ஸ்பாட்லைட் திரும்பியதும் அவன் கரைந்தான்

“கீயை இப்போ வையுங்கள், நிலா. போர்டை நீங்கள் தொடவே கூடாது,” என்று யுவராஜ் அவள் விரல்களுக்குள் இருந்த சைடு-விங் அணுகல் அட்டையை இழுத்துக்கொண்டான்.

அவளது மெட்ரோ கார்டின் kuliththa ஓரம் பையில் வெளியேத் தெரிந்தது. அதே பையின் உள்ளே பாதியாக மடித்து மடித்து நெளிந்திருந்த வாடகை ரசீது. இந்த மாதம் வீட்டுக்காரன் காலைக்கு முன் பணம் வேண்டும் என்று காலைவே போன் செய்திருந்தான். ஆனாலும் இப்போது அது முக்கியமில்லை. மேடையின் வலது பக்கச் சிறகில், ஒளி கசிந்து விழும் இடத்தில், பெரிய நிறுவன விருதுவிழாவின் குரல் சோதனை நடந்து கொண்டிருந்தது; இரண்டு அடிக்கு அப்பால் திரை, அதற்கு அப்பால் விருந்தினர்கள், முன்னிருப்பில் அவளைக் கண்டு பேசிக்கொள்ளும் முகங்கள். சரவணன் மாமா, அவரோடு வந்த மருமகள் பக்கம் அத்தைகள், அனிதாவின் ஆபீஸ் நண்பர்கள்—குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அந்த நெருக்கம் இங்கே ஒரு வேலையை விட அதிகம் எரிச்சலூட்டியது.

“ரன்னரா போங்க,” யுவராஜ் குளிர்ந்த முகத்தோடு சொன்னான். “பாடகிக்கு தண்ணீர், எம்சிக்கு அச்சுப் பட்டியல், ஸ்பான்சர் லோகோ ஸ்லைடு காப்பி. இதுதான் உங்களுக்கு சரி.”

அவள் ஒரு கணம் அவனை மட்டும் பார்த்தாள். போர்டின் மேல் அவள் காலை வைத்ததில்லை என்று இந்த ஹாலில் யாரும் நினைப்பது அவனுக்கு பயனாக இருந்தது. கடந்த மூன்று மாதம் சேவைத் துறையில் ஒப்பந்த ஒப்பந்தமாக அவன் முகத்தை கிளையன்ட் முன் காட்டிக் கொண்டபோது, சவுண்ட் வரைபடம் வரைந்தது அவள்தான். ஆனாலும் இந்த இரவுக்கு முன்னால் யாரும் அதை கேட்கவில்லை. அவன் கையை நீட்டி சாவியைத் திருப்பி கன்சோலை லாக் செய்தான்; பின்னர் அந்தச் சாவியை தனது லேன்யார்டில் போட்டு தொங்கவிட்டான். பக்கத்தில் நின்ற அனிதா அதை எல்லாம் பார்த்து உதட்டை கடித்தாள். முதல் சிறிய சிராய்ப்பு அங்கேயே ஏற்பட்டது.

“நிலா, பட்டியல் எங்கே?” என்று எம்சி பிரவீன் ஓடிவந்தான்.

யுவராஜ் அவளை நோக்கிப் பார்க்காமலே, “அவங்க கொண்டு வருவாங்க. அவங்க அதுக்குத்தான்,” என்றான்.

நிலா பட்டியலை அவனுக்கு கையளித்தாள். அவள் நீட்டிய காகிதத்தைப் பிரவீன் எடுத்தபோது, “மைக் மூன்றாம் சேனல் ஹம் அடிக்குது,” என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள். பிரவீன் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தான். பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அடுத்த நொடி அவன் தலை திருப்பி யுவராஜிடம் அதையே சொல்ல, யுவராஜ் தாடையை உயர்த்தி, “அது ஹாலின் ரிட்டர்ன்,” என்று வெட்டினான். நிலா பேசாமல் பின்வாங்கினாள். இருந்தும் பிரவீன் மைக்கை வாய்க்கு அருகே கொண்டு போகாமல் தொலைவில் வைத்தான். அவள் சொன்னதை முழுவதும் தள்ளிவிட முடியவில்லை; அதுவே அவளுக்குக் கிடைத்த முதல் கணக்கான பலன்.

அதற்குள் வரிசை குவிந்தது. பாரதநாட்டியம் குழந்தைகள் மேடைக்குச் செல்ல வாசல் அருகே நிற்க, ஸ்பான்சர் பேச வரிசையில், விருதுபெறும் ஆசிரியர் தம்பதியர் மாலையோடு, பின்புற நுழைவு வழியில் வியர்வை, ஜாஸ்மின் வாசனை, கேபிள் வெப்பம் எல்லாம் கலந்திருந்தது. வெளிச்சம் தரும் நீளக் குழாய் விளக்கின் ஒலி அந்த வழித்தடத்தில் மொய்த்துக் கொண்டே இருந்தது. “நீர்ப் பாட்டில்!” “லாபல் மைக்!” “அந்த கிளிப் எங்கே?” என்ற எல்லா குரலும் நிலாவைத் தான் தேடின.

அவள் ஓடி ஓடி கொடுத்தாள். பாடகியின் பெல்ட்-பேக்கை மாற்றினாள். பேட்டரி சாய்ந்ததை கைப்பிடியில் அறிந்தாள். ஸ்டேஜ் மேனேஜர் அழைத்தபோது திரையில் தவறான பெயர் வரப் போவதைப் பார்த்து திருத்தினாள். யுவராஜ் meanwhile கன்சோல் முன் நின்று கழுத்தில் ஹெட்செட்டை தொங்கவிட்டு, முந்தைய இரவு அவள் கட்டிய சேனல் ஸ்ட்ரிப் பெயர்களையே பெருமையாகத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு தடவையும் அவன் அவளை அழைத்தது கீழே இருந்து—“அந்த XLR கொண்டு வாங்க.” “ரிசீவர் ரேக் ஒளி பார்க்க.” “வேகமாக.”

அந்த வேலைகளில் ஒவ்வொன்றும் அவனுக்கு அவசியமானவை; ஆனால் அவளை தொழில்நுட்பஞானி அல்ல, errand பெண் மாதிரி காட்டின. இதை எல்லாம் மிக மோசமாக்கியது சரவணன் மாமாவின் குரல். பின்பக்கத்தில் இருந்து யாரோடு அவர் சிரித்தபடி, “நிலா இதுல்தான் இருக்கா? நல்லா இருக்கு. பெண்ணுக்கு வெளியே நின்று வேலை காட்டிக் கொள்ளாம, ஒழுங்கா கற்றுக்கிட்டு இருக்கணும்,” என்றார். அது அவளது முதுகுக்குள் சூடான ஊசியைப் போல இறங்கியது. அனிதா உடனே, “மாமா, வேலை காட்டிக் கொள்வது யாருன்னு இன்னும் தெரியல,” என்று வெகுளியாய் சொன்னாள். யுவராஜ் அதைக் கேட்டும் கேளாதது போல் கணினித் திரையில் முகம் குத்திக்கொண்டான்.

“பாடகியின் லைன்-செக். இன்னும் முப்பது வினாடி,” என்று மேடை உதவி குரல் கொடுத்ததும் குழப்பம் நெருங்கியது.

முதல் சுரம் வந்த உடன் ஹாலில் ஒரு வெறுப்பூட்டும் கூர்மையான சிணுங்கல் வெடித்தது. மானிட்டர் பின்னூட்டம் அல்ல; மடங்கிப் பிசைந்த மின்சத்தம். யுவராஜ் இடது-வலமாக மூன்று ஃபெடர்களை தாறுமாறாகத் தள்ளினான். சத்தம் ஒருமுறை குறைந்து இரட்டிப்பாக திரும்பியது. முன்னிருப்பில் இருந்தவர்கள் தலை திருப்பினர். திரையின் பக்கநிழலில் நின்ற ஸ்பான்சர் முகம் இறுகியது.

“மைக் ஆஃப் பண்ணு!” என்று யாரோ கத்தினார்.

“பண்ணிட்டேன்!” என்று யுவராஜ் திருப்பிக் கத்தியான். ஆனால் பாடகியின் குரல் இன்னும் மந்தமாகக் கேட்க, சிணுங்கல் வேறு சேனலில் உயிரோடிருந்தது. அவன் தவறான பஸ்ஸை வெட்டியிருந்தான்.

நிலா ஏற்கெனவே கண் வைத்து நின்றிருந்தாள். பாடகியின் உடல் மைக் இல்லை. பேட்டரி பேக் மாறும்போது யுவராஜ் மூன்றாம் சேனல் பதிலாக ஐந்தாம் சேனலில் கெய்ன் தூக்கியிருந்தான்; மேலும் மானிட்டர் செண்ட் திறந்திருப்பதால் திரும்பிச் சுழன்று கொண்டிருந்தது. அவள் பக்கத்தில் குவிந்திருந்த கேபிள் ட்ரே மீது தண்ணீர் பாட்டிலை வைத்துவிட்டு, “மூன்றாம் சேனல் இல்லை. ஐந்தாம். பிரி-ஃபெடர் செண்ட் திறந்து இருக்கு,” என்றாள்.

“பின்செல்,” என்று அவன் கடிந்தான். “இது உங்களுக்கு புரியாது.”

அந்த நேரத்தில்தான் பாடகி, காதில் வைத்திருந்த இன்இயர் ஒன்றை இழுத்து, எரிச்சலோடு, “எனக்கு என் குரல் கத்துற மாதிரி திரும்புது. யாராவது செட் பண்ணுங்க,” என்று நேராக சைடு-விங்கை நோக்கி சொன்னாள். எல்லாரின் முகமும் திரும்பின. அவள் மற்றும் கன்சோல் இடையே யுவராஜ் நின்றிருந்தான்.

அனிதா இனி பொறுக்கவில்லை. “அவங்க சொல்றதை ஒரு முறை கேளு. நீயே சரி பண்ணி விடு என்றால் இதுவரை பண்ணியிருப்பே,” என்றாள்.

ஒரு வினாடி மட்டும். அதுவே திறப்பு.

நிலா லாக் பட்டனை கீழே அழுத்தி, யுவராஜ் கவனிக்காமல் விட்ட அவசர ஓவர்ரைடு சிளாட்டை நகத்தால் தட்டி திறந்தாள். போர்டு விழித்துக் கொண்டது. அவள் வலது கையால் ஐந்தாம் சேனல் ஃபெடரை பூஜ்ஜியத்துக்கு இழுத்து, இடது கையால் அதன் கெய்னை இரண்டு புள்ளி குறைத்தாள்; அதே வேளையில் மானிட்டர் செண்ட் நோப்பை மூடியாள். “மைக், சொல்லுங்க,” என்றாள்.

“சா... ரி... க... ம...” பாடகி சொன்ன உடன் சிணுங்கல் வெட்டி வீழ்ந்தது. அடுத்த நொடி அவளது குரல் தெளிவாக, கொழுத்து, கண்ணாடிப் பாத்திரம் துடைத்தது போல ஹாலில் நின்றது.

முன்னிருப்பில் இருந்த ஒருவர் தன்னடக்கமின்றி கைத்தட்டப் போய் கையை நடுவில் நிறுத்திக் கொண்டார். பிரவீன் வாய்க்கு வந்த வரவேற்பு வரியை மறந்து நிலாவை நேராகப் பார்த்தான். சரவணன் மாமா அரை புன்னகையோடு இருந்த முகத்தை மெதுவாகச் சுருக்கியார். யுவராஜின் லேன்யார்டில் தொங்கிய சாவி அவன் மார்பில் மோதித் திரும்பித் திரும்பிக் குலுங்கியது.

“போர்டை யார் திறக்கச் சொன்னது?” அவன் குரல் இப்போது மெல்லியது; அதனால் இன்னும் அவமானமாக இருந்தது.

நிலா அவனைப் பார்க்கவில்லை. “லைன்-செக் முடிஞ்சா லாக் பண்ணிக்கோங்க,” என்று சொன்னாள். அது சண்டை இல்லை; வேலை. ஆனால் பக்கத்தில் நின்ற தொழிலாளி ஒருவர் அப்போதே ரிசீவர் ரேக்கின் சின்ன சாவியை அவளது பக்கம் நீட்டினார். யாருக்கு எந்தப் பொறுப்பு என்று முதல் முறை அந்த இடத்தில் ஒரு இலகு நகர்வு ஏற்பட்டது.

அதை யுவராஜ் தாங்கவில்லை. “சரி, அடுத்தது ஹோஸ்ட் ஹெட்செட். அதை நான் பார்க்கிறேன்,” என்று அவன் கடுமையாகச் சொன்னான். அவன் போர்டை மீண்டும் கைப்பற்றிக் கொண்டான். பிரவீன் மேடைக்குச் செல்ல வாயில் நின்றான். கவுண்ட்டவுன் தொடங்கிவிட்டது. “பத்து... ஒன்பது...”

பிரவீன் பேசத் தொடங்கியதும் குரல் மெல்ல நசுங்கி மறைந்தது. ஹெட்செட் மைக் இல்லை; ரிசீவர் லிங்க் இருந்தது. ஆனால் மெயின் வெளியீட்டில் ஹோஸ்ட் குரல் வரவில்லை. யுவராஜ் இப்போது உண்மையாகப் பதறினான். தவறான DCA குழுவில் அவன் ஹோஸ்ட் சேனலை மியூட் செய்திருந்தான்; அதையும் அறியாமல் மாஸ்டர் பஸ்ஸைத் தொட்டான். இசை தடுமாறி குறைந்தது. மேடையின் முதல் நுழைவு இசை பாதியில் படுத்தது. திரையின் பின்னால் நின்ற பாரதநாட்டியப் பிள்ளைகள் ஒரு அடிக்கு முன் வந்து நின்று போனார்கள்.

“என்னடா இது?” ஸ்பான்சர் பகுதி இருந்து கூரிய குரல் வந்தது.

அவன் விரல்கள் ஓடின. தவறான இடங்களில். ஒன்று திறக்க, இரண்டு மூடின. மைக் வரவில்லை. இப்போது அவன் முகத்தில் இருந்த மென்மையான நம்பிக்கை கரைந்தது; போட்டிருந்த கோட்டை மட்டும் இன்னும் நேராக இருந்தது. அனிதா மெதுவாக, “அவனுக்கே தெரியல,” என்று சொன்னாள். அதை அருகிலிருந்த மூவரும் கேட்டார்கள்.

பிரவீன் மேடையிலேயே வாய் அசைத்து கொண்டிருந்தான்; ஹாலில் ஒலி இல்லை. பெரிய திரையில் அவன் உதடுகள் மட்டும் பெரிதாகக் காட்சியளித்தன. இதைவிட வெளிப்படையான சேதம் வேறு இல்லை.

சைடு-விங்கிற்குள் உரிமையாளரான மீனாட்சி மேடம் திடீரென்று வந்தார். வைரம் ஒளிர்ந்த காது கம்பிகள் ஆடின. “இப்போ யார் இந்த ஒலியை ஓட்டப் போறது?” என்றார். யாரும் பதில் சொல்லவில்லை. யுவராஜ் “ஒரு விநாடி மேடம்—” என்று தொடங்க, அதே விநாடியில் மாஸ்டர் மீட்டர் சிவப்பு வரை ஏறி தள்ளாடியது.

நிலா அந்த சிவப்பைக் கண்டதும் முடிவு செய்தாள். இன்னும் ஒரு தவறு வந்தால் முழு feed முன்புற LED wall க்கும் போகும். அது விழுந்தால் இந்த நிகழ்ச்சி மட்டும் அல்ல; இந்த இரவுக்குப் பிறகு அவள் பெயரே இங்கே ஓடும் கிசுகிசுவில் மிதியும். அவள் இனிமேல் அவனை மூடிக்காக்கவில்லை.

“மேடம்,” என்று அவள் சொன்னாள். குரல் உயரவில்லை. “ஓனர் சைட்ல நான் உட்காரனும். இல்லேன்னா இன்னும் இரண்டு நிமிஷத்தில் மேடை நிக்காது.”

மீனாட்சி மேடம் அவளை முழுவதும் ஒரு பார்வை பார்த்தார்—கருப்பு குர்த்தா, கேபிள் தூசி, கையில் இன்னும் வாட்டர் ஸ்பிளாஷ். பின் யுவராஜை நோக்கினார். “நீங்க சரி பண்ண முடியுமா?”

அவன் பதில் சொல்லும் நேரமே எடுத்துக் கொண்டது. அதுதான் தோல்வி.

“நிலா, உட்காரு,” என்று மேடம் சொன்னார். “இப்போ இருந்தே நீ ஓட்டு.”

அந்த ஒரு வாக்கியத்துக்காக எத்தனை மாதம் வேலை செய்ததாக அவள் நினைக்கவில்லை; அவள் நேரே முன்னேறினாள். யுவராஜ் வழியிலிருந்து அசையாமல் நின்றான். அவள் கையை நீட்டி அவன் லேன்யார்டிலிருந்த சாவியை இழுத்தாள். அவன் பிடிக்க முயன்றான்; பிடியில் நிமிடம் தாமதம். அவள் சாவியை கன்சோல் மேல் வைத்தாள், “பக்கத்துக்கு,” என்றாள். அதைக் கேட்ட தொழிலாளி ஒருவர் அவனுடைய டேப்லெட்டை எடுத்துக் கொண்டு பின்னே நகர்த்திவைத்தான். உரிமை கையால் நகர்ந்தது.

அவள் உட்கார்ந்ததும் உலகம் சுருங்கியது. பின்புற வழித்தட ஒலி, குழாய் விளக்கின் முணுமுணுப்பு, மேடைத் திரையின் அசைவு—எல்லாம் ஒற்றை கோட்டாகச் சேர்ந்தது. முதலில் ஹோஸ்ட் சேனலைத் திறந்தாள்; தவறான DCA மியூட்டை வெட்டினாள். “பிரவீன், பேசு,” என்றாள். அவன் “மாலை வணக்கம்—” என்று சொன்ன உடன் குரல் பளபளப்பாக மேடை நிரப்பியது. applause எழுவதற்கு முன்பே அவள் மியூசிக் படுக்கையை ஒரு விரல் அளவு கீழிறக்கினாள்; சொற்கள் தெளிவாயின.

அடுத்தது நடன ட்ராக். வரிசையில் இருந்த பிள்ளைகள் மேடைக்குள் ஓடத் தொடங்கினர். ட்ராக் திடீரென்று மிகச் சத்தமாக அடிக்காமல், முதலில் low end கட்டுப்படுத்தி, பின்னர் மையம் திறந்தாள். மிருதங்கம் போல உருண்டு, மேளம் போல மேடை ஏறியது. முன் இரு ஸ்பீக்கர்களில் ஒன்று சிறிது கூச்சலிட்டது; அவள் உடனே அந்த அவுட்புட்டின் EQயில் நடு அலைவை வெட்டினாள். சத்தம் சீரானது. ஒரே தடவையில்.

யுவராஜ் பின்புறம் இருந்து, “மாஸ்டர் கொஞ்சம்—” என்று சொல்ல முயன்றான்.

“தொட்டா விழும்,” என்றாள் அவள், திரையை விட்டு பார்வை மாற்றாமல். அவன் குரல் அங்கேயே முடிந்தது.

பாடகி மீண்டும் வரிசையில் நின்றாள்; இப்போது சிறப்பு வரவேற்பு பாடல். நிலா சேனலை முன்கூட்டியே தயார் செய்தாள். ரீவர்ப் அளவை அந்த ஹாலின் உயரத்திற்கு ஏற்றபடி குறைத்தாள்; வார்த்தைகள் மிதக்காமல், முகத்திலிருந்து வர வேண்டும். “மைக்,” என்றாள். பாடகி ஒரு வரி பாடினாள். தெளிவு. அடுத்த வரியில் அவள் மானிட்டர் செண்டை அரை புள்ளி உயர்த்தினாள்; மேடையில் கலைஞரின் தோள்கள் தளர்ந்தன. வேலை சரியாக நடந்தால் உடல் தான் முதலில் சொல்லும்.

மீனாட்சி மேடம் இனி யுவராஜை பார்க்கவே இல்லை. அடுத்த பகுதி அறிவிப்பை நிலாவிடமே கேட்டு காகிதம் மாற்றச் சொன்னார். பிரவீன் மேடையிலிருந்து கீழே இறங்காமல், “அடுத்த விருது சவுண்ட் க்யூ ரெடி?” என்று நேராக அவளை நோக்கிக் கேட்டான். அனிதா பின்புறத்தில் நின்று அவளுக்கு தேவையான பேட்டரி, லாபல், ரிசீவர் எல்லாம் வார்த்தையின்றி கையில் கொடுத்தாள். சில நிமிடங்களுக்கு முன் அவளை ரன்னராக்கிய அறை இப்போது அவளது கையைப் பின்தொடர்ந்தது.

யுவராஜ் மட்டும் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தான். இடம் மாறாமல் இருந்தாலும் அவனுக்குப் பதவி இல்லை. ஒருமுறை மீண்டும் போர்டின் ஓரத்தைத் தொட நினைத்தான். நிலா அவன் கை வருவதைக் கண்டவுடன் ஒரு துணை சேனலை ஃபெடரில் இழுத்து, க்யூ டோனை ஹெட்ஃபோனில் மட்டும் விடச் செய்தாள்; பிறகு அவனைப் பார்க்காமல், “நிற்கணும்னா அங்க நில். இது வேலை நடக்குற இடம்,” என்றாள். அருகிலிருந்த இரு தொழிலாளிகள் தாமாகவே அவனுக்கும் கன்சோலுக்கும் நடுவில் கேபிள் பெட்டியை நகர்த்தினர். அதுவே போதும். எதிர்ப்பின் முதுகெலும்பு ஒலியின்றி உடைந்தது.

இறுதி சிறப்பு பகுதி தொடங்கியது. முழு மேடையும் ஒளியில் மூழ்கியது. ஹோஸ்ட், இசை, காணொளி, விருது க்யூ, வயர்லெஸ் கைமைக்—அனைத்தும் ஒரே நிமிடத்தில் சேர வேண்டியது. திரையில் sponsor reel ஏறியபோது வலது பிரதான சேனலில் மீண்டும் பீக் ஏறியது; பழைய தவறான scene memory இன்னும் ஒன்று மறைந்து இருந்தது. இது தான் அந்த விழாவை வெளியில் நசுக்கும் இடம். நிலா இடது கையால் scene recall ஐ நிறுத்தி, வலது கையால் மாஸ்டர் அருகிலிருந்த சப் குழு ஃபெடரை பாதி அங்குலம் மட்டும் இழுத்தாள்; அதே வேளையில் limiter threshold ஐ ஒரு படி கீழிறக்கினாள். சிவப்பு வரி நுனியில் நின்று பின்னோக்கி அடங்கியது. ஒலி சுத்தமாகத் திறந்தது. மேடை உயிரோடு இருந்தது.

பிரவீனின் குரல், விருது பெற்ற ஆசிரியரின் நன்றி, பின்னணி இசை, மென்மையான கைதட்டல்—எதுவும் ஒன்றை ஒன்று தின்றுகொள்ளவில்லை. எல்லாம் தன் இடத்தில் நின்றன. நிலா நிற்கவில்லை, புன்னகைக்கவில்லை, வெற்றியை யாரிடமும் காட்டவில்லை. அவள் அடுத்த க்யூவுக்குள் அடுத்ததைக் கட்டினாள். அப்போது தான் அவளது பெயர் தேவையான இடத்தில் வந்தது; மீனாட்சி மேடம் பக்கத்தில் நின்ற உதவியாளரிடம், “இனிமேல் இந்த console key நிலாவிடம்தான் இருக்கும்,” என்று சொன்னார். அது அறிக்கை அல்ல. வேலை ஒதுக்கீடு. முன்பே அவளிடமிருந்து பறிக்கப்பட்ட பொருள் மீண்டும் அவள் பக்கம் வந்து நின்றது.

இறுதி இசை மெதுவாக இறங்க, நிலாவின் விரல்கள் மாஸ்டர் அருகிலிருந்த ஒரு ஒற்றை ஸ்லைடரில் நின்றன. திரை இன்னும் ஏற்றநிலையில் இருந்தது. மீட்டர் கோடுகள் ஒருமுறை கூர்மையாக மேலே பாய்ந்து, அவள் விரல் அழுத்தத்தில் சமநிலைக்கு வந்து, பிறகு மெதுவாகத் தாழ்ந்தன; அவள் கை அந்த ஸ்லைடர்மேல் ஒரு துடிப்பளவு அசையாமல் இருந்தது.