பாஸ் கைமாறியதும் வரிசை மாறியது #3

“அந்த பாஸ் உன் கையில் வேண்டாம்,” என்று நித்யா அத்தை காவியாவின் விரல்களிலிருந்து மண்டப நுழைவு அட்டையை இழுத்து எடுத்தாள். திருமண மண்டபத்தின் கார் இறங்கும் வரிசையில் காத்திருந்த டிரைவர்களும், பூக்கடைக்காரரும், மாப்பிள்ளை வீட்டார் உறவினர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, காவியா தோளில் சுமந்த பை வழுக்கி கீழே இறங்கியது. இரவெங்கும் சுத்திய ஓட்டத்தின் சோர்வு அவள் கையுறை மடிப்புகளில் நெளிந்து கிடந்தது. “நீ உள்ளே போய் நிற்கவேண்டியது இல்லை. வாசலில் இருந்து ஆள்களை காட்டிக்கொடு. பிக்கப் விஷயமெல்லாம் முரளி அண்ணா பார்த்துக்கொள்வார்.”

காவியா கை காலியாக நின்றாள். அந்த அட்டை அவள்தான் இரண்டு வாரம் முன்பு வாங்கிக் கொடுத்த வாகன அனுமதி சீட்டு, லோடிங் ஸ்லாட் குறிப்பு, சப்ளையர் நுழைவு குறியீடு எல்லாம் சேர்த்து கட்டப்பட்ட சிறு கிளிப். அதை நித்யா அத்தை முரளி அண்ணாவிடம் கொடுக்கும்போது, “இவளை முன்னாடி நிறுத்தாதீங்க. வீட்டுக்காரப் பொண்ணு மாதிரி நடக்க ஆரம்பிச்சா அளவே தெரியாது,” என்று மெல்லச் சொல்லி, மெல்லச் சொல்ல வேண்டியதைப் போலவே எல்லோரும் கேட்கும் உயரத்தில் சொன்னாள்.

அருகிலிருந்த மஞ்சள் பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் மூலையில் ஏற்கெனவே இரண்டு பெண்கள் அமர்ந்திருந்தனர்; காவியாவுக்கு இடமே இல்லை. நித்யா அத்தை தன் புடவையைச் சீர்செய்து அந்த நாற்காலியை மாப்பிள்ளை வீட்டுப் பெரியம்மாவுக்கு இழுத்து வைத்தாள். “நீ நின்னுக்கோ. உன்னை யாரும் தவறாக எடுத்துக்க மாட்டாங்க. சேவைத் துறையில வேலை பண்ணறவங்க நின்னுக்கறதுக்கு பழகிருப்பாங்க.” அது கிண்டலாக இருந்ததா, தீர்ப்பாக இருந்ததா என்று யாரும் கேட்கவில்லை. கேட்கத் தேவையில்லை; முகங்கள் போதுமானது.

வசந்த் டிரைவர் காவியாவை பார்த்து ஒரு முறை தயங்கினான். வழக்கமாக அவள் சொன்ன வழிக்கே வண்டி நிறுத்துவான். இன்று நித்யா அத்தை கையை உயர்த்தி, “அந்த மலர் வேன் பின்சைடுக்கு. இந்த காரை VIP வரிசைக்குள். சீக்கிரம்,” என்றதும் அவன் தலை குனிந்தான். காவியாவின் கைப்பேசி அவள் உள்ளங்கையில் மங்கலாய் ஒளிந்தது. திரையில் இரு தவறிய அழைப்புகள். கொரட்டூரிலிருந்து வரவேண்டிய இனிப்பு பெட்டிகள் இன்னும் கிளம்பவில்லை.

“பெட்டிகள் எங்கே?” என்று நித்யா அத்தை அடுத்த அம்பை விட்டாள். “காலை மாப்பிள்ளை வரவேற்புக்கு முன்னாடி ஜாங்கிரி, பாதுஷா, ட்ரை ஃப்ரூட் ஹாம்பர் வரணும். நீயே பார்த்துக்கறேன்னு சொன்னே. இப்போ கையில ஒன்றும் இல்ல. உறவினர்கள் எல்லாம் பார்க்கிறாங்க. முகம் கெட்டா யாரு பொறுப்பு?”

“கோயம்பேடு குளிர்சாதன கிடங்கிலிருந்து வெளியே போக ரிலீஸ் கால் வரணும்,” என்றாள் காவியா. குரல் தட்டையாக இருந்தது.

“உனக்கு கால் வராது. நான் பேசி விட்டேன்.” நித்யா அத்தை முரளி அண்ணாவிடம் திரும்பி, “அந்த சப்ளையர் நம்பரை இவளிடமிருந்து எடுக்காதீங்க. இனிமேல் என்னைத் தாண்டி யாரும் பேசக்கூடாது,” என்றாள். உடனே முரளி அண்ணா காவியாவிடம் நீட்டிய கைப்பேசியைத் திரும்பப் போட்டுக் கொண்டார். “நீ இன்னும் வாசலிலேயே இரு. யாராவது கேட்டா பூங்கொத்து வேன் லேட் னு சொல்.”

அங்கேயே அவளை நின்றவள் ஆக்கி, உள்ளே செல்லும் ஒவ்வொரு வாகனத்தையும் மற்றவர்களின் கையால் நகர்த்தச் செய்தார்கள். மாப்பிள்ளை வீட்டுப் பையன்கள் பட்டுப் சட்டையில் சிரித்துக்கொண்டு செல்லும்போது, “அவங்க தான் எல்லாம் ஒர்க் பண்ணுவாங்க போல,” என்று ஒருவன் பாதிச் சிரிப்பில் சொன்னான். அருகே நின்ற அருள்—மண்டப ஒழுங்கில் ஓடி திரியும் தொலைத்தெரிய உறவினர்—ஒரு கணம் காவியாவைப் பார்த்தான்; உடனே பார்வையை மாற்றினான். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு அவள் இந்த வீட்டோடு சேர்ந்து வரத் தொடங்கியிருந்தாலும், அந்தச் சேர்க்கைக்கு ஆசனமோ அட்டையோ இன்று கிடைக்கவில்லை.

காவியா பதில் சொல்லவில்லை. பையைத் திறந்து ஒரு மடிக்கப்பட்ட ரசீது பிரதியை எடுத்தாள். நித்யா அத்தை இழுத்து எடுத்த அட்டைக்கு பின்னால் சிறிய உலோக சாவி இருந்தது; குளிர்சாதன வேனின் பின்பக்கம் திறக்கும் தாழ்ப்பாள் சாவி. அது இரண்டு நாட்களுக்கு முன் இரவில் அவளிடம் திரும்பி வரவேண்டியது. வரவில்லை. இப்போது அது அத்தையின் கைக்குட்டையில் அடங்கியிருந்தது. காவியாவின் விரல்கள் ஒரு முறை வெறுமனே மூடின.

அடுத்த நிமிடம் அவள் கைப்பேசி மீண்டும் ஒளிந்தது. சேமிக்கப்படாத எண். காவியா சத்தமின்றி ஓரமாக மாறி எடுத்தாள். மறுபுறம் குளிர்சாதன கிடங்கின் உரிமையாளர். “அக்கா, விடுவிக்கலாமா? இரவு நீங்க சொல்லி வைத்ததுபோல ரிட்டர்ன் வேன் வந்து நிக்குது. ஆனா இங்க நித்யா மேடம் பேர் சொல்றாங்க. பில்லிங் கணக்குல அவங்க பேர் இல்ல. ரிலீஸ் கோடு யாரிடமிருந்து?”

காவியா கண்களை உயர்த்தினாள். வாசலிலேயே நின்றபடி நித்யா அத்தை இன்னொரு காரின் கதவைத் திறந்து பெரியவர்களை வரவேற்கிறாள். “நான் தான் சொல்றேன்,” என்றாள் காவியா. “ரிலீஸ் கோடு 7-3-6. பெட்டிகள் எல்லாம் வசந்த் டிரைவர் அனுப்பும் நீல டெம்போவிலே ஏற்றுங்க. வேற யாருக்கும் கொடுக்காதீங்க.”

மறுபுறம் ஓர் இளைத்த மூச்சு. “சரி அக்கா. உங்க கையொப்ப சீட்டு இருக்கே.”

காவியா திரும்பி வந்தபோது, நித்யா அத்தை இன்னும் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தாள். அந்தச் சிரிப்புக்குள்ளே காயம் உடனே விழவில்லை. விழுந்தது மூன்று நிமிடத்தில்தான். முரளி அண்ணாவின் கைப்பேசி மொய்த்தது. அவர் எடுத்தார். முகம் திடீரென்று மாறியது. “என்ன? ரிலீஸ் ஆகிடுச்சா? யாருக்கு?” என்று கத்தினார்.

“எதுக்கு கத்தறீங்க?” நித்யா அத்தை நெருங்கினாள்.

“அந்த பிரீமியம் இனிப்பு பெட்டிகள், பாத்திர செட், ரிட்டர்ன் ஹாம்பர்—எல்லாம் காவியா பெயர்ல ரிலீஸ் ஆகிடுச்சாம். உங்க கோரிக்கை நிராகரிச்சிருச்சாம். அங்க கணக்கில நீங்க அங்கீகரிக்கப்பட்டவரே இல்லையாம்.”

ஒரு துளி நேரம், நித்யா அத்தையின் முகத்தில் உள்ள மேக்கப் கூட கெட்டியாக நின்றது. “எப்படி முடியும்னு கேளு. நான் தான் வீட்டாரோட சார்பா—”

“பில்லிங், டெபாசிட், ரிட்டர்ன் பொறுப்பு எல்லாம் காவியா கையில,” என்று கைப்பேசியில் இருந்து குளிர்ந்த குரல் வெளிப்பட்டது; ஸ்பீக்கரில் போய்விட்டது. “நேற்று இரவு வேன் திரும்பியதும் சாவி தாமதமாக வந்தது. நாங்க பதிவே மாற்றலை. ரிலீஸ் உத்தரவு அவங்ககிட்ட தான்.”

அந்த ஓசை கேட்டவுடன் வாசல் வரிசை மாறத் தொடங்கியது. வசந்த் டிரைவர் நேராக காவியாவை நோக்கி வந்தான். “அக்கா, நீல டெம்போ உள்ளே கொண்டு வரலாமா?” என்றான். கேள்வி நித்யா அத்தைக்கு அருகில் நின்றபடியே கேட்கப்பட்டது. அதுவே போதும். பூக்கடைக்காரன் தனது பத்திரப் புத்தகத்தை நித்யா அத்தையின் கையிலிருந்து இழுத்து, “அக்கா, பெட்டி எங்கு இறக்கணும்?” என்று காவியாவிடம் திரும்பினான். முரளி அண்ணா, இன்னும் அட்டையை கையில் வைத்திருந்தபடி, இரண்டு கணங்கள் ஏமாந்த மனிதன் போல நின்றார்.

“அட்டையைத் தா,” என்றாள் காவியா.

அவர் தயங்கினார். நித்யா அத்தை முன் வந்தாள். “ஒரு நிமிடம். இப்போ அந்தப் பெட்டிகள் வந்தாலும் முதல்ல மண்டபத்துக்குள்ளே போகணும். அட்டை நம்ம கிட்ட இருக்கட்டும். அவள் வெளியிலிருந்து சொல்லிக்கட்டட்டும்.”

காவியா அவளை நோக்கிப் பார்த்தாள். கோபம் குரலில் வரவில்லை; குளிர்ந்த சீர்த்திருத்தம் மாத்திரம் வந்தது. “அந்த அட்டையில்லாமல் லோடிங் ஸ்லாட்டுக்குள்ள வேன் நுழையாது. அந்த சீட்டில்தான் வாகன நேரமும் இறக்கும் வரிசையும் இருக்கு.” அவள் முரளி அண்ணாவிடம் கை நீட்டினாள். “தா.”

அருள் இடையில் வந்தான். இதுவரை எந்தப் பக்கத்திலும் ஒட்டாமல் நின்றவன். “முரளி மாமா, தாருங்க. இல்லனா வேன் வெளியே தடைபடும்,” என்றான். குரலில் மரியாதை இருந்தது; தப்பிக்க முடியாத அளவு மட்டும். முரளி அண்ணா அட்டையை அவளிடம் கொடுத்தார். உலோக கிளிப் அவள் உள்ளங்கையில் சத்தமிட்டது. அதோடு தாமதமாகத் திரும்பிய அந்தச் சாவியும் சறுக்கி கீழே தொங்கியது.

வாசலுக்கு வெளியே நீல டெம்போ வந்தடைந்த சத்தம் கேட்டது. பின்புற கதவு இருமுறை அடித்துச் சத்தமிட்டது. இனிப்பு பெட்டிகள், வெள்ளி நிற ஹாம்பர் கூடைகள், பெயர் ஒட்டிய பரிசுப் பெட்டிகள்—எல்லாம் குளிர்ந்த புகை வாசனையோடு காத்திருந்தன. காவியா அட்டையை பாதுகாப்பு காவலரிடம் காட்டியவுடன் அவர் சங்கிலியை உயர்த்தினார். “லோடிங் இடம் வலது பக்கம் காலி பண்ணுங்க,” என்று அவர் தானாகவே கத்தியார். இதுவரை நித்யா அத்தை காட்டிய வழியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சின்ன வேன்கள் பின்சென்றன.

“இல்ல, இடது பக்கம் தான் நம்ம இடம்,” என்று நித்யா அத்தை வேகமாகப் பேசினாள். “அந்த மேடைக்குப் பக்கமே இறக்கணும். இவளுக்கு புரியாது.”

காவியா அட்டையின் பின்னால் குத்தியிருந்த மெல்லிய மஞ்சள் சீட்டைப் பிரித்து பார்த்தாள். அதில் கருப்பு மை எழுத்தில் ‘வலது லோடிங் ஸ்லாட் – காலை 7.40 முதல் 8.20 வரை – பிரீமியம் ஸ்டாக்’ என்று தெளிவாக இருந்தது. அவள் அதை காவலருக்கே நேராகக் காட்டினாள். “இந்த ஸ்லாட் திற. மற்ற வண்டி எல்லாம் பத்து நிமிஷம் வெளியே நிற்கட்டும்.”

காவலர் தலை ஆட்டினார். சங்கிலி முழுதாக உயர்ந்தது. வசந்த் வேனை நகர்த்தினான். கதவுகள் திறந்தன. இரு கூலித்தொழிலாளர்கள் இறங்கிப் பெட்டிகளைத் தொட முயன்றபோது நித்யா அத்தை திடீரென முன் சென்று, “அதை இங்க இறக்காதீங்க. நான் சொல்லுற இடத்துக்கு—” என்று கையை வைத்தாள்.

“கையை எடுக்கவும்,” என்றாள் காவியா. அந்த ஒரு வரி கூச்சலில்லை; ஆனாலும் பக்கத்தில் இருந்தவர்களை நின்ற இடத்திலேயே திருப்பியது.

“நீ என்னை கற்றுக்கொடுக்கறியா? இந்த வீட்டுக் கல்யாணம்—”

“இந்த ரிலீஸ் என்கிட்டிருந்து போனது.” காவியா பெட்டிகளின் மேல் ஒட்டிய பட்டியலைத் திறந்து பார்த்தாள். “இந்த முதல் ஆறு பெட்டிகள் வரவேற்பு மேசைக்கு அல்ல. பாதுகாப்பு அறைக்குப் பின்புறம். ஈரமில்லாத இடம். மீதியதை என் சொல்லும் வரை திறக்கக்கூடாது.”

நித்யா அத்தை சிரிக்க முயன்றாள்; அந்த சிரிப்பு நடுவில் கிழிந்தது. “காவியா, ஆட்டம் ஆடாதே. அட்டையைக் கொடு. நான் உள்ளே கொண்டு போகணும். பெரியவர்கள் காத்திருக்கிறாங்க.”

அதைச் சொல்லும்போதே அவள் கையை நீட்ட வேண்டியிருந்தது. அதுதான் முகத்திலிருந்து அதிகாரம் வழியும் தருணம். அருகில் நின்ற மாப்பிள்ளை வீட்டுப் பெரியம்மா கூட இப்போது காவியாவைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்; நித்யா அத்தை அல்ல.

காவியா அட்டையைத் திரும்பக் கொடுக்கவில்லை. பதிலாக மஞ்சள் சீட்டின் கீழ் இருந்த வெள்ளை நுழைவு ரசீதைப் பிரித்து, பாதுகாப்பு காவலரிடம் கொடுத்தாள். “இந்த அனுமதி இந்த வேனுக்கும் என் இரு ஆள்களுக்கும் மட்டும். நித்யா அம்மாவை இப்போ லோடிங் வரிக்குள்ளே விடாதீங்க. அவர்களுக்கு உள்ளே போக வேற வாசல் இருக்கு.”

நித்யா அத்தை முதலில் நம்பவே இல்லை. “என்ன பேசுற?” என்று முன்னே வந்தாள்.

காவலர் கடமையால் கற்ற குரலில் கேட்டான்: “அம்மா, தயவு செய்து பக்கம் நிக்குங்க. இந்த வரி இப்போ சரக்கு இறக்கத்துக்குத்தான்.”

முரளி அண்ணா ஏதாவது சமாளிக்க, “சரி, இரண்டு நிமிஷம்—” என்று தொடங்கினார். அதற்குள் காவியா இன்னொரு முடிச்சைத் திறந்துவிட்டாள். வலது வரிசையில் நின்றிருந்த சிறிய கார் ஒன்றை காட்டி, “அதை வெளியே எடுத்து வைங்க. அந்த இடம் டெம்போ திரும்பணும். வசந்த், ரிவர்ஸ் எடுக்காதே; நேரா உள்ளே கொண்டு வா. பெட்டிகள் முதலில் என் பக்கம்தான் இறங்கும்,” என்றாள்.

அந்த “என் பக்கம்” என்பதில்தான் எல்லாம் மாறிவிட்டது. வேனின் கதவு முழுக்கத் திறக்கப்பட்டது. தொழிலாளர்கள் அவளை நோக்கி மட்டுமே பார்த்தனர். நித்யா அத்தை அவர்களிடம் கையை அசைத்தாள்; யாரும் நகரவில்லை. “நான் சொல்றேன், அந்த வெள்ளி ஹாம்பர் மேலே போகணும்,” என்ற குரல், டீசல் இயந்திரத்தின் நுரை சத்தத்துக்குள் கரைந்தது.

காவியா ஒரு பெட்டியைத் தானே தள்ளி சரியான திசைக்கு திருப்பினாள். அவள் தோளில் இருந்த சோர்வு இன்னும் போகவில்லை; ஆனால் கை ஓரளவுக்கு கூட தளரவில்லை. அருள் உடனே மற்றொரு பெட்டியைப் பிடித்து அவள் காட்டிய பக்கத்தில் வைத்தான். வசந்த் டெம்போவை சற்று வளைத்து நிறுத்த, லோடிங் வரியின் கோடு தெளிவாக இரண்டாகப் பிளந்தது. இடப்பக்கம் வெறுமை. வலப்பக்கம் இயக்கம்.

“காவியா, குறைந்தது அந்தப் பிரீமியம் ட்ரேவை கொடு,” என்று நித்யா அத்தை இந்த முறைத் தாழ்த்திக் கேட்டாள். குரல் சிறிது உலர்ந்திருந்தது. “மாப்பிள்ளை வரவேற்பு ஆரம்பமாயிடும்.”

காவியா அவளை நோக்காமல் சீட்டில் கையொப்பமிட்டாள். பிறகு கடைசி முடிவைப் போல சுலபமாகச் சொன்னாள்: “வரவேற்புக்கு சாதாரண இனிப்பு போதும். இந்தப் பெட்டிகள் மதிய சுற்றுக்கு. முன்னுரிமை நான் மாற்றிட்டேன். காலை இறக்கம் என் வழி. மாலைக்கு வேண்டும்னா முன்பே எழுத்தில் வாங்கிக்கோங்க.”

அவள் அட்டையை மீண்டும் கிளிப்பில் நுழைத்து தன் உடுப்பின் பக்கப்பையில் செருகினாள். “வலது வரியிலேயே எல்லாத்தையும் இறக்கு,” என்றாள் வசந்திடம்.

லோடிங் ஸ்லாட்டின் வெள்ளை கோட்டுக்கு இந்தப் பக்கம் பெட்டிகள் அடுக்கி அமர்ந்தன. டெம்போ இயந்திரம் அவள் சைகைக்காக மெதுவாக ஊமையிட்டுக்கொண்டே நின்றது.