தவறானவர் மேலில்லை என்று தெரிந்தது

“அங்க இல்லை, பக்கத்துல நிற்குங்க,” என்று மாலதி அத்தை கைமுடிச்சுப் போட்டபடி காவ்யாவை ஓரமாகத் தள்ளினாள். திருமண மண்டபத்தின் வாகன இறக்குமிடத்தில் வெள்ளை கார் ஒன்று நின்றதும், கதவு திறக்க ஓடிச் சென்ற பணியாளருக்கு முன்னாடியே, “மாப்பிள்ளை வீட்டார் வர்றாங்க. தட்டு எடுத்துட்டு நில்,” என்று அவளிடம் பூமாலைத் தட்டைப் பிசகிக் கொடுத்தாள். காவ்யாவின் விரலில் பழைய பேனா குத்திய நீலக் கறை இருந்தது; அந்த விரலே காலை முதலாக மடித்து திறந்துகொண்டிருந்த ரசீது சீட்டின் ஓரத்தை நசுக்கிக் கொண்டிருந்தது. மூன்று மணி நேரம் சேவைத் துறையிலுள்ள அலுவலக வேலையிலிருந்து அரைநாள் விடுப்பு எடுத்து, மெட்ரோவிலிருந்து ஆட்டோ மாறி வந்து நின்ற அவளைக் குடும்பம் பார்க்கும் வாசலிலேயே வேலைக்காரி மாதிரி நிறுத்திவிட்டார்கள்.

காவ்யா தட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். போகலாம். இப்போவே விட்டு போகலாம். ஆனால் அந்த ஓட்டத்தின் விலை அவளுக்குத்தான் அதிகம். வருணோட உறவு எட்டு மாதமா வீட்டாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்ற அளவுக்கு வந்து நின்றும், எந்த நாள் எந்த பெயரில் அவள் இருக்கிறாள் என்று யாரும் வாய்விட்டு சொல்லாத பிணைப்பு இது. இன்று அவன் தங்கைக்கு நிச்சயதார்த்தம். அவள் போய்விட்டால், “பார்த்தியா, அழைப்பு கொடுத்தா கூட முகம் காட்டமாட்டாள்,” என்று சொல்வது அவர்களுக்குச் சுலபம். காவ்யா தட்டையை மீண்டும் மாலதிக்கே நீட்டினாள். “நான் வருண் சொல்லியதுக்குத்தான் வந்திருக்கேன். தட்டு பிடிக்க வரல.”

மாலதி சிரித்தாள்; அந்தச் சிரிப்பிலேயே அவமதிப்பு தட்டுப்பட்டது. “அப்படியென்றா? இங்க யாருக்கு என்ன வேலையோ அதை யாரு சொல்றதுன்னு நாங்க தெரிஞ்சுக்கறோம். நீ இப்ப கொஞ்சம் ஒத்துழைச்சா போதும்.” பக்கத்தில் நின்ற ரேணு மாமி, சண்டை பெரிதாகக் கூடாது என்பதற்காகச் சத்தம் குறைத்துக் கேட்டாள். “காவ்யா, பொண்ணே, இப்ப நேரம் கடினம். நில். உள்ள போன பிறகு பாத்துக்கலாம்.” ஒரு பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் மூலையில் இருந்த பையை யாரோ காலால் தள்ளி இடம் செய்து வைத்தனர்; ஆனா அவளுக்குக் குச்சி இல்லை, நிற்கும் இடம் மட்டும்.

அடுத்த கார் வந்து நின்றது. மாலதி அத்தை தன்னையே வாசல் உரிமையாளி போல விரித்து நின்று, “அவங்க மூத்த மாமா. முதல்ல இவரை உள்ள கூட்டிட்டு போங்க,” என்று பணியாளர்களை ஆணையிட்டாள். காவ்யாவை நோக்கி, “நீ தண்ணீர் பாட்டில் பாரு. கார்ல இருந்து இறங்குறவர்களுக்கு கொடு,” என்றாள். இப்போது சுற்றி நின்றிருந்த உறவினர் பார்வையில் தெளிவான வரிசை இருந்தது: மாலதி சொல்வாள், பணியாளர் கீழ்ப்படிவான், காவ்யா ஏதாவது எடுத்து ஓடுவாள்.

காவ்யா தண்ணீர் பெட்டியருகே போய்ச் நின்றதும், வாகன நுழைவாயிலின் ஒருங்கிணைப்பாளர் சிவா ஒரு காகிதப் பட்டியலைப் பார்த்துக்கொண்டே ஓடிவந்தான். “மாலதி மேடம், அடுத்த ஐந்து நிமிஷத்துல முக்கிய வரவேற்பு வரிசை ரெடி பண்ணணும்,” என்று சொல்லிவிட்டு தலை தூக்கிப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் காவ்யாவைத் தொட்டதும் ஒரு தடுமாற்றம். “மேம்… நீங்க இங்கா?” அவன் குரலில் திடீர் மரியாதை மாலதியின் காதில் சத்தமாகவே விழுந்தது. கடந்த மாதம் சிவாவின் அக்காவின் மருத்துவக் காப்பீட்டு கோப்பை இரவே அமர்ந்து நிரப்பிக் கொடுத்தது காவ்யாதான்; அந்தச் சேவைத் துறை அலுவலகத்தில் அவள் பெயரைச் சொல்லி பலர் கதவுகள் திறந்திருக்கிறார்கள்.

மாலதி உடனே இடைமறித்தாள். “அவளுக்கு ஏதோ தெரிஞ்சவள் மாதிரி பேசாதீங்க. வீட்டுக்காரங்க பட்டியல் இங்க.” சிவா அவளைப் பார்க்காமல் மீண்டும் காவ்யாவைத்தான் பார்த்தான். “காவ்யா மேடம், உங்களுக்காக வலது பக்கம் வழி வைக்க சொல்லிருந்தாங்க. தயவு செய்து இங்க நிக்காதீங்க… இல்லை…” அவன் உடனே தன் சொல் திருத்திக்கொண்டான். “தயவு செய்து இங்க வாருங்க.” அவன் கைசைகாட்ட, இரண்டு பணியாளர்கள் கயிறு தடுப்பைத் திறந்து வாகனத்திலிருந்து மண்டபக் கதவுக்குச் செல்லும் சுத்தமான பாதையை வெறிச்செய்தார்கள். மாலதிக்கு ஒதுக்கி வைத்திருந்த இடத்திலிருந்து ஒரு படி முன்னால்.

“எதுக்குடா அவளுக்கு?” மாலதியின் குரல் கூர்ந்தது. ஆனால் சிவா ஏற்கனவே மாற்றத்தை உடல்களாலேயே செய்துவிட்டான். “மேடம், அறிவுறுத்தல் இருக்கு,” என்றான். “காவ்யா மேடம் இந்த வழி.” ‘மேடம்’ என்ற சொல்லே சுற்றியிருந்தவர்களின் முதுகை நேராக்கியது. காவ்யா ஒரு நொடி அசையாமல் நின்றாள். அவள் கையில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டில் பெட்டியை அருகிலிருந்த பையனிடம் வைத்துவிட்டு, தட்டையையும் மாலதியின் கைமேல் அமைதியாக மீளக் கொடுத்தாள். இது சிறிய வெற்றி தான், ஆனால் கண்கூடாக இருந்தது; அவளைப் பணிக்கு நிறுத்திய இடத்திலிருந்து, பணியாளர்கள் வழி காலி செய்யும் இடத்துக்குக் கொண்டு போய்விட்டார்கள்.

அந்தப் பிளவு மாலதியை அடக்கவில்லை. “அறிவுறுத்தலா? யாரோட அறிவுறுத்தல்?” என்று கேட்டவளே, வருணின் பெரியப்பாவை நோக்கி, “இந்தப் பொண்ணு வெளியூர்ல இருந்து வந்திருக்கிற நண்பி மாதிரி. நம்ம வீட்டார் வரிசையைக் கடக்க முடியாது,” என்று பலருக்கும் கேட்கும் சத்தத்தில் சொன்னாள். “உள்ளே முதல் வரிசை இருக்கை எல்லாம் நம்ம ரத்தம். யாரையும் எப்படியும் முன்னாடி வைக்க முடியாது.” அவள் சொன்ன ‘ரத்தம்’ என்ற வார்த்தை, காவ்யாவின் மேல் பொது வாசலில் கதவு மூட முயன்றது.

வருண் அந்த நேரம்தான் மண்டபத்துக்குள் இருந்த மேடையிலிருந்து அவசரமாக வெளியே வந்தான். அவன் முகம் காலை முழுக்க ஓடிய மனிதனின் பதட்டத்தால் இறுகியிருந்தது; ஆனா கண்களில் வழக்கமான சமரசம் இன்னும் இருந்தது. “அத்தை, இப்ப இதை பெரிசாக்காதீங்க,” என்றான். மாலதி அவனைப் பிடித்துக்கொண்டாள். “நீயே சொல்லு. உன் தங்கச்சி நிச்சயதார்த்தத்துக்கு வந்த குடும்பம் இருக்க, யாருக்கு முதல்ல வரவேற்பு? பெரியப்பா பக்கம் ஆளுங்க கார்ல இறங்குறாங்க. இவ இங்க நடுவுல நிக்கிறாளே ஏன்? உறவு உறவுனு வெளியே சொல்லிக்கிட்டு, வீட்டுக்குள்ள வரிசையைக் கடக்கிற அளவுக்கா?”

காவ்யாவின் வயிற்றுக்குள் வெறுமை விழுந்தது. இதுதான் அவன் எப்போதும் தள்ளிப்போட்ட கணம். தனியா இருக்கும்போது கையைப் பிடிப்பான். குடும்பம் முன் வந்தால், “இப்ப சூழ்நிலை…” என்று பின்வாங்குவான். இன்று மண்டப வாசலிலே, முதியவர்கள், வரிசை காத்திருக்கும் கார்களும் பணியாளர்களும் நடுவே, அவளை கீழே வைக்கிறதா அல்லது பெயருடன் நிறுத்துகிறதா என்று அவன் தீர்மானிக்க வேண்டிய நேரம். காவ்யா சிவாவை நேராகப் பார்த்தாள். “எனக்காக யார் சொல்லிருந்தாங்க?” என்று கேட்டாள்.

அந்தக் கேள்வி காற்றைத் தள்ளியது. சிவா தயங்கினான்; வருணை நோக்கிப் பார்த்தான். மாலதி அதையே பயன்படுத்தி முன்னே வந்தாள். “யாரும் சொல்லல. யாராவது சின்ன பிழை பண்ணிட்டாங்க. காவ்யா, நீ கொஞ்சம் ஒதுங்கினா எல்லாருக்கும் நன்றாக இருக்கும். மாப்பிள்ளை வீட்டார் முதல்ல. அப்புறம் நம்ம அண்ணன், அண்ணி. அப்புறம்தான் நீ.” அவள் கை நீட்டி காவ்யாவின் முழங்கைத் தொட முயன்றாள்; கீழே தள்ளும் உரிமை இன்னும் தன்னிடமே இருக்கிறது என்பதற்கான கடைசி முயற்சி.

காவ்யா அவள் கையைத் தவிர்த்தாள். “என்னை யாருக்குப் பின்புறம் நிறுத்தணும்னு நான் கேட்டே இல்ல,” என்றாள் மெதுவாக. “வருண், இப்போ சொல்லு. நான் உன் வீட்டாருக்கு முன்பா, இல்ல உன் நிகழ்ச்சிக்கு அழைக்கப்பட்ட வேலைக்காரியா?”

வருணின் முகத்தில் ஒரு நிமிடம் எல்லாரும் பார்க்கும் அவமானம் எரிந்தது. பெரியப்பா இருமினார். கார் பின்னால் ஹார்ன் அடித்தது. கதவு திறக்க காத்திருந்த பணியாளர் கைகளில் பூமாலை நடுங்கியது. வருண் திடீரென்று மாலதியின் பக்கம் திரும்பவில்லை; சிவாவை நோக்கித் திரும்பினான். “சிவா,” என்றான், குரல் கல் போலத் தட்டியது, “என் கார்டு யார்கிட்ட இருக்கு?”

சிவா உடனே ஜெப்திலிருந்து தங்க நிற வரவேற்பு அட்டையை எடுத்தான். அது முக்கிய வரவேற்பு வரிசைக்கான அடையாளம். மாலதி அதை நோக்கிக் கை நீட்டினாள். “அதை பெரியப்பாவுக்கு—”

“இல்ல.” வருண் அவளது கையைத் தாண்டி அட்டையை எடுத்துக்கொண்டு நேராக காவ்யாவிடம் வந்தான். அவன் ஒரு மூச்சு கூட வீணாக்கவில்லை. “இது உன்னோடது,” என்றான். “முதல்ல வரவேற்பு காவ்யாவுக்கு. பிறகு என் பெரியப்பா. பிறகு எல்லாரும். என் பக்கம்னா முதல்ல அவள்தான்.” சொல்லிக்கொண்டே அட்டையை அவள் கையில் வைத்தான்; பிறகு கயிறு தடுப்பைத் திறந்து வைத்திருந்த பணியாளரிடம், “வழி திறந்தே வையுங்கள். கார் நின்றதும் கதவு முதல்ல இவருக்காக திறக்கணும். உள்ளே அழைத்துச் செல்வதும் இவர்தான் முதல் வரிசை,” என்றான்.

அந்த ஒரு உத்தரவு காகிதம் மாதிரி இல்ல; உடம்புகளை அசைத்தது. கதவுப் பையன் உடனே வலது பாதையில் நின்றிருந்த மாலதி பக்கம் இருந்த பூத்தட்டையை எடுத்துக்கொண்டு பின்னால் நகர்ந்தான். மற்றொரு பணியாளர் பெரியப்பா வரவேற்புக்காக தயாராக வைத்திருந்த மாலையைத் திருப்பி வைத்தான். சிவா கைப்பேசியில் யாருக்கோ உடனே சொன்னான்: “முதல் வரவேற்பு மாற்றம். காவ்யா மேடம் முதலில்.” உள்ளிருந்து இரண்டு பெண்கள் ஓடிவந்து நின்று, முன்னுரிமை வரிசையைக் களையத் தொடங்கினார்கள். பெரியப்பா கார் கதவு பாதி திறந்தபடியே காத்திருக்க வேண்டிய நிலை வந்தது. அவர் முகத்தில் திடீர் பிடிப்புக் கண்டது; இறங்கத் தயங்கிய காலணி காற்றில் நின்றது.

“வருண்!” மாலதியின் குரல் உடைந்து எழுந்தது. “உன் பெரியவர்களை நிறுத்திட்டு—” “நான் யாரை நிறுத்தறேனோ எனக்குத் தெரியும்,” அவன் வெட்டினான். “இத்தனை நாளா எல்லாரும் பார்ப்பதுக்கே வைத்தேன். இப்போ எழுதி வைக்கிறேன். காவ்யா என் பக்கத்து ஆள். அவளுக்கு அப்புறம்தான் யாரும்.”

அவள் மீது சுமத்தப்பட்டிருந்த கீழ்மட்ட வேலையின் தூசு ஒரே கணத்தில் குலுங்கி விழுந்தது. மாலதி இன்னும் அடங்கவில்லை. “வீட்டுக்குள்ள ஆசன வரிசை? மூத்தவர்களுக்கு முன் அவளா?” அவள் இறுதி ஆயுதத்தை வீசினாள்; உறவினர் உரிமை, ஆசன உரிமை, ரத்த உரிமை. அவள் குரல் கூர்ந்து இருந்தாலும், கால் முன்னே போகவில்லை. ஏற்கனவே பணியாளர்கள் அவளின் சுற்றிலிருந்து விலகிவிட்டார்கள்.

காவ்யா அட்டையைப் பிடித்த கைநரம்பு இறுகியது. வருண் கொடுத்ததாலே மட்டும் இது முடிவாகாது; இப்போ அவளே அதை பூட்ட வேண்டும். அவள் சிவாவை நோக்கி, “உள்ளே முதல் வரிசை இருக்கை யாருக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருக்கு?” என்றாள். “மேடம், மணமகள் பக்கம் வலது முதல் இருக்கை—” “அதை மாற்றாதீங்க,” என்றாள் காவ்யா. “எனக்கு இப்போ வாசல் போதும். யார் முதலில் வரவேற்கப்படுறாங்கன்னு எல்லாரும் பார்த்தா போதும்.” அவள் மாலதியைப் பார்த்தாள். “நான் உங்கள் பின்னாடி ஒதுங்க மாட்டேன். என்னை நிறுத்த வேண்டிய இடம் இருக்கே, அதுலதான் நிற்பேன்.”

இந்த முறை சேதம் வெளிப்படையாக இருந்தது. மாலதி அத்தை குடும்பத்தாரை கட்டுப்படுத்தும் குரலில் பேச முயன்றாள், ஆனால் யாரும் உடனே அசையவில்லை. பெரியப்பா தன் கையை காரின் கூரையிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு அமைதியாக நின்றார்; அவரை முன் அழைத்து செல்ல வேண்டும் என்று சத்தம் போட்டவர்கள் பின்சென்றார்கள். சிவா தானே இரண்டு படி முன் வந்து, “காவ்யா மேடம், கார் வருது,” என்று மெதுவாகச் சொன்னான். அந்த மரியாதை இப்போது மன்னிப்பு அல்ல; நடைமுறையாகிவிட்ட கட்டளை.

அடுத்ததாக கருநிற கார் வளைந்து வந்து நின்றது. கதவுப் பணியாளர் ஏற்கெனவே காவ்யா நின்ற பாதையருகே சென்று கதவைத் திறக்கத் தயாராக நின்றான். மாலதி பழைய இடத்திலிருந்து மீண்டும் முன்செல்ல முயன்றாள்; ஆனால் கயிறு தடுப்பு இப்போது அவளது முழங்கைக்கு முன் இறுக்கமாக இருந்தது. “ஒரு நிமிஷம்,” என்று சொல்லி அதைக் கடக்க முயன்றவளை சிவா கையால் அல்ல, சொல்லால் தடுத்தான். “அம்மா, தயவு செய்து வரிசை மாறிருக்கு.”

வருண் காவ்யாவை ஒரு கணம் பார்த்தான். அது மெல்லிய காதல் பார்வை இல்லை; தாமதமாக வந்த ஒப்புதல். “வா,” என்றான் மட்டும்.

காவ்யா நகர்ந்தாள். காலை முதலாகச் சுருண்டுகொண்டிருந்த ரசீது சீட்டை அவள் பையில் தள்ளிவிட்டு, தங்க அட்டையை விரல்களுக்கு நடுவே நேராகப் பிடித்தாள். வாகன இறக்குமிடத்தின் சிமெண்டு தரையில் கண்ணாடி விளக்குகள் பட்டு மின்னின. வாசல்காப்பாளர் அவளை நோக்கித் தலையைத் திருப்பி, திறந்த கதவின் திசையை மாற்றி அவளுக்கே வழி பிடித்தான். அவள் பாதையை எட்டியவுடன், காத்திருந்த வரிசை உடல்கள் தாமாக வளைந்து, அவளைச் சுற்றி வழி மாறின.