வாசலில் நிறுத்தியவர்கள் பாஸ் கேட்டு நின்றார்கள்

“அங்கே இல்ல, பக்கத்துல இருக்கும் பிளாஸ்டிக் நாற்காலி மூலையில உட்காருங்க,” என்று கயிறு தடுப்பைத் தள்ளிய காவல்காரன் நிலாவின் கைப்பையில் மோதினான். அவள் கையில் இருந்த குளிர்ந்து போன இட்லி பெட்டி சாய்ந்து திறந்து, தேங்காய் சட்னி மூடியின் ஓரம் வழிந்து விரலில் ஒட்டியது. மண்டபத்தின் முன் பிக்கப் வழியிலே பெரிய கார்கள் ஒன்று பின் ஒன்றாக வந்து நிற்க, மல்லிகைப்பூவும் பெட்ரோல் புகையும் கலந்த காற்றில் வருணின் மாமா செந்தில் குரல் மட்டும் தெளிவாகக் கேட்கப்பட்டது. “இந்த லேன் மணமகன் வீட்டார். அவங்க பக்கம் நிக்கணும்னா அந்தஸ்து தெரியணும்.”

நிலா எதுவும் பேசவில்லை. இரவு முழுக்க சேவைத் துறையிலிருந்து நேராக வந்த உடல் இன்னும் கடினமாக இருந்தது; சட்டை மடிப்பில் சுருக்கம், தோளில் கயிறு பை ரேகை, காலணிக்குள் நின்ற வெப்பம். அவளும் வருணும் ஏற்கெனவே குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் உறவு. அதனால்தான் இன்று அவளை அங்கே நின்றுகொண்டிருக்க வைப்பது சின்ன அவமானமல்ல; “எந்த இடம் உனக்கு கிடைக்கும்” என்று பொதுவெளியில் கோடு இழுப்பது.

“மாமா, நிலா நம்ம ஆள்,” என்று வருண் மெதுவாகச் சொன்னான்.

“நம்ம ஆள் என்றா எல்லாரும் வாசலிலே வர முடியுமா?” செந்தில் கையை நீட்டி வருணை பின்செலுத்தினான். “முதல் கார் பெரியவர்களுக்கு. அடுத்தது மணமகளின் சித்தப்பா குடும்பம். அவங்க பேரு லிஸ்ட்ல இருக்கு. இவளுக்கு அப்புறம் பார்ப்போம்.”

அதைச் சுற்றி நின்ற உறவினர்கள் வேறு பக்கம் பார்த்தது போல நடித்தார்கள். ஒருத்தி தன் பொன்னாலங்காரத்தைத் திருத்திக்கொண்டாள். இன்னொருத்தர், “சின்ன விஷயம் தான்டா,” என்ற முகத்தோடு சிரித்தார். காவல்காரன் கூட நிலாவுக்கு அருகே இருந்த நிழல் இடத்திலிருந்து நாற்காலியை இழுத்து எடுத்துச் சென்று வயதான மாமியாருக்கு வைத்தான். நிலாவுக்கு மீந்தது கம்பியில் சாய்ந்து நின்ற இடம் மட்டும்.

அவள் கைப்பேசியைத் திறந்தாள். உள்ளங்கையிலே ஒளிரும் திரை முகத்துக்கு வராமல் கீழேதான் இருந்தது. “ராஜேஷ் அண்ணா, சும்மா உறுதி பண்ணிக்கணும். இங்கிருந்து விமானநிலைய புறப்பாட்டுக்கு வெளியேறும் வாகன அனுமதி எல்லாம் எவர் பெயரில இருக்கு?” என்று அவள் குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள். கணநேரத்திலே பதில் வந்தது. “உங்க பெயர்ல தான், நிலா மேடம். நேற்று நீங்க advance போட்டதால corporate tie-up pass உங்களுக்கு. QR உங்க app-ல active.”

அந்த ஒரு வரி குளிர்ந்த சட்னியைவிடச் சுத்தமாகத் தலையிலே இறங்கியது. மண்டபமே செந்திலின் கையிலிருப்பது போல நடப்பான்; ஆனால் இன்றைய பிக்கப் ஏற்பாடு, விமானநிலைய VIP வெளியேற்றச் சாளரம், மூன்று வாகனப் புகு அனுமதிச் சீட்டுகள்—அனைத்துக்கும் பணம் கட்டி இறுதி உறுதி செய்தது நிலாதான். வருண் சம்பளம் வர தாமதமாயிருந்தபோது, “நான் பார்த்துக்கறேன்” என்று அமைதியாகச் செய்திருந்தாள். அதை வீட்டார் வசதியா மறந்துவிட்டார்கள்.

ஆனால் செந்தில் அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை. “காவலே, இந்தப் பெண்ணை லேனுக்கு அருகே நிக்க விடாதே. யாரு எங்க கார்ல போறாங்கன்னு குழப்பம் ஆகக்கூடாது,” என்றான். “கார் கிளம்பும்போது பெரியவர்கள் மிதிக்கிற மாதிரி ஆகிடும்.”

“சார் சொல்றாங்கம்மா,” என்று காவல்காரன் வெட்கமில்லாமல் சொன்னான். நிலா இருந்த இடத்திலிருந்து இன்னும் இரண்டு அடி தள்ளி, சரக்கு வண்டி நுழையும் பக்கவாசல் சுவரருகே நிற்கச் செய்தான். அங்கே ஏற்கெனவே குப்பைத் தொட்டிக்குப் பக்கத்தில் உடைந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலி மூலை ஒன்று. அதில் பாதி உட்கார்ந்தால் உடை கெடும்; நிற்காமல் வழியில்லை.

வருண் அவளருகே வர முயன்றான். செந்தில் அதற்கும் நடுவே நின்றான். “இப்போ புறப்படற நேரம். வீட்டுப் பேர் எல்லாரும் பாத்துட்டு இருக்காங்க. unnecessary scene வேண்டாம்.”

“scene நான் பண்ணல,” என்றாள் நிலா. குரல் தாழ்ந்ததே, ஆனால் நேராகப் பட்டது. “நீங்க லேன் தடுக்கிறீங்க.”

செந்தில் சிரித்தான். “லேன் தடுக்கிறதா? லேன் யாருக்குன்னு தீர்மானிக்குறது பெரியவர்கள். பணம் மட்டும் போட்டா போதாது. மரியாதையும் வேண்டும்.”

அந்தச் சொல் அருகிலிருந்த மூன்று பேரின் காதில் விழுந்தது. “பணம் மட்டும் போட்டா போதாது” என்று மீண்டும் மெதுவாகச் சொல்லிக் கொண்டே ஒருவர் புருவம் உயர்த்தினார். வருணின் முகத்தில் ஏமாற்றமும் பயமும் ஒன்றாக மாட்டிக் கொண்டது. அவன் ஏதாவது திறந்தவெளியில் சொல்லிவிட்டால் உறவு இன்னும் கீழே தள்ளப்படும்; மவுனமாக இருந்தாலும் அதே கேவலம்.

அப்போதுதான் மேலாளர் ராஜேஷ் ஓடிவந்தார். காதில் கம்பி, கையில் வாகனப் பட்டியல். “சார், சின்ன மாற்றம்,” என்று அவர் செந்திலிடம் குனிந்து சொன்னார். “விமானநிலைய புறப்பாட்டு வாசல் மூன்றாம் வழி நிரம்பி போச்சு. Traffic police இரண்டு லேன மட்டும் திறந்திருக்காங்க. இங்கிருந்து வெளியேறும் அனுமதி active pass scan பண்ணி தான்.”

“அதுல என்ன பெரியது?” செந்தில் பட்டியலைப் பறித்துக்கொண்டான். “இது நம்ம function. நம்ம கார்கள் முதல்ல போகும்.”

ராஜேஷ் சற்று தயங்கினான். “சார், பெயர் match ஆகணும். scan இல்லனா barrier திறக்காது.”

“என் பேர போடு.”

“அப்படி மாற்ற முடியாது, சார். booking முடிஞ்சிருக்கு.”

செந்தில் கோபத்தில் பட்டியலைத் திருப்பிப் பார்த்தான். அவன் முகத்தில் நிமிடத்துக்குள் ஒரு ரேகை பிறந்தது. “நிலா?” என்றான். பெயரை விழுங்காமல் உமிழ்ந்தது போல. அவன் கண்கள் முதல் முறை அவளை முழுக்கத் தேடின. சுவரருகே நின்ற அவள் கையைச் சுத்தம் செய்யாமல் அப்படியே தொலைபேசியைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்தக் கணமே வழி மாறியது. முன்னால் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இரண்டு கார்கள், காவலர்களின் சைகையால் வலப்புறம் செல்லாமல் இடப்புறம் சேவை வாயில் நோக்கித் திருப்பப்பட்டன. “active pass இல்லாத வாகனங்கள் அந்தப் பக்கம்!” என்று ஒருவன் கூவினான். சற்றுமுன் லேனின் நடுவே தன்னம்பிக்கையோடு நின்றிருந்த செந்திலின் உறவினர்கள் குழப்பத்துடன் பின்வாங்கினர். யாரோ புடவையின் ஓரம் சக்கரத்தில் சிக்காமல் இழுத்துக் கொண்டார். வயதான பெரியவர் ஒருவர் “என்னடா இது?” என்று மூச்சு வாங்கி நின்றார்.

ராஜேஷ் நேராக நிலாவிடம் வந்தான். “மேடம், route shift ஆயிடுச்சு. உங்க pass scan பண்ணுற lane மட்டும் clear. நீங்க சொல்றவர்கள்தான் first release.”

அது முதல் பிளவு. கயிறு தடுப்பை தள்ளிய அதே காவல்காரன் இப்போது அதை உயர்த்தி அவளுக்கு இடம் கொடுத்தான். அருகில் நின்றிருந்தவர்கள் அவளைப் பார்க்கும் முறை வேறானது; இன்னும் மரியாதை இல்லை, ஆனால் மறுக்க முடியாத கணக்கு இருந்தது.

செந்தில் உடனே சிரிப்பை மாற்றிக் கொண்டான். “அட, இதை முன்னாடியே சொல்லலயே? பெயர்ல இருந்தா என்ன, நம்ம ஊர்ல நம்மதுதானே. நிலா, இங்க வா. பெரியவர்களைக் கிளப்பணும்.”

அவள் அசையவில்லை. “சற்று முன்தான் லேனுக்கு அருகே நிக்க கூடாதுன்னீங்க சொன்னீங்க.”

“அப்போ crowd control. இப்போ வேற விஷயம்.” அவன் குரல் மெல்லியது. அதைச் சுற்றி நின்றவர்கள் கேட்காத மாதிரி நடித்து, கேட்கத்தான் நின்றனர். “இதெல்லாம் வீட்டுக்குள்ள matter. pass கொடு. நான் scan பண்ணிக்கறேன்.”

நிலா அவன் கையில் பட்டியலைப் பார்த்தாள்; அவன் விரல்கள் வியர்வையால் ஓரங்கள் நெளிந்திருந்தன. “என் கையில இருக்கிறதை ஏன் உங்க கைக்கு கொடுக்கணும்?”

செந்திலின் தொண்டு உறைந்தது. “நிலா, பெரியவர்கள் காத்திருக்காங்க.”

“நானும் காத்திருந்தேன்.”

வருண் அந்த வார்த்தைக்கு தலை தூக்கியான். அவனிடம் வருத்தம் இருந்தது; துணிவு முழுதாக இல்லை. “நிலா, முதல்ல அப்பாவையும் அத்தையையும் அனுப்பு,” என்றான். வேண்டுகோள். கட்டளை இல்லை.

அவள் அவனை ஒரு முறை பார்த்தாள். பிறகு ராஜேஷை நோக்கி, “எத்தனை வாகனம் உடனே விடலாம்?” என்றாள்.

“இரண்டு கார்களும் ஒரு வேன். ஆனா pass scan செய்யுறவர் நீங்கதான், மேடம்.”

“சரி. முதல்ல என் அத்தை கமலாவும், மண்டபத்துல காலைமுதல் வேலை பார்த்த இரு மூதாட்டிகளும் அந்த வேன்ல போகட்டும். அவர்கள் வெளியே நின்று காத்திருக்க மாட்டாங்க.” கமலா அத்தை கூட்டத்தின் அப்பால் இருந்து திடுக்கிட்டு நின்றாள்; அவள் தன் புடவைக்குள் பழைய துணிப்பையை இறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். “அடுத்த கார் வருணின் அப்பா அம்மாவுக்கு. மூன்றாவது வாகனம் பின்பு.”

செந்தில் வெடித்தான். “என்ன? என் அண்ணனைக் கடைசில வைக்கிறியா?”

“நான் யாரையும் கடைசில வைக்கல,” என்றாள் நிலா. “நான் யாரை முன்னாடி விடுறேன்னு சொல்றேன்.”

அவள் சொன்னதும் ராஜேஷ் கைகாட்டினார். காவலர்கள் உடனே வேனை முன்னே எடுத்துவந்தனர். சற்றுமுன் செந்திலைச் சுற்றி நின்றிருந்தவர்கள் பாதையிலிருந்து ஒதுங்க வேண்டியதாயிற்று. கமலா அத்தை நடுங்கியபடி வந்தபோது, காவல்காரன் தானாகவே கதவைத் திறந்தான். இரண்டு வயதான வேலைக்காரப் பெண்கள் தயக்கத்துடன் நின்றார்கள்; “அம்மா, நாங்க பின்னாடி போகறோம்,” என்றார்கள்.

“இப்போ போங்க,” என்றாள் நிலா. “நீங்க நிற்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.”

வேன் நகர்ந்தபோது செந்தில் அதன் முன் செல்வதற்குத் துணிந்தான்; ராஜேஷ் கையை நீட்டி தடுத்தான். “சார், release கொடுத்தவர் மேடம். தடை பண்ண முடியாது.”

அந்தத் தடுப்பு தான் அவனுக்கு விழுந்த கன்னத்தில் அடிபோல் இருந்தது. இதுவரை அவன் கையைப் பார்த்து நகர்ந்த ஊழியன், இப்போது வேறு கையைப் பார்த்து நின்றான். சுற்றி நின்ற உறவினர்களில் ஒருவர் தன் மொபைலை கீழிறக்கினார்; படமெடுக்க நினைத்தது போலத் தோன்றியது. இன்னொருத்தி, “செந்தில் அண்ணா, ஏதாவது பண்ணுங்க,” என்று பற்களுக்குள் சொன்னாள். செய்ய ஒன்றுமில்லாமல் அவன் கழுத்து நரம்பு மட்டுமே பொங்கியது.

“நிலா,” என்றான் அவன், இம்முறை குறைந்து. “ஒரு நிமிஷம் தனியா பேசலாம்.”

“இங்கத்தான் பேசுங்க.”

“அப்படி வேண்டாம். வீட்டார் எல்லாம் இருக்காங்க.”

“அதனால்தான் இங்கத்தான்.”

அவன் அருகே வந்தான். குரல் இன்னும் மெலிந்தது. “தப்பா எடுத்துக்காதே. function pressure. நீங்க இப்போ pass கொடுத்துட்டா, அப்புறம் எல்லாம் நாம settle பண்ணிக்கலாம்.”

அவள் சிரிக்கவில்லை. “நான் வாடகைக்கு எடுத்த உரிமையைக் ‘அப்புறம்’ ஒப்படைக்கப் போவதில்லை.”

இரண்டாம் கார் முன்வந்தது. வருணின் அப்பா அம்மா திடுக்கிட்டு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள். யார் அழைக்கிறார்களோ அவர்களே நகர வேண்டிய நிலை. “மாமா, side,” என்று காவல்காரன் இப்போது செந்திலிடம் சொன்னான்; அச்சொல் அவசரமில்லாமல் இருந்தாலும் குத்தியது. செந்தில் ஒதுங்க வேண்டியதாயிற்று.

வருண் தன் அப்பாவை கையிலெடுத்து காருக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது, செந்தில் மீண்டும் முயன்றான். “வருண், ஏதாவது சொல். உன் பேரும் இதில் இருக்கே!”

வருண் நின்றான். ஒரு நொடி அவன் பழைய பழக்கத்துக்கு திரும்பி மாமாவைப் பார்த்தான்; அடுத்த நொடி நிலாவை. “பணம் யார் போட்டாங்கன்னு, booking யார் செய்தாங்கன்னு, pass யார் கையில இருக்குன்னு எல்லாருக்கும் இப்போ தெரியுது,” என்றான். அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை. அதுவே அவனிடமிருந்து இன்று வந்த மிகத் தெளிவான விலகல்.

இரண்டாம் கார் வெளியேறிச் செல்ல, மண்டப வாசலருகே நெரிசல் இன்னும் கெட்டியாகியது. இப்போது செல்ல வேண்டியது செந்திலும் அவனது தேர்ந்தெடுத்த கூட்டமும். ஆனால் திறந்திருப்பது ஒரு லேன் மட்டும்; அதற்கான அனுமதி அவள் கையில். ராஜேஷ் அவளருகே நின்று, “மேடம், மூன்றாவது release?” என்று காத்திருந்தான்.

செந்தில் தன் குரலைச் சுமந்து வர முடியாமல், “நிலா… please,” என்றான். அந்த ஆங்கிலச் சொல் அவன் வாயில் சின்னதாகவும் அழுக்காகவும் ஒலித்தது. “என் அண்ணன் உடம்பு சரியில்லை. நாங்க இப்பவே கிளம்பணும்.”

“அவரு ஏற்கெனவே கிளம்பிட்டார்,” என்றாள் நிலா. “இப்போ நீங்க.”

அவள் கைப்பேசியைத் திறந்து QR பாஸ் திரையை மேலே கொண்டுவந்தாள். திரையின் பச்சை எல்லை அவள் உள்ளங்கையில் மிதமாக ஒளிர்ந்தது. செந்தில் அதை எடுக்க கையை நீட்டியவுடன் அவள் கைப்பேசியை அவன் கை எட்டாத உயரத்தில் இழுத்தாள்.

“தொட்டா முடக்கிடும்,” என்றாள். “நான் scan பண்ணுறேன்.”

அவள் நடந்துசென்று pickup gate lane முன் வெள்ளை கோட்டுக்குள் நின்றாள். காவலர் கருவியைத் தாழ்த்தினார். அவள் தன் கையை நேராக நீட்டி, திரையை வாசிப்புப் பெட்டியின் கருப்பு கண்ணுக்கு முன் வைத்தாள். ஒரு கூர்மையான ஒலி. திரையில் பச்சை குறி. அதே நொடியில் அவள் மற்ற கையால் செந்திலின் கார் முன் நின்ற உதவி ஓட்டுநரைத் தடுத்து, “இது இல்லை. பின்னால நிக்கட்டும்,” என்றாள். “முதல்ல இந்த வெள்ளை செடான். வருண், சாவி.”

வருண் எந்த கேள்வியும் இல்லாமல் வெள்ளை செடானின் சாவியை ராஜேஷிடம் தந்தான். ஓட்டுநர் காரை முன்னே கொண்டு வந்தான். செந்தில் தன் காரின் கதவைத் திறந்து ஏற முயன்றபோது, காவலர் கையை நெட்டிப் பாதை மறித்தான். “scan release இல்லை, சார்.”

அந்த ஒரு வாக்கியத்தில் செந்திலின் borrowed authority முழுக்க சுருண்டது. அவன் வாய்திறந்தபடி நின்றான்; பின்னால் அவன் நின்ற இடத்தில் அவனை ஆதரித்திருந்த இருவர் உடனே ஒரு அடி விலகினர். வெள்ளை செடான் கோட்டைக் கடந்தது. நிலா மீண்டும் திரையை உயர்த்தினாள். இரண்டாம் ஒலி. பக்கத்திலிருந்த இரும்புத் தடுப்பு மெதுவாக மேலே எழுந்தது.

நிலா தன் gate pass-ஐ லேனின் ஒளியில் தூக்கி வைத்தபடி, எழுந்த தடுப்பின் கீழ் செடான் மூக்கை நுழையச் செய்தாள்; இயந்திரம் அவள் பக்கம் திரும்பி கரகரத்தது.