அந்த நாற்காலை அவளுக்கே திரும்பியது

“அக்கா, டோக்கன் எண் நாற்பத்திஏழு முதல் அங்கேயே நிக்குது!” என்று ஒரு மூதாட்டி கண்ணாடிக் கவுண்டரைத் தட்டினாள். யாழினி கதவைத் தள்ளி உள்ளே வந்த உடனே அந்த சத்தம் அவளைத் துளைத்தது. அவள் தினமும் உட்காரும் சுழலும் நாற்காலியில் கார்த்திக் சாய்ந்து இருந்தான்; முன் திறந்திருந்த முதன்மை பதிவு புத்தகம் அவன் பக்கம் திருப்பப்பட்டிருந்தது; கோப்பு கட்டுகள் அவன் வலப்பக்கமாக குவிக்கப்பட்டிருந்தன. கவுண்டரின் உள்ள்பக்க சாவியை ரேணு அவசரமாக நீட்டி, “சண்முகம் மாமா சொன்னார், இன்று முன் மேசை கார்த்திக் பார்க்கட்டும். நீ பில் ரசீது மடிச்சு கொடு,” என்றாள்.

யாழினியின் கையில் சாவி தாமதமாக வந்த குளிர் இருந்தது. காகித உறைகள் உலர்ந்த சத்தத்தோடு அவள் விரல்களில் ஒத்திக் கொண்டன. இந்த மாத வீட்டுவாடகை இன்னும் செலுத்தப்படவில்லை; அம்மா காலை உணவுக் கட்டிலில், “இன்று மேலாளரிடம் பேசிட்டு டியூட்டி உறுதி பண்ணிக்கோ,” என்று சொன்னதுதான் அவள் காதில் இருந்தது. இருந்தும் அவள் சத்தம் போடவில்லை. கவுண்டரின் பக்கம் நேராக நின்று, “பழைய கோப்பு வரிசை என் பக்கம் வையுங்கள். குறைந்தது எண்கள் கலக்காதபடி இருக்கும்,” என்றாள். அது வேண்டுகோள் இல்லை; வேலை நுனியை இழந்தவள் பிடித்துக் கொள்ளும் முதல் கைப்பிடி.

கார்த்திக் சிரித்துக் கொண்டே புத்தகத்தை மேலும் தன் பக்கம் இழுத்தான். “நீங்க பின்னாடி இருந்து சொல்லுங்க. நான் பார்த்துக்கறேன். ஒருநாள் உட்கார்ந்தா மருத்துவமனை நின்றுடாது.” அவன் குரல் அங்கே நின்றிருந்தவர்களுக்கு மட்டுமல்ல; கண்ணாடிக்குப் பின் இருந்த ரேணுவுக்கும், கதவோரம் வந்து நின்ற சண்முகம் மாமாவுக்கும். மாமா வெள்ளை சட்டையில் தொப்புள்வரை பட்டன் போட்டு, “குடும்பத்தாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் தெரியும் பையன். நம்பிக்கைக்குரியவன். அவனுக்கு முன்னாடி வாய்ப்பு கொடுக்கணும்,” என்றார். யாழினியை நோக்காமல் சொன்னார். அவள் கேட்க வேண்டிய இடத்தில்.

முதல் பிழை இரண்டு நிமிடத்தில் நடந்தது. வயிற்றைத் தழுவிக் கொண்டிருந்த கர்ப்பிணி பெண்ணை புதிய பதிவு என்று எழுதிவிட்டான் கார்த்திக்; அவள் கையில் ஏற்கெனவே இருந்த நீல கோப்பை கவனிக்காமல். “அது மீள் பரிசோதனை,” என்று யாழினி உடனே சொன்னாள். “ஸ்கேன் நேரம் போயிடும்.” கார்த்திக் தலைக்கூட உயர்த்தவில்லை. “அடுத்தவர்,” என்றான். அந்த பெண்ணை மீண்டும் வரிசையின் கடைசிக்கு அனுப்பிவிட்டான். அவள் கணவன் வெட்கம் கலந்த கோபத்தோடு திரும்பிப் பார்த்தான்; யாழினி முன் வைத்திருந்த ரப்பர் முத்திரையை பிடிக்க நினைத்த கை காற்றில் நின்றது.

அடுத்த பிழை பில்லிங்கில். டயாலிசிஸ் நோயாளியின் முன்பணம் விவரத்தை தவறான பெயருக்கு சேர்த்துவிட்டான். ரசீது அச்சடிக்காமல் நிலை நின்றது. ரேணு யாழினியிடம், “நீ அங்கே நிக்காதே, இங்கே பையை ஒழுங்குபடுத்து,” என்று குத்தினாள். யாழினி கட்டாயமாக பக்க மேசையில் உறைகள் மடித்தாள்; ஆனால் அவள் வாயில் இருந்து எண்கள் மட்டும் விழுந்தன. “பதினெட்டு, பழைய கோப்பு. இருபத்தொன்பது, காப்பீட்டு அனுமதி காத்திருக்குது. முப்பத்திநான்கு, குழந்தை பிரிவு.” அவள் சொல்லும் ஒவ்வொரு திருத்தத்தையும் கார்த்திக் தவிர்த்த ஒவ்வொரு முறையும் ஒருவர் தடைபட்டார், ஒருவர் தவறான ஜன்னலுக்கு அனுப்பப்பட்டார், ஒருவர் மீண்டும் கவுண்டருக்குத் திரும்பினார்.

வரிசை வளைந்து கதவின் வெளியே போயிற்று. வழிச்சாலையில் விளக்கு மெல்ல ஊமென்று ஒலித்தது; அந்த ஒலி கூட காத்திருப்பவர்களின் மூச்சுடன் கலந்தது. ஒரு சிறுவன் காய்ச்சலால் தாய் தோளில் தள்ளாடினான். ஒரு முதியவர் பணத்தைப் பேப்பர் கவரிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் எடுத்துப் போட்டார்; அந்த உலர்ந்த சலசலப்பு கோபத்தோடு ஒட்டிக் கொண்டது. யாழினி இன்னும் நாற்காலியின் பின்னால் நிற்கவேண்டியவளாக மாற்றப்பட்டிருந்தாள். அவள் கண்ணாடியின் ஓரத்தில் குனிந்து, “முதலில் ஆய்வகப் பட்டியல் பிரிச்சு வை. இல்லேனா அச்சு நிக்கும்,” என்றாள்.

“நீ கற்றுக்கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை,” என்று கார்த்திக் திடுக்கென்று சொன்னான். உடனே சண்முகம் மாமா, “அவள் வேலை பார்த்ததாலே எல்லாம் அவளுக்குத்தான் தெரியும்னு இல்லை. கொஞ்சம் பொறுமை இருக்கட்டும்,” என்றார். அவர் சொல்வது கார்த்திக்காக இல்லை; காத்திருப்போருக்காக. முகம் காக்க. அதே நேரம் ஒரு ஊரிலிருந்து வந்த தம்பதியர் தவறான ஆய்வு சீட்டுடன் மறுபடியும் திரும்பினர். “எங்க அம்மாவை மேலே அனுப்பிட்டீங்க; இங்கேயே கட்டணம் கட்டணும்னு சொல்றாங்க,” என்று மகன் குரல் உயர்த்தினான். கார்த்திக் கையை அசைத்தான். “அங்கே கேட்டுட்டு வாங்க.” அவர் திரும்பவில்லை.

அதுதான் கட்டை மாட்டிய நொடி. அச்சுப்பொறி கரகரத்து நின்றது; கோப்பு இழுக்கும் சிறிய சக்கரப் பாதை இடறி ஒரு கட்டு சீட்டுகள் சிக்கி நின்றன. கவுண்டரின் உள்ளே ரசீது வரிசையும் கோப்பு வரிசையும் ஒன்றாக உறைந்து போனது. முன் நின்றவர்கள் அடுத்த எண் கேட்க முடியாமல் கண்ணாடியைப் பார்த்தனர். கார்த்திக் இருக்கையிலேயே கை போட்டுப் பிடுங்க முயன்றான்; தவறான லீவரை இழுத்தவுடன் சிவப்பு விளக்கு எரிந்தது. ரேணு, “அய்யோ, மேலிருந்து அழைப்பாங்க,” என்று பின்னே நகர்ந்தாள்.

யாழினி காத்திருக்கவில்லை. கவுண்டரின் பக்கவாசலை தள்ளி உள்ளே சென்று, கார்த்திக்கின் தோள்மேல் கையை வைத்து அவனை அரை அடி விலக்கினாள். “கையை எடு.” அது கூச்சமில்லாத குளிர். அவள் கீழே குனிந்து சிக்கியிருந்த ரசீது உருளையைச் சுழற்றினாள்; முள் பிடித்த காகிதத்தை இரண்டு விரலால் இழுத்து சீர் செய்தாள்; காப்பீட்டு கோப்பும் ஆய்வக சீட்டும் மாட்டிக்கொண்டிருந்த இடத்தை பிரித்தாள். “ரேணு, நீல கோப்புகள் இடது பக்கம். பழைய பதிவு முதலில். அம்மா, நீங்க அங்க நிக்காதீங்க, இந்த எண் இங்கே.” அவள் யாரை நோக்கிச் சொல்கிறாளோ அவர்கள் அப்படியே நகர்ந்தார்கள். அச்சுப்பொறி மீண்டும் தட்டத் தொடங்கியது. முதல் ரசீது வெளியே வந்த உடன் யாழினி அதை கிழித்து நோயாளியின் கைக்கு நுழைத்தாள். “இரண்டாம் மாடி, ஸ்கேன். ஓடுங்க.”

வரிசை நகர்ந்ததும் அதிர்ச்சி தெளிவாகத் தெரிந்தது. கண்ணாடிக்குள் யாழினியின் கை மட்டும் வேலை செய்தது; எண்கள் தடை இன்றி விழுந்தன; கோப்புகள் சரியான நிறமாய் பிரிந்தன. கார்த்திக் ஒரு கணம் நின்று, “நான் பார்த்துக்கறேன், நீ கொஞ்சம்…” என்று முன் வந்தான். யாழினி அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. “டோக்கன் ஐம்பத்தொன்று,” என்று கூப்பிட்டாள். அந்த ஒரே அழைப்பு தான் முதல் வெட்டு. நாற்காலியில் உட்கார்ந்தவன் அவன்; ஆனால் வேலை ஓடியது அவள் குரலுக்கே.

அதைக் கண்டு கொண்ட உடனே சண்முகம் மாமா உள்ளே நுழைந்தார். “சரி, பிரச்சினை சரியாகிடுச்சு. இப்ப கார்த்திக்கே திரும்ப விடு. மக்கள் முன்னாடி அவனை இப்படி…” அவர் மெதுவாகச் சொன்னாலும் வார்த்தை கண்ணாடியில் மோதிக் கேட்டது. கார்த்திக் உடனே நேரானான்; தனது அடையாள அட்டையை நெஞ்சில் தடவி, “நான் தான் இன்று முன் பதிவு,” என்றான். யாழினியின் கையைத் தாண்டி புத்தகத்தை இழுக்க முயன்றான். அவள் விரல்கள் அதன் மேல் தட்டு போல் படர்ந்தன.

அந்த நேரத்தில்தான் இரண்டாம் அலை அடித்தது. அவசர பிரிவிலிருந்து மூன்று ஸ்ட்ரெச்சர்கள், பின்புறம் உறவினர்கள், முன் அனுமதி சீட்டு இல்லாத குழப்பம். ஒரே நேரத்தில் ஆய்வக பணமும், அறை முன்பணமும், பழைய பதிவு எண்களும் கேட்கப்பட்டன. ரேணு பதறி தவறான கோப்பை யாழினி பக்கம் தள்ள, கார்த்திக் “அவசரம், அவசரம்” என்று சொல்லிக் கொண்டே ஒரே பெயருக்கு இரண்டு சீட்டுகள் எழுதினான். உடனே ஒரு ஆண் குரல் கத்தினது: “என் அப்பாவோட பெயரையே தவறா போட்டிருக்கீங்க!” மற்றொரு பெண் கண்ணீர் விட்டு, “டாக்டர் மேலே காத்திருக்கார்,” என்றாள். கார்த்திக் கையில் இருந்த பேனா நடுங்கியது; யாரை முதலில் அழைப்பது என்று கூட அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

யாழினி நாற்காலியின் பின்னால் நிற்கவில்லை. அவள் அதை ஒரே இழுப்பில் தன் பக்கம் திருப்பி உட்கார்ந்தாள். கண்ணாடி அடியில் இருந்த முதன்மை பதிவு புத்தகத்தை கார்த்திக்கின் கையிலிருந்து எடுத்துப் பிடித்து தன் முழங்கால் அருகே வைத்தாள். “பழைய பதிவு எல்லாம் இங்கே. புதிய பதிவு அந்த மேசை.” என்று சொல்லி கோப்புக் கட்டை இடப்பக்கம் நகர்த்தினாள். அதே சமயம் அடையாள முத்திரை, ரசீது வெட்டி, பணப் பெட்டி—மூன்றையும் தன் அணுகலில் கொண்டு வந்தாள். இந்த முறை அவள் யாரிடமும் அனுமதி கேட்கவில்லை.

“யாழினி…” என்று ரேணு துவங்கினாள்.

“நீ பெயர் கேள். முழுசா. கார்த்திக், பக்க மேசையில் படிவம் நிரப்பு. நேராக எழுதத் தெரியாதவர்களுக்கு மட்டும்.” அவள் தலைக் கூட உயர்த்தவில்லை. அடுத்த நோயாளியின் காப்பீட்டு அட்டையைப் பார்த்து, “அவசர அனுமதி முதலில். அப்புறம் அறை முன்பணம். அடுத்தவர் காசு தயார்.” என்று ஓட்டத்தை அமைத்தாள். காத்திருந்தவர்கள் தங்களாகவே வரிசையைச் சீர்செய்தனர். கோபத்துடன் இருந்த மகனே தன் அம்மாவின் கோப்பை இரு கைகளாலும் உயர்த்தி, “இது பழையது,” என்று முன்பே சொல்லத் தொடங்கினான். வேலை இப்போது அவளின் கைகளின் வேகத்தைப் பின்தொடர வேண்டிய நிலையில் சென்றது.

சண்முகம் மாமா மீண்டும் முகம் காக்க முயன்றார். “அது சரி, அவன் நம்ம ஆள். பக்கத்துலவே உட்காரட்டும். வெளியில் என்ன தோணும்?” அவர் மேலாளரைத் தேடி திரும்பினார். ஆனால் முன் நின்றிருந்த கணக்குப் பிரிவு மேற்பார்வையாளர் ஏற்கெனவே எல்லாம் பார்த்திருந்தார். அவர் கார்த்திக்குப் பக்கம் வந்து, “இருக்கையை விட்டு எழுந்திரு. பின் மேசை நோட்டு பதிவு நீ பார்,” என்றார். அது சத்தமாக இல்லை; ஆனாலும் கண்ணாடி முன் நின்றிருந்த ஒவ்வொருவரும் கேட்டார்கள். கார்த்திக் ஒரு நொடி அசையாமல் இருந்தான். யாழினி அவனைக் கூட பார்க்காமல், “அடுத்தவர், குழந்தை வார்டு முன்பணம்,” என்றாள். அவன் உட்கார்ந்த நாற்காலி இப்போது அவளின் முழங்காலுக்குக் கீழே சுழன்று நிலை பிடித்தது.

அவன் எழுந்தபோது அவனுடைய பேனா தரையில் விழுந்தது. எடுக்க குனிந்த அவன் தோளில் அடையாள அட்டை திரும்பிப் பின்புறம் போனது. ரேணு அவனைப் பார்க்கவில்லை; அவள் யாழினி சொன்ன எண்களை மட்டும் எடுத்துச் சென்றாள். சண்முகம் மாமாவின் கைப்பேசி திரை உள்ளங்கையில் மட்டும் மினுக்கியது; வெளியில் எடுத்து பேசத் துணியவில்லை. கதவோரம் காத்திருந்தவர்கள் இனி புகார் சொல்லவில்லை; யாருக்கு எண் வந்ததோ அவர்கள் மட்டும் முன் வந்தனர். இழுத்து நிறுத்தப்பட்ட முழு காலை ஒரே கடினமான ஓட்டமாகத் திறந்தது.

யாழினி அழைப்புகளை வெட்டியவாறே சீராக்கினாள். “அவசரம் இடப்பக்கம். பழைய பதிவு இங்கே. பணம் தயார். அடுத்தவர்.” புத்தகம் அவள் பக்கம் இருந்தது; காசோலைகள் அவள் பக்கம் வந்தன; கோப்புகள் அவள் கையால் பிரிந்து மீண்டும் நகர்ந்தன. கார்த்திக் பக்க மேசையில் நின்றபடி எழுதிக் கொண்டிருந்த படிவங்களை ரேணு எடுத்துச் சென்று அவள் முன் வைத்தாள்; அவள் பார்த்து முத்திரை போடினால் மட்டுமே அது நகர்ந்தது. ஒருநாள் உட்கார்ந்தவன் மருத்துவமனை நின்றுடாது என்று சொன்னவன் இப்போது அவள் கூப்பிடாத வரை யாரையும் அனுப்ப முடியாதவனாக நின்றான்.

மதியத்துக்குள் முன் வரிசை தளர்ந்தபோது, யாழினி பதிவு புத்தகத்தை மூடவில்லை. அதை திறந்தபடியே ரேணுவிடம் தள்ளி, “இதுக்கு பிறகு பழைய கோப்பு ஓட்டம் என் கையில்தான். சாவி இங்கவே இருக்கும்,” என்றாள். காலை தாமதமாக அவளிடம் வந்த சாவியை அவள் தன் மேசை çek்டிரில் போட்டாள்; சத்தமாக அல்ல, தெளிவாக. பிறகு பக்கவாசலைத் தள்ளி கவுண்டருக்கு அப்பால் உள்ள குறுகிய பழுது பாதையில் நுழைந்தாள். வழிச்சாலையின் மெல்லிய இயந்திர ஓசை அங்கே இன்னும் இருந்தது.

அவள் குனிந்து கருவிப்பை உருட்டை பிடித்து இழுத்தாள். பழுது பாதையின் செம்மண் தடம் மீது சக்கரங்கள் நேராகப் பிடித்துக் கொண்டு மென்மையாகத் தொடங்கின.