எனக்காக தோண்டிய குழியில் அவர்களே விழுந்தார்கள் #2

“காயத்ரி, அங்கேயே நில்,” என்று சேது கைநீட்டி திருப்புக் கதவுக்கு முன் அவளை விலக்கியான்; அவள் கையில் இருந்த அட்டை ஓரம் பழுதடைந்து வெள்ளையாக உரிந்தது. பின்வாயில் பாதையில் மின்விளக்கின் மெல்லிய ஊம் ஒலி நின்றுகொண்டே இருந்தது. இரவுப் பணியின் சுருக்கம் இன்னும் சட்டை தோளில் பதிந்திருந்தது. உள்ளே சென்றவர்களின் காலணிச் சத்தம் மட்டும் வேகமாக ஓடியது.

“எனக்கு ஏழரை மணிக்குள்ள கிளையண்ட் தளம் திறக்கணும்,” என்றாள் அவள், மூச்சை சீராக வைத்தபடி.

“உனக்கு முன்னாடி உயர்நிலை அனுமதி,” என்று வித்யாவின் மாமா ராகவன் அங்கேயே நின்று சொன்னான். இஸ்திரி கீறல் சுருட்டாத வெள்ளை சட்டை, கழுத்தில் பூசணிக்காய் அளவுக்கு பெருமை. “இன்னிக்கு யார் உள்ள போகணும், யார் காத்திருக்கணும் நான் சொல்லுவேன். நீ பின்புற நாற்காலி மூலையில உட்காரு.”

அந்த மலிவு பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் ஒரு காலை சற்றே ஒலித்தது. காயத்ரி பார்த்தாள்; அவளுக்காகத்தான் வைத்திருப்பது போல. அவளைத் தாண்டி இரண்டு இளம் பணியாளர்கள், ஒரு உணவு வண்டி தள்ளிவரும் ஆள், பிறகு வித்யா—அனைவரும் சோதனை வாசலைத் தாண்டினார்கள். வித்யா ஒரு கணம் கூட காயத்ரியைப் பார்க்கவில்லை. பார்க்காதது தான் பார்க்கிறதைவிட மோசம்.

நேற்று இரவு வீட்டில் அம்மா தங்க காப்பை விற்று கட்டிய முன்பணம் நினைவுக்கு வந்தது. இன்று காயத்ரி நிரந்தர ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்து போடவில்லை என்றால், அந்த வாடகை வீட்டு முன் கதவிலேயே மீண்டும் கடன் கொடுத்தவன் வந்து நிற்பான். அதற்கு மேல, இந்த அலுவலகத்திலுள்ள எல்லாருக்கும் தெரியும்—வித்யாவும் காயத்ரியும் குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு நெருக்கம் இருந்தவர்கள். அந்த உறவிலிருந்து விலகி, வேலை மீது மட்டும் நின்று அவள் உயிர் பிடித்துக்கொண்டாள். ஆனால் ராகவன் அதையும் வாசலில் நசுக்கத் தெரிந்தவன்.

“சேது,” என்றான் அவன், குரலை சற்று உயர்த்தி, சுற்றி நிற்கும் காவலர்கள், சுத்தம் செய்யும் பெண்கள், வந்துசெல்லும் பணியாளர்கள் எல்லாம் கேட்கும் படி, “இவளோட உள்ளே போகும் உரிமை தற்காலிகம். நிரந்தர அட்டை இல்லை. இன்று கணினி மையத்துக்கு முதலில் செல்ல வேண்டியோர் பட்டியலில் பெயர் இல்ல. மேலாண்மை தர அனுமதி வந்த பிறகுதான் திற. விதிமுறை புரியுதா?”

சேது தயங்கினான். “சார், பத்தாவது மாடில சர்வர் பரிசோதனைக்கு—”

“நான் சொல்றதுதான் விதிமுறை,” என்று ராகவன் வெட்டினான். “முன்னுரிமை அனுமதி இல்லாதவர் கதவைத் தாண்டக் கூடாது. இது பின்வாயில். இங்க பாசம் வேலை செய்யாது.”

அந்த “பாசம்” என்ற ஒரு சொல்லைச் சொல்லும்போது அவன் முகத்தில் இருந்த புன்னகை, காயத்ரியின் பழைய வாழ்வின் சாம்பலை மீண்டும் கிளறியது. அந்த முந்தைய முறையிலும் இதே மாதிரி தான். “இன்னும் ஐந்து நிமிஷம்” என்று காத்திருக்க வைத்தார்கள். வாடிக்கையாளர் இணைப்பு உடைந்தது. பழி அவள் மேல். ஒப்பந்தம் போனது. வீடு போனது. அம்மா நொறுங்கினாள். பின்னால் நின்ற வித்யா மவுனமாகிவிட்டாள்.

இந்த முறையில் அவள் காத்திருக்க வரவில்லை.

காயத்ரி எந்தச் சண்டையும் இல்லாமல் தன் தோள்பையைத் திறந்தாள். உள்ளே இருந்த மடிக்கப்பட்ட காகிதத்தை எடுக்கவில்லை. அட்டையின் பின்புறம் ஒட்டிய சிறிய வெள்ளி ஸ்டிக்கரை மட்டும் உரசியாள். பிறகு கைபேசியைத் திறந்து யாருக்கும் காட்டாமல் ஒரு எண்ணை அழைத்தாள். “முரளி அண்ணா,” என்று மட்டும் சொன்னாள். “நான் பின்வாயில்தான்.”

அது இத்தனை சாதாரணமாக இருக்கக் கூடாது போல ராகவனின் புருவம் சற்றே நகர்ந்தது. “யாரை கூப்பிடுற?” என்றான்.

காயத்ரி அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. “நீங்க இன்னிக்கி காலை ஆறு நாற்பத்திஐந்துக்கு போட்ட சேவை வழிச் சுற்றறிக்கை செயல்பாட்டில இருக்கு இல்லையா?” என்று சேதுவிடம் கேட்டாள்.

சேது குழப்பமாக தலையசைத்தான். “ஆம்… அவசர சேவை நுழைவு வந்தா, பாதை காலி வைக்கணும்.”

“அதுதான்,” என்றாள் அவள்.

அடுத்த பத்து விநாடியில் பாதையின் முனையில் மேற்பார்வையாளர் முரளி வேகமாக வந்தான். அவன் கையில் மஞ்சள் விளிம்பு கொண்ட கோப்பு. அவன் பின்னால் லிப்ட் தொழில்நுட்பப் பெட்டி தள்ளிவரும் இருவர். “யார் காயத்ரி?” என்று கேட்காமல் நேராக அவளை நோக்கினான். “மின்காப்பு மாற்ற அனுமதி உங்க பெயர்ல பதிவு. மேலிருந்து முன்னுரிமை முத்திரை வந்திருக்கு. ஏழு நிமிஷத்துக்குள்ள பத்தாவது மாடி இயங்கணும். பாதைத் திறங்க.”

ராகவன் உடனே சிரித்தான். “முரளி, நீங்க விஷயம் தெரியாம பேசறீங்க. இவள் இன்னும் நிரந்தர அங்கத்தவர் கிடையாது. நான் குடும்பத்தோட—” என்று ஆரம்பித்தான்.

“இங்க குடும்பம் வேலை செய்யாது என்று இப்போதான் சொன்னீங்களே, ராகவன் சார்,” என்ற முரளி, காகிதத்தை அவன் முன் திறந்து காட்டி. “சேவைத் துறை அவசர நுழைவு விதி. முன்னுரிமை பாதை திறந்ததும், சம்பந்தமில்லாத எல்லாரும் கோட்டுக்கு வெளியே. தடுப்பவர் பதிவாகும்.”

அந்த ஒரு “பதிவாகும்” என்ற சொல்லில் சத்தம் இருந்தது. அருகில் நின்ற சுத்தம் செய்யும் பெண் தன் துடைப்பத்தை சுவரில் ஒதுக்கி வைத்தாள். சேது உடம்பை நேராக்கினான். வித்யா உள்ளே சென்ற இடத்திலிருந்து திரும்பி வந்து நின்றாள்; முகத்தில் நிறம் இழந்தது.

“அப்படின்னா,” என்று காயத்ரி மெதுவாகச் சொன்னாள், “நான் உள்ளே போகணும். பாதை காலி.”

அது முதல் தெளிவான பிளவு. ராகவன் ஒரு அடிக்குச் சற்றே பின்னோக்கி நகர வேண்டியிருந்தது. அவன் நகர்ந்த கால் திருப்புக் கதவின் கருப்பு வரிக்குள் வந்து நின்றது. சேது சிவப்பு கோட்டை விரலால் சுட்டிக் காட்டினான். “சார், அவசர பாதை கோட்டுக்குள்ள நிக்காதீங்க.”

அவனை முதன்முறையாக யாரோ எச்சரித்த காட்சி அங்கேயே எல்லாருக்கும் தெரிந்தது.

ஆனால் அவன் விழுந்துவிடும் மனிதன் இல்லை; முதலில் மேலும் தள்ளிப் பார்ப்பான். “நான் இங்கே நின்னா என்ன ஆகும்?” என்று கேட்டான். “இங்க நடக்கிறதுக்கு பொறுப்பெடுக்கிறேன். இந்தப் பெண்ணை உள்ளே விட்டா மேல் அதிகாரி முன்னாடி நீயே சொல்லிக்கோ, முரளி.”

முரளி கோப்பைத் திருப்பிக் காட்டினான். கீழே ராகவனின் கையொப்பம் இருந்தது—காலை கூட்டத்துக்காக அவனே வெளியிட்ட சுற்றறிக்கை. கூட்ட நெரிசலை கட்டுப்படுத்த, அவசர சேவை நுழைவு துவங்கியவுடன் பாதைத் தடை செய்தவர்களுக்கு இரு நிமிட தானியங்கி பூட்டு. உள்ளிருக்கும் புறமும் வெளிருக்கும் புறமும் தனியாக அடைப்பு. காயத்ரி அந்த வரியைப் பார்த்தபோது முந்தைய வாழ்க்கையின் கசப்பு சிரிப்பாக வரவில்லை; வெறும் குளிர் மட்டும் வந்தது. இதை தான் அவன் ஆயுதமாக்கி அவளை முறித்தான். இம்முறை அதே காகிதத்தில் அவன் பெயரே கயிறு.

“சேது,” என்றான் ராகவன் திடீரென, இன்னும் முகக்கவசம் காக்க முயன்று, “அந்த அனுமதியை நிறுத்து. நான் சொல்றேன். கதவை பூட்டு. யாரும் போகக் கூடாது.”

அவன் சொன்ன அந்த ஒரு கூடுதல் கட்டளை தான் எல்லாவற்றையும் தள்ளிவிட்டது.

சேது கண்களை பெரிதாக்கினான். “சார், அப்படி நேரடியாக தடை கட்டளை கொடுத்தா டைமர் ஓடும்—”

“ஓடட்டும்!” என்று ராகவன் முன் வந்து கதவு கம்பியைக் கையால் பிடித்தான். “இவள் உள்ளே போக மாட்டா. நான் பார்ப்பேன் யார் திறக்கறதுன்னு.”

முரளி உடனே சுவரோரம் இருந்த டைமர் பலகையை நோக்கி திரும்பினான். அவசர நுழைவு ஒளி மஞ்சளிலிருந்து சிவப்பாக மாறியது. ஒரு கீச்சென்று ஒலி எழுந்து, மேலே சிறிய எண்கள் 02:00 என்று மின்னின. “தடுப்பு பதிவு,” என்று பலகை விளக்கெழுத்தில் காட்டியது. சேது பின்வாங்கினான். காயத்ரி மட்டும் நகரவில்லை.

“பக்கத்துக்கு,” என்றான் முரளி.

ராகவன் இன்னும் கம்பியை விடவில்லை. “நான் அதிகாரம் சொல்லுறேன்—”

“நீங்களே கையெழுத்திட்ட நடைமுறை,” என்ற காயத்ரி அவன் பேச்சுக்குள் நுழையாமல் சொன்னாள். “தடுப்பவர் கோட்டுக்குள்ள இருந்தா இரு பக்க அடைப்பு. சேவை நுழைவு உரிமை உள்ளவர் மேற்பார்வை திறப்பில் கடப்பார்.”

அந்தச் சொற்களை அவள் மனப்பாடம் போலச் சொல்லவில்லை; ஏற்கெனவே வாழ்ந்து முடித்த தண்டனையின் அளவை அளந்தவள் போலச் சொன்னாள்.

முரளி மஞ்சள் கோப்பிலிருந்து முத்திரைப்பட்ட சீட்டை எடுத்து டைமர் பலகையின் கீழே உள்ள மெலிந்த கண்ணாடிப் பிரிவில் நுழைத்தான். பலகை ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியும் இடைவெளிக்குப் பின் ஒலி மாறியது. “உரிமையாளர் திறப்பு” என்ற மங்கலான எழுத்து வந்தது. சேது திருப்புக் கதவின் பக்க வளைவைத் திறக்க முனைந்தான்.

“திறக்காதே!” என்று ராகவன் கத்தி, சேதுவின் கையைத் தட்டினான்.

அந்தத் தட்டுதல் கணக்கில் சேர்ந்தது. பலகை மீண்டும் கீச்சென்றது. எண்கள் 01:14 இருந்து நேராக 00:30க்கு விழுந்தன. முரளியின் முகம் கடினமாயிற்று. “இரண்டாவது தடை. கடுமையான அடைப்பு,” என்றான்.

இப்போது எல்லாம் விரைவாக நடந்தது. சுவரில் இருந்த சிறிய சாம்பல் நிற சுவிட்சை முரளி காயத்ரியை நோக்கி காட்டினான். “அங்கீகரிக்கப்பட்ட நுழைவு பயணி உறுதிப்படுத்து.”

அவள் ஒரு நொடி கூட வீணாக்கவில்லை. இடது கையால் தன் அட்டையை பலகையின் கருப்பு பாகத்தில் தொடுவித்தாள்; வலது கையால் அந்தச் சுவிட்சை கீழே தள்ளினாள்.

தடப்.

திருப்புக் கதவின் ஒரு பகுதி அவள் முன் மெதுவாக திறந்தது; மற்ற மூன்று கம்பிகளும் எதிர் திசையில் பூட்டிக்கொண்டன. ராகவன் பிடித்திருந்த கம்பி அவன் கையிலேயே சிக்கியது. விட முயன்ற போது மேலும் இறுகிக் கொண்டது. சேது உடனே கோட்டுக்கு வெளியே குதித்தான். வித்யா ஒரு அடியிலேயே நின்றுபோனாள்; அவள் உள்ளே இருந்து வெளியே வர முடியாத பக்கத்தில் இருந்தாள். ராகவன் மட்டும் நடுப்பகுதியில், கோட்டைக் கடக்க முடியாத இடத்தில் பிழிந்துபோனான்.

காயத்ரி முன்னேறினாள். அவள் செருப்பின் அடியில் தங்கியிருந்த தூசி வெள்ளை கோட்டைக் கடந்து உரசியது. ராகவன் அவளை நோக்கி திரும்பினான்; இப்போது அவன் குரலில் ஆணை இல்லை, வெறுமனே அவசரம். “காயத்ரி, ஒரு நிமிஷம். இதை நிறுத்தச் சொல்லு.”

அவள் நின்றதில்லை. ஆனால் அவன் முகத்தைக் கிழித்து விடும் அளவுக்கு குளிராக மட்டும் பார்த்தாள். “நான் கேட்டு நின்ற நாளை நீங்கள் இதே வாசலிலேயே புதைத்துட்டீங்க, ராகவன் சார். இன்றைய விதிமுறை உங்கள்து.”

அவள் கடந்து சென்றபோது முரளி கண்ணாடிப் பிரிவில் இன்னொரு சீட்டை நுழைத்தான். இது பதிவை முடிக்கும் இறுதி உறுதி. சிவப்பு விளக்கு நிலையாக எரிந்தது. பலகையின் மீது 00:29, 00:28 என்று எண்ணிக்கை குறையத் தொடங்கியது. ராகவன் கம்பியை அசைத்தான். பயனில்லை. கம்பிகள் முழங்காலுக்குக் கீழே உலோகமாக துடித்தன. அவன் வெள்ளை சட்டை கைப்பகுதியில் கருநிற கீறல் படிந்தது. அதுவே அவன் முக இழப்புக்கு முதல் தெளிவான மாசு.

காயத்ரி திரும்பிப் பார்த்தது டைமர் பலகையை மட்டுமே. அவள் உள்ளே செல்லும் பக்கச் சாவடியில் கையொப்பமிட்டாள். மேல் மாடிக்குச் செல்லும் வழித்தடம் திறந்தது. மின்விளக்கின் ஊம் ஒலி, லிப்ட் காற்றின் குளிர், தொலைவில் எழுந்த கணினி அறை எச்சரிக்கை—அவளுக்கு எல்லாம் ஒரே நேர்த்தியான கோட்டாக இணைந்தது. ஒரு காலத்தில் அவளை விலக்கி வைத்த பின்வாயில், இப்போது அவள் அட்டையைக் கண்டு உடனே பச்சையாக மாறியது.

அவள் கதவுத் தாண்டியவுடனே முரளி இறுதி நடைமுறையைச் செய்தான். “பதிவு முடிப்பு,” என்று சொன்னபடி பலகையின் கீழ் இருந்த சுவிட்சை மீண்டும் தள்ளச் சைகை செய்தான். காயத்ரி திரும்பி வந்து, உரசிய வெள்ளை ஓரம் கொண்ட தன் அட்டையை ஒருமுறை பலகையில் தொட்டு, அந்த டைமர் சுவிட்சை கீழே இறக்கினாள்.

எண்கள் 00:03… 00:02… 00:01 என்று சுருண்டு இறங்கின. பூட்டிய திருப்புக் கதவுக்குள் உலோகம் ஒரு தடித்த ஒலியுடன் நின்றது. மின்விளக்கின் ஊம் மட்டும் பலகைச் சுற்றி மெதுவாகச் சுருங்கிக் கொண்டிருக்க, 00:00 என்று எண் அணைந்தது.