அவளுக்கிட்ட வலை அவன்மேல் மூடியது

ரகுராம் கையிலிருந்த அனுப்பல் ஆணையை யாழினி மார்புக்கு நெருக்கிப் தள்ளினான். “இங்கே கையெழுத்து போடு. மூன்று பெட்டி குறைவு உன் பொறுப்பு,” என்றான். பெறும் பாதை ஓரத்தில் ஏற்கெனவே இரண்டு டிராலிகள் நின்று கொண்டிருந்தன; பிளாஸ்டிக் கவர்களின் சலசலப்பு, ஸ்கேனர் ஒலி, பார்க்கவே வந்த மாதிரி அங்கே அசையாமல் நின்ற சரவணன்—யாரும் வேலை பார்த்த முகமில்லை. யாழினியின் விரல்களில் பழைய மை கறை இருந்தது; காலையில் வீட்டு வாடகை ரசீதை மடித்து பையில் திணித்த அதே விரல்கள். அவள் கையெழுத்து போட்டால் சம்பளத்திலிருந்து பிடித்தம், பிடித்தம் வந்தால் அடுத்த மாதம் நிச்சயதார்த்தம் பற்றிக் கேட்கும் முரளி மாமாவின் முகம் வீட்டிலேயே சுருங்கும்.

“முந்தைய வருடம் நடந்ததை மறந்துட்டியா?” ரகுராம் சத்தம் குறைக்கவில்லை. “அப்பவும் சரக்கு குறைவு. இப்பவும் அதே. உன்னைப் பற்றிச் சொல்லிக்கிட்டு தான் இருக்காங்க. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி உறவு வைத்திருக்கிறவளாம்; ஆனா வேலை ரெக்கார்ட் இதுதான்.”

பெறுமிடக் கதவின் உலோகத் தகட்டில் கைரேகை தடங்கள் இருந்தன. அந்த மங்கிய பிரதிபலிப்பில் யாழினி தன்னையும், இரண்டு அடி பின்னால் நின்ற நிலாவையும் பார்த்தாள். நிலா பேக்கிங் பிரிவிலிருந்து வந்திருந்தாள்; வாய் திறக்கவில்லை. ரகுராம் ஆணையை இன்னும் முன் தள்ளினான். கீழே ஏற்கெனவே அவனுடைய கையெழுத்து, மேல் பகுதியில் அனுப்பிய பெட்டி எண்ணிக்கை, கீழே வெறுமையாக விடப்பட்ட “பெற்றவர் குறைவு ஒப்புதல்” வரி. அவளைச் சிக்க வைக்கவே அந்த இடம் விட்டிருக்கிறான் என்று பார்த்தவுடனே தெரிந்தது.

“கையெழுத்து போட்டா உள்ளே பேசிக்கலாம்,” என்றான் அவன். “இல்லேன்னா இதே லேன்லே பதிவு.”

யாழினி காகிதத்தைப் பார்த்தபடியே கேட்டாள். “களஞ்சிய வெளியேற்ற நேரம்?”

ரகுராம் புருவம் நெரித்தான். “இப்ப அதெல்லாம் முக்கியமா?”

“முக்கியம்,” அவள் சொன்னாள். காகிதத்தை திருப்பிப் பார்த்தாள். பின்பக்கத்தில் லாரி புறப்பட்ட நேரம் எழுதப்பட்டிருந்தது. அவள் உடனே கையெழுத்து போடாமல், கையால் கீழே இருந்த சிவப்பு முத்திரையைத் தட்டி, “வெளியேற்ற சாவி யார்கிட்ட?” என்றாள்.

சரவணன் அசைந்தான். அவன் இடுப்பு கயிற்றில் தொங்கிய சாவி கண்ணில் பட்டது. ரகுராம் முன்வந்து, “நான் சொல்றதை விட சாவிதான் பெரியதா?” என்று நக்கலிட்டான். ஆனாலும் அந்த ஒரு வினாடி அவனுக்கே நின்றது. பெறும் பாதையிலிருந்து சரக்கை உள்ளே ஏற்கும் முன், கதவு திறந்த பொறுப்பும், சரக்குப் பொறுப்பும் ஒரே கையிலிருப்பது விதிக்கு எதிரானது என்று அங்கே வேலை பார்ப்பவர்கள் எல்லாருக்கும் தெரியும். யாழினி கையெழுத்து போடாத வரை சரக்கு அவள் கையில் அதிகாரபூர்வமாக வராது. அதே நேரத்தில் கதவைத் திறக்க ரகுராம் தன் ஆணையை நம்பிக் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.

“சாவி எடு,” என்றான் ரகுராம் சரவணனிடம், தன் கோபத்தை மறைக்காமல். “இவள் முன்னாடியே எண்ணிப் பெறு. அப்புறம் குறைவு பதிவு.”

முதல் சிறு திறப்பு அங்கேயே நடந்தது. யாழினி கையெழுத்திடாமல் எண்ணும் உரிமையை அவனே வாயால் கொடுத்துவிட்டான்.

டிராலி இழுத்து கதவு வரை கொண்டுவரப்பட்டது. இரும்புக் கதவு மேலே எழும்பும்போது சங்கிலி ஒலி முழு பின்வாசலையும் நிரப்பியது. உள்ளே குளிர்ச்சியான காற்று, கார்ட்டன் வாசனை. யாழினி ஒரு பெட்டியின் வாயைத் திறந்தாள். மேல் ஸ்டிக்கரில் மூன்று பெட்டிகளும் ஒரே தொகுப்பெண். ஆனால் உள்ளே இருந்த பொருள் கணக்கு பொருந்தவில்லை; இரண்டு பெட்டிகளில் முழு எண்ணிக்கை, மூன்றாவது பெட்டியில் வெறும் நிரப்புப் பேப்பர். அவள் தலை தூக்கிப் பார்த்தாள். ரகுராம் வெற்றிச்சிரிப்போடு நின்றான். “பாரு. அனுப்பியபோது சரியா இருந்தது. இப்ப குறைவு. பெற்று ஒப்புக்கோ.”

“அனுப்பியபோது சரியா இருந்தது என்ற பதிவு யாருடையது?” யாழினி கேட்டாள்.

“என்னோடது.” அவன் நெஞ்சை உயர்த்தினான்.

“அப்போ கையளிப்பு நேரத்தில் உடன் இருந்த மேற்பார்வையாளர் கையெழுத்து?” அவள் மீண்டும் கேட்டாள்.

ஒரு சிறு இடைவேளை. காகிதத்தில் அந்த இடம் காலி. ரகுராம் அதை மறைக்க விரலால் தாளை மடக்க முயன்றான். யாழினி அதையே பிடித்து நேராக்கினாள். நிலா அங்கேயே சற்று முன் நகர்ந்தாள்; அவள் ஏதோ பார்க்க வேண்டிய அவசரத்தில் வந்தவள் போல. சரவணன் கண்களைத் திசை மாற்றிக் கொண்டான்.

“அந்த நேரம் rush,” என்றான் ரகுராம். “நான் அனுப்பியதுக்கு நான் பொறுப்பு எடுத்திருக்கேன். இப்ப நீ பெற்றதுக்கு நீ எடு.”

அதே சொல் அவன் காலில் கயிறாய் விழுந்தது. யாழினி பெட்டியை மூடி, டிராலியை கதவு ஓரத்திலேயே நிறுத்தினாள். “நான் இன்னும் பெறல,” என்றாள். “நீங்க சாவி திறக்க சொன்னதால் எண்ணினேன். மேற்பார்வையாளர் ஒப்பமில்லாத அனுப்பல் ஆணை, திறந்த கதவு, கணக்கில் நிரப்புப் பேப்பர். இப்ப இந்த சரக்கு வெளியேற்றப் பொறுப்பு இன்னும் அனுப்பிய கையில்தான் இருக்கு.”

சரவணன் பக்கம் பார்த்தாள். “கதவு மூடு.”

அவன் உடனே மூடவில்லை. ரகுராம் சீறினான். “யாரு உனக்கு ஆணை கொடுக்கறது?”

யாழினி குளிர்ந்த குரலில் சொன்னாள். “நீங்க தான். கையெழுத்து முன்பே எண்ணச் சொன்னீங்க. பெறல் முடியல. முடிக்காத பெறலின் சரக்கு தற்காலிகக் கட்டுப்பாடு அனுப்பிய பிரிவுக்கே. கதவு திறந்து வச்சா கேமரா பதிவு உங்கமேல் போகும்.”

இரும்புச் சங்கிலி மீண்டும் இறங்கியது. கதவு பாதி வந்து நிற்கும் முன் ரகுராமின் முகம் மாறியது. முதல் முறை அவன் குரல் அளந்தது. “நாடகம் ஆடாதே. ஆணையை கொடு.”

அவள் தாளை விடவில்லை. கீழே இருந்த அவனுடைய கையெழுத்து, மேல் இருந்த தொகுப்பு எண், காலியாக இருந்த மேற்பார்வையாளர் வரி—இவை எல்லாம் இப்போது அவளது விரல்களுக்குள் நேராகத் திறந்து கிடந்தன. அந்த வரியை யாரும் பார்க்கக் கூடாதென்று அவன் நினைத்திருந்தான். இப்போது அதற்குக் கண்கள் வந்துவிட்டன.

அந்த நேரத்தில் பக்க லேனில் இருந்து மின்தூக்கி கதவு திறந்தது. மெட்டல் கண்ணாடி மேல் பழைய துடைப்புத் தடங்கள். அதிலிருந்து முரளி மாமா இறங்கினார். யாழினி இதயத்தில் ஒரு கடினமான இழுப்பு வந்தது. வீட்டில் அவளுக்காகப் பேசிப் பேசிக் களைத்தவர் அவர்; ரகுராமின் அத்தை வீட்டாரோடு கல்யாணம் பற்றி பேசும் வட்டத்திலும் அவருக்குப் பெயர் இருந்தது. கிடங்குக்கு வந்திருப்பார் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவனைப் பார்த்தவுடனே ரகுராம் வாயிலே வேறொரு நம்பிக்கை திரும்பியது.

“மாமா, நல்ல நேரத்தில வந்துட்டீங்க,” என்றான் அவன் சத்தமாக. “உங்க பொண்ணு மாதிரி பார்த்துக்கிறவ கையாலேதான் இப்ப சரக்கு குறைவு. நீங்களே சொல்லுங்க—ரெக்கார்ட்ல ஒப்புக்கிட்டு போறதுதான் நல்லது.”

முரளி மாமா உடனே யாழினியைப் பார்க்கவில்லை. முதலில் ஆணையைப் பார்த்தார். பிறகு களஞ்சிய கதவைப் பார்த்தார். “பெறல் முடிஞ்சுதா?” என்றார்.

“இல்ல,” யாழினி சொன்னாள்.

“அப்ப அவள் குறைவு ஏற்க முடியாது,” என்றார் அவர் சுருக்கமாக. ரகுராம் முகம் இறுகியது. மாமா தொடர்ந்தார். “நிச்சயதார்த்தப் பேச்சு வீட்டில் நடக்குது என்று வேலை இடத்தில வாயை நீட்டாதே. அது ஒரே முறை சொல்றேன்.”

அந்த ஒரு சொல் அறையாக தாக்கவில்லை; ஆனால் ரகுராமின் சத்தத்தை கீழே தள்ளியது. இருந்தாலும் அவன் நிற்கவில்லை. “சரி. அப்ப இப்போதே முடிவு பண்ணலாம். எல்லாரும் முன்னாடி ஹேண்ட்ஓவர். சாவி இங்கே. கதவு முழுக்கத் திற. எண்ணிக்கையும் கையெழுத்தும் இதே இடத்தில. அவள் பெறணும்னா பெறட்டும். இல்லேன்னா refuse பண்ணட்டும். witness signature உடன் போடுறேன்.” அவன் சரவணனின் கையில் இருந்த சாவியை இழுத்து எடுத்தான். அதுவே அவன் இரண்டாவது மீறல்.

கதவு முழுக்க உயர்ந்தது. பின்புற லாரியிலிருந்து இன்னும் இறங்காத இரண்டு பேலட்டுகள் பாதியை மறைத்தன. போக்குவரத்து நின்றது. பக்க லேனில் காத்திருந்த டிரைவர் சிணுங்கினான். ரகுராம் சாவியை தன் இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு, “இப்ப வெளியே போகறதும் என்ன மூலம்தான்,” என்று கதவின் நெறியில் நின்றான். ஒரே நேரத்தில் காகிதம், கதவு, சாவி—மூன்றையும் தன் கையில் வைத்துக்கொண்டான். அதற்குத் தேவையான தகுதி அவனுக்கில்லை; ஆனால் கூட்டம் முன்னால் அவன் அதிகாரம் போல காட்டிக்கொண்டான்.

யாழினி அந்த நெறியைத் தள்ளிப் போகவில்லை. குனிந்து டிராலி மேல் இருந்த பெட்டியிலிருந்து ஸ்கேன் சீட்டைக் எடுத்தாள். அங்கே வருகைப் பதிவு எண் இருந்தது. அவள் உடனே பக்கத்தில் இருந்த சுவர்தொலைபேசியை எடுத்தாள். உள்ளக எண்ணை அழுத்தும்போது, கையில் மடக்கிப் போட்டிருந்த அரை ரசீது தரையில் வழுந்தது. அவள் அதை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

“மையக் கண்காணிப்பு அறையா? பெறும் லேன் மூன்று. அனுப்பல் ஆணை எண் 47-சி. மேற்பார்வையாளர் இணைஒப்பமில்லாமல் கையளிப்பு திணிப்பு. அனுப்பியவர் சாவி கட்டுப்பாட்டை தனக்கே எடுத்திருக்கார். கதவு நிறுத்தம். சரக்கு வெளியேற்றப் பதிவு தடை. உடனடி சோதனை அதிகாரி அனுப்பு.”

ரகுராம் நேரே அவளிடம் வந்தான். “போன் வை.” அவன் கை நீட்டியதும் முரளி மாமா நடுவே நின்றார். அதற்குள் பேலட் பக்கம் இருந்த இரு தொழிலாளர்கள் வேலை நின்றதால் இங்கே திரும்பிப் பார்த்துவிட்டனர். நிலா எந்தத் தயக்கமுமில்லாமல் யாழினி கையில் இருந்த தாளை எடுத்துப் பரப்பி பிடித்தாள்; காலியான மேற்பார்வையாளர் வரி எல்லாருக்கும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

“என்கிட்ட தாள் குடு,” ரகுராம் பறித்துக்கொள்ள முனைந்தான்.

யாழினி பின்வாங்கவில்லை. “நீங்கதான் witness signature கேட்டீங்க,” என்றாள். “இப்ப அது நடக்கும்.”

அதிக நேரம் ஆகவில்லை. மையச் சோதனை அலுவலர் ரேவதி வந்தபோது, போக்குவரத்து ஏற்கெனவே நின்றிருந்தது. பின்னால் இரண்டு லாரிகள் வரிசை. கோபப்படாமல் இருந்ததிலேயே அவளது பதவி தெரிந்தது. “எவர் கதவைத் தடுத்திருக்கிறார்?” என்று மட்டும் கேட்டாள்.

ரகுராம் உடனே பேச தொடங்கினான். “அவங்க குறைவு—”

“தாள்,” என்றாள் ரேவதி.

யாழினி நேராக அவளிடம் தந்தாள். ரேவதி ஒரு பார்வையில் கீழிருந்து மேலே வாசித்தாள். அனுப்பியவர் கையெழுத்து. மேற்பார்வையாளர் காலி. பெறுபவர் கையொப்பமில்லை. கீழே சிவப்பு முத்திரை. கதவு நிறுத்தம். பக்கத்தில் நின்ற ரகுராமின் இடுப்பிலிருந்த சாவி. இன்னும் சொல்ல ஒன்றும் இல்லை.

“ஹேண்ட்ஓவர் இப்போதே செய்வோம்,” என்றான் ரகுராம் அவசரமாக. “நான் தான் எண்ணிக்கையோடு கொடுக்கிறேன். அவள் வாங்கிக்கிட்டா முடிஞ்சிடும்.”

அவன் தன் காப்பைக் காப்பாற்ற இன்னும் ஒரு அடி தள்ளினான். அதுவே முடிவு.

ரேவதி கையை நீட்டினாள். “சாவி.”

ரகுராம் ஒரு நொடி தாமதித்தான். அந்தத் தாமதமே அவனைத் தள்ளியபடி இருந்தது. யாழினி பேசினாள். “அவர் சாவி கட்டுப்பாட்டோடு, இணைஒப்பமில்லாத அனுப்பல் ஆணையோடு, குறைவு உள்ள பேலட்டைத் தானே உடன் நிறுத்தியுள்ளார். விதிப்படி பெறல் நிறுத்தம். மீள்கையளிப்பு அனுப்பிய பிரிவு பொறுப்பு. சோதனை முடியும் வரை வெளியேற்றம் அவர் பெயரிலேயே பூட்டு.”

ரேவதி திரும்பிப் பார்த்தாள். “சரிதான்.” அப்படிச் சொன்னவுடனே அதிகாரம் திசை மாறிவிட்டது.

அவள் ஆணையை யாழினி கையிலிருந்து வாங்கிக் கொண்டு, கீழே இருந்த “பெற்றவர் குறைவு ஒப்புதல்” வரியை விரலால் மூடி, பின்புற வெற்று இடத்தில் புதிய வரி எழுதினாள்: “இணைஒப்பமின்றி தற்காலிக மீள்கையளிப்பு – அனுப்பிய பிரிவு பொறுப்பு.” பிறகு தாளை ரகுராம்முன் நீட்டினாள். “இங்கே கையெழுத்து. உடனே.”

“நான் ஏன்—” என்று அவன் தொடங்கினான்.

“ஏனென்றால் கதவு உங்க கட்டுப்பாட்டில் நின்றது,” என்றாள் ரேவதி. “சாவி உங்க இடுப்பில இருக்கு. போக்குவரத்து தடை உங்க நடவடிக்கை. தாள் உங்க கையெழுத்தில துவங்கியது. இப்ப இதையும் உங்க கையெழுத்தில முடிச்சுக்கோ.”

அவன் சுற்றிப் பார்த்தான். யாரிடமாவது துணை தேடியபடி. முரளி மாமா அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. நிலா தாளை நேராகப் பிடித்தாள். சரவணன் மெதுவாக அவன் இடுப்பிலிருந்த சாவியை எடுத்துக்கொள்ள கையை நீட்டினான். ரகுராம் தடுத்துக்கொள்ள முடியாமல் பேனாவைப் பிடித்தான். பேனாவின் முனை முதல் முறையில் நடுங்கி மை கசிய, அவன் பெயரின் முதல் எழுத்து கிழிந்த கோடு போலப் போனது. மறுபடி அழுத்தி முழுக் கையெழுத்தை இட்டான். கீழே ரேவதி நேரம் போட்டாள். சாவி சரவணனிடம் திரும்பியது. “இனிமேல் இந்த லேன் விடுவிப்பு உங்க கையில இல்லை,” என்றாள் அவள், ரகுராமை நோக்காமல்.

யாழினி தாளை மீண்டும் கேட்டாள். ரேவதி அவளுக்கே தந்தாள். அவள் அதை மடக்கவில்லை. வாசிக்கும்படி திறந்தபடி பிடித்தாள். மேல் இருந்த அவன் பழைய கையெழுத்து அவளை குற்றம் சொன்னது; கீழே இப்போதே போடப்பட்ட புதிய கையெழுத்து அதே குற்றத்தை அவனிடமே பூட்டியது. கதவின் நெறியில் நின்றிருந்த அவனுக்குப் பக்கமாக அவள் சென்றாள். அவன் வழியை மறைக்க முடியவில்லை; சாவி இப்போது அவன் கையில் இல்லை.

பக்க வெளியேற்றக் கதவின் அருகே காற்று வெப்பமாக இருந்தது. யாழினி திறந்த ஆணையை அங்கேயுள்ள இரும்பு மேசை மேல், வெளியேறும் பதிவேட்டின் பக்கத்தில் நேராகப் பரப்பி வைத்தாள். மேலே அனுப்பியவன் என்ற அவன் கையெழுத்து, கீழே மீள்கையளிப்பு பொறுப்பு என்ற அதே கையெழுத்து—ஒரே தாளில் இரண்டு வரியாகத் திறந்து கிடந்தது. காலைமுதல் அவள் பையில் நெறித்துக் கொண்டிருந்த வீட்டு வாடகை அரை ரசீதை அதன் கீழே நுழையாமல் பக்கத்துக்கு ஒதுக்கி, “இது திறந்தபடியே இருக்கட்டும்,” என்றுவிட்டு சைடு எக்சிட் வழியாக வெளியேறினாள்.