இன்னும் என் சாவிதான் வேலை செய்தது

“யாழினி, அந்த தட்டைப் பிடி! சாம்பார் கசியுது தெரியலையா?” என்று ரஞ்சனி அக்கா கத்தும் நேரத்துக்கு முன்பே, யாழினி தன் கையை நீட்டி வெந்த பாத்திரத்தின் ஓரத்தைத் துடைப்புத் துணியால் மூடி பிடித்திருந்தாள். வெள்ளை மேசைத் துணியில் ஆரஞ்சு வட்டம் பரவாமல் காப்பாற்றினாள்; பக்கத்தில் சாய்ந்த கண்ணாடி tumbler-ஐ நேராக்கினாள்; அழுதுகொண்டிருந்த ரஞ்சனியின் பையனைக் கொஞ்சம் இடுப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு, மற்ற கையால் பரிமாறும் கரண்டியையும் எடுத்தாள். இருந்தும் ரஞ்சனி அக்கா முகம் சுழித்தபடியே, “இவ்வளவு நேரம் kitchenல இருந்துட்டு இதுதான் கவனம்?” என்றாள்.

அந்த வீட்டில் யாரும் அவள் செய்யும் வேலையை வேலை என்று சொல்லவில்லை; எல்லோரும் அது இயல்பே என்று பயன்படுத்தினார்கள். சென்னை வேளச்சேரி பக்கத்து மூன்று மாடிக் குடியிருப்பில், மீனா அத்தையின் வீட்டில் இந்தச் சனிக்கிழமை இரவு சாப்பாடு வெறும் சாப்பாடு இல்லை—மாப்பிள்ளை வீட்டு உறவுகள் வந்திருந்தார்கள், முகம் காக்கும் நிகழ்ச்சி. யாழினி சேவைத் துறையில் மாலை வேளையில் வேலை முடித்து நேராக வந்திருந்தாள். கண் கீழே கருவளையம் இருந்தாலும், தட்டில் கறை படாமல் பார்த்தவள் அவள்தான். இறுதியில் ரஞ்சனி அக்கா சொன்னது மட்டும் எல்லாருக்கும் கேட்கும்படி இருந்தது.

“அவ உக்காந்தா வேலை யாரு பண்ணுவா,” என்று மீனா அத்தை சிரித்தாள். சிரிப்புக்குள் பாராட்டு இல்லை; ஒதுக்கப்பட்ட இடம் மட்டும் இருந்தது. யாழினி சும்மா தலை குனிந்தாள். பையன் கன்னத்தில் சாம்பார் பட்டிருந்தது; அதைத் தண்ணீரில் நனைத்த துணியால் மெதுவாக துடைத்தாள். குழந்தை துடிக்காமல் அமைதியாயிற்று. அவன் அவள்மேல் தலையை சாய்த்துக்கொண்டான். அதுதான் அந்த இரவில் அவளுக்குக் கிடைத்த முதல் நன்றி.

வீட்டின் மெல்லிய மேசை ஓரத்தில் சாவிகள், மருந்து கவர், அரை திறந்த பூஜைச் சாமான் பெட்டி, காசு கட்டி—எல்லாம் நெரிசலாக கிடந்தது. யாழினி தட்டுகளை எடுத்துச் செல்லும்போது, ரஞ்சனி அக்கா தன் பையின் zip-ஐ மூடிக்கொண்டபடி, “பையனைக் கீழே pharmacyக்கு கொண்டு போய்ட்டு syrup வாங்கிட்டு வா. இப்போ இருமல் பெருசா வந்தா நாமதான் கஷ்டப்படணும்,” என்றாள்.

“இப்போவா? கடை மூடப் போகுதே,” என்றாள் யாழினி.

“அதனால்தான் இப்போ. நீ போனா போதும். நான் இங்க guests-ஐ விட்டுட்டு போக முடியுமா?”

அதை வேண்டுகோள் மாதிரி கூட சொல்லவில்லை. யாழினி குழந்தையை மீனா அத்தைக்கு கொடுத்து, தன் பையைத் தேடினாள். “சாவி எங்க?” என்று கேட்டவளுக்கு, “பின்னாடி தரேன். நீ போய் வா, நானும் கீழே இறங்கி gate திறக்கிறேன்,” என்றாள் ரஞ்சனி. அவளுடைய கைப்பேசி ஒளி உள்ளங்கையில் தாழ்த்தி மறைத்து எதையோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. யாழினி கவனித்தாள்; ஏதோ அவசரமாக யாருக்கோ பதில் தட்டச்சு செய்துகொண்டிருந்தாள்.

மருந்துக் கடை மூடுவதற்கு முன் ஓடிப்போய் syrup வாங்கி வந்தபோது பத்து முப்பதைக் கடந்திருந்தது. குடியிருப்பின் கீழ் வாயிலில் பெரிய பூட்டு இல்லையென்றாலும், மேல்தள grill gate மட்டும் உள்ளிருந்து போட்டிருந்தது. யாழினி இரு கைகளிலும் பிளாஸ்டிக் cover, தோளில் பை, நெற்றியில் வியர்வை. மூன்று முறை மணி அடித்தாள். பதில் இல்லை. அழைத்தாள். பதில் இல்லை. இன்னும் இரண்டு நிமிடம் கழித்து, மேலே மாடிப்படித் திருப்பத்தில் யாரோ அசைவு. விக்னேஷ் தான்.

அவன் மீனா அத்தையின் மருமகன்; அருகிலுள்ள கல்லூரியில் இறுதியாண்டு படித்து, இரவு பகுதி நேர வடிவமைப்பு வேலையும் பார்த்துவந்தான். பால்கனியில் இருந்து கீழே பார்த்தான். “யாழினி?”

“கேட் திறந்திருக்கு நினைச்சேன். அவங்க phone எடுக்கவே இல்ல.”

விக்னேஷ் கீழே வந்தான். grill கதவைத் திறக்க சாவி அவனிடம் இருந்தது. திறந்தவுடன், “உள்ளே வா,” என்றான் இயல்பாக.

யாழினி ஒரு படி நின்றாள். “வேண்டாம். மருந்து கொடுத்துட்டு போறேன்.”

அவன் பையை அவளிடமிருந்து எடுக்காமல், cover மட்டும் எடுத்தான். “கீழே நின்னாதே. கொசு சாப்பிடும். ஹால்ல உக்காரு. அவங்க terraceல photo எடுக்கப் போயிருக்காங்க.” சொல்லிக்கொண்டே பாதி திறந்த கதவை முழுதாகத் தள்ளினான். அந்த ஒரு சிறிய திறப்பு தான் அந்த இரவில் அவளுக்குக் கிடைத்த முதல் விதிவிலக்கு. யாரும் அழைக்காத வீட்டுக்குள், யாரோ அவளை காத்திருக்கும் ஒருவரைப் போல உள்ளே விடுவது.

ஹாலில் யாரும் இல்லை. பிளாஸ்டிக் நாற்காலி ஓரமாக இருந்தது. விக்னேஷ் சமையலறை counter ஓரத்தில் இருந்த steel tumbler-ல் தண்ணீர் ஊற்றி அவளிடம் வைத்தான். “உட்காரு. நான் கொடுக்கிறேன்,” என்றான். அவள் கையைத் தொடாமல் வைத்த அந்த கவனம், அவளுக்குத் தெரியாமல் தொண்டைக்குள் ஒரு சூட்டை ஏற்றியது. மேலே terraceல சிரிப்புச் சத்தம். கீழே அவள் மட்டும்.

ரஞ்சனி அக்கா இறங்கி வந்ததும், முதலில் மருந்தைப் பார்த்தாள்; அடுத்து நேரத்தைக் பார்த்தாள்; கடைசியாக யாழினியை. “அட, இன்னும் போகலையா? இவ்வளவு நேரம் இருந்தா மக்கள் என்ன நினைப்பாங்க?” என்றாள். விக்னேஷ் அங்கேயே நின்றிருந்தான்.

“கேட் பூட்டியிருந்தது,” என்றாள் யாழினி.

“அதுக்காக உள்ளே உட்கார்ந்துட்டியா? சொல்றதுக்கு ஒரு அளவு இருக்கணும். கீழே நின்னிருக்கலாம்.” சொல்லிக்கொண்டே மருந்து cover-ஐ அவள் கையிலிருந்து இழுத்துக்கொண்டாள். பிறகு, எல்லாம் சாதாரணம் என்று முகத்தைச் சீர்படுத்தி, “சரி, late ஆயிடுச்சு. auto கிடைச்சா போ. இல்லனா bus stop வரைக்கும் விக்னேஷ் போய் விட்டு வரட்டும்,” என்றாள். அனுப்புவது கவலையால் இல்லை; வீட்டுக்குள் அவள் இன்னும் நிமிடம் கூட இருக்க வேண்டாம் என்பதற்காக.

யாழினி சிரிக்கவும் இல்லை, எதிர்க்கவும் இல்லை. கீழே வந்ததும் தான் உண்மை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. அவள் போக வேண்டிய விடுதி gate பதினொன்றுக்கு மூடப்படும். ரஞ்சனி அக்கா முன்பே “நீ தாமதம்னா உன் roommate-கிட்ட சொல்” என்றிருந்தாள். roommate இன்றைக்கு ஊருக்குப் போயிருந்தாள். அழைத்தாள்; warden எடுக்கவில்லை. மெட்ரோ நிலையம் வரை விக்னேஷ் பைக்கில் விட்டுச்செல்லலாம் என்று சொல்ல வந்தபோது, யாழினி “வேண்டாம், நான் போயிடுவேன்,” என்றாள். பழக்கம். யாரிடமும் கூடுதல் இடம் கேட்காமல் பழகிய பழக்கம்.

அடுத்த இரண்டு நாட்களில் அந்த பழக்கம் மீண்டும் மீண்டும் அவளைத் தின்றது. அலுவலகத்தில் shift நீண்டது. வீட்டில் மீனா அத்தைக்கு மருத்துவர் appointment; குழந்தையை playschool-லிருந்து யாழினியே எடுத்தாள். ரஞ்சனி அக்கா அனைவரின் முன்னும், “நம்ம வீட்டுப் பிள்ளை மாதிரி தான். எதுவும் சொல்ல வேண்டியதில்லை, அவளே செய்து விடுவா,” என்றாள். அந்த “நம்ம வீட்டுப் பிள்ளை” என்ற வார்த்தை சாப்பாட்டு மேசைக்கு அருகே நல்லபடி ஒலித்தது; ஆனால் இரவு ஒன்பதுக்குப் பிறகு மேல் மாடிக் கதவிற்கு அந்த உறவு ஏறவே இல்லை.

புதன்கிழமை மழை பெய்தது. யாழினி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தபோது, குடியிருப்பின் முன் மண் பிசைந்திருந்தது. பையன் தூக்கத்தில் அவள் தோளில் நனைந்து கிடந்தான். அவன் காலணி வழுக்க, அவள் தன் துப்பட்டாவை தரையில் விரித்து அவனைக் கீழே இறக்கி பாதத்தைத் துடைத்தாள். மேலே வந்ததும், ரஞ்சனி அக்கா கதவு முன் நின்றபடி, “அவனை உள்ளே கொண்டு வா; நீ kitchen sideல நின்னு towel கொடு. carpet நனைக்காதே,” என்றாள். குழந்தையை அவள் கையில் ஏற்றிக்கொண்டவுடன் கதவை அரை அளவே மூடினாள். யாழினி கதவு சட்டத்தில் ஒரு நொடி நின்றாள். உள்ளே விளக்கின் வெப்பம், வெளியே மழைத் துளி. “நான் போறேன்,” என்றதும், “அதான் நல்லது,” என்று உள்ளிருந்து வந்தது.

அந்த இரவு தான் விக்னேஷ் முதலில் அவளிடம் சாவியை வைத்தான். அவள் படிக்கட்டு திருப்பத்தில் மழைநீரைச் சுருட்டிய துப்பட்டாவை பிழிந்துகொண்டிருந்தாள். அவன் கீழே இறங்கி வந்து, கையில் இருந்த சிறிய வெள்ளிச் சாவியை நீட்டினான்.

“இது மேலே terrace room சாவி. நா தான் use பண்ணுவேன். வேலை முடிஞ்சு lateஆனா கீழே நிக்காத. போய் உள்ளே உட்காரு. நான் வர்றேன்.”

யாழினி உடனே பின் வாங்கினாள். “வேண்டாம். யாராவது பார்த்தா?”

“பார்த்தா நான் சொல்றேன். கீழே நிக்கறது தான் சரியா?”

அவன் குரல் உயரவில்லை. அதனால்தான் அது அவளைத் தட்டியது. கேள்வி நேராக இருந்தது; கருணை போல் இல்லாமல். அவள் சாவியைப் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவன் அவளது பையின் பக்க சிப்பில் அமைதியாகச் சொருகினான். “திருப்பிக்கொடு. ஆனா நின்னுட்டு காத்திருக்காத.”

அந்தச் சிறிய உள்அனுமதி யாழினியின் நாட்களை மெதுவாக மாற்றியது. late shift முடிந்த இரவுகளில், கீழே gate திறந்திருந்தால் கூட, மேல்மாடி terrace room கதவின் முன் நின்று அவள் ஒரு நிமிடம் தயங்குவாள்; பிறகு சாவியைப் போட்டுத் திறப்பாள். உள்ளே single cot, மடிக்கணினி மேசை, புத்தகங்கள், சுவர் ஓரம் உலர வைக்கப்பட்ட சட்டைகள், fan. எந்த உரிமையும் எடுத்துப் பயன்படுத்தாமல், கதவுக்கருகே தரையில் அல்லது plastic chair-ல் மட்டும் அமர்ந்திருப்பாள். விக்னேஷ் வரும்போது, “tea வேணுமா?” என்று மட்டும் கேட்பான். சில இரவுகளில் அவள் தலை ஆட்டுவாள். அதைவிட எதுவும் நடக்காது. ஆனால் காத்திருப்பது வெளியில் இருந்து உள்ளே மாறிவிட்டது.

அதை ரஞ்சனி அக்கா தெரிந்து கொள்ள அதிக நேரம் ஆகவில்லை. வெள்ளிக்கிழமை இரவு, மீனா அத்தை சமையலறை வாயிலில் நின்றபடி, “யாழினி, நீ மேலே போய் உட்காரறதா?” என்று கேட்டாள். கேள்விக்குள் ஏற்கெனவே தீர்ப்பு இருந்தது. ரஞ்சனி அக்கா அதைப் பிடித்து இழுத்தாள்.

“இது நல்லா தெரியாது. குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் மாதிரி இருக்குற விஷயத்துக்கும் ஒரு வரம்பு இருக்கு. எல்லாரும் நம்பிக்கையா வைத்திருக்கோம். நம்ம வீட்டுப் பெயர் கெட்டா?” அவள் பாத்திரத்தின் மூடியை சத்தமாக அடைத்தாள். “விக்னேஷ், உன் room சாவி எங்கே?”

விக்னேஷ் dining table முன் laptop மூடிக்கொண்டான். “என்னிடம்.”

“இப்போவே குடு. இனிமேல் யாருக்கும் வேண்டாம். இரவு வந்தா கீழே wait பண்ணட்டும். இல்லனா அவள் தங்குற இடத்துக்கே நேரமா போகட்டும். இது lodge இல்ல.”

யாழினி கையைத் துடைத்துக்கொண்டவாறே நின்றாள். அவளைப் பற்றிய முடிவுகள் எல்லாம் அவள்முன்னே எடுக்கப்பட்டதற்கு அவள் பழகி இருந்தாலும், அந்த “இது lodge இல்ல” என்ற வார்த்தை கன்னத்தில் அடித்தது. அவள் திரும்பி தன் பையை எடுத்தாள். “நான் இனிமேல் வரவே மாட்டேன் அத்தை. குழந்தைக்கு எதுவும் வேண்டும்னா வேற யாரையாவது பார்த்துக்கோங்க,” என்றாள். குரல் நடுங்காமல் வந்தது. அதுதான் அவளுடைய எல்லை.

மீனா அத்தை திகைத்தாள். “அட, இவ்வளவு பெரிசா எடுத்துக்காதே—”

“பெரிசா எடுத்துக்கற மாதிரி பேசினது நான் இல்லை,” என்றாள் யாழினி. அவள் விக்னேஷை நோக்கிப் பார்க்கவில்லை. படிக்கட்டுக்குத் திரும்பினாள்.

அன்றிரவு மழை மீண்டும் வந்தது. பேருந்து தவறியது. அவள் தங்கும் விடுதி வாசலில் சென்றபோது பன்னிரண்டு மணியைத் தாண்டியிருந்தது. shutter இறக்கப்பட்டிருந்தது. warden phone அணைக்கப்பட்டிருந்தது. கையிலிருந்த கைப்பேசி ஒளி உள்ளங்கையில் மட்டும் சுருங்கி எரிந்தது. ரஞ்சனி அக்காவிடம் அழைக்க மனம் வரவில்லை. மீனா அத்தைக்கு அழைத்தால் கேள்விகள். அவள் compound சுவரை ஒட்டி நின்றாள். தண்ணீர் ஓரம் செருப்பு நனைந்தது. அப்போதுதான் விக்னேஷின் அழைப்பு வந்தது.

“எங்கே?”

“விடுதி முன்.”

“உள்ளே போனியா?”

யாழினி இரண்டு விநாடி பேசவில்லை. அந்த மௌனமே பதில். அவன் மீண்டும் கேட்டதே இல்லை. “அங்கேயே நில். நான் வர்றேன்.”

பத்து நிமிடத்தில் அவன் பைக்கில் வந்தான். ரெயின் ஜாக்கெட்டின் மேல் துளிகள் இன்னும் வழிந்துகொண்டிருந்தன. “வா,” என்றான்.

“வேண்டாம். இப்போ—”

அவன் ஹெல்மெட்டை அவள்கையில் திணிக்கவில்லை; மெல்ல நீட்டினான். “யாழினி, கீழே நின்னு காலையா காத்திருக்கக் கூடாதுதான். வா.”

அவள் ஏறினாள். வழியெங்கும் யாரும் பேசவில்லை. சென்னை இரவு சாலைகளில் நீர்த்துளி ஒளி பளபளத்தது. குடியிருப்பின் முன் வந்ததும், கீழ் gate-ஐ அவன் திறந்தான்; மேலே போனான்; அவளும் பின்தொடர்ந்தாள். இரண்டாம் மாடி வாசலில் மீனா அத்தை கதவைத் திறந்து நின்றாள். உள்ளே விளக்கு. பின்னால் ரஞ்சனி அக்கா.

“இவ்வளவு இரவில இங்கே எதுக்கு கொண்டு வந்திருக்க?” என்றாள் ரஞ்சனி, குரலை அடக்கியும் கூர்மையைக் குறைக்காமல். “காலை வரை பெண்னு பெண்ணாக எங்காவது பார்த்துக்கலாமே. மேலே room-லா? சும்மா விட்டுட்டா மக்கள் என்ன பேசுவாங்க?”

விக்னேஷ் பதில் சொல்லாமல் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு சாவியை எடுத்தான். அது terrace room சாவி இல்லை. கீழ்மாடி பக்க வாசலும் மேல்மாடி கதவும் சேர்த்திருக்கும் duplicate key. மீனா அத்தையின் முகம் இறுகியது.

“அது நான் வைத்த spare,” என்றாள் அவள்.

“இப்போ இது யாழினிக்குத்தான்,” என்றான் விக்னேஷ்.

ரஞ்சனி அக்கா சிரித்தாள்; நம்பாத சிரிப்பு. “நீ யார் முடிவு பண்ண?”

அப்போதுதான் யாழினி பேசினாள். “எனக்காக யாரும் சண்டை போட வேண்டாம்.” அவள் விக்னேஷின் கையிலிருந்த சாவியைப் பார்த்தாள். பிறகு ரஞ்சனி அக்காவை நேராகப் பார்த்தாள். “ஆனா கீழே நின்னு கதவு திறக்கக் காத்திருக்க நான் இனிமேல் வரமாட்டேன். உதவி வேணும்னா பகலில சொல்லுங்க. இரவுக்குப் பிறகு நான் எங்க நிக்கணும்னு நான் தீர்மானிக்கிறேன்.”

அவள் கையை நீட்டினாள். விக்னேஷ் சாவியை அவள் உள்ளங்கையில் வைத்தான். எந்த நிபந்தனையும் சொல்லவில்லை. எந்தக் கணக்கையும் கேட்கவில்லை. அந்த எடை சிறியது; ஆனால் அவள் தோளிலிருந்த நீண்ட சுமையை விட அதிகமாக உணரப்பட்டது.

மீனா அத்தை, “யாழினி…” என்று அழைத்தாள். அந்த அழைப்பில் சமரசம் இருந்தது; இடமில்லை. ரஞ்சனி அக்கா இன்னும் ஏதோ சொல்ல வாயைத் திறந்தாள். யாழினி யாரிடமும் பார்வைத் திருப்பாமல் மாடிப்படியில் மேலே ஏறினாள். அவள் கையிலிருந்த சாவி வளையம் மெதுவாக ஒலித்தது. terrace room கதவின் முன் நின்று, இந்த முறை தயங்கவில்லை. சாவியைப் போட்டாள். கதவு திறந்தது. உள்ளே விளக்கு ஏற்கெனவே எரிந்துகொண்டிருந்தது.

அவள் உள்ளே நுழைந்து, கதவை உள்ளிருந்து சாத்தினாள். பையில் இருந்த நனைந்த துப்பட்டாவை நாற்காலியில் போட்டாள். செருப்பை கழற்றி சுவரோரம் நன்றாக வைத்தாள். அதற்குப் பிறகுதான் படுக்கை பக்கத்தை நோக்கித் திரும்பினாள்.

படுக்கை ஓரத்தில், விளக்கின் மஞ்சள் வெளிச்சத்துக்குக் கீழே, மடித்து வைக்கப்பட்ட போர்வை ஒன்று சமமாகப் பரப்பியபடி காத்திருந்தது. அதன் மடிப்பு தளராமல், துணி தட்டையாக இருந்தது.