பேட்ஜ் திரும்பியதும் வரிசை நகர்ந்தது

“கீர்த்தனா, அங்க போகாதே,” என்று யாமினி மேடம் கையை நீட்டி பேட்ஜை பின்சார்ந்தார். வெளிநோயாளர் பதிவு கவுண்டரின் முன் வரிசை ஏற்கனவே கதவுக்குள் சுருண்டு, மருந்து சீட்டுகள் கைகளில் நசுங்கிக் கொண்டிருந்தன. டோக்கன் இயந்திரம் ஒவ்வொரு பீப்பும் விட்டுக் காத்திருந்தது; ஆனால் கவுண்டரின் நாற்காலியில் கீர்த்தனா உட்கார வேண்டிய இடத்தில் யாமினியின் மருமகள் நந்தினி அமர்ந்து, நோயாளி பெயர்களை தவறான தாளில் எழுதிக்கொண்டிருந்தாள். கீர்த்தனாவின் குளிர்ந்துபோன உணவுப்பெட்டி கணினி பக்கத்தில் திறக்கப்படாமலே இருந்தது. தேநீர் குவளையின் வட்டம் மேசையில் பழைய கறையாக பதிந்திருந்தது.

“அது என் பதிவு வழி,” கீர்த்தனா சொன்னாள். குரல் உயரவில்லை. “காலை ஆறு முதல் இந்த வரிசை என்னிடம் தான் ஓடும்.”

“இன்று மட்டும் நந்தினி பார்க்கட்டும். நீ உள்ளே பைல்கள் அடுக்கு,” யாமினி பேட்ஜைத் தன் கரத்தில் சுருட்டிக் கொண்டார். “எல்லாரும் பார்க்கிற இடம் இது. தவறே வரக்கூடாது.”

அந்த ஒரு சொல்லிலேயே அவமானம் இருந்தது. தவறு வராமல் காப்பது யார் என்று இந்த வரிசையிலே நின்ற பாதி பேருக்கும் தெரியும். மூன்று வருடம் இந்த சேவைத் துறை அழுத்தத்தில் கீர்த்தனா வேலை பார்த்து, தந்தையின் மருந்துக் கடன் கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். மாதம் மாறும் போதெல்லாம் வீட்டுவாடகை, தம்பியின் கல்லூரிக் கட்டணம், அம்மாவின் இரத்த அழுத்த மாத்திரை—எல்லாம் இந்த கவுண்டர் ஊதியத்தோடு கட்டிப்போனவை.

முதல் சலசலப்பு மூன்றாவது நாற்காலி வரை வந்தது. “அக்கா, என் டோக்கன் நாற்பத்தாறு. உள்ளே ஏன் ஐம்பத்தொன்பது போயிடுச்சு?” ஒரு வயதானவன் சீட்டை கம்பி வழியே நுழைத்தான். நந்தினி திரையை வெறித்தாள். அவளுடைய கையில் இருந்த பேனா பழைய மை கறையோடு விரலை கருப்பாக்கியிருந்தது; ஆனாலும் எந்த வரிசை எந்த மருத்துவரிடம் திருப்ப வேண்டும் என்று தெரியவில்லை.

கீர்த்தனா கண் ஓரத்திலேயே திரையைப் பார்த்தாள். “முதலில் புதிய பதிவு, பிறகு மீள்பார்வை. நீ இரண்டையும் கலக்கிட்ட,” என்றாள்.

“கேட்காம பேசாதே,” யாமினி வெட்டிவிட்டார். “உனக்கு சொன்ன வேலைய பார்.”

கீர்த்தனா ஒரு நொடி அப்படியே நின்று, உள்ளே போகவில்லை. பதிலாக கவுண்டரின் பக்கக் கதவை மூடி நின்றாள். வெளியிலிருந்து இன்னும் இரண்டு பெண்கள் குழந்தையோடு உட்புக முயன்றனர். “முதலில் டோக்கன் வரிசை நேராக நிற்கட்டும்,” என்று கீர்த்தனா அவர்களிடம் சொன்னாள். கதவின் வளைவில் அவள் உடல் நின்றவுடனே கூட்டம் ஒரு கோடு பிடித்தது. இது பெரிய வெற்றி இல்லை; ஆனால் முதல் தடவை, யாமினி வைத்த குழப்பத்தில் ஒரு சிறு கட்டுப்பாடு திரும்பியது.

அதற்குள் சிக்கல் வளர்ந்தது. யாமினி நந்தினியிடம் சத்தமாக, “பழைய நோயாளிக்கு புதிய கோப்பு திறக்காதே,” என்று சொல்லிக்கொண்டே, எதிரே வந்த ஒரு சாம்பல் நிற சேலை அம்மாவை பார்த்ததும் குரல் மாறியது. “அய்யோ, செல்வி அத்தை! நீங்க ஏன் வரிசையில?”

செல்வி அத்தை என்றதும் கீர்த்தனாவின் முதுகு இறுகியது. அந்த அத்தைதான் கடந்த மாதம் வீட்டுக்கு வந்து, “யாமினி சொந்தக்கார பக்கம் நல்ல இடம் இருக்கு; வேலை ஒழுங்கா இருந்தா பார்க்கலாம்,” என்று அம்மாவின் முன் பேசி சென்றவர். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி திருமணச் சுட்டுரை போடப்பட்டு, கீர்த்தனா அமைதியாகத் தள்ளிய விஷயம். இன்று அந்த அத்தை, தன் மைத்துனரின் மகனை அழைத்து, வரிசையை கடந்து முன் வந்திருந்தாள்.

“இந்தக் குழந்தைக்கு உடனே பதிவு செய்யணும்,” செல்வி அத்தை சொன்னாள். “டாக்டரிடம் சொல்லிட்டேன். நாமதான் பேர்.”

பின்பக்கம் நின்ற ஒரு வேலைக்காரன், தோளில் துண்டு போட்டுக் கொண்டு, “அப்ப நாங்க ஏன் ஒரு மணி நேரம் நிற்கிறோம்?” என்று கத்தினான். உடனே இன்னும் மூன்று குரல்கள் சேர்ந்தன. முன்னிலிருந்த கர்ப்பிணிப் பெண் சுவற்றை பிடித்துக் கொண்டாள்.

கீர்த்தனா திரும்பிப் பார்த்தாள். தீர்வு அவளுக்கு தெரியும். “அவளை அவசர வரிசை மேசைக்குப் போடுங்க. இங்க பொது பதிவு நிக்கக் கூடாது,” என்றாள்.

“அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்,” யாமினி கடிந்தாள். ஆனால் அவள் பார்த்தது செல்வி அத்தையின் முகம் தான்; திரை இல்லை, டோக்கன் இல்லை, கோப்பு எண் இல்லை. நந்தினி அவசரமாக குழந்தையின் பெயரை பெரியவர்களின் பத்திரத்தில் பதிவு செய்துவிட்டாள். அடுத்த நொடி திரையில் மூன்று பெயர்கள் பிழையாக தாவின. பின்புறம் எலும்பாய் நீண்ட வரிசை ஒரே நேரத்தில் முன் நெருங்கி, இரும்புக் கட்டை சுழன்றது.

“சிஸ்டர், இந்தப் பக்கம் நிறுத்துங்க!” உள்ளிருந்து அழைப்பு. “மருத்துவர் அறைக்கு தவறான சீட்டு போயிருக்குது!”

இப்போதுதான் அங்கே எல்லோரும் பார்க்கும் வகையில் சேதம் தெரிந்தது. இரண்டு மீள்பார்வை நோயாளிகள் புதிதாக பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தனர்; ஒரு நீரிழிவு வயதானவரின் காகிதம் மகப்பேறு மருத்துவரிடம் போயிருந்தது. ஒரே குழந்தைக்காக மூன்று எண்கள் உருவானது. யாமினி திரையை அடித்தார். “யாரு இதை மாற்றினது?”

கீர்த்தனா பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கவுண்டரின் வெளியே இருந்து குரலை நேராக வரிசைக்குள் விட்டாள். “நாற்பத்தாறு முதல் ஐம்பத்து இரண்டு வரை, இடது பக்கம் ஒற்றை வரிசை. மீள்பார்வை சீட்டு கையில் வைத்தவர்கள் நீல பலகை கீழே நிற்க. கர்ப்பிணி அம்மா, நீங்க இங்க நாற்காலியில் உட்காருங்க. முரளி அண்ணா, அவசரச் சீட்டுப் புத்தகம் எடுக்கவும்.”

முரளி, மருந்தகம் பக்கம் சரக்குத் தள்ளுவண்டி தள்ளிக்கொண்டு வந்தவனே, தயக்கம் இல்லாமல் திரும்பி புத்தக அலமாரிக்குப் போனான். கதவின் அருகே நின்ற பாதுகாப்பு ஊழியன் கம்பியைத் திறந்து கூட்டத்தை இரண்டு கோடுகளாகப் பிரித்தான். கர்ப்பிணிப் பெண்ணுக்கு நாற்காலி உடனே வந்தது. கீர்த்தனா இன்னொரு கட்டளை விட்டாள். “பெயர் எழுதாத சீட்டுகளை எல்லாம் மேசை மேல் வைங்க. யாரும் ஜன்னல் வழியா கையை நுழைக்காதீங்க.”

அறை அவளைப் பார்த்து அல்ல, அவள் சொன்ன ஒழுங்கைப் பார்த்து கீழ்ப்படியத் தொடங்கியது. அந்த வேகமான ஒழுங்குதான் நடுவே திருப்பமாயிற்று. இரண்டு நிமிடங்களில் காத்திருப்பு ஓசை மாற்றமடைந்தது; கோபக் குரல் குறைந்து, காகித சலசலப்பு மட்டும் நின்றது. முரளி புத்தகத்தை அவள் பக்கம் நீட்ட, கீர்த்தனா யாமினியை கடந்து கையை எடுத்தாள். “அவசரம் இங்கே,” என்று செல்வி அத்தையின் குழந்தையின் சீட்டில் சிவப்பு கோடு இழுத்தாள். “பொது வரிசை அங்கே.”

“என்னம்மா, என்னைத் தள்ளி வைத்துடற?” செல்வி அத்தை கரகரத்தாள். பின்பக்கம் நின்றவர்கள் அவள் மேல் கண்ணைச் சாய்த்தார்கள். முன்னால் ஆதிக்கமாக நின்ற உறவு இப்போது வரிசை விதி உடைக்க வந்த முகமாகத் தெரிந்தது.

“தள்ளவில்லை அத்தை,” கீர்த்தனா சொன்னாள். “யாரையும் நிக்கவைக்காமல் அனுப்புற வழி இதுதான்.”

யாமினி நடுவே செல்வதற்கு முயன்றார். “நீங்க எல்லாரும் அவளை கேட்காதீங்க. இன்னும் பேட்ஜ் அவளிடம் இல்லை.”

அதைச் சொல்லும்போதே அவளுடைய வார்த்தை காலியானது. காரணம் எளிது—பேட்ஜ் இல்லாத கீர்த்தனாவிடம் கூட எல்லோரும் அடுத்த உத்தரவை எதிர்பார்த்து நின்றனர்; பேட்ஜ் கையில் வைத்த யாமினியிடம் யாரும் திரும்பவில்லை. உள்ளே இருந்து ஒரு இளைய மருத்துவர் கதவுக்கு வந்தார். “மடம், எங்களுக்கு சரியான சீட்டுகள் வேண்டும். யார் வெளியே வரிசை சீர்செய்கிறாரோ, அவரை கவுண்டருக்கு அனுப்புங்க. இல்லனா முழு காலை ஓடாது.”

அந்தச் சொல்லு நேராக யாமினியின் முகத்தில் பட்டது. நந்தினி நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து நின்றாள். அவள் எழுதிக்கொண்ட தாள்களில் பாதி பெயர்கள் கோடிட்டு கெட்டுப்போனிருந்தன. “அம்மா, எனக்குப் புரியலை...” அவள் மெதுவாக சொன்னதும், வரிசையில் நின்ற ஒரு முதியவர் கசப்பாகச் சிரித்தார்.

கீர்த்தனா இப்போது கண்ணாடி கதவு அருகிலிருந்த எலிவேட்டர் உலோகத்தில் மங்கலான தன் முகத்தை ஒரு கணம் பார்த்தாள். காலை அவசரத்தில் கட்டிய முடி சிதறி இருந்தது; கன்னத்தில் வியர்வை கோடு. அடுத்த நொடி அவள் மீண்டும் திரும்பி, “முரளி அண்ணா, புதிய கோப்புகள் இடது தட்டு. பழைய எண்கள் வலது தட்டு. தவறான மூன்று சீட்டுகள் என்கிட்ட,” என்றாள். முரளி “சரி” என்று மட்டும் சொன்னான்.

யாமினி கடைசியாக தன் உரிமையை காப்பாற்ற முயன்றார். “பதிவு பொறுப்பு என்னிடம். நான் சொல்லிறேன்—”

“அப்போ சொல்லுங்க, நாற்பத்தெட்டுக்கு எந்த மருத்துவர்?” என்று பின்புறம் இருந்து அந்த வேலைக்காரன் கேட்டான். இன்னொருவர், “என் அம்மாவுக்கு மீள்பார்வை எண் எது?” என்றார். கேள்விகள் யாமினி மேல் மழைபோல் விழுந்தன. அவள் திரையைப் பார்த்தாள்; திரை அவளைத் துரோகம் செய்தது. எந்தப் பட்டி எது என்று புரியாமல் சுட்டி சுற்றியது.

உள்ளிருந்து மருத்துவர் மீண்டும் குரல் விட்டார். “யாமினி மேடம், உடனே முடிவு. இல்லனா நான் வெளிநோயாளர் பகுதி தற்காலிகமா நிறுத்த சொல்றேன்.”

அந்த மிரட்டல்தான் அவளை இறுதியாக உடைத்தது. நிறுத்தப்பட்டால் மேலாளரிடம் விளக்கம், நோயாளிகளின் புகார், உறவினர்முன் அவமானம்—எல்லாம் ஒரே நேரத்தில். கீர்த்தனா கையை நீட்டவில்லை. அவள் வெறும் பார்த்தாள்.

யாமினி ஒரு மூச்சு விட்டார். மார்பில் தொங்கியிருந்த பேட்ஜ் கிளிப்பை அவசரமாகத் திறந்தபோது விரலில் சிக்கி சற்றுக் கிழிந்தது. பிறகு அதை மேசை மீது வைக்காமல், கீர்த்தனாவின் பக்கம் திணித்தார். “போடு. முதலில் இதை நகர்த்து.”

கீர்த்தனா பேட்ஜை எடுத்துக் கொண்டு, கழுத்துக் கயிறைத் திருத்தி மார்பில் அமர்த்தினாள். அந்தச் சிறிய உலோகத் தட்டு தன் இடத்தைத் தேடிக் கண்டதுபோல நேராக நின்றது. அவள் நாற்காலியில் உட்கார்ந்ததும் அதே வேகத்தில் வேலை தொடங்கியது.

“நாற்பத்தாறு, ராஜமணி—மீள்பார்வை, அறை இரண்டு.”

“நாற்பத்தேழு, புதிய பதிவு, இரத்தச் சோதனை முன்.”

“செல்வி அத்தைக்கார குழந்தை, அவசரச் சீட்டு சிவப்பு கோடு, சிஸ்டர் எடுத்துக்கங்க.”

“தவறான மூன்று எண்கள் ரத்து. புதிய வரிசை இதிலிருந்து.”

காகிதங்கள் அவள் கையில் சரியான தட்டுகளுக்குச் சென்று விழுந்தன. மவுஸ் கிளிக் ஒவ்வொன்றும் இடத்தை அடைந்தது. முரளி சீட்டுகளை எடுத்துச் சென்றான்; பாதுகாப்பு ஊழியன் ஒரே வரிசை உடைக்காமல் நின்றான்; நந்தினி பக்கத்தில் நின்று பெயர்களை அவள் சொன்னபடி மட்டும் எழுதத் தொடங்கினாள். யாமினி நடுவே ஏதாவது சொல்ல முயன்றால், கீர்த்தனா திரையிலிருந்து கண் எடுக்காமல், “அந்தத் தண்ணீர் பாட்டில்களை வலப்பக்கம் நகர்த்துங்க. ஜன்னல் மூடாதீங்க,” என்று வேலையை மட்டும் கொடுத்தாள். எதிர்ப்பு செய்யத் துணிந்த குரல் அவளிடம் இருந்து இல்லை; வேலை வாங்கப்பட்ட கைகள் மட்டும் இருந்தன.

ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து வரிசை மீண்டும் கதவுக்குள் சுழலாமல் நேராக நின்றது. கர்ப்பிணிப் பெண் சீட்டை வாங்கி உட்கார்ந்தாள். வேலைக்காரன் தன் அம்மாவுக்கான எண் வந்ததும் சும்மா தலைஅசைத்தான். செல்வி அத்தைப் பேசாமல் பக்க நாற்காலியில் குழந்தையைத் தூக்கி அமர்ந்தாள்; பொதுவரிசை தாண்டி செல்வதற்கான அவளுடைய முக உரிமை கரைந்தது.

யாமினி இன்னும் கவுண்டரின் மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்தார். இப்போது அவர் மேடம் இல்லை; பாதையில் நின்ற தடுப்பு மாதிரி இருந்தார். கீர்த்தனா ஒரு பதிவை முடித்து, மேசை இடப்பக்கத்தில் இருந்த பெரிய பச்சை லெட்ஜரை தன் பக்கம் இழுத்தாள். “முரளி அண்ணா, காலை முதல் தவறானவை மூன்று. இங்க குறிப்பு.” அந்தப் பதிவு தன் பக்கம் வந்ததும் கணக்கின் உரிமையும் அவளிடம் இறங்கியது.

“கீர்த்தனா...” யாமினி தொடங்கினார். குரல் முதல்முறையாகத் தாழ்ந்தது. “பிறகு பேசலாம்.”

“பிறகு இல்ல,” கீர்த்தனா சொன்னாள்; ஆனால் அவளுடைய கண் இன்னும் திரையிலேயே. “வரிசை முடிஞ்ச பிறகுதான்.”

அதற்குள் மருந்தகம் பக்கம் வந்த சரக்குத் தள்ளுவண்டி வேலைநடையின் நடுவில் சற்று விலகி சிக்கி நின்றது. கீர்த்தனா கடைசி சீட்டை அச்சிட்டு வெளியே தந்துவிட்டு எழுந்தாள். பேட்ஜ் மார்பில் ஒத்த இடத்தில் தட்டிக்கொண்டது. அவள் தள்ளுவண்டியின் கைப்பிடியைப் பிடித்து சக்கரத்தை சாய்த்து நேராக்கினாள்; காலை முழுக்க சாய்ந்து, சத்தமிட்டு இழுத்த அந்த சக்கரம் இப்போது வேலைநடையின் நடுவே அவள் கையடக்கத்தில் சரியாகப் பிடித்து, நேர்கோட்டாக முன் உருண்டது.