வைத்த வலை அவனையே பிடித்தது

“அந்தப் பட்டியலில் கையெழுத்து போடு,” என்று ரமேஷ் மாமா சரக்கேற்றும் வளைகுடா வாயிலில் கோப்பை அவள் மார்புக்கு தட்டி வைத்தான். பின்புற லாரியின் இரும்புக்கதவு அரைமூடிக் குலுங்கிக் கொண்டிருந்தது; பூச்செண்டு பெட்டிகள், பித்தளைத் தட்டு மூட்டைகள், மணவாளன் மேடை அலங்காரப் பலகைகள் எல்லாம் மஞ்சள் தூசியில் அடுக்கி நின்றன. காவேரி பையைச் சுருக்கிப் பிடித்த கையில் மெட்ரோ அட்டையின் தேய்ந்த ஓரம் தெரிந்தது. இன்னொரு வளையத்தில், நேற்று இரவு திருப்பிக் கொடுத்ததாக பதிவு செய்ய வேண்டிய சாவி தாமதமாக தொங்கிக்கொண்டே இருந்தது.

“குறைவு ஒரு பெட்டி. ரிலீஸ் முன் சோதனை நீ தான் பண்ணின. கையெழுத்து போட்டா கார் போகும்,” என்றான் அவன். அருகே தள்ளுவண்டி தள்ளிக் கொண்டிருந்த சரவணன் பார்வையைத் தாழ்த்தினான். கணக்குப் பெட்டியருகே நின்ற லலிதா அத்தை, “நாளைக்கு வீட்டில சாப்பாடு இருக்கே. இப்படிச் சிறு விஷயத்துக்கு வெளியில் பேசிக்கொள்ளாதீங்க,” என்று சொன்னாலும், அவள் குரலில் காவேரிக்காக அல்ல, மேசைமீது விழப் போகும் குடும்ப முகத்துக்காக இருந்த அவசரம் தான்.

காவேரி பட்டியலை வாங்கினாள். திருமணச் சரக்கு விநியோகப் பட்டியல். பதினெட்டு பொருட்களில் பதினேழுக்கு குறி. காணாமல் போனது ஒரு வெள்ளி கலசப் பெட்டி என்று வட்டமிட்டு, கீழே “இறுதி சரிபார்த்தவர்: காவேரி” என்று ஏற்கெனவே தட்டச்சு. கையெழுத்து இட வேண்டிய வெற்று கோடு மட்டும் விடப்பட்டிருந்தது. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் இதே மாதிரி ஒரு கோட்டில் தான் அவள் எதிர்காலம் சிக்கியது—அப்போது அவள் விளக்கம் சொன்னாள், அழுதாள், யாரும் கேட்கவில்லை. வேலை போனது. கல்யாணம் பேசிக் கொண்டிருந்த வீடு பின் வாங்கியது. “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும்” என்று இருந்த உறவு, ஒரே வாரத்தில் பேசக்கூடாத விஷயமாகிப் போனது.

இப்போது அவள் அழவில்லை. பட்டியலின் கீழே இருந்த சின்ன அட்டையை பார்த்தாள். கிடங்கு உள்நுழைவு சாவி எண், அவள் பெயருக்கு எதிரே. ரமேஷ் மாமா அதை விரலால் தட்டினான். “இந்த சாவி தாமதம். அதையும் சேர்த்து பதிவு போடலாம். அப்புறம் நாளைக்கு லலிதா அத்தைக்கு நான் என்ன சொல்ல? ‘காவேரி வேலைக்குள்ளயும் கவனமில்ல, வீட்டுக்குள்ளயும் நம்பிக்கையில்ல’ன்னு சொல்ல வேண்டி வரும்.”

அந்தச் சொல்லைக் கேட்டதும் அருகிலிருந்த இரு தொழிலாளர்கள் தள்ளுவண்டியை மெதுவாக்கினார்கள். வேலை அவமதி, வீட்டுக் கிசுகிசு—இரண்டையும் ஒரே கயிறில் கட்டி அவள் கழுத்தில் போட்டுவிட்டான். காவேரி பட்டியலை மடித்து மீண்டும் திறந்தாள். அரை மடிப்பில் பழைய ரசீது போல சுருண்ட தாள் விரித்து நிமிர்ந்தது. மேலே சிறிய எழுத்தில் இருந்த குறிப்பை படித்தாள்: “இறுதி வெளியேற்ற அனுமதி — மேற்பார்வையாளர் உறுதிப்படுத்திய பின் மட்டுமே.” கீழே மேற்பார்வையாளர் கையெழுத்து இடும் இடம் வெறுமையாக இருந்தது.

“நீங்க ஏற்கெனவே தயாரிச்சிருக்கீங்க,” என்று அவள் அமைதியாகச் சொன்னாள்.

“அதான் வேகமா நடக்கணும். லாரி காத்திருக்குது. நீ போடு. நான் மேல் கையெழுத்து போடுறேன்.”

அவள் கண் உயர்த்திப் பார்த்தாள். அவன் முகத்தில் இருந்த நிச்சயம், ஒருவரை முடித்து விட்டவன் காட்டும் சோர்வில்லாத செருக்கு. “சரி,” என்றாள் காவேரி. “ஆனா, நடைமுறைக்கு ஏற்ப முழுசா முடிச்சிடுங்க. பாதியில விடாதீங்க.”

ரமேஷ் மாமா சிரித்தான். “நடைமுறை எனக்கு தெரியாமா?” என்று கோப்பை சரவணனிடம் இருந்து பேனா வாங்கி திடுக்கெனத் திறந்தான். “இங்க பாருங்க,” என்று குரலை உயர்த்திப் பேசினான்; காத்திருந்த ஓட்டுநருக்கும், கதவணியருக்கும் கேட்கும்படி. “காவேரி சோதனை பண்ணி ஒப்படைக்கிறா. நா இறுதி ரிலீஸ் போடுறேன். அப்புறம் யாரும் நாளைக்கு கதைகட்ட முடியாது.”

அப்படிச் சொன்னபடியே, அவள் பெயருக்கு மேலே இருந்த “இறுதி வெளியேற்ற அனுமதி” வரியில் அவன் தன் கையெழுத்தை நீளமாக இழுத்தான். பிறகு பெரிய குறியை போட்டான். அவன் செய்த அசைவைக் காவேரி மட்டும் இல்லாமல் ஓட்டுநர் கூடத் தெளிவாகப் பார்த்தான். தாளிலிருந்து பேனா தூக்கியவுடன், காவேரி தன் பெயருக்கான கோட்டில் கையெழுத்து போட்டாள்—“சோதனைப்படி குறைவு பதிவு செய்யப்பட்டது” என்பதற்குக் கீழே. குறைவு இருந்தது என்று பதிவு; ஆனால் வெளியேற்றத்தை அனுமதித்தது அவர்.

காற்றடித்து லாரிக்கதவு முழுதாக மோதியது. சரவணன் பட்டியலைப் பார்க்க முனைந்தான்; ரமேஷ் மாமா உடனே கோப்பை இழுத்துக் கொண்டான். “சரி, பேலட் நகர்த்து,” என்று அவன் கத்தினான். மூன்று தள்ளுவண்டிகள் ஒரே நேரத்தில் நகர்ந்தன. முன் கதவு திறந்தது. ஆனா உடனே ஓட்டுநரின் தொலைபேசி ஒலித்தது; அவன் முகம் சுருங்கியது. “மண்டபத்திலிருந்து கால். வெள்ளிக் கலசம் இல்லனா வரவேற்பு தொடங்க முடியாதாம். ஐந்து நிமிஷம் தாமதம் ஆனாலும் வீடியோ குழு காத்திருக்காது.”

கதவணியன் தாளைப் கேட்டான். “யாரு இறுதி வெளியேற்றம் போட்டிருக்காங்க?” காவேரி பேசவில்லை. ரமேஷ் மாமாவே கோப்பைத் திறந்தான். அவன் விரல் தன் கையெழுத்தைத் தொடுந்ததும், கதவணியன் உடனே பின்னடித்தான். “அப்போ, குறைவு இருந்தும் சரக்கு வெளியேறுது. பதிவு உங்க பெயர்ல தான், ஐயா. பிறகு நான் கதவு திறந்ததுக்குப் பதிவு போடணும்.”

ஒரே தாளில் அதிகாரம் உடனே வடிவம் மாற்றிக்கொண்டது. ரமேஷ் மாமா “நான் சொல்றேன்ல, திற” என்று சொன்னான். கதவணியன் சாவியை ஏற்றாமல் நின்றான். “திறப்பேன், ஐயா. ஆனா, குறைவு சரக்கோட வெளியேறுது; ரிலீஸ் உங்க கையெழுத்து. அதனால எடுத்துச் செல்லும் நேரமோ, மீள் பொறுப்போ எல்லாம் இதே தாளிலேயே.”

காவேரி ஏற்கெனவே பின்புற பேலட்டின் சக்கர முடிச்சை விடவில்லை. சரவணன் அவளிடம் பார்த்தான். அவள், “பின்னால இருக்குற இரண்டு பெட்டியையும் முதல்ல எடை போடுங்க,” என்றாள். அவள் குரல் சீராக இருந்தது. ரமேஷ் மாமா அவளை நோக்கி திரும்பினான். “நீ யாரு இப்போ ஆணையிட?”

“இந்த தாள்ல குறைவு பதிவு பண்ணிய சோதனை செய்தவங்க நா தான். குறைவு பதிவு பண்ணிய பிறகும் ரிலீஸ் போட்டவர் நீங்க. எந்த பேலட் போகணும், எது நிக்கணும் என்கிற ஒழுங்கு இப்போ கையெழுத்துக்கு கீழே போகும். முதல்ல எடை.”

சரவணன் தயக்கத்தோடு தள்ளுவண்டியைத் திருப்பினான். ஓட்டுநர் வெறுப்புடன் சுவரை ஒட்டிப் நின்றான். லாரியின் டீசல் வாசனைக்கும் மல்லிகைப்பூ வாசனைக்கும் நடுவே, நேரம் பறிக்கும் புழுதியைப் போல ரமேஷ் மாமாவின் குரல் கரகரத்தது. “நீ ஏதோ புத்திசாலித்தனம் பண்ணறேன்னு நினைக்காதே. ஒரு பெட்டி போனா அதுக்குப் பொறுப்பு உனக்கே வரும்.”

“குறைவு பதிவு இங்க இருக்கு,” என்றாள் காவேரி. “ரிலீஸ் உங்க பெயர்ல இருக்கு.”

அவன் அவளிடம் நெருங்கினான். வாயிலின் பக்கக் கதவு பாதியாகத் திறந்து, கதவுச்சட்டத்தில் ஒரு நிமிஷத் தடை உருவானது. அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் லலிதா அத்தை நின்றாள்; உள்ளே வரவில்லை. அவள் மௌனமே ரமேஷ் மாமாவுக்கு துணை. ‘வீட்டாருக்கு இது எப்படி தோன்றும்’ என்ற பார்வை மட்டும். காவேரி அந்தப் பார்வையைத் தவிர்த்து, தரையில் விழுந்திருந்த சிறிய மஞ்சள் குறிச்சீட்டை எடுத்தாள்—வெள்ளிக் கலசப் பெட்டி எண். அது தவறாக முன் பேலட்டில் இல்லை; பின்புறம் பூத்தட்டுக் கட்டின் கீழ் ஒட்டிக் கிடந்தது.

“இதுதான் அந்த எண்,” என்று அவள் சரவணனிடம் காட்டினாள். “பின்புற கயிற்றை வெட்டு.”

ரமேஷ் மாமா தள்ளுவண்டியின் முன் உடலை நுழைத்தான். “யாரும் ஒன்றும் திறக்கக் கூடாது. லாரி இப்போ கிளம்பணும்.” அவன் கையை நீட்டி பேலட்டின் இரும்புக் கட்டையைப் பிடித்தான். அந்த ஒரு அடி அதிகமாகப் போன அசைவுதான் அவன் செய்த மிக முட்டாள் வேலை.

காவேரி உடனே தன் தொலைபேசியை எடுத்தாள். சேமித்து வைத்திருந்த உரிமையாளர் எண்ணை அழைத்தாள். ஒரு முறை முழங்கியது. “சேகர் ஐயா,” என்றாள் அவள், குரலை உயர்த்தாமல். “குறைவு பதிவு செய்யப்பட்ட சரக்குக்கு ரமேஷ் மாமா தன் கையெழுத்தில் இறுதி வெளியேற்றம் போட்டிருக்கார். இப்போ திருத்தச் சோதனையை உடலால் தடுக்கிறார். கதவு பதிவு காத்திருக்குது. நீங்க கேட்கிறீங்களா?”

மற்றப் பக்கத்தில் இருந்த குரல் ஸ்பீக்கரில் ஒலித்தது; அவள் அப்படி தள்ளியிருந்தாள். “தாளை கதவணியனிடம் கொடு. ரமேஷ் கை வைக்கக்கூடாது. இப்போதே அவனை வளைகுடா பணியிலிருந்து நீக்கு. சரவணன், நீ அங்க இருக்கியா? காவேரி சொல்வது போல செய். திருத்தச் சரிபார்ப்பு முடிஞ்சதுக்குப் பிறகுதான் வெளியேற்றம்.”

ஒரு கணத்தில் ரமேஷ் மாமாவின் கை பேலட்டிலிருந்து விலகவில்லை; ஆனா அந்தக் கை ஏற்கெனவே அதிகாரம் இழந்த உடம்பைப் போலத் தோன்றியது. கதவணியன் உடனே தன் பதிவு புத்தகத்தை மூடிக் கோப்பை வாங்கிக்கொண்டான். சரவணன் நேராக நின்று, “சரி, அக்கா,” என்றான். அந்த ‘அக்கா’ என்று வந்த மரியாதை லலிதா அத்தைக்கு கேட்கும் அளவுக்கு தெளிவாக இருந்தது.

“போன் எடு, சேகர்கிட்ட நான் பேசுறேன்,” என்று ரமேஷ் மாமா கரைந்த குரலில் சொன்னான்.

காவேரி அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. “பின்புற கட்டை கீழே இறக்கு. மூன்றாம் பேலட் மட்டும் திற,” என்றாள். கத்தரிக்கோல் சணல் கயிற்றை அறுக்கும் சத்தம் குறுகிய கிழிப்பாக வளைகுடாவில் ஓடியது. பூத்தட்டுகள் நகர்ந்தன. அவற்றின் கீழ் வெள்ளிக் கலசப் பெட்டி முழுதாக இருந்தது. சரவணன் அதைப் பிடித்து மேலே தூக்கினான். ஓட்டுநர் உடனே மூச்சை விட்டான். ஆனால் தாள் மாறவில்லை. குறைவு பதிவு, இறுதி ரிலீஸ், ரமேஷ் மாமாவின் கையெழுத்து—அனைத்தும் அங்கேயே.

“அப்போ குறைவே இல்லையே,” என்று லலிதா அத்தை கதவுச்சட்டத்திலிருந்து சொன்னாள், உடனே விஷயத்தை மென்மையாக்க முயன்றாள்.

“குறைவு பதிவு நேரத்துல இருந்தது,” என்றாள் காவேரி. “திருத்தச் சோதனை தடுக்கப்பட்டதும் பதிவு. இறுதி வெளியேற்றம் அவசரமா போடப்பட்டதும் பதிவு.” அவள் தாளை கதவணியனிடமிருந்து திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டு, கண்டெடுக்கப்பட்ட பொருளுக்கான சிறிய குறியை எதிரே போட்டாள். பிறகு அதே தாளை மடக்காமல் நேராக ரமேஷ் மாமா நோக்கி நீட்டினாள். “இது உங்க கையெழுத்து போட்ட உத்தரவு. நீங்கதான் பிடிச்சுக்கோங்க.”

அவன் வாங்காமல் நின்றான்.

“வாங்குங்க,” என்று அவள் மீண்டும் சொன்னாள். “இது இனிமே உங்க தாள்.”

கதவணியன் பக்கத்துக்கு நழுவினான். சரவணன் புதுப் பட்டியலை எடுக்க ஓடினான். பழைய தாளைத் தவிர்த்து, புதிய வெளியேற்ற ஒழுங்கு காவேரியின் வாயிலிருந்து நகரத் தொடங்கியது—“முதல்ல கலசம், அப்புறம் தட்டு, பிறகு மேடைப் பலகை.” வேலை அவளைக் கேட்டு நகர்ந்தது; அவனை அல்ல.

ரமேஷ் மாமா இறுதியில் தாளை எடுத்தான். விரல்கள் வியர்வையால் நனைந்திருந்தன. சிவப்பு குறிகளும், அவன் நீண்ட கையெழுத்தும், அவள் போட்ட திருத்தக் குறியும் எல்லாம் ஒரே காகிதத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருந்தன. அவன் ஏதோ சொல்ல முயன்றான்; குரல் சரியாக வரவில்லை. பக்கவாயிலில் காற்று அடித்தது. தாளின் மேல்பக்கம் சற்று மடிந்தது.

காவேரி அவன் கையிலிருந்த கோப்பிலிருந்து கிடங்கு சாவியை மட்டும் எடுத்து, கதவணியனிடம் வைத்தாள். “இதிலிருந்து வெளியேற்றச் சாவி என் பெயர்ல பதிவு பண்ணுங்க,” என்றாள். பிறகு பக்கவாயிலாக நடந்தாள். பின் திரும்பாமல், ரமேஷ் மாமாவின் கையில் புதிதாகப் போட்ட குறிகளுடன் இருந்த அந்த கையெழுத்து தாளை ஒருமுறை நேராகச் சீர்செய்து அவன் கைப்பிடிக்குள் தள்ளிவிட்டு வெளியேறினாள்.