வைத்த வலை வாசலிலே திரும்பிக் கடித்தது

காயத்ரியின் மடிந்த பட்டா தொங்கிய அடையாள அட்டை ஸ்கேனர் மேல் தொட்டவுடனே ராகவன் கையை நீட்டி அதை இழுத்து நிறுத்தினார். “இவங்க மட்டும் நிற்கட்டும்,” என்றார் அவர், பாதுகாப்பு மேசையின் குறுகிய ஓரத்தில் இருந்த திறவுகோல் கட்டு, சீவிங் கம் டின், பிளந்த பதிவு புத்தகம் எல்லாம் சலசலத்தபடி. செல்வம் தடுமாறி மேலே பார்த்தான். ராகவன் பழுப்பு உறையிலிருந்து ஒரு காகிதத்தை எடுத்தார்; மடிப்பு திறக்கும் உலர் சத்தம் பின்வாயில் இரும்புக் கதவு சறுக்கும்சத்தத்தை விடத் தெளிவாகக் கேட்டது. “தற்காலிக அனுமதி உத்தரவு. என் கையெழுத்து. பழைய சுமை மாற்றப் பதிவுகள் சரிபார்க்கும் வரை இவங்களுக்கு தனி சோதனை.”

காயத்ரி ஏற்கெனவே ஐந்து நிமிடம் தாமதமாக இருந்தாள். சென்னை வெயிலில் மெட்ரோவிலிருந்து இறங்கி, பிறகு பகிர்வு வண்டியில் வந்து சேர்ந்த உடம்பு இன்னும் சூட்டை விட்டிருக்கவில்லை. ஆனால் அவள் முகம் மட்டும் உறைந்திருந்தது. “என் அட்டை பதிவு இருக்கு,” என்று சொன்னாள். செல்வம் திரையில் பார்த்து தலை அசைத்தான்; உடனே ராகவன் அவன் முன் காகிதத்தைத் தட்டினார். “பதிவு இருந்தா என்ன? இடைக்கால நிறுத்தம் போட்டிருக்கேன். இன்று முதல் சுமை மாற்றம் யாரிடம் இருக்குன்னு நாமே சுத்தம் பண்ணணும்.”

அதே நேரத்தில் அங்கு வேலைக்காரர்கள் வந்து சென்றனர். டிபன் பெட்டிகள், ஸ்டீல் குவளைகள், பார்சல் ட்ராலிகள். யாரும் முழுக்க நின்று பார்க்கவில்லை; ஆனாலும் எல்லாருடைய பார்வையும் கதவு வழியே ஒரு முறை காயத்ரியைத் தொட்டுச் சென்றது. ராகவன் அதற்காகவே குரலை அளந்து உயர்த்தினார். “வேலை விஷயம்னா வேலை விஷயம். வீட்டில பேச்சு நடக்குது என்பதற்காக விதி விலக்கு கிடையாது. புரிஞ்சிக்கோ.” அந்த “வீட்டில பேச்சு” என்ற இரண்டு சொற்கள் மட்டும் அங்கேயே தொங்கின. காயத்ரியின் கன்னத்தில் வெப்பம் ஏறியது. யாமினியோடு அவளுடைய தொடர்பு குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு வந்திருந்தது; அதை திருமணப் பேச்சு வரை இழுத்துச் சென்றது யாமினியின் மாமா ராகவன்தான். இன்று அதையே வாசலில் கட்டையாக நின்று பயன்படுத்தினார்.

“மாமா, இங்க இதை சொல்லணுமா?” என்று பின்னால் இருந்து யாமினியின் குரல் வந்தது. அவள் அலுவலக வண்டி இறங்கும் பகுதியிலிருந்து விரைந்து வந்து நின்றாள். ராகவன் அவளைப் பார்க்கவே இல்லை. “நீ உள்ள போ,” என்றார். “நாளைக்கு பேராசிரியர் மாதிரி வீட்டில் வர்றவர்கள் கேட்டா என்ன சொல்வ? சுமை ஒப்படைச்ச பதிவு கூட சீரா இல்லாத ஆளா?” அவர் காயத்ரியை மட்டுமல்ல, அவள் வருங்கால மரியாதையையே இந்தக் கதவுக்குக் கீழே வைத்துச் சோதித்தார். செல்வம் கண்களை கீழே தள்ளி, வேறு பணியாளர்களின் அட்டைகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பிடித்து அனுப்பிக் கொண்டே இருந்தான்; இயந்திரம் ஒவ்வொரு முறை பீப் செய்யும் ஒலி இந்த அவமானத்துக்கு சாட்சி போட்டது.

காயத்ரி காகிதத்தை வாங்கிப் பார்த்தாள். பழைய தேதியை மேல் தட்டிச் சரி செய்திருந்தார்கள். “சுமை நிலை மாற்றப் பொறுப்பு உறுதிப்படுத்தப்படும்வரை பின்வாயில் அணுகல் கட்டுப்பாடு” என்று இருந்தது. கீழே ராகவனின் கையொப்பம். அவள் கண்களில் ஏமாற்றம் இல்லை; கணக்கே இருந்தது. “இது எப்போது பிறந்த உத்தரவு?” என்றாள். “இன்று காலை,” என்றார் அவர். “அதையும் கேள்வி கேட்குற நிலையில நீ இல்ல.” அவர் திரும்பி செல்வத்திடம், “அட்டைய வச்சுக்கோ. சாவி கூட உடனே கொடுக்க வேண்டாம். இன்று பக்கவழி மேசைதான்.”

அங்கேதான் அவள் முதல் ஓட்டையைப் பார்த்தாள். பின்வாயில் பக்கம் செல்லும் ஏற்றுமதி தரவு மேசையின் சாவி நேற்று இரவு தாமதமாகத் திருப்பி வந்தது; அந்த சாவியை அவள்தான் பதிவில் கையெழுத்திட்டு விட்டிருந்தாள். செல்வம் குழப்பத்தோடு அந்த பழைய உலோக சாவியை எடுத்துக்காட்டினான். “சார், இதுக்கு நேத்து இரவு கையொப்பம்…” என்று ஆரம்பித்ததும் ராகவன் வெட்டினார். “எனக்குத் தெரியும். அதனால்தான் இன்றைக்கு நிறுத்தம்.” அவர் மிக விரைவில் பதில் சொன்னார். மிகத் தயார் செய்த பதில். காயத்ரி சாவியைப் பார்க்காமல், செல்வத்தின் நடுக்கம் பிடித்த விரல்களைப் பார்த்தாள். அங்கேயே ஏதோ திரும்பும் என அவள் புரிந்துகொண்டாள்.

காலை ஒன்பதரை அடிக்கும் முன் பின்வாயிலே திடீரென அடர்த்தி பெரிந்தது. மேலிருந்து அழைப்பு வந்தது; பெரிய வாடிக்கையாளர் குழு முன் வாசலில் நெரிசல் என்பதால் சேவைப் பாதை வழியே உள்ளே கொண்டு வரப்படுகிறார்கள். இரு ட்ராலிகளில் மாதிரி கருவிகள், மூடிய பெட்டிகள், குளிர்பான குவளைகள். முன்னால் மேலாளர் பிரசாத் ஓடிவந்தார். “சுமை மாற்றப் பதிவு எங்கே? யார் கையாளுறாங்க?” என்றார். அதே நொடியில் செல்வம் ஸ்கேனர் பக்கத்திலிருந்த கைப்பிடி இயந்திரத்தைத் திறந்து, நிலைமாற்றப் பதிவு எண்ணை அழைத்தான். திரை மினுங்கியது. “பொறுப்பு ஏற்றவர்: காயத்ரி. ஒப்படைப்பு நிறைவு ஆகலை,” என்று தமிழ் வரி தெளிவாக வந்தது.

ராகவன் உடனே காகிதத்தை உயர்த்தினார். “அதனால்தான் நான் தடை போட்டிருக்கேன். அவள் உள்ள போகக் கூடாது. பதிவுகள் சந்தேகம்.” பிரசாத் காகிதத்தை பிடித்து ஒருமுறை பார்த்தார்; பிறகு திரையைப் பார்த்தார். இரண்டு வரிகளும் ஒரே நேரத்தில் அவர்முன் நின்றன. உத்தரவில், பழைய சுமை மாற்றம் உறுதிப்படுத்தும்வரை அணுகல் கட்டுப்பாடு. திரையில், அதே பழைய சுமை மாற்றம் இன்னும் காயத்ரியின் கட்டுப்பாட்டில். “அப்படின்னா,” என்றார் பிரசாத் மிகக் குறுகிய குரலில், “இப்போ இந்த சுமைத் தொடர் திறக்கப்பட வேண்டும்னா, பதிவு வைத்திருக்கும் நபர்தான் கையாளணும். இல்லேன்னா முழு ஓட்டமும் நிற்கும்.”

செல்வம் கதவு பாதியில் கையை வைத்தபடி நின்றான். ட்ராலி தள்ளிய பையன் நடுவே சக்கரம் நிறுத்தியதால் மெதுவாகக் கரகரத்தது. யாமினி பக்கத்தில் நின்று கையை இறுக்கிக் கொண்டாள். ராகவன் முகம் திடீரென இறுகியது; ஆனாலும் அவர் பின்வாங்கவில்லை. “நான் சொல்றேன், அந்தப் பதிவு இப்போ செல்லாது. வாய்மொழியா மாற்றம். இப்போ இருந்து என் மேற்பார்வை.” என்று சொல்லிக்கொண்டு அவர் தடுப்பு கோட்டைக் கடந்து ஸ்கேனர் உள்ளே கை நீட்டினார். “செல்வம், கதவ திற. ட்ராலி என் வழி.”

அந்த ஒரு அடிதான் அவருடையது மீறியது. செல்வம் சற்று பின்சென்றான். “சார், கோடு கடக்காதீங்க,” என்றான் பயந்து. பிரசாத் உடனே கடினமான குரலில், “யாரும் பதிவு இல்லாம உள்ளே வரக்கூடாது,” என்றார். ராகவன் கேட்காத மாதிரி ட்ராலியின் கைப்பிடியைப் பிடித்தார். குளிர்பான காகிதக் குவளை அவர் முழங்காலில் அடிபட்டு சாய்ந்தது. பழுப்பு நிற காபி திரும்பி பக்க மேசை அருகே இருந்த திருப்பும் கல்லில் விழுந்தது. ஆனால் அதற்குள் காயத்ரி நகர்ந்துவிட்டாள்.

அவள் ராகவனின் கையிலிருந்த காகிதத்தை அமைதியாக எடுத்தாள். அவர் அதைப் பிடுங்குவார் என்று தோன்றிய அளவுக்கு அருகே சென்றும், அவள் குரல் சீராக இருந்தது. “உங்கள் உத்தரவு சரிதான், சார்,” என்றாள். “பழைய சுமை மாற்றம் உறுதிப்படுத்தும்வரை அணுகல் கட்டுப்பாடு. பதிவு என்னிடம். அதனால் கதவு என் வழிதான் திறக்கும்.” அவள் காகிதத்தை மடிக்காமல் நேராகப் பிரசாதிடம் திருப்பிக் கொடுத்தாள்; பிறகு செல்வத்திடம், “நிலைமாற்றப் பதிவு என் எண்ணில் திற. ட்ராலி முதல்ல உள்ளே. இரண்டாவது பெட்டி பிறகு. இவர் கோட்டுக்கு வெளியே.” என்றாள்.

பிரசாத் யோசிக்க நேரமே இல்லாமல் முடிவு செய்ய வேண்டிய நிலை. வெளியே வாடிக்கையாளர் பிரதிநிதிகள் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்; உள்ளே வழி அடைந்தால் முழு காலை அட்டவணை சிதறும். அவர் கையை நேராகக் காட்டினார். “காயத்ரி கையாளட்டும். ராகவன் சார், பின்செல்லுங்க. எழுத்து உத்தரவு அதுதான்.” அந்த “சார்” சொல்லில் மரியாதை இருந்தது; அதிகாரம் இல்லை.

ராகவன் சிரித்தபடி தப்பிக்க முயன்றார். “நான் தான் இதுக்கு ஒப்பமிட்டவன்.” “அதனால்தான்,” என்று காயத்ரி வெட்டினாள். அவள் ஏற்கனவே ஸ்கேனரில் தனது அட்டையைத் தொட்டுவிட்டாள். பீப். கதவு பூட்டு தளர்ந்தது. செல்வம் பதிவு புத்தகத்தை அவள் பக்கம் நகர்த்தினான்; அந்தச் சின்ன நகர்வே பக்கவழி மேசையை யார் பிடித்திருக்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டிவிட்டது. யாமினி மூச்சை இழுத்துக்கொண்ட சத்தம் மட்டுமே கேட்கப்பட்டது.

முதல் ட்ராலி அவள் காட்டிய வழியிலே சென்றது. ராகவன் மீண்டும் கை நீட்டி, “அந்த பெட்டிய திறக்காதே, அது—” என்று சொல்லிக்கொண்டே முன்னே வந்தார். உடனே செல்வம் தடுப்பு பட்டையை இழுத்து அவரது மார்புக்கு நேராகக் குறுக்கிட்டான். பிரசாத் கடுமையாக, “தயவு செய்து பின்வாங்குங்க. நீங்கள் இப்போ ஓட்டத்தைக் கெடுக்குறவரா பதிவு ஆகுது,” என்றார். அந்த ஒரு வரி கேட்டதும் அருகே இருந்த ட்ராலிப் பையன் தன்னிச்சையாக வண்டியை ராகவனிடமிருந்து ஓரமாகத் தள்ளினான். ஒருவர் கட்டளை கொடுத்தவன்; அடுத்த நொடி பாதையில் இடையூறு செய்தவன். நிலை அந்த அளவுக்கு திரும்பியது.

காயத்ரி இரண்டாவது பெட்டியின் முத்திரையைச் சரிபார்த்தாள், பதிவு எண் பொருந்துவதைப் பார்த்து கையொப்பமிட்டாள். பிறகு ராகவன் வைத்து அவள்மீது இறக்க நினைத்த அதே காகிதத்தை மீண்டும் அவர்முன் நீட்டினாள். “இது உங்கள் பிரதிகள்,” என்றாள். “பதிவோடு பொருந்தி செயல்பட்டாச்சு.” காகிதத்தை அவர் வாங்காமல் ஒரு கணம் நின்றதால், அவள் அதை அவரது சட்டை மார்புப்பையில் நுழையும்வரை தள்ளினாள். வாடிக்கையாளர் குழுவின் முன்னால், பாதுகாப்பு மேசை முன், அவர் சொந்த கையெழுத்து அவர்மேலே பொருந்திய முத்திரை போல சிக்கிக் கொண்டது.

இன்னும் அவர் விலகவில்லை. “யாமினி, நீ ஏதாவது சொல்லு,” என்றார் திடீரென. அதில் ஆணை இல்லை; ஆதரவுக்கான அவசரம் இருந்தது. யாமினி அசையவில்லை. காயத்ரி அவளைப் பார்க்கவே இல்லை. மூன்றாவது திறப்பு சைகையை செல்வத்துக்கு காட்டினாள். செல்வம் உடனே கதவைக் கொஞ்சம் மேலும் தள்ளி வழி விட்டான். பிரசாத் வாடிக்கையாளர்களை உள்ளே அழைக்க கைநீட்டினார். எல்லாரும் வேலை ஓட்டத்துக்குள் திரும்பிய அந்தச் சிறிய கணத்தில் ராகவன் மட்டும் குறுக்கே நின்ற பொருளாகப் பட்டார்.

அவர் பின்வாங்கும்போது காலணி காபி சிந்திய திருப்புக் கல்லைத் தொட்டது. கதவின் பக்க மேசை ஓரத்தில் இருந்த அவரது ஸ்டீல் குவளை மீண்டும் தட்டுப்பட்டு சாய்ந்தது. மெல்லிய பழுப்பு கோடு கல்லின் சிறு சரிவில் திரும்பி, அவர் நின்ற பாதையிலேயே ஓடத் தொடங்கியது. காயத்ரி தனது மடிந்த பட்டா தொங்கிய அட்டையை மீண்டும் கழுத்தில் நேராகச் செருகிக்கொண்டு, திறந்த வழியாக ட்ராலியுடன் உள்ளே நகர்ந்தாள்; திருப்புக் கல்லின் மேல் சிந்திய தடம் மட்டும் ராகவனின் வழிக்குள் திரும்பி நழுவியது.