அவள் பெயர் மேலே நகர்ந்தது

“அந்த அட்டையை அங்கே வைக்காதே,” என்று நிலா அத்தை காவேரியின் கையிலிருந்த பெயர் அட்டையைப் பறித்தாள். மணமகன் பக்கம் முதல் வரிசை நாற்காலிகளுக்குப் பக்கத்தில், மஞ்சள் ரிப்பன் கட்டியிருந்த ‘அர்ஜுன் – விருந்தினர் குடும்பம்’ என்று எழுதப்பட்ட சிறிய வெள்ளை அட்டையை அவள் இரண்டு விரலால் தூக்கி, பக்கத்திலிருந்த மீனாவுக்கு திணித்தாள். “மீனா இங்கே உட்காரணும். நீ கீழே பெண்கள் பக்கம் பஃபே கவனிச்சுக்கோ.”

அந்த ஒரு கணம் கூட மண்டபம் ஓசையிழக்கவில்லை. நாதஸ்வரம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது, மேலே ஏசி குளிர் அடித்துக்கொண்டே இருந்தது, லிப்ட்டை தவிர்த்து படிக்கட்டில் ஏறிய பெரியவர்கள் மூச்சை இழுத்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். ஆனாலும் எதை யார் பார்த்தார்கள் என்பதில் தவறு இல்லை. முன் வரிசைக்கு அருகே அவளுக்காக வைத்த இடம் எடுத்து, வேலை பார்க்கும் பக்கம் தள்ளிவிட்டார்கள். காவேரியின் இடது கையில் இன்னும் பாதி மடக்கிப் பலமுறை திறந்த ரசீது இருந்தது—மலர் advance, காருக்குக் கொடுத்த பெட்ரோல், மாமாவுக்கு அனுப்பிய பணம். வலது தோளில் சேவைத் துறையிலிருந்து நேரே வந்து கழற்ற மறந்த சுருண்ட அடையாளக் கயிறு உரசியது.

“அத்தை,” அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள், “நான் விருந்தாளியா வந்திருக்கேன். வேலைக்காரியா இல்லை.”

“அதை எல்லாம் வீட்டுக்குள்ள பேசிக்கலாம்,” நிலா அத்தை சிரித்தபடி பதிலிட்டாள்; சிரிப்பில் வெப்பம் இல்லை. “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் னு சொன்னதாலே எல்லாரும் மருமகள் ஆகிட முடியாது. எதுக்கு ஏற்ற இடம் அதுதான்.”

முன் நின்றிருந்த இரண்டு மாமியார் முகங்கள் சற்றே திரும்பின. மீனா, பளிச் பட்டு சேலையோடு, அட்டையை தனது கையிலே வாங்கும்போது வெட்கப்படவே இல்லை; புன்னகையை ஒழுக்கமாகச் சுருக்கிக் கொண்டாள். “அத்தை சொல்வது சரிதான்,” என்றாள். “இந்த மாதிரி function-ல flow இருக்கணும்.”

காவேரி அட்டையை விடவில்லை. அவள் விரல்கள் உறுதியாகின. “அதை வையுங்கள்,” என்றாள். குரல் உயரவில்லை. அதுதான் எல்லோரையும் ஒரு துளி தட்டியது. “அந்த இடத்துக்கு நான் பணம் கட்டியதாலோ, தயவு கேட்டதாலோ வரலை. அர்ஜுன் சொன்னதால் தான் வந்தேன்.”

நிலா அத்தை கண்கள் சற்றே மெல்லின. “அர்ஜுன் இப்போ எங்கே இருக்கான் தெரியுமா? மேலே மாப்பிள்ளை அறையில். அவன் வேலை அவனுக்கு தெரியும். நீ கீழே போ.”

காவேரி அந்த அட்டையை அவள் கையிலிருந்து முழுக்கப் பறிக்கவில்லை. ஆனால் அதை மீனாவிடம் செல்ல விடாமல்தான் வைத்தாள். அடுத்த நொடி, முன் வரிசை நாற்காலியின் கைப்பிடியில் அட்டையை மீண்டும் தட்டையாக வைத்து விட்டாள். வெள்ளை அட்டை சற்று வளைந்து நின்றது. தெரிந்தவர்கள் தெரிந்துகொண்டார்கள்: அவள் பின்வாங்கவில்லை.

அதை உடனே உடைக்க நிலா அத்தை வேறு வழி எடுத்தாள். “சந்திரன் அண்ணா!” என்று தொலைவில் கூப்பிட்டாள். “இந்தப் பெண்ணை கேட்க மாட்டேங்குதே. கீழே சமையல் பக்கம் தண்ணீர் பாட்டில் எடுப்பதற்குக் கொஞ்சம் உதவ சொல்லுங்க.”

சந்திரன் மாமா சங்கடமாக அணைந்தார். அவர் முகத்தில் நன்றி, பயம், களைப்பு மூன்றும் கலந்திருந்தது. இந்த திருமணத்துக்காக கடன் வாங்கியவர் அவர்; காவேரி தான் கடந்த மூன்று மாதம் இரவு பணி முடிந்து பணம் அனுப்பி உதவியது அவருக்குத்தான். அதை இங்கே யாரும் சொல்லப் போவதில்லை. “காவேரி,” அவர் மெதுவாக, “ஒரு அரை மணி தான். கீழே பார்த்துட்டு வா. சண்டை வேண்டாம்.”

“மீனா, நீ மேலே வா,” நிலா அத்தை கூர்மையாகச் சொன்னாள். “மாப்பிள்ளை பக்கம் படம் எடுக்க அழைக்கலாம்.”

இதுதான் இரண்டாவது தள்ளல். இருக்கை போனது மட்டும் அல்ல; மேலே செல்லும் உரிமையும் அவளிடமிருந்து எடுத்தார்கள். மண்டபத்தின் பக்கப் படிக்கட்டு நெரிசலாக இருந்தது. மேல்தளத்தில் மணமகன் அறை, குடும்ப புகைப்படம், முக்கிய பெரியவர்கள் அமரும் வட்ட மேசை—அங்கே செல்ல யார் முதலில் ஏறுகிறார்கள் என்பதே இங்கு மதிப்பாகப் படித்துக் கொள்ளப்பட்டது. கீழே நின்ற பிளாஸ்டிக் நீர்ப் பாட்டில்களுக்கிடையே அவளை நிறுத்த நினைத்தார்கள்.

காவேரி பதில் சொல்லாமல் ஒரு படி விலகினாள். கதவு சட்டத்தில் ஒரு சிறிய நிறுத்தம். அங்கேயே நின்று மேலே போகும் படிக்கட்டு ஓட்டத்தைப் பார்த்தாள். அர்ஜுன் இன்னும் தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் நண்பன் பிரசாத் கையில் தொலைபேசி வைத்தபடி இறங்கி வந்தான். அவளுடைய கண்கள் அவனைத் தாக்கியவுடன், அவன் ஏதோ தவறு நடந்துவிட்டதென்று புரிந்துகொண்டான். “என்னாச்சு?” என்று உதடால் மட்டும் கேட்டான்.

“அவனை கீழே அனுப்பு,” காவேரி சொன்னாள். “இப்பவே.”

பிரசாத் ஓடிப்போனான். நிலா அத்தை அதை பார்த்துவிட்டாள். “அதெல்லாம் தேவையில்லை,” என்று அவள் வேகமாக முன்னேறினாள். “மீனா, நீ ஏறிட்டே போ. இவளை யாரும் மேலே விடாதீங்க.”

அந்த “யாரும் மேலே விடாதீங்க” என்பதே படிக்கட்டின் முதல் திருப்பத்தில் கயிறுபோல விழுந்தது. இரண்டு இளைஞர்கள் தன்னியல்பாக உடலை மாற்றி வழியை அடைத்தனர். மீனா மெல்ல ஏற ஆரம்பித்தாள்; அவள் பட்டு சேலையின் விளிம்பு படிக்கட்டு விளக்கில் மின்னியது. காவேரி தாடையைச் சற்றே உயர்த்தினாள். அவளுடைய தோளில் நாள் முழுதும் இருந்த களைப்பு கறாரான கோட்டாக நின்றது.

அர்ஜுன் கீழே வந்தது ஓடிச்செல்லும் காலடியின் சத்தத்திலேயே தெரிந்தது. வெள்ளை வேஷ்டியின் ஓரம் கைப்பிடியில் உரச, அவன் முதல் திருப்பத்தில் நின்றான். கீழே இருந்து நிலா அத்தை உடனே பேச ஆரம்பித்தாள். “கண்டுபிடிச்சு சொல்லு. function நடக்குது. இப்ப unnecessary scene வேண்டாம். மீனா மேலே வரறா. காவேரி கீழே உதவி பண்ணட்டும்.”

அவள் எல்லோருக்கும் பதில் முன்கூட்டியே செய்து வைத்திருந்த மாதிரி சொன்னாள். அதில்தான் பழக்கம் இருந்தது. அர்ஜுன் முதலில் யாரையும் பார்க்கவில்லை. படிக்கட்டு நடுப்பகுதியில் இருந்த வெள்ளை அட்டைகளைப் பார்த்தான்—புகைப்பட மேசைக்குச் செல்லும் குடும்ப வரிசைக்கான பெயர் அட்டைகள். ஒன்றில் ‘மீனா’, இன்னொன்றில் கை எழுதில் மாற்றிய சின்னக் கோடு. அவன் கீழே இறங்காமல், கை நீட்டி அந்த ‘மீனா’ அட்டையை எடுத்தான். பின்னர் காவேரியை நேராகப் பார்த்தான்.

“காவேரி,” என்றான், தெளிவாக, கீழே இருந்த பெரியவர்கள் கேட்கும் அளவுக்கு. “நீ மேலே வா. முதல்ல நீ.”

அது இன்னும் முழு வெற்றி இல்லை; ஆனால் வழி மாறியது. படிக்கட்டில் உடல் வைத்திருந்த இளைஞர்கள் உடனே ஒதுங்கவில்லை. நிலா அத்தை குரலைக் கடினப்படுத்தினாள். “அர்ஜுன், புரியாமல் பேசாதே. பெரியவர்கள் மேலே காத்திருக்காங்க. இப்ப யாரை எங்கு நிறுத்தணும்னு நான் பார்த்துக்கறேன்.”

அவன் கீழே இரண்டு படி இறங்கினான். அவனுடைய கையில் இருந்த அட்டையை மடிக்காமல் நேராகச் சீராக்கினான். “அத்தை, நீங்கள் நிறுத்தினதால்தான் இவ்வளவு பேர் பார்த்தாங்க,” என்றான். “இப்ப நான் பார்த்துக்கறேன்.”

மீனா படிக்கட்டில் பாதியிலே நின்றுவிட்டாள். அவளுடைய முகத்தில் முதன்முறையாக உறுதி தளர்ந்தது. கீழே சந்திரன் மாமா மூக்குக் கண்ணாடியைச் சரி செய்தார்; அவர் எதுவும் பேசவில்லை. அந்தச் சுருங்கிய அமைதிக்குள் அர்ஜுன் இன்னொரு அட்டையை கேட்காமல் பிரசாதிடமிருந்து பிடித்துக்கொண்டான்—குடும்ப வட்ட மேசையின் முன் வைக்கப்பட்டிருந்த பெயர் வரிசை. மேலே முதல் இருக்கை, மணமகன் பக்கம் நெருங்கிய இடம்.

நிலா அத்தை வேகமாக ஏற ஆரம்பித்தாள். “அதை அப்படியே வைய்,” என்றாள். “பின்னாடி பேசலாம். இப்ப பெரியவர்களுக்குப் முகம் காட்டணும். நீ என்ன செய்யறேன்னு தெரியுமா?”

“தெரியும்,” என்றான் அவன்.

அவன் மேல்தள லாண்டிங்கை அடைந்ததும் அங்கேயிருந்த சிறிய டேபிளின் மேல் அட்டைகளை ஒரே பார்வையில் அமைத்தான். ‘மீனா’ இருந்த இடத்தை எடுத்துப் பக்கத்துக்கு தள்ளினான். வெள்ளை கார்டு விளிம்பில் தொங்கியது. அதன் இடத்தில் ‘காவேரி’ என்று அவன் தன் பேனாவால் விரைவாக எழுதிய அட்டையை வைத்தான். அழகான எழுத்து இல்லை; ஆனால் தொலைவிலிருந்தே படித்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு தெளிவாக இருந்தது. கீழே நின்றிருந்தவர்கள் எல்லோரும் அதைப் பார்த்தார்கள். யாரும் விளக்கம் கேட்க வேண்டியதில்லை.

நிலா அத்தை அங்கேயே நின்றுவிட்டாள். “அர்ஜுன்!” என்ற குரலில் கட்டளைவும் கெஞ்சலும் ஒன்றாக வந்தது. “இதை இப்போ செய்யாதே. கல்யாண வீடு. நான் சொல்றேன், அட்டையை எடுத்துடு. முதல்ல மீனா உட்காரட்டும். பிறகு—”

“பிறகு ஒன்றுமில்லை,” காவேரி கீழிருந்து சொன்னாள்.

அவள் முதல் படியிலிருந்து நேராக ஏறத் தொடங்கினாள். யாரிடமும் அனுமதி கேட்கவில்லை. அவளின் சேலை ஓரம் படியில் தடவியது; தோளிலிருந்த சுருண்ட கயிறு அசைந்தது; கையில் இருந்த மடிந்த ரசீதைக் அவள் முறுக்கி முழுக்க உள்ளங்கையில் புதைத்துக் கொண்டாள். அவள் அர்ஜுனை நோக்கி ஏறும்போது, படிக்கட்டின் நடுவே இருந்தவர்கள் விலக வேண்டியதாயிற்று. மீனா ஓரமாக நின்று கைப்பிடியைப் பிடித்தாள். அவளுக்குப் பின்பு வந்திருந்த இரு அத்தைமார்கள் தாமாகவே ஒரு படி கீழே நின்றனர்.

நிலா அத்தை இன்னும் ஒதுங்கவில்லை. லாண்டிங்கின் குறுகிய இடத்தில் உடலை அகலமாக வைத்தாள். “காவேரி, உனக்கே நல்லது வேண்டும்னா இங்கேயே நிற்று,” என்றாள். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் னு சொல்றதுக்கு ஒரு அளவு இருக்கு. இப்படி ஏறி வந்தா மரியாதை கிடைக்காது.”

காவேரி நின்றாள். அவள் முகம் மட்டும் இல்லை; அவள் முழு உடலும் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. “மரியாதை யாராவது கொடுக்கிறதல்ல,” என்றாள். “யாராவது எடுக்க முயற்சிக்கும்போது நான் இழக்காதது.”

அந்தப் பதிலை முடிக்கவிடாமல் நிலா அத்தை திரும்பி அர்ஜுனிடம் கடைசி ஆயுதத்தை வீசினாள். “அர்ஜுன், உன் அம்மா மேலே இருக்காங்க. அவங்கள முன்னாடி இதை மறு. இப்பவே சொல்லு—இவள் கீழே போகட்டும். இல்லாட்டி இந்த விஷயம் இங்கிருந்து வெளியே எப்படி போகும்னு நான் பார்த்துக்கறேன்.”

அது முகக்கேடு மிரட்டல். மண்டபத்தில் பரவி நிற்கும் சமையல் வாசனைக்கும் மலர் மணத்துக்கும் நடுவே அந்த ஒரு வாக்கியம் கசப்பாகப் பறந்தது. கீழே நின்றவர்கள் தலை திருப்பிக்கொண்டார்கள்; பார்க்காத மாதிரி பார்க்கும் பழக்கம். ஆனால் அர்ஜுன் அந்தப் பழக்கத்துக்குள் செல்லவில்லை.

அவன் லாண்டிங்கின் நடுவே ஒரு படி முன்னேறி, குரலை உயர்த்தாமல் தெளிவாக்கினான். “எல்லாரும் கேளுங்க,” என்றான். “இந்த மேசைல, இந்த லாண்டிங்க்ல, எனக்குப் பக்கமா வர வேண்டியவர் காவேரி. கீழே நிற்க சொல்லிட்டது தவறு. வேலைக்காக அனுப்பியதும் தவறு. இனிமே அவளை யாரும் வழியில நிறுத்தாதீங்க.”

அது வெறும் சொல்லாக இருந்திருக்க முடியும். ஆனால் அவன் அதைக் கையால் முடித்தான். நிலா அத்தை உடம்பை விலக்காத இடத்தில், அவன் கைப்பிடி பக்கத்தைத் திறந்தான்; காவேரி ஏற வரும்படி தனது வலப்புறத்தை முழுக்க காலி செய்தான்; பின்னால் நின்றிருந்த பிரசாதிடம், “மீனா அட்டையை பக்கத்து வரிசைக்கு மாற்று,” என்றான். பிரசாத் உடனே அந்த அட்டையை எடுத்தான். மீனா அதைத் தடுக்க கையை நீட்டினாள்; ஆனாலும் பிரசாத் அவள் கையைத் தாண்டி அட்டையை கீழ் வரிசை இருக்கைக்கு வைத்துவிட்டான். வெள்ளை கார்டு இடம் மாறிய சின்ன சத்தம் கூட அங்கே குத்தியது.

நிலா அத்தை முகத்தில் நிறம் மாறியது. முதல் சேதம் அட்டை நகர்ந்தது. இரண்டாவது, அவள் கட்டளை நடக்கவில்லை. மூன்றாவது, அவள் நின்ற இடத்தில் அவள்தான் தடை போல தெரிந்தாள். “அர்ஜுன், நீ எனக்கே இப்படி—”

“அத்தை,” என்று அவன் நிறுத்தினான். “வழி.”

அந்த ஒரு சொல்லுக்குப் பிறகு யாரும் அவள் பக்கம் நின்று உதவவில்லை. பெரியவர்கள் முன்வரவில்லை. சந்திரன் மாமா தலையைக் குனிந்தார்; அவர் முகத்தில் சுமை குறைந்தது போலவும் வெட்கம் வெளுத்தது போலவும் இருந்தது. மீனா படிக்கட்டு விளிம்பை விட்டுக் கையை எடுத்துக்கொண்டாள். அவளுக்கு நின்ற இடமே இல்லை.

காவேரி லாண்டிங்கை அடைந்தாள். அர்ஜுன் பக்கம் வைத்திருந்த வெள்ளை அட்டையின் முன் அவள் நின்றபோது, கீழே இருந்து மேலே ஏறிக்கொண்டிருந்த வரிசை தானாக நிறுத்தப்பட்டது. பின்புறக் காலடிகள் ஒன்று மற்றொன்றைத் தொடாமல் ஒழுங்காகத் தடைபட்டன. அவள் நிலா அத்தையைப் பார்த்தாள். “என்னை கீழே நிறுத்தினது நீங்கள்,” என்றாள். “இங்கிருந்து நான் எங்கே நிற்கணும்னு இனிமே நான் சொல்றேன்.”

அர்ஜுன் மெதுவாக, அனைவருக்கும் கேட்கும்படி, “என் வரிசை அவள் பக்கம் தான்,” என்றான்.

காவேரி அவன் கையில் இருந்த பேனாவை எடுத்தாள். டேபிள் மேல் அவள் பெயர் அட்டையை ஒரு விரல் நுனியால் நேராக்கினாள்; பிறகு அதன் கீழ், சிறிய எழுத்தில், ஆனால் மறைக்க முடியாத அளவுக்கு, “அர்ஜுன்” என்று சேர்த்தாள். அதன் பின்பு அவள் திரும்பி, லாண்டிங்கின் கைப்பிடியில் கை வைத்துக் கொண்டு மேலே செல்ல முதல் படியை எடுத்தாள்.

அந்த கைப்பிடியில் அவள் உள்ளங்கை நின்றது; அவள் முன்னால் பாதை திறந்திருந்தது. பின்னால் நிற்கும் வரிசை படியிலேயே தங்கியிருந்தது.