அவரே கட்டிய மேடை அவரை விழ்த்தியது

“அக்கா, உள்ளே போகாதீங்க, இங்கிருந்தே காத்திருங்க,” என்று நுழைவாயிலில் கயிற்றை பிடித்துக் கொண்டிருந்த அலங்காரப் பையன் கையை நீட்டி நிறுத்தியபோது நிலா ஏற்கனவே இரண்டு கீபோர்டு கவர், ஒரு கம்பி பை, தோளில் வீழ்ந்திருந்த பழைய துப்பட்டா, எல்லாம் சேர்ந்து சாய்ந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள். மாலை வெயில் காய்ந்த சென்னையின் காற்று கூட அந்த மண்டபத் தோட்டத்துக்குள் நுழையும்போது வாசனை மாறியிருந்தது—மல்லி, சாமந்தி, எண்ணெய் தடவிய வெண்கல விளக்கு, மேடைக் கம்பிகளில் ஏறிக்கிடந்த சூடு. அவள் கைப்பையில் இருந்து மெட்ரோ அட்டையின் உரிந்த ஓரம் வெளியே பார்த்தது. காலையிலிருந்து சேவைத் துறையில் நின்று வேலை செய்த உடலின் களைப்பு சட்டை மடிப்புகளில் சுருண்டிருந்தது.

“நிலாவா?” என்ற குரல் வலப்பக்கத்திலிருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலி வளையத்திலிருந்து வந்தது. மணமகள் வீட்டார் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த மூத்த பெண்கள் தலை தூக்கினார்கள். “ஆமாம், இவள்தான் சரவணன் மாமா சொன்ன பின்பக்க கீபோர்டு வாசிப்பவள்,” என்று இன்னொருத்தி சற்றே மெலிதாகச் சொன்னாள்; அதே மெலிதில் அவளை முழுதாக மதிப்பிட்டுவிட்டார்கள். முன்னே மேடைக்குச் செல்லும் சிவப்பு கம்பளப் பாதையில் விளக்குகள் ஏற்கனவே எரிந்துகொண்டிருந்தன. அவளுக்காக இடம் இல்லை; அவளைப் பற்றி தீர்ப்பு மட்டும் திறந்தவெளியில் இருந்தது.

அதே நேரம் யுவராஜ் பக்க வாசலில் இருந்து வந்தான். வெள்ளை சட்டை, கருப்பு கால் சட்டை, கழுத்தில் தொங்கும் அட்டை, முகத்தில் உறுதியல்ல—உரிமை. “இவளை இன்னும் உள்ளே விடலையா? சரி, விடாதீங்க. முதல்ல மேடை சுத்தமா இருக்கணும். அவள் கீபோர்டை பின்பக்கம் வையுங்க. இன்று முன் சேனல் நான் பார்க்கிறேன்,” என்றான். சொல்லும்போதே நிலாவின் கையிலிருந்த சிறிய சஸ்டெயின் பெடலை அவன் நேராக எடுத்துக்கொண்டு தன் கால் அருகே வைத்தான். “உனக்கு ஸ்ட்ரிங் பேட் மட்டும். லைவ் லீட் வேண்டாம். குடும்பத்தாருக்கு தெரிஞ்ச முகம் நான்தான்.”

அவன் கையைப் பார்த்தாள் நிலா. பெடலை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை; அவள் இடத்தையும் எடுத்துக்கொண்டான். மேடையின் மையத்தில் இருந்த மைக் ஸ்டாண்டின் அருகிலிருந்த கீபோர்டு ஸ்டூலை ஒரு சத்தத்தோடு பின்னால் தள்ளிவிட்டு, “அவளுக்குப் பெஞ்ச் போதும்,” என்றான். மண்டபத் தோட்ட வளையத்தில் நின்றிருந்த உறவினர்கள் உடம்பை சற்றே திருப்பி பார்த்தார்கள்; யார் மையத்தில், யார் நிழலில் என்று அந்த ஒரு நாற்காலி நகர்விலேயே முடிவு செய்யப்பட்டுவிட்டது.

சரவணன் மாமா ஓடிவந்தார். கண்ணாடிக்குப் பின்னால் வியர்வை தேங்கி இருந்தது. “யுவராஜ், இது என்ன? நிலாவுக்கு நேத்து ரிகர்சலில்—”

“மாமா, ரிகர்சல் ஒரு பக்கம். இப்போ வரவேற்பு கூட்டம் ஒரு பக்கம்,” என்று அவன் சிரிப்பை விட்டுவிடாமல் சொன்னான். “மணமகள் அப்பாவுக்கும் சொன்னேன். பாதுகாப்பா போவோம். அவள் ஆதரவு வாசிப்பு பண்ணட்டும்.” ‘ஆதரவு’ என்ற சொல் மைக்கில்லாமலே சுற்றி இருந்தவர்களிடம் தெளிவாகச் சென்றது.

அவன் பின்னால் நின்ற காவ்யா அந்தச் சொல்லைக் கேட்டதும் முகத்தைத் திருப்பினாள். அவள் மணமகளின் சித்தி மகள்; நிலாவுடன் கல்லூரியில் இரண்டு வருடம் பாடியவள்; இப்போது இந்த வீட்டில் சொல்லாமல் ஒன்றும் நகராதவர் போல எல்லாரிடமும் சுற்றிச் செல்வாள். குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் அளவுக்குச் சுட்டிக்காட்டப்படாத அந்த நெருக்கம் அங்கே எல்லைக்குள் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவள் வந்து, “நிலா, பின்பக்கத்தில் தண்ணீர் இருக்கு,” என்றாள் மட்டும். ஆறுதல் அல்ல; எல்லோருக்கும் கேட்காத வழியில் நின்ற துணை.

பின்புற மேசையில் ஒரு டீ கப் பாதியாக குளிர்ந்து வளையம் விட்டிருந்தது. அதன் அருகே கம்பிகளை அவிழ்க்கும் போது நிலாவின் விரல்கள் சற்று இறுகின. அவள் பழைய கீபோர்டின் பவர் ஜாக்கை சொருகினாள்; ஒலிப்பலகை நோக்கி பார்த்தபோது தன் சேனல் ஒன்பதிலிருந்து பதின்மூன்றாக மாற்றப்பட்டிருப்பதை கவனித்தாள். யுவராஜ் குனிந்து ஒலி பொறியாளனின் தோள்மீது கையை வைத்துக்கொண்டு, “இந்த சேனல் நம்பகமில்லை, பின்பக்கத்துக்கு போடு,” என்றான். அப்படியே அவளுடைய லைன் சுருக்கப்பட்டு, மானிட்டர் ஒலி பாதியாக இறக்கப்பட்டது. அவளை பேசவிடாமல், அவள் வாசிக்கவே முடியாத இடத்துக்கு நகர்த்தும் வேலை கைகளால் நடந்துகொண்டே இருந்தது.

நிலா எதுவும் சொல்லவில்லை. பேட்ச் மாற்றும்போது தன் சிறிய பேக்கிலிருந்து சொந்த அடாப்டரை எடுத்தாள். யுவராஜ் திரும்பிப் பார்த்து, “அது வேணாம். இங்குள்ள பொருள் போதும்,” என்றான். அவள் அவன் கண்களைப் பார்க்காமல் கம்பியின் முனையைச் சுத்தம் செய்து மீண்டும் சொருகினாள். ஒலி வரவில்லை. இரண்டாவது முறை. மூன்றாவது முறை. பிறகு அவள் தனது கீபோர்டை சோதிக்காமல், மைய மைக்கின் கீழ் குவிந்திருந்த DI பெட்டியை பார்த்தாள்; அவற்றில் ஒன்றின் விளக்கு மினுங்கிவிட்டு அணைந்து கொண்டிருந்தது. யுவராஜின் லீட் கீபோர்ட்தான் அதில் இருந்தது.

அந்தச் சிறிய கவனிப்பே முதல் விரிசல். யுவராஜ் மேடையின் முன் சென்று சிரிப்புடன் வரவேற்பு தீமைக் கட்டத்தை தொடங்கினான். முதல் இரண்டு வரிகள் நன்றாக வந்தன. மூன்றாவது முறை கை மாற்றியபோது, லீட் ஒலி பளிச் என்று உடைந்து கீறியது. விருந்தினர்களின் கழுத்துகள் ஒரே திசையில் அசைந்தன. மணமகள் பக்கம் நின்றிருந்த இரண்டு சிறுமிகள் காதை மூடின. யுவராஜ் சிரிப்பை விட்டு விடாமல் வாசிக்க முயன்றான்; ஒலி மீண்டும் கரகரத்துடன் விழுந்தது.

நிலா பின்பக்கம் இருந்த பெஞ்சில் இருந்து எழுந்ததைக் முதலில் கவனித்தது காவ்யாதான். அவள் ஒரே அடியில் கேபிள் கூட்டத்துக்குள் இறங்கி, தன் இடது கையால் ஸ்ட்ரிங் பேட்டை மெதுவாக அழுத்திக்கொண்டபடியே வலது கையால் அந்த DI பெட்டியைப் பிடித்து உயர்த்தினாள். தரையில் படிந்திருந்த மின்சாரம் தட்டும் ஈரப்பதம் காரணமாக அது சரியாக அமரவில்லை. அவள் குனிந்து கீழே இருந்த பலகையை சற்றே விலக்கி, மர மேடைத் தகடின் விளிம்பில் மாட்டிக் கிடந்த கம்பியை விடுவித்தாள். உடனே உடைந்த ஒலி நின்றது. ஆனால் நிற்கும் இடத்தில் அவள் வாசிப்பை நிறுத்தவில்லை; பின்பக்கத்தில் இருந்து வந்த மென்மையான சாரல் சத்தம் போல அவள் ஸ்ருதிப் பின்னணி முழு தோட்டத்தையும் நிரப்பத் தொடங்கியது.

அந்த மாற்றம் கைதட்டலாக வரவில்லை. முதலில் வந்தது சுவாசம். முன் வரிசையில் பேசிக்கொண்டிருந்த பெரியவர்கள் நடுவே சொல் நிறுத்தம் ஏற்பட்டது. கேமரா பிடித்துக் கொண்டிருந்த பையன் லென்ஸை யுவராஜ் முகத்திலிருந்து சற்றே திருப்பி இடப்புறம் கொண்டான். யுவராஜ் தன் கீபோர்டை இரண்டு முறை அழுத்தினான்; ஒலி இன்னும் வரவில்லை. ஆனால் நிலாவின் பின்னணி வாசிப்பு தடுமாறவில்லை. அவள் முகத்தை உயர்த்தவில்லை; பார்வை கம்பி, கீ, ஒலி—அதில்தான் இருந்தது. மண்டப வளையத்தில் நின்றிருந்தவர்கள் யாரை நோக்கி நிற்க வேண்டும் என்று உடம்பால் முடிவு செய்தார்கள்; இரண்டு, மூன்று, நான்கு தலைகள் அவள் பக்கம் திரும்பின.

“அவள் மானிட்டர் கூட்டுங்க,” என்று சரவணன் மாமா திடீரென்று ஒலி மேசையிடம் கத்தினார். அதற்கு முன் அவர் எப்போதும் யுவராஜை மட்டுமே பார்த்து பேசியிருந்தார். ஒலிப்பொறியாளர் தயங்கியபடி கையைக் கூட்ட, யுவராஜ் “இல்லை, நான்—” என்று தொடங்கினான். அந்தச் சொல் முடியும் முன் மணமகள் அப்பா மேடைக்கு கீழே வந்து நின்றார். சாமந்திப் பூ மாலையைத் தூக்கி வைத்திருந்த அவரது கையில் இன்னும் அரிசித் துகள்கள் ஒட்டியிருந்தன. அவர் யுவராஜை நோக்காமல், “நிலா, இங்கிருந்து கேட்கவே மாறிடுச்சு. நீ கேள்; எதுக்கு எது வேணும்னு நீ சொல்,” என்றார்.

அது இரண்டாவது நகர்வு. அவரின் பின்னால் சரவணன் மாமா மைய ஸ்டூலை இழுத்து நேராக நிலா பக்கம் கொண்டு வந்தார். அந்த மரத்தடி தரையை உரசிய சத்தம் கூட எல்லோருக்கும் கேட்டது. யுவராஜ் நடுவில் நின்றுகொண்டே இருந்தான்; ஆனால் மையம் அப்படியே அவன் காலடியில் இல்லை. காவ்யா வந்து நிலாவின் பழைய பெஞ்சை விலக்கி, “இங்க உட்கார்,” என்றாள். அவள் சொன்னது குறைந்த குரலில் இருந்தாலும், அந்தச் செயல் திறந்தவெளியில் நடந்தது.

“இப்போடா வரவேற்பு ஓப்பனிங் டுக்குப் பாட்டு துவக்கணும்,” என்று உறவினர்களில் மூத்தவர் ஒருவரான ராமலிங்கம் தாத்தா மேடைக்குச் சாய்ந்தார். காலை முழுக்க யுவராஜை ‘நம்ம பையன்’ என்று அழைத்தவர். இப்போது அவர் கையில் மைக் இல்லை; ஆனாலும் அவரது தாடைமுடியின் நடுக்கம் வரை நிலாவுக்கு தெரிந்தது. “சரவணன், தொடக்கச் சைகை யாருக்கு?” என்று கேட்டார்.

யுவராஜ் உடனே, “தாத்தா, ஒரு நிமிஷம், இங்க கம்பிதான்—” என்றான்.

ராமலிங்கம் தாத்தா அவன் மீது பார்வை நிறுத்தாமல் கையை நீட்டி இருந்த காகிதத்தை நிலாவிடம் கொடுத்தார். வரவேற்பு தொடக்க வரிசை. அதன் மேல் மணமகள் பெயர், மணமகன் பெயர், ராக வரிசை. “நீ துவக்கு,” என்றார்.

அந்த ஒரு காகிதம் அவள் கைக்குள் வந்தவுடன் மண்டப வளையம் இன்னும் இறுக்கமாயிற்று. யுவராஜ் சிரிக்க முயன்றான்; வாய்க்கோடு மட்டும் நகர்ந்தது. “நான் லீட் எடுத்தா வேகமா போயிரும்,” என்று அவன் மீண்டும் சொன்னான். இந்த முறை யாரும் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவன் தன் கீபோர்டில் சேனல் தேடிய விரல்கள் அதிகமாகத் தட்டத் தொடங்கின. ஒலி இல்லை. அவன் வியர்வை சட்டைத் தோளில் இருண்டுக் கொண்டிருந்தது.

நிலா ஸ்டூலில் உட்கார்ந்தபோது தன் இரு பாதங்களையும் தெளிவாக வைத்தாள். யுவராஜ் எடுத்துச் சென்ற சஸ்டெயின் பெடல் இன்னும் அவன் கால் அருகே இருந்தது. அவள் எழுந்து அதை கேட்கவில்லை. பின்புற பேக்கிலிருந்து தன்னுடைய சிறிய இரண்டாவது பெடலை எடுத்தாள்; கம்பியின் பின்னால் ஒளித்து வைத்திருந்ததை ஒரு அசைவில் பிடித்து முன் கொண்டு வந்தாள். குனிந்து சொருகினாள். அந்தக் குனிவு கூட கீழ்ப்படிதல் போலத் தெரியவில்லை; தொழில்நுட்பம் மீண்டும் அவள் கையில் வந்து அமர்ந்தது போலத் தெரிந்தது.

“மணமகள் வரும்போது ஹம்சத்வனி வேண்டும்னு கேட்டிருந்தாங்க,” என்று சரவணன் மாமா சத்தமாகச் சொன்னார். அது விளக்கம் இல்லை; அவளுக்கு மேடையை ஒப்படைக்கும் அறிவிப்பு.

நிலா முதல் கீயை அழுத்தியபோது, மேடையின் முன் மின்விளக்குகள் ஒளிர்ந்ததைவிட வேகமாக ஒரு ஒழுங்கு தோன்றியது. அவள் இரு கைகளும் இரண்டு வேலை செய்தன—இடது கை அடித்தளம் கட்டியது, வலது கை மெட்டில் முன்னேறியது. லீட் மட்டும் அல்ல; வரவேற்பு நடைப்பாதை எவ்வளவு நேரம் பிடிக்கும், மணமகள் எங்கே நிற்கலாம், புகைப்படக்காரன் எப்போது முன் வருவான்—அனைத்தையும் கணக்கில் வைத்து இசையை மூச்சு போல நீட்டினாள். பாதையில் இருந்த பிள்ளைகள் தன்னியல்பாக ஓரமாகச் சென்றனர். கேமரா ஒளி அவள் விரல்களில் வெட்டியபடி ஏறி இறங்கியது.

யுவராஜ் தாங்காமல் தன் கீபோர்டை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க முயன்றான். ஒலி திடீரென்று வந்தது—ஆனால் தப்பான உயரத்தில், தவறான நேரத்தில். நிலா கட்டியிருந்த ராகத் தளத்தில் அது மிளகாய் தூள் போல் வீழ்ந்தது. முன் வரிசையில் இருந்த இரண்டு வயதான இசை ஆசான்கள் முகத்தைச் சுழித்தார்கள். ஒலிப்பொறியாளர் நடுக்கத்துடன் அவன் சேனலைக் குறைத்தான். யுவராஜ் அதை பார்த்து “ஏன் குறைக்கிற?” என்று வாயால் கேட்டான்; ஆனால் அந்தக் குரல் மேடையைக் கடக்கவில்லை. அவனிடமிருந்து அதிகாரம் முதலில் ஒலியில் கரைந்தது.

நிலா நிறுத்தவில்லை. அவள் ஒரு தாளத்தை முடித்து அடுத்தச் சாய்வுக்குச் சென்றாள்; அந்த இடைவேளையில் மணமகள் நுழைந்தாள். பட்டு சீலையின் ஓசை, நாதஸ்வரமின்றி கீபோர்டில் வந்த மங்கள ராகம், நடுவே அவள் போட்ட மெலிந்த பிரேக்—அது முழு கூட்டத்தையும் ஒன்றாக இழுத்தது. யுவராஜ் தன் கைவைத் தானே நிறுத்திக்கொண்டான். ஒப்பிடும்போது தோல்வி என்பது வேறு; வாசிக்கத் துணிவே கழன்று போவது வேறு. அவன் மேடையின் மையத்திலிருந்து அரை அடி பின்சென்றான். அந்த அரை அடி கூட அவனைச் சுற்றியிருந்த வளையத்தை உடைத்தது.

காவ்யா மேடைக்குக் கீழே இருந்து மேலே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் உதவ முடியாத பெருமை வெளிப்படாமல் தடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அது மறையவில்லை. மணமகள் அப்பா தன் விருந்தினரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபடி மேல் விரலை உயர்த்தி “தொடரட்டும்” என்ற சைகையை நிலாவுக்கு மட்டும் காட்டினார். ராமலிங்கம் தாத்தா நாற்காலியிலிருந்து முழுவதும் முன்னே வந்தார்; யுவராஜிடம் அல்ல, நிலாவின் தாளமிடும் கையைப் பார்த்துக்கொண்டே.

வரவேற்பு தொடக்கத் தொகுப்பு முடிந்ததும் ஒவ்வொரு மேடையிலும் வழக்கமாக ஏற்படும் சிதறல் அங்கே வரவில்லை. நிலா அடுத்தப் பகுதியை தானாகத் துவக்கினாள்—மெல்லிய காதல் மெட்டல்ல; கூட்டத்தை நடத்தும் கையைப் போல ஒழுங்கான, நாணமில்லாத, சுருங்காத ஓட்டம். சுவாசம், நடை, புகைப்படம், ஆசீர்வாதம்—அனைத்துக்கும் இடம் கொடுத்தாள். யுவராஜ் முன் மைக்கின் அருகே வந்து ஏதாவது சொல்ல முயன்றான். அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை; இடது கை தாளத்தை உறுதியாகத் தாங்க, வலது கை மெல்ல உயர்ந்து ஒரு நிரம்பிய சுரத்தை வைத்தது. அந்தச் சுரம் மைக்கைத் தேவைப்படாத கட்டளைபோல் தோட்டம் முழுதும் நிலைத்தது. யுவராஜின் வாய்திறந்த நிலை அங்கேயே பயனின்றி தொங்கியது.

அவன் கடைசியாக ஒரு பாதுகாப்புச் செயலைச் செய்தான். நிலா வாசிக்கும் கீபோர்டின் பக்க மானிட்டரை தன் காலால் சற்றே நகர்த்தினான்; எதிரொலி சிதறினால் அவள் தடுமாறுவாள் என்று எண்ணியிருப்பான். ஆனால் அவள் உடம்பை மட்டும் பாதி அங்குலம் திருப்பி, மானிட்டர் சத்தம் விலகிய வெற்றிடத்திலேயே சரியான ஸ்ருதியை கண்டுபிடித்தாள். ஒரு கணம் கூட தேடிப் பார்த்த மாதிரி இல்லாமல், மேலே சென்ற மெட்டை நேராகத் தாழ்த்தி தரையில் இறக்கி மீண்டும் உயர்த்தினாள். அருகில் நின்றிருந்த ஒலி உதவியாளர் அதை பார்த்து மானிட்டரை மீண்டும் அவள் பக்கம் திருப்பினான்—யுவராஜை பார்த்து அனுமதி கேட்காமல்.

அதே நேரத்தில் சரவணன் மாமா மைக்கை எடுத்தார். “இசைக்குழு தொடக்கத்தை நிலாதான் நடத்துவாள்,” என்றார். ஒரு வரி. அதிகமில்லை. ஆனால் அந்த வரி உறவினர்களின் காது முன்பே உடலால் உணரப்பட்ட தீர்ப்பை வார்த்தை கொடுத்தது. யுவராஜ் மைக்கை பிடிக்க முனைந்த கை பாதியில் நிற்க வேண்டியதாகிவிட்டது. அவன் அட்டைப்பலகை கழுத்தில் இருந்து விலகிப் பக்கமாகத் திரும்பியது.

நிலா கடைசி தொகுப்புக்குள் சென்றபோது இப்போது அவள் ஆதரவு வாசிப்பவள் இல்லை; முழு நடையின் மூச்சை கட்டுப்படுத்துபவள். அவள் ஒரு நீளமான கமகத்தை வைத்து, மணமக்கள் மேடையின் மையத்தில் நிலைநிற்பதற்குள் இசையைப் பெரிதாக்கி, புகைப்பட ஒளி மின்னிய கணத்தில் திடீரென்று சுருக்கி ஒரு மெல்லிய இறக்கத்தில் கொண்டுவந்தாள். யுவராஜ் அதைத் தொடர்ந்து வாசிக்க முடியவில்லை. அவன் விரல்கள் தவறான கீ மீது நின்று விட, அவன் கீபோர்டு மீண்டும் மவுனமான மரப்பெட்டிபோலத் தெரிந்தது.

அந்த இறுதி வரியில் நிலா கண்களைத் திறந்தே இருந்தாள். முன் வரிசை, மணமகள் வீட்டு பெண்கள், சரவணன் மாமா, ராமலிங்கம் தாத்தா, காவ்யா—அனைவரும் மேடையின் எந்த மூலையைப் பார்க்கிறார்கள் என்பது தெளிவாக இருந்தது. அவள் கடைசி நோட்டைக் கொஞ்சம் நீட்டி, பிறகு தன் மூச்சை கட்டுப்படுத்தியபடி தாளத்தைத் தழுவி இறக்கினாள். பின்னால் கரைந்து கொண்டிருந்த சிறிய எதிரொலி மட்டும் மண்டபத்தின் மேல்சுவரில் நொறுங்கி விழுந்தது.

யுவராஜ் ஏதோ சொல்ல முனைந்து ஒரு அடி வந்தான். நிலா அவன் பக்கம் திரும்பவே இல்லை. மானிட்டர் வெட்ஜ் விளிம்பருகே அவள் கையைத் தளர்த்தி, இன்னும் சூடு கொண்ட கீ மீது விரல்களை மெதுவாக உயர்த்தினாள். அவள் மூச்சு மைக்கருகே தட்டிக் குறுகிய சத்தமாகச் சென்று, பின்னால் இருந்த எதிரொலி திடீரென்று தட்டையாக விழுந்தது. அவள் ஒரு அடியெடுத்து மேடையிலிருந்து விலகினாள்.