” என்று முடித்தாள். அவள் பின்புற பனிக்கிண்ணத்தில் இருந்த மாற்று கலவையை எடுத்துக் கொண்டு, கானிஸ்டர் வாயை வேகமாகத் திறந்து, அடைப்பில் சிக்கிய நுரைத் துகள்களை நகத்தால் எடுத்து துணியில் துடைத்தாள். அவளுடைய இயக்கம் அவ்வளவு சீக்கிரம் இருந்தது, அங்கே உட்கார்ந்திருந்தவர்கள் மைய மேடையை விட அவள் கைகளையே பார்த்தார்கள்.

“காவேரி,” என்று நிதீஷ் மைக்கின்றி, ஆனால் கேட்கும் அளவுக்கு சொன்னான்.

அவள் அவனை நோக்கிப் பார்க்காமல், “தீ மூணு வரை மட்டும்,” என்றாள். அது யாருக்கென்று சொல்லப்பட்டது தெளிவாக இருந்தது. அர்ஜுன் ஒரு கணம் அப்படியே நின்றான். அவன் மைக்கைப் பிடித்த கை வெறுமனே தொங்கியது. முன் வரிசை ஓரத்தில் இருந்த முகில்—ஒரு பெரிய கேட்டரிங் சங்க உரிமையாளர்—தன்னுடைய காலைக் குறுக்கி வைத்திருந்ததை நேராகப் போட்டுக் கொண்டு எழுந்து நின்றான். வழக்கமாகக் கைகளைப் பின்னால் போட்டுக்கொண்டு நிற்பவன், இப்போது மேசைக்கருகே வர aisle வழியாக முன் வந்தான்.

காவேரி கானிஸ்டரை மீண்டும் சார்ஜ் செய்து, ஒரு வெற்று தட்டில் சோதனை கோடு இழுத்தாள். இம்முறை வெள்ளை நுரை தடியில்லாமல், ஜன்னல் கண்ணாடியில் மூச்சு பனி படர்வது போல அமைதியாக அமர்ந்தது. பின்வாசலில் தட்டுகள் தூக்கும் பணியாளர்கள் கூட தங்கள் நகர்வை மெதுவாக்கினர். அர்ஜுன் அவள்மீது சாய்ந்து, “நான் தான் carry பண்ணுறேன்,” என்று பற teethகிடையே சொன்னான்.

அவள் கானிஸ்டரை அவனிடம் தரவில்லை. அதற்கு பதிலாக, அவன் முன்னால் இருந்த மையத் தட்டையைத் தன்னுடைய பக்கம் இழுத்தாள். அந்த சிறிய அசைவு மேடையிலேயே இருக்கை மாறியது போல தெளிவாகத் தெரிந்தது. வசுந்தரா மாமி உடனே, “அர்ஜுன், நீ செய்,” என்று சொன்னாள்; ஆனால் அவளுடைய குரல் மைக்கில் இல்லை, யாரும் அதைத் தொடரவில்லை.

காவேரி முதல் மீன் துண்டை சூடான குறைப்பின் மேல் வைத்தபோது, அவள் விரல்கள் நடுக்கமின்றி இருந்தன. எலுமிச்சை தோலை அவள் மேல் உயரத்தில் இருந்து அல்ல, மீனின் வெப்பத்திற்கு இணையான தூரத்தில் விட்டாள்; நறுக்கு பறந்து போகாமல் மையத்தில் அமர்ந்தது. கத்தரிக்காய் மசியலை ஒரே சுழியில் தட்டின் ஓரமாக இழுத்து மெருகூட்டினாள். கருவேப்பிலை நுரையை மூன்று சுவாச இடைவெளியில் அமைத்தாள்—முதல் துளி, ஓய்வு, கோடு, முடிவு. அங்கே இருந்தவர்கள் சுவையைக் காணவில்லை; ஆனாலும் யார் இதை உருவாக்கத் தெரியும், யார் மேடைக்கு மட்டும் உடை அணிந்திருக்கிறார் என்று பார்வையால் உணர்ந்தார்கள்.

அர்ஜுன் தன்னைக் காப்பாற்ற முயன்றான். “நம்ம டீம்ல—” என்று மைக்கை உயர்த்தினான். காவேரி அவன் வாக்கியத்தை நிறுத்திப் பேசவில்லை; அவள் இரண்டாவது பிளேட்டில் மீன் தோலின் குருமையை கேட்கும் அளவுக்கு மெதுவாக மேசையைத் திருப்பினாள். மைக் அவளிடம் இல்லை; ஆனாலும் அவள் செய்கிற ஒவ்வொரு அசைவும் விளக்கத்தை விட ஜொலித்தது. நிதீஷ் ஸ்டேஜ் மேலே ஏறி, அர்ஜுனின் கையிலிருந்த வயர்லெஸ் மைக்கை வாங்கிக் கொண்டு பக்கத்து ஸ்டாண்ட் மீது வைத்தான். அவன் அதை காவேரிக்கு கொடுக்கவில்லை. அவளுக்குத் தேவையில்லை என்பதுபோல.

முன் வரிசை ஓரத்தில் இருந்த அவளது அப்பா நாற்காலியின் கைப்பிடியை விட விட்டார். சித்தி இதுவரை அர்ஜுனை பார்த்திருந்த முகத்தைத் திருப்பி, காவேரியின் கையிலிருந்த ட்வீஸரைப் பார்த்தாள். வசுந்தரா மாமி குளிரில் கூட நெற்றி வியர்க்க ஆரம்பித்தது. அவள் அருகிலிருந்த ஒருத்திக்குச் சும்மா ஏதோ சொல்ல முயன்றாள்; அந்தப் பெண் கேட்டுக்கொள்ளாமல் பிளேட்டின் மீது விழித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“சிக்னேச்சர் பைனல் செட்,” என்று முகில் நேராகச் சொன்னான். மைக்கின்றி சொன்னாலும், அப்போதிருந்த அமைதியில் அது மைய அறிவிப்பைப் போல விழுந்தது. அவன் மேடைக்குச் சற்றே முன் வந்து நின்றான். “இதை முடிப்பது யார்? அவங்க பெயரில்தான் நாளைக்கான கல்யாண சீசன் டேஸ்டிங் ஸ்லாட் போகும்.”

அதுதான் அர்ஜுனுக்கு கடைசி தாங்கல். “சார், நான் தான்—பேஸிக் காம்போனன்ட்ஸ் எல்லாம் நான்—” என்றான். அந்த “நான்”யில் முந்தைய பொலிவு இல்லை; ஓரமாக உடைந்த பாத்திரத்தின் மணி. அவன் கை இன்னும் காலியாகவே இருந்தது. மேசையின் மையத் தட்டு, கானிஸ்டர், ட்வீஸர் எல்லாம் காவேரி முன்.

அவள் தலைக்கூட தூக்கவில்லை. மூன்றாவது தட்டில் நுரை அமர வேண்டிய இடத்தில் ஒரு சிறிய பச்சை எண்ணெய் வட்டம் போட்டாள். அதன் நடுவில் வெப்பம் சரியான மீனை வைத்து, தோலின் கருமையை உடைக்காமல் ஓரமாகச் சாய்த்தாள். பிறகு முதல் தட்டிலிருந்த தவறிய கறையை ஒரு துணியால் துடைத்து, அதை மீண்டும் புதிய பிளேட்டாக மாற்றினாள். தவறு நடந்த இடத்தையே மறுபடியும் வெற்றிக்கான மேடையாக்கி விட்டாள். முன் aisle-ல் நின்றவர்கள் ஒரே நேரத்தில் மூச்சை இழுத்தார்கள்.

அர்ஜுன் அவள் அருகே வர முயன்றான். நிதீஷ் கையை நீட்டி, மேசையின் கோடு வரை அவனை நிறுத்தினான். அது பெரிய தள்ளல் இல்லை. ஆனாலும் எல்லோருக்கும் தெரியும் அளவுக்கு அவன் வழி அங்கே முடிந்தது. வசுந்தரா மாமி “நிதீஷ், இது எப்படிப்பா—” என்று ஆரம்பித்தாள். அவன் அவளை நோக்காமல், முகிலிடம் மட்டும் பார்த்தான்.

முகில் முதல் தட்டின் முன் நின்றான். இரண்டாவது தட்டு, மூன்றாவது தட்டு, திருத்திய முதல் தட்டு—மூன்றையும் ஒரே வரிசையில் பார்த்தான். பிறகு அர்ஜுன் பக்கம் ஒரு கணம் பார்த்து, மீண்டும் காவேரி பக்கம் திரும்பினான். “நாளை காலை ஆறு மணிக்கு என் கோட்டையில் டேஸ்டிங். மேடை யாருடையது என்று இப்போதே போடுங்க,” என்றான்.

நிதீஷ் காத்திருக்கவில்லை. டெமோ மேசையின் கீழே வைக்கப்பட்டிருந்த பெயர்ப் பலகையை எடுத்தான். “அர்ஜுன்” என்று இருந்த பலகை ஸ்டாண்ட் மீது சற்றே ஆடிக் கொண்டிருந்தது. அதை அவன் கீழே இறக்கி, அருகிலிருந்த உதவி பணியாளரிடம் இருந்த மார்க்கரால் வெற்று பலகையில் பெரிய எழுத்தில் “காவேரி” என்று எழுதிப் மேசையின் முன் சொருகினான். அந்தச் சிறிய வெள்ளைப் பலகை இடம் மாறிய உடன், அர்ஜுன் இதுவரை நின்றிருந்த உயரம் காற்று விட்ட பலூன் போல இறங்கியது.

காவேரி கடைசி தட்டின் ஓரத்தில் மல்லி எண்ணெய் இரண்டு துளி மட்டும் வைத்தாள். அதிகம் வைத்தால் காட்டிக்கொள்வது; குறைவாக வைத்தால் பயம். சரியான அளவு வைத்தவர் தான் உரிமையாளர். பின்னர் ட்வீஸரை மேசையின் வலப்புறம் நேராக ஒழுங்குபடுத்தினாள். நிதீஷ் மெதுவாக, அவளுக்கே கேட்கும் அளவில், “மைக்?” என்று கேட்டான்.

“வேணாம்,” என்றாள் அவள்.

அவள் ஒரு படி பின்வாங்கி, தட்டுகளின் முன் நின்று மூச்சை ஒழுங்குபடுத்தினாள். மானிட்டர் வெட்ஜ் ஓரத்தில் ஒலியில்லா கரகரப்பு இன்னும் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவள் குனிந்து கானிஸ்டரை அணைத்துவைத்து, மேசைத் துணியின் மடிப்பைச் சரிசெய்தாள். பிறகு நேராக நின்றபோது அவளுடைய மூச்சு மைக்கின்றி அருகிலிருந்த கருவியில் பிடிபட்டு சிறு ஈர ஒலியாக வந்தது; அடுத்த கணம் அந்தப் பின்னொலி தட்டையாக இறந்து போனது.