முன் வரிசை அவளுக்கே மாறியது

“அங்கேல்லாம் போகாதே, பின்பக்க வாசல் வழியா போ,” என்று நிர்மலா அத்தை கையை நீட்டி காவேரியின் பாதையை வெட்டினாள். முன் நுழைவாயிலில் மலர் தோரணமும் விளக்கு வரிசையும் இருந்தது; பக்கவாசலில் காலி தண்ணீர் கேன்களும் சுருண்ட கம்பளமும். காவேரி கையில் இருந்த அரை மடிக்கப்பட்ட ரசீது சுருண்டது. அந்த ரசீதில் இந்த மண்டபத்துக்கான முன்பணம், பூக்காரரின் எண், மேடைக்கான மீதிப் பட்டியல்—மூன்று வாரம் ஓடிச்சென்று அவள் சேர்த்துச் சரி செய்த எல்லாம் இருந்தது.

“அத்தை, நானும் வரவேற்பு பக்கம்தான்—” என்று அவள் தொடங்கினாள்.

“எல்லாருக்கும் தெரியும் மாதிரி நடக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை,” நிர்மலா அத்தை சிரிப்பு இல்லாத வாயால் சொன்னாள். “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் என்பதாலே வரிசை மாறாது. சும்மா அங்க இருக்க. முதல்வரிசை உறவுக்காரங்க.”

அவள் பின்னால் வந்த முகில், மண்டபப் பணியாளன், கையில் பெயரட்டைகள் குவியல் வைத்தபடி தயங்கினான். முன் வாசல் வழியாக தங்கச் சேலை கட்டிய ரேணுகா—நிர்மலா அத்தையின் சகோதரி மகள்—அர்ஜுனின் அருகில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள். காவேரியைத் தாண்டி. அது ஒரே அடி தான்; ஆனாலும் அது குடும்பம் முழுக்க முன் நிற்கும் அவமானம் போல ஒலித்தது.

காவேரி உடனே பின்வாங்கவில்லை. பக்கத்தில் இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் மூலையில் அவள் குளிர்ந்த உணவுப் பெட்டியை வைத்தாள். காலை முதல் திறக்காமல் வந்த எலுமிச்சை சாதம். “சரி,” என்றாள். பிறகு தன் கைப்பேசியின் வெளிச்சத்தை உள்ளங்கையில் ஒளித்து, ஒரே ஒருவருக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்: “நான் உள்ளே வர மாட்டேன். என்ன இடம் என்னன்னு முடிவு பண்ணிட்டு சொல்லுங்க.”

அர்ஜுன் அப்போது மேடை பக்கம் இருந்து ஓடிவந்தான். நெருக்கமான வெள்ளை சட்டை, முகத்தில் வியர்வை, தொண்டையில் கட்டாய சிரிப்பு. “காவேரி, இப்ப டைம்ல சண்டை வேண்டாம். அத்தை சொல்றது நிகழ்ச்சி ஓட்டத்துக்காகத்தான்.”

காவேரி அவனைப் பார்த்தாள். “நிகழ்ச்சி ஓட்டத்துக்காக நான் பக்கவாசலா? இந்த மண்டப advance யார் போட்டாங்க?”

அர்ஜுன் சுற்றி நின்ற முகங்களைப் பார்த்தான். அவன் குரல் தானாகக் குறைந்தது. “இப்ப எல்லாரும் இருக்காங்க.”

“அதனால்தான் கேக்கிறேன்,” என்றாள் அவள். அது சத்தம் இல்லாத பதில். ஆனால் முன் வாசல் கண்ணாடி கதவின் அப்பால் நின்றிருந்த இரு பெரியப்பாக்கள் கூட திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

நிர்மலா அத்தை உடனே குரல் உயர்த்தினாள். “காசு போட்டதாலே எல்லா உறவையும் மேல கடக்க முடியாது. உதவி பண்ணினா எல்லை தெரிஞ்சு பண்ணணும். முகில், இந்த மேடம்‌க்கு பக்க இருக்கை போடு. மேடைக்குமுன் முதல் வரிசை ரேணுகா, அர்ஜுன், பெரியம்மா பக்கம்.”

முகில் தன் கையில் இருந்த பெயரட்டைகளில் ஒன்று எடுத்து, “கா…” என்று படித்துவிட்டு நிறுத்திக் கொண்டான். நிர்மலா அத்தை அவன் கையிலிருந்து அந்த அட்டையைப் பிடுங்கி, சின்ன டேபிளின் ஓரத்தில் போட்டாள். “பிறகு பார்ப்போம்.”

அது தான் இரண்டாவது அவமானம். பெயரட்டை. படிக்கத்தக்க, எல்லாரும் காணும் குறி. அர்ஜுன் ஒரு அடியாவது முன்வந்து, “அத்தை…” என்றான். ஆனால் அவன் குரலில் கோபம் இல்லை; முகர்ந்து போகும் தயக்கம் மட்டுமே. அந்த ஒரு தயக்கத்துக்காகவே காவேரி கடந்த எட்டு மாத உழைப்பை உள்ளே எரிய விட்டாள். மண்டபம், பட்டியல், சாப்பாட்டு ஒப்பந்தம்—சேவைத் துறையில் வேலை பார்த்து விடுமுறையை நசுக்கிக்கொண்டு அவள் ஒத்திசைத்த எல்லாம் ஒரு பக்க இருக்கை மதிப்பாக குறைக்கப்பட்டது.

“எனக்கு பக்க இருக்கை வேண்டாம்,” என்று காவேரி தெளிவாகச் சொன்னாள். அவள் கையில் இருந்த சாவி கூட்டில் இருந்து ஒரு சிறிய வெள்ளி சாவியை பிரித்தாள். அது மணமக்கள் அறை அலமாரி சாவி; மேடை ஆபரணப் பெட்டியும் உறை பணப்பெட்டியும் அங்கே. அவள் அதை டேபிள்மேல் வைத்தாள். “என்னை பக்கவாசலுக்கு தள்ளுற இடத்துக்கு நான் பொறுப்பு ஏற்க மாட்டேன்.”

அந்த சாவி மர மேசையைத் தொட்ட சத்தம் சிறியதாக இருந்தது. ஆனாலும் அங்கே நின்றவர்களில் மூவருடைய முகம் உடனே மாறியது. முகில் முதலில். பிறகு உணவு ஒப்பந்தக்காரன். கடைசியாக அர்ஜுன். சாவி இல்லாமல் மேலே உள்ள அறை திறக்காது.

நிர்மலா அத்தை சற்றே தடுமாறினாள்; ஆனால் உடனே சமன் செய்துக் கொண்டாள். “நாடகம் வேண்டாம். சாவி இங்கே வச்சுட்டு போயிரு.”

“நான் போயிரல,” என்றாள் காவேரி. “என் இடம் எது என்று நீங்க முடிவு பண்ணுற வரை நின்றுக்கிறேன்.”

அந்த நேரத்தில்தான் வெளியிலிருந்து ஒரு கார் நின்ற சத்தம் வந்தது. மண்டபம் வைத்திருந்த வீட்டு உரிமையாளர் குடும்பத்தில் எல்லாரும் மரியாதையாகக் காத்திருந்தவர்—அர்ஜுனின் தாத்தா சண்முகம்—மெதுவாக இறங்கினார். வீட்டை அவர்தான் கட்டியவர்; இந்த நிச்சயதார்த்தத்துக்காக மண்டபமாக மாற்றிக் கொடுத்ததும் அவர்தான். அவரைப் பார்த்தவுடன் நிர்மலா அத்தை முன் வாசல் வரை ஓடினாள். “அப்பா, கவனமா—”

ஆனால் முகில் அசைவைக் கைவிட்டுவிட்டான். நிர்மலா அத்தை எதிர்பார்த்தது போல அவளைத் தொடர்ந்து செல்லவில்லை. மேசையிலிருந்த சாவியைப் பார்த்ததும், பிறகு காவேரியைப் பார்த்ததும், அவன் திடீரென்று திசை மாற்றினான். முன் நுழைவாயில் கதவை முழுதாகத் திறந்து, கூட்டம் வழியே வந்து, “அக்கா, இங்க,” என்று காவேரிக்கே கையை நீட்டினான். “தாத்தாவை மேலே வரவேற்க நீங்கள் சொல்லணும்னு சொன்னாங்க.”

ஒரு நொடி யாரும் நகரவில்லை. ரேணுகா இருந்த இடத்தில் உறைந்து நின்றாள். நிர்மலா அத்தை பாதி வழியில் திரும்பி, “முகில்! என்ன பண்ணற?” என்று சிரிப்பை இழந்த குரலில் சொன்னாள்.

முகில் இந்தமுறை அனைவரும் கேட்கும் அளவுக்கு சொன்னான். “மேல அறை சாவி, வரவேற்பு பட்டியல், தாத்தாவுக்கு மருந்து—அவங்கதான் கவனிச்சுட்டு இருந்தாங்க. தாத்தா வந்தாச்சு. முதல்ல காவேரி அக்காவை அழைச்சு வரச் சொன்னாங்க.”

அது முதல் பிளவு. காவேரி எந்த வெற்றி முகமும் காட்டவில்லை. தன் சாலையைக் குறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு நேராக நடந்தாள். முகில் கூட்டத்தை லேசாக ஓரமாக்கி பாதை செய்தான். நிர்மலா அத்தையின் தோளைக் கூட கடந்து. மக்கள் தானாக இரண்டாகப் பிரிந்தார்கள். பக்கவாசலுக்குத் தள்ளப்பட்டவளுக்காக முன் வாசல் திறந்தது.

சண்முகம் தாத்தா உள்ளே வந்தபோது முதலில் பார்த்தது காவேரியைத்தான். “சாவி உன்னிடம்தானே?” என்றார்.

“இப்போ மேசைமேல,” என்றாள் அவள்.

“அங்கே எதுக்கு?” அவர் புருவம் நெருங்கியது.

நிர்மலா அத்தை உடனே கையை நெகிழ்த்தாள். “சின்ன குழப்பம் அப்பா. நான் பார்த்துக்கறேன்.”

“இல்ல,” என்றார் தாத்தா. அந்த ஓர்சொல் வறண்ட மரச்சரளாய் விழுந்தது. அவர் நேராக மேசைக்கு நடந்துசென்று சாவியை எடுத்தார். பிறகு அது நிர்மலா அத்தைக்கு போகவில்லை; காவேரியின் கரத்தில் மீண்டும் வைத்தார். “இத எங்கே வைக்கணும், யாரு திறக்கணும், உனக்குத்தான் தெரியும்.”

கூட்டத்தில் நின்றிருந்த பெரியம்மா தன் மூக்குக் கண்ணாடியை மேலே தள்ளினாள். அர்ஜுனின் முகத்தில் நிம்மதியும் பயமும் கலந்தது. நிர்மலா அத்தையின் விரல்கள் வெறுமனே காற்றைத் தழுவின.

அது போதாததுபோல, முகில் கையில் இருந்த பெயரட்டைகள் மீண்டும் முக்கியமான பொருளாக மாறின. மேடைக்குமுன் முதல் வரிசையில் நடுவிலிருந்த இரு வெள்ளை நாற்காலிகளுக்கு இடையில் ஒரு அட்டை ஏற்கெனவே வைக்கப்பட்டிருந்தது—“ரேணுகா”. பக்க இருக்கையில், ஜூஸ் மேசைக்கு அருகில், சுருண்டு போடப்பட்டிருந்தது “காவேரி”. சண்முகம் தாத்தா அது இரண்டையும் வாசித்தார். பிறகு எல்லாரும் பார்க்கும் முன்பே பக்க இருக்கையில் இருந்த “காவேரி” அட்டையை எடுத்தார். மேடைக்குமுன் நடுவே இருந்த “ரேணுகா” அட்டையைத் தள்ளி, அந்த இடத்தில் “காவேரி”யை நேராக வைத்தார். “இது இங்கே,” என்றார்.

ரேணுகா கண் இமைக்காமல் நின்றாள். நிர்மலா அத்தை விரைவாகச் சிரிக்க முயன்றாள். “அப்பா, அது சின்ன பிள்ளைங்க மனசு—”

“அப்படின்னா அவங்களுக்கு பின்வரிசை மனசு பழகட்டும்,” என்றார் அவர். சுற்றியிருந்த இரு மாமாக்கள் தலை திருப்பிக்கொண்டார்கள். யாரும் அவளோடு கண் சேர்க்கவில்லை.

அர்ஜுன் அப்போது முன்னே வந்தான். அவனுக்கு இன்னும் ஏதாவது மீட்கலாம் என்ற தவறான நம்பிக்கை முகத்தில் இருந்தது. “தாத்தா, நானே காவேரியைக் கொண்டு வர்றேன்.”

காவேரி அவனைப் பார்க்கவில்லை. “நான் வந்துட்டேன்,” என்றாள். பிறகு சண்முகத்திடம் மட்டும், “மேலே உறைப்பெட்டி திறக்கணும். பாட்டிக்கான மருந்தும் அங்கே இருக்கு.”

“அப்படித்தான்,” என்றார் அவர். அப்போது தான் நிர்மலா அத்தை கடைசித் தடுப்பு போட்டாள். “அப்பா, முதல்ல ரேணுகாவை கூட்டிக்கிட்டு போங்க. வெளியிலிருந்து வந்தவளுக்கு எல்லாம் முன்னுரிமை கொடுத்தா நாளைக்கு எல்லாரும்—”

“வெளியிலிருந்து வந்தவளா?” சண்முகம் தாத்தா திரும்பி நின்றார். முன் வாசல், மலர் வளையம், உறவினர் கூட்டம், பணியாளர்கள்—அனைவரும் அந்த திருப்பத்தோடு அவரை நோக்கினார்கள். அவர் குரலை உயர்த்த வேண்டியதே இல்லை. “இந்த நிச்சயதார்த்தம் நடந்தேறதுக்கு யார் ஓடினாங்க? மண்டப advance யார் போட்டாங்க? என் மருந்து நேரம் யாரு தெரிஞ்சு வைத்திருக்காங்க? பெயரால் சொல்லறேன்—முதல்ல காவேரி மேலே வருவா. அவளைத் தாண்டி யாரும் முன்னாடி போகக் கூடாது. முகில், பாதை காலி பண்ணு. முதல் இருக்கை அவளுக்கே. பிறகு யாருக்கு என்ன இடம் என்று நான் சொல்றேன்.”

அந்தக் கணத்தில் நிர்மலா அத்தையின் முகத்தில் மூன்று விஷயம் ஒரே நேரத்தில் தெரிந்தது—காயம், அதிகாரம் கைவிடும் பயம், எதையாவது சொல்ல வேண்டும் என்ற அவசரம். ஆனால் சொல்ல இடம் இல்லாமல் போனது. முகில் உடனே “சரி, ஐயா,” என்று கூறி நடுவழியை முழுவதும் திறந்தான். இரு சிறு பையன்கள் ஓடி வந்தனர்; அவர் சைகை காட்ட, அவர்கள் முதல் வரிசைக்கு முன் இருந்த தண்ணீர் பாட்டில்களை அப்புறப்படுத்தினர். பெரியம்மா உட்கார முயன்றிருந்த நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து ஒரு அடி பின்வாங்கினாள். ரேணுகா தன் பாவாடை ஓரத்தை சுருட்டிக்கொண்டு தானாக பக்கமாக நின்றாள்.

அர்ஜுன் காவேரி அருகில் வந்து மெதுவாக, “ஒரு நிமிஷம், நான்—” என்றான்.

அவள் அவன் சொற்றொடரை முடிக்க விடவில்லை. எல்லாரும் கேட்கும் அளவுக்கு இல்லை; ஆனால் அவன் மட்டும் தெளிவாகக் கேட்கும் அளவுக்கு, “நீயா அழைக்கணும், இல்லையா நான் எங்கே நிற்கணும்னு யாரோ தீர்மானிக்கணுமா—இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் வாங்க முடியாது,” என்றாள்.

அந்தச் சொல் அவனை அங்கேயே நிறுத்திவிட்டது. அதே நேரத்தில் சண்முகம் தாத்தா தன் கைச்சட்டையை சரிசெய்து, “காவேரி, வா,” என்று மறுபடியும் பெயரால் அழைத்தார். அந்த பெயர் மண்டபத்தின் சுவர் மோதிக் கேட்டது போல இருந்தது; இப்போதுதான் எல்லோரும் எந்த இடம் யாருடையது என்று புதிதாகக் கற்றுக்கொண்டார்கள்.

காவேரி நடந்து சென்றாள். முகில் அவளுக்கு முன் ஒரு படி தள்ளி நின்று வழி திறந்தான்; அவள் கடக்கும் வரை யாரையும் அணுக விடவில்லை. மேடைக்குமுன் வந்தபோது, அவள் தானே “காவேரி” அட்டையை சற்றுக் குறுக்காக இருந்த இடத்திலிருந்து நேராகச் சீர்செய்தாள். அதற்குப் பிறகுதான் நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். சண்முகம் தாத்தா அவளது வலப்பக்க இருக்கையில் அமர்ந்தார். அவர் அமர்ந்த பிறகுதான் மற்றவர்கள் தங்கள் இடம் தேடத் தொடங்கினர்.

நிர்மலா அத்தை முன் வரிசைக்கு வர முயன்றாள். உடனே சண்முகம் பார்வையை மட்டும் உயர்த்தினார். போதும். அவள் நின்ற இடத்திலேயே சுருங்கி, இரண்டாம் வரிசை ஓர நாற்காலிக்குச் சென்று அமர வேண்டியாயிற்று. அங்கேயும் முழுதாக அமராமல், சேலையைச் சரி செய்யும் பெயரில் பாதி எழுந்தபடி இருந்தாள்; கட்டளையிடும் குரல் போய்விட்டு மூச்சின் சத்தம் மட்டும் மிச்சமிருந்தது.

நிச்சயதார்த்த தட்டுகள் மேல்மாடி அறையிலிருந்து கொண்டு வரப்பட வேண்டிய நேரம் வந்தது. சண்முகம் கைநீட்டி, “சாவி,” என்றார். காவேரி சாவியை கொடுக்கவில்லை. எழுந்து நின்றாள். “நான் திறக்கிறேன்,” என்றாள்.

அது யாரிடமும் அனுமதி கேட்கும் வாக்கியம் இல்லை. தாத்தா தலைஅசைத்தார். முகில் உடனே அவளுடன் திரும்பினான். அர்ஜுன் பின்தொடர முயன்றான்; காவேரி ஒரு பார்வை மட்டும் போட்டாள். அந்தப் பார்வையில் கதவு இருந்தது. அவன் அங்கேயே நின்றுவிட்டான்.

மாடிப்படியில் மலர் இதழ்கள் சிதறிக் கிடந்தன. கீழே கூட்டத்தின் சலசலப்பு இருந்தும், மேலே செல்லும் பாதை இந்த முறை திறந்ததும் தெளிவானதுமாய் இருந்தது. முகில் ஓரமாக விலகி அவளுக்காக முதலில் படிக்கட்டு கைப்பிடி அருகிலான இடத்தை விடுத்தான். மேல் தளத் தரைப்பாலத்தில் சண்முகம் தாத்தாவின் காலடி சத்தம் பின்னால் வந்தது; அவருடைய பக்கம் சேர்ந்தவர்கள் முன்னமே நகர்ந்து கதவைத் திறந்துவிட்டார்கள்.

காவேரி படிக்கட்டு தளவாயில் நின்று கைப்பிடியை மெதுவாகத் தொட்டாள். கீழிருந்து வந்தவர்கள் ஒரு படி கீழே நின்றுவிட்டார்கள். அவளைத் தாண்டி மேலே செல்ல யாரும் நகரவில்லை. அவள் தன் விரல்களை கைப்பிடியில் இறுக்கிப் பிடித்தபடி, தலை தூக்கி மேல்தளத்துக்குள் நடந்தாள்.